II GSK 1974/13

II GSK 1974/13 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2014-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-09-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż
Małgorzata Rysz /sprawozdawca/
Maria Myślińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 120/13 - Postanowienie NSA z 2013-04-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 116 poz 730
art. 7 ust. 4
Ustawa z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej
Dz.U. 2012 poz 270
art. 280 par. 1, art. 281 par. 1, art. 272 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1, art. 30c ust. 1 i 3, art. 30a ust. 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 45 ust. 1, art. 87, art. 2, art. 8 ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi o wznowienie postępowania P. "T." S.A. w P. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 120/13, w sprawie ze skargi kasacyjnej P. "T." S.A. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 2476/12, w sprawie ze skargi P. "T" S.A. w P. na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę o wznowienie postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II GSK 120/13) oddalił skargę kasacyjną T. S.A. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 r.
Przedstawiając stan faktyczny sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że
w dniu 6 grudnia 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie dla projektu pt. "Wdrożenie innowacyjnych technologii zdalnego nadzoru, sterowania i serwisu technicznego obiektów i urządzeń nawigacji lotniczej: w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013 nr POIG.04.03.00-00-814/11 dla inwestycji technologicznej nr S/35/11/2011/1056/K/KT./EKO/EKO z 2 grudnia 2011 r. Powyższym wnioskiem objęte były trzy technologie.
W dniu 29 czerwca 2012 r. Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: BKG) poinformował o akceptacji wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej.
Następnie BGK pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. poinformował o wynikach weryfikacji merytorycznej wniosku oraz w konsekwencji o przyznaniu promesy premii technologicznej dla części projektu – "technologii pomiarów fotometrycznych oświetlenia nawigacyjnego lotnisk". W przypadku pozostałych dwóch technologii BGK poinformował, że wydatki przeznaczone na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do wdrożenia projektu "Technologia zdalnego centralnego monitoringu i sterowania urządzeń CNS" oraz ,,Technologia indywidualnego zdalnego sterowania i monitoringu ILCMS lamp oświetlenia nawigacyjnego LED" zostały uznane za niekwalifikowane ponieważ technologie te zawierając się w oprogramowaniu, w konsekwencji nie spełniają definicji nowej technologii zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy z dnia 30 maja 2008r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej ( Dz.U. z 2008r. Nr 116, poz. 730 z późn. zm) dalej: u.o.n.f.w.dz.in.
Kwotę wydatku 4 496 447,00 PLN należy, w ocenie BGK, przenieść w harmonogramie rzeczowo-finansowym do wydatków niekwalifikowanych. Wydatki przeznaczone na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do wdrożenia "technologii pomiarów fotometrycznych oświetlenia nawigacyjnego lotnisk" tj. opisane w harmonogramie rzeczowo-finansowym jako pozycje nr: 4, 5 (proporcjonalna część powierzchni budynku tj. 298 553,00 PLN), 6, 7 i 13 zostały uznane za kwalifikowane. Łączna kwota wydatków uznanych za kwalifikowane, stanowiących podstawę do naliczenia premii technologicznej, wyniosła 2 603 553,00 PLN. Ponadto BGK oświadczył, że wypłaci premię technologiczną po spełnieniu przez kredytobiorcę określonych warunków.
W odpowiedzi na powyższe strona złożyła protest wnosząc o ponowną weryfikację dokonanej oceny projektu w zakresie zgodności oceny z kryteriami wyboru projektów oraz ewentualnych naruszeń o charakterze proceduralnym.
Pismem z dnia 17 października 2012 r., BGK poinformował skarżącą, że procedura odwoławcza opisana w załączniku 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013 nie przewiduje trybu odwołania od pozytywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu oraz o nieodniesieniu się, z tego powodu, do treści protestu z 14 września 2012 r.
Strona wniosła w dniu 31 października 2012 r. skargę na powyższą informację, domagając się uznania, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo, a w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę uznając ją za niedopuszczalną. Rozstrzygnięcie oparł o treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W ocenie Sądu skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. gdyż skarżąca nie wyczerpała środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i nie otrzymała informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego.
W ocenie Sądu pismo BGK z dnia 31 sierpnia 2012 r. nie jest negatywną oceną projektu skarżącej o której mowa w art. 30 b ust. 1 u.z.p.p.r. Przepis ten stanowi, że w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3 u.z.p.p.r., może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść.
Oceny Sądu w powyższym zakresie nie zmieniła okoliczność, że Komisja Konkursowa, w następstwie oceny merytorycznej wniosku skarżącej, uznała, że część wydatku należy przenieść w harmonogramie rzeczowo- finansowym do wydatków niekwalifikowanych. Działanie Komisji Konkursowej w omawianej kwestii znajdowało oparcie w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa, Działanie 4.3: Kredyt technologiczny. Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu Komisja Konkursowa może dokonywać korekty wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem.
Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z § 5 pkt 1 i 2 Procedury Odwoławczej – protest może wnieść wnioskodawca, któremu doręczona została pisemna informacja o negatywnym wyniku oceny złożonego przez niego wniosku o dofinansowanie projektu. Przez negatywną ocenę projektu rozumie się ocenę dokonaną na każdym etapie (etap oceny formalnej i merytorycznej), której wyniki nie pozwalają na skierowanie projektu do dalszego etapu oceny lub zakwalifikowanie go do dofinansowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie definiuje wprost pozytywnej ani negatywnej oceny projektu. Posiłkując się jednak wykładnią gramatyczną oraz systemową uznawane jest, że przez ,,pozytywną ocenę projektu’’ uniemożliwiającą stronie wniesienie środków odwoławczych, należy rozumieć takie zakończenie procedury wyboru projektu, które jest równoznaczne ze skierowaniem projektu do dofinansowania. Ocena pozytywna będzie zatem przeciwieństwem negatywnej oceny, którą jest taka ocena (lub dany jej etap), której wyniki nie pozwalają na skierowanie do dalszego etapu oceny bądź dofinansowania. Chodzi bowiem o negatywny charakter wyniku konkursu dla danego wnioskodawcy (postanowienie NSA z 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1494/10).
W ocenie Sądu, skarżącej nie przysługiwało prawo wniesienia protestu. W tej sytuacji zaskarżone pismo BGK z 17 października 2012 informujące, że Procedura Odwoławcza nie przewiduje trybu odwołania od pozytywnej oceny z 31 sierpnia 2012 r. nie stanowi informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego (art. 30 c ust.1 u.z.p.p.r.). Brak jest zatem obu przesłanek z art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. uzasadniających wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Od powyższego postanowienia T. S.A. złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 120/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że nie był trafny zarzut naruszenia art. 30b ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. Z regulacji tych wynika bowiem, że środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego przysługują od negatywnej oceny projektu. Zaś za taką, w świetle tego co wyżej wskazano, nie można uznać decyzji o przyznaniu promesy premii technologicznej w rozumieniu art. 7 ust. 4 u.o.n.f.w.dz.in. która jest dokumentem potwierdzającym wybór projektu do dofinansowania (§ 1 pkt 16 Regulaminu konkursu). Także treść § 5 ust. 1 i ust. 2 załącznika 4.4. tzw. Procedury odwoławczej nie uprawniała do przyjęcia poglądu prezentowanego w skardze kasacyjnej.
Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej uznano za nieusprawiedliwione, ponieważ NSA za trafne uznał stanowisko Sądu I instancji, że skarga na informację Banku Gospodarstwa Krajowego z dnia 17 października 2012 r. była niedopuszczalna. Ponadto wskazano, że Bank Gospodarstwa Krajowego nie jest Instytucją Pośredniczącą, a jedynie Instytucją Wdrażającą (§ 1 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu).
Pismem z dnia 27 września 2013 r. T. S.A. w P. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2013 r.
W skardze tej skarżąca wniosła o zmianę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 120/13) poprzez uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012 r., wydanego w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt V SA/Wa 2476/12, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie od organu zwrotu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Ponadto wniosła o zasądzenia od organu zwrotu na jej rzecz kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.
Skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 272 § 1 p.p.s.a., tj. w związku z orzeczeniem przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 120/13).
Skarżąca wskazała, że wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. (P 1/11) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że niezgodne z Konstytucją są przepisy art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r." (przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa), art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 u.z.p.p.r. (w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa) oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. (w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa).
Skarżąca podkreśliła, że wskazane przepisy, a w szczególności art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., stanowiły podstawę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 120/13) oraz podstawę orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2012 r., wydanego w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt V SA/Wa 2476/12.
Przedsiębiorstwo T. wskazało również, że w przedmiotowej sprawie zachowano termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 272 § 2 zd. 1 p.p.s.a skargę o wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 272 § 1 p.p.s.a. wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. (P 1/11) wszedł w życie z dniem 28 czerwca 2013 r. a zatem skarżąca zachowała termin wskazany w art. 272 p.p.s.a.
Bank Gospodarstwa Krajowego w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosku o zasadzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie BGK wniósł o zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
Pismem z dnia 16 stycznia 2014 r. T. S.A. odniosła się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę o wznowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wznowienie postępowania umożliwiające podważenie prawomocnych orzeczeń jest instytucją wyjątkową i jako takie może zostać skutecznie uruchomione wyłącznie na zasadach ściśle określonych prawem. Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Także na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany (art. 281 § 1 p.p.s.a.).
Jedną z ustawowych podstaw wznowienia wskazuje art. 272 § 1 powołanej ustawy. Stanowi on, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Jako podstawę wznowienia postępowania strona wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt P 1/11, sentencja którego została ogłoszona 27 grudnia 2011 r. w Dz. U. Nr 279, poz. 1644 , a który wszedł w życie z dniem 28 czerwca 2013 r. Zgodnie bowiem z punktem II orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego " Przepisy wymienione w części I, w zakresie tam wskazanym, tracą moc obowiązującą z upływem 18 ( osiemnastu ) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej."
Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że:
1. Art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 i Nr 157, poz. 1241) przez to, że dopuszcza uregulowanie praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji.
3. Art. 30c ust. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji.
Postanowienie NSA z 29 kwietnia 2013r. zostało oparte na treści art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 30 c ust. 1 u.z.p.p.r.
Nie ulega zatem kwestii, że żądanie wznowienia oparto na podstawie przewidzianej art. 272 § 1 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013r. została wniesiona w dniu 27 września 2013 r., a więc przed upływem trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ww. wyroku Trybunału. Zatem ogólne warunki dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania zostały spełnione.
Stosownie do treści ww. art. 281 p.p.s.a. rozpoznanie zasadności podstaw skargi o wznowienie postępowania następuje wyłącznie na rozprawie, zgodnie natomiast z art. 282 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia.
W rozpoznawanym przypadku postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2013r., sygn. akt II GSK 120/13, wydane zostało z uwzględnieniem niekonstytucyjnych regulacji.
Mimo to Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę o wznowienie postępowania - po rozpoznaniu sprawy na nowo w granicach, jakie zakreślają podstawy wznowienia - uznał, że skarga ta podlega oddaleniu, gdyż wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony.
W stanowiącym podstawę wznowienia postępowania wyroku Trybunał Konstytucyjny odniósł się - co istotne - do kwestii wznawiania postępowań o udzielenie finansowania z programów operacyjnych w związku z niekonstytucyjnością badanych rozwiązań. Stwierdził, że wznawianie postępowań w tych sprawach podlega pewnym ograniczeniom - niezależnym od odroczenia skutków niniejszego orzeczenia. Wyjaśnił, że "ograniczenia te wynikają ze specyfiki kontrolowanej materii: nie ma bowiem ani prawnej, ani praktycznej możliwości "odwrócenia" zakończonych konkursów prowadzonych w ramach regionalnych programów operacyjnych. /.../ Otwieranie na nowo w takiej sytuacji "skonsumowanych" procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały. Tego typu rozwiązanie stanowiłoby drastyczne naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (por. art. 2 Konstytucji), którego nie można zaakceptować jako skutku ubocznego realizacji niniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Respektowanie art. 87 Konstytucji w sferze polityki rozwoju nie może bowiem odbywać się kosztem pogwałcenia innych przepisów ustawy zasadniczej. Byłoby to tym bardziej niesprawiedliwe, że zazwyczaj wynik zakończonych konkursów byłby identyczny także wtedy, gdyby ich zasady (skierowane "na zewnątrz" - do uczestników konkursów) zostały uregulowane w aktach prawa powszechnie obowiązującego". Takie samo stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2012r. SK 8/12, w którym stwierdził, że art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpoznania , bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał podkreślił, że w sytuacji, gdy procedura została zakończona – w tym m.in. zakończyły prace i zostały rozwiązane komisje konkursowe oceniające poszczególne projekty i środki przeznaczone na dofinansowanie zostały rozdzielone pomiędzy beneficjentów, a częściowo już wydane, nie istnieje możliwość jej powtórzenia. Wznowienie w takiej sytuacji jest zatem niemożliwe z uwagi na nieodwracalność zastosowania zakwestionowanej regulacji ( por. wyroki z 31 stycznia 2001r., P4/00, OTK ZU 2001, nr 1, poz. 5, 24 kwietnia 2007r., SK 49/05, OTK ZU-A 2007, nr 4, poz. 39, 24 października 2007r. SK 7/06.).
Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny w wyroku dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt P 1/11 wskazał, że w aktualnym stanie prawnym brak było podstawy prawnej do adekwatnej reakcji organów administracji i sądów administracyjnych w wypadku wznawiania postępowań w związku z orzeczeniem o niekonstytucyjności zakwestionowanych przepisów. Podkreślił, że sądy administracyjne rozpatrując skargi złożone na podstawie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. mogą wydać wyłącznie orzeczenia wymienione w art. 30c ust. 3, nie mają natomiast możliwości uchylenia jego wyników i powtórzenia całej procedury, mimo, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone na podstawie aktów niespełniających wymagania określone w art. 87 Konstytucji.
Ponadto, jak zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. akt SK 8/12 sąd administracyjny nie może w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. rozstrzygnąć w sytuacji, gdy postępowania konkursowe zostały zamknięte.
W pierwszej zatem kolejności należy zatem rozstrzygnąć, czy w sprawie wystąpiły ograniczenia faktyczne do weryfikacji postanowienia z dnia 29 kwietnia 2013r. W pismach z dnia 4 lutego oraz 20 marca 2014 r. BGK wskazał, że całkowita alokacja dla działania 4.3 Kredyt technologiczny POIG wynosiła 432 601 813 euro. W konkursach ogłoszonych w latach 2009 – 2010 alokowano następujące kwoty: czerwiec 2009 – 200 000 000 zł, kwiecień 2010 – 242 395 161,58 zł, wrzesień 2010 – 222 298 676,01 zł. Natomiast w konkursach ogłoszonych w latach 2011 – 2012 alokowano; czerwiec 2011 – 278 196 005, 08 zł, grudzień 2011 – 250 000 000 zł, październik 2012 – 400 000 000 zł. Z zestawienia przedstawionego w piśmie z 20 marca 2014r. wynika, że sumaryczna kwota udzielonych przedsiębiorcom przez BGK premii technologicznych wynosząca 1 852 779 796,94 zł przekracza kwotę alokacji dedykowaną dla działania 4.3 Kredyt technologiczny w ramach PO IG wynoszącą 1 825 017 268,50zł. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że została rozwiązana Komisja Konkursowa oceniająca wnioski w ramach działania 4.3 Kredyt technologiczny PO IG 2007 – 2013 w związku z wyczerpaniem środków w ramach alokacji przeznaczonej na ww. działanie na lata 2007 – 2013 oraz zakończeniem procesu oceny merytorycznej wniosków o dofinansowanie, składanych w ramach tego działania, w tym ponownej oceny merytorycznej wniosków o dofinansowanie, w przypadku których taka ocena była procedowana po wniesieniu środków odwoławczych.
Powyższy stan rzeczy potwierdza więc, że procedura konkursowa, w której brała udział skarżąca ostatecznie zakończyła się. Wznowienie w tej sytuacji procedur konkursowych, stanowiłoby naruszenie praw podmiotów, których projekty uzyskały dofinansowanie. Zatem art. 2 Konstytucji przy uwzględnieniu treści art. 8 ust. 2 Konstytucji wyłącza możliwość wznowienia postępowania, w wyniku czego mógłby znaleźć zastosowanie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r.
W tym miejscu należy jednak podkreślić, że obecnie zmieniła się sytuacja prawna odnośnie możliwych rozstrzygnięć sądów administracyjnych, jakie mogą być wydane w sprawach o dofinansowanie projektów na gruncie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – od czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. Mianowicie - ustawą z dnia 19 kwietnia 2013r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. z dnia 24 czerwca 2013r. ) dalej: ustawa zmieniająca, do ustawy o zasadach polityki rozwoju dodano artykuł 30i, zgodnie z którym, " W przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 zostanie wyczerpana (...) sąd uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocen projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia".
Dla oceny, czy skarżąca mogłaby teoretycznie skorzystać z możliwości jakie daje ww. przepis, w wypadku ewentualnego pozytywnego merytorycznego rozstrzygnięcia przez sąd jej skargi, w pierwszej kolejności trzeba rozważyć, czy ta skarga byłaby dopuszczalna, gdyby oceniać ją na gruncie aktualnych przepisów ustawy o zasadach polityki rozwoju, które wydano po wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. P 1/11, z uwzględnieniem jego orzeczenia o niekonstytucyjności dotychczasowych, zakwestionowanych rozwiązań.
Zgodnie z dzisiejszym brzmieniem art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. wnioskodawca może wnieść skargę po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1 (dotyczącego wyczerpania alokacji na realizację działania lub priorytetu), zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.; skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30 i pkt 1 u.z.p.p.r. bezpośrednio do wsa wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej – w przypadku programów operacyjnych na lata 2007 – 2013, w ramach określonego programu operacyjnego, przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania, wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Powyższe rozwiązanie, jak również i pozostałe zawarte w tym artykule ustawy zmieniającej, uwzględniają stanowisko Trybunału zawarte w wyroku sygn. akt P 1/11, w którym Trybunał wskazał, że "Korzystanie z procedury odwoławczej następuje zasadniczo w momencie rozstrzygania wyników konkursów, co oznacza w praktyce możliwość utrzymania – w drodze wyjątku dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007 – 2013." Pomimo więc, że Trybunał uznał, iż uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa jest niezgodne z Konstytucją, to jednocześnie dopuszczono utrzymanie istniejącego dotychczas systemu środków odwoławczych dla programów operacyjnych na lata 2007 – 2013. Ocena działań skarżącej nie może więc odbyć się z pominięciem "wyczerpania" tych środków (w ramach postępowania odwoławczego) jakie przysługiwały jej w konkursie, w którym wzięła udział.
Z kolei, zgodnie z aktualnie obowiązującym art. 30 b ust. 1 u.z.p.p.r., wnioskodawcy w przypadku negatywnej oceny jego projektu, przysługuje środek odwoławczy, rozwiązanie to jest analogiczne do rozwiązania dotychczas obowiązującego ( z którego wyeliminowano niezgodne z konstytucją odwołanie do sytemu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego), stosownie do którego środek odwoławczy przysługiwał wyłącznie od negatywnej oceny projektu. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – w brzmieniu, które było podstawą wydania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.04.2013r. nie zawierała definicji "negatywnej oceny projektu", co według skarżącej doprowadziło do tego, że sądy orzekające w jej sprawie stosowały w tym zakresie przepisy sytemu realizacji programu operacyjnego, dopuszczając, by o prawach i obowiązkach skarżącej decydowały akty nienależące do systemu źródeł powszechnie obowiązującego sytemu prawa. Poglądu skarżącej nie można podzielić - do czasu nowelizacji ustawy o zasadach polityki rozwoju ustawą nowelizującą z 19 kwietnia 2013r., zwrot "negatywna ocena projektu" został zdefiniowany przez judykaturę i wyrażano jednolity pogląd, że pojęcie to należy utożsamiać z oceną niepozwalającą na zakwalifikowanie projektu do dofinansowania. Z kolei zakwalifikowanie do dofinansowania, o którym mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1 u.z..p.p.r. jest jednoznaczne z wytypowaniem do zawarcia umowy o dofinansowanie. Nie stanowi zakwalifikowania do dofinansowania, umieszczenie na liście rezerwowej, rodząca jedynie ekspektatywę uzyskania dofinansowania. Negatywna ocena projektu z art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. to ocena wyłączająca zakwalifikowanie projektu do dofinansowania, z kolei pozytywna ocena – to taka ocena, która uniemożliwia wniesienie środka odwoławczego, czyli jest to zakończenie procedury wyboru projektu, które jest równoznaczne ze skierowaniem projektu do dofinansowania. Aktualne brzmienie przepisu art. 30b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r. odzwierciedla dorobek orzecznictwa i przepis ten odnosi się do sytuacji, w której projekt nie uzyskał minimum punktowego lub nie spełnił kryteriów, określonych dla danego konkursu i w następstwie tego nie został skierowany do kolejnego etapu oceny albo nie otrzymał dofinansowania. Zatem również w aktualnym stanie prawnym spod kontroli sądowej wyłączone zostały pozytywnie ocenione projekty, które kwalifikują projekt do dofinansowania. Aktualne pozostają wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2013r., że takie oceny mogą być nieuznawane za satysfakcjonujące dla tych wnioskodawców, którzy uważają, że projekt zasługuje na wyższą ocenę, niż uzyskana w konkursie. Jednakże zawarta w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju regulacja ograniczająca prawo do skargi do ocen negatywnych, niekwalifikujących projektu do dofinansowania (aktualnie dopuszcza skargę również w sytuacji, gdy dofinansowanie jest niemożliwe ze względu na wyczerpanie alokacji, a projekt uzyskał minimum punktowe lub spełnił kryteria wyboru projektów umożliwiające zakwalifikowanie go do dofinansowania), wyłącza ogólne zasady zaskarżania do sądu administracyjnego aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a.
Stwierdzić więc należy, iż przyznanie skarżącej promesy premii technologicznej w rozumieniu art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 30 maja 2008r. o n.f.w.dz.in. stanowiło zakończenie procedury wyboru projektu i zakwalifikowanie projektu do dofinansowania. Zatem, zgodnie zarówno z poprzednim, jak i aktualnym brzmieniem art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., skarżącej nie przysługiwały środki odwoławcze (protest), dlatego też nie można uznać, że nastąpiło wyczerpanie postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją w rozumieniu art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. Istotne jest również, co podkreślił NSA w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2013r., że chodzi o wniesienie i rozpatrzenie środka odwoławczego przez właściwą (Instytucję Pośredniczącą), a nie jakąkolwiek instytucję W konsekwencji ocena skargi T. S.A. z dnia 31 października 2012 r., również na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów, musi być taka, jakiej dokonały dotychczas orzekające sądy w sprawie, że jest ona niedopuszczalna.
Z tych wszystkich względów wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego i zmianę postanowienia NSA poprzez uchylenie postanowienia Sądu I instancji nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.