II GSK 1964/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił decyzję o cofnięciu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Minister zarzucał sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, twierdząc, że cofnięcie koncesji w przypadku rażącego naruszenia warunków jest obligatoryjne i nie wymaga wezwania do usunięcia nieprawidłowości. Kwestionowano również naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) KPA i art. 7 KPA, poprzez błędne przyjęcie luzu decyzyjnego przez organ i nieuwzględnienie skutków decyzji dla ponad 250 zatrudnionych osób oraz długoletniej działalności przedsiębiorcy. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., są nieuzasadnione, a uzasadnienie WSA było wystarczające. Odnosząc się do prawa materialnego, NSA podkreślił, że art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia zawiera pojęcia niedookreślone, a ich stosowanie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności, w tym usunięcia nieprawidłowości przez przedsiębiorcę. Sąd słusznie wskazał na konieczność zastosowania zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) oraz art. 7 KPA, co oznacza, że organ powinien rozważyć, czy cofnięcie koncesji jest proporcjonalną sankcją, zwłaszcza biorąc pod uwagę skutki dla pracowników i dotychczasową działalność przedsiębiorcy. Wobec braku uzasadnionych podstaw, skarga kasacyjna została oddalona.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja zasady proporcjonalności i art. 7 KPA w kontekście sankcji administracyjnych, w szczególności cofnięcia koncesji, oraz obowiązek organów uwzględniania szerszych skutków decyzji.
Dotyczy specyficznej sytuacji cofnięcia koncesji na usługi ochrony osób i mienia, ale zasady są szerzej stosowalne.
Zagadnienia prawne (2)
Czy cofnięcie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia w przypadku rażącego naruszenia warunków jest obligatoryjne, czy też organ ma w tym zakresie uznanie?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Cofnięcie koncesji w przypadku rażącego naruszenia warunków nie jest obligatoryjne w sposób automatyczny i wymaga rozważenia zasady proporcjonalności oraz interesu społecznego, a także uwzględnienia okoliczności łagodzących, takich jak usunięcie nieprawidłowości czy długoletnia działalność bez naruszeń.
Uzasadnienie
NSA uznał, że art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia zawiera pojęcia niedookreślone, a ich stosowanie wymaga analizy wszystkich okoliczności sprawy, w tym zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i art. 7 KPA. Organ powinien rozważyć, czy sankcja jest proporcjonalna do celu i czy nie jest nadmiernie dolegliwa, zwłaszcza biorąc pod uwagę skutki dla pracowników i dotychczasową działalność przedsiębiorcy.
Czy sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku i nierozważenie wszystkich aspektów sprawy?
Odpowiedź sądu
Nie, uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające do przeprowadzenia kontroli instancyjnej, a sąd prawidłowo ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
NSA stwierdził, że uzasadnienie wyroku WSA realizuje wymagania kontroli instancyjnej, przedstawiając przyjęty stan faktyczny, jego ocenę oraz rozważania prawne. To, że strona nie zgadza się z oceną prawną, nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a zarzut ten nie może służyć zwalczaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
Przepisy (8)
Główne
u.o.o.i.m. art. 22 § ust. 2 pkt 2
Ustawa o ochronie osób i mienia
Przepis zawiera pojęcia niedookreślone, a jego stosowanie wymaga rozważenia zasady proporcjonalności i interesu społecznego, a nie jest obligatoryjne w sposób automatyczny.
p.p.s.a. art. 174 § pkt 1 i 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawy skargi kasacyjnej.
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej.
p.p.s.a. art. 141 § § 4
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Wymogi dotyczące uzasadnienia wyroku.
p.p.s.a. art. 134 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zakres kontroli sądu administracyjnego.
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek działania organów administracji publicznej w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także zasada proporcjonalności.
Konstytucja RP art. 31 § ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada proporcjonalności jako standard stosowania prawa.
Pomocnicze
u.o.o.i.m. art. 23d
Ustawa o ochronie osób i mienia
Nie znajduje zastosowania w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wykonywania koncesji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zasada proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i art. 7 KPA nakazują organowi rozważenie, czy cofnięcie koncesji jest proporcjonalną sankcją, uwzględniając skutki dla pracowników i dotychczasową działalność przedsiębiorcy. • Uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające do kontroli instancyjnej.
Odrzucone argumenty
Cofnięcie koncesji w przypadku rażącego naruszenia warunków jest obligatoryjne. • WSA naruszył przepisy postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie i nierozważenie wszystkich aspektów sprawy.
Godne uwagi sformułowania
organ koncesyjny jest zobligowany do cofnięcia przedsiębiorcy koncesji tylko w przypadku stwierdzenia najpoważniejszych przypadków rażącego naruszenia warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej podczas, gdy w sytuacji stwierdzenia przez organ koncesyjny rażącego naruszenia warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa organ nie ma prawnych możliwości rozstrzygnięcia sprawy w inny sposób jak tylko poprzez wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia koncesji, która ma charakter decyzji związanej • zasada proporcjonalności wywodzona z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, mimo że adresowana do ustawodawcy, powinna być traktowana również jako zasada stosowania prawa • nie można zatem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że WSA naruszył art. 22 ust. 2 pkt 2 oraz art. 23d ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia nakazując rozważyć zastosowanie tych przepisów w kontekście unormowań art. 7 k.p.a.
Skład orzekający
Mirosław Trzecki
przewodniczący
Małgorzata Rysz
członek
Andrzej Skoczylas
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasady proporcjonalności i art. 7 KPA w kontekście sankcji administracyjnych, w szczególności cofnięcia koncesji, oraz obowiązek organów uwzględniania szerszych skutków decyzji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji cofnięcia koncesji na usługi ochrony osób i mienia, ale zasady są szerzej stosowalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, że nawet w przypadku stwierdzenia naruszeń, organy administracji muszą stosować zasadę proporcjonalności i brać pod uwagę szersze konsekwencje swoich decyzji, co jest istotne dla przedsiębiorców i ich pracowników.
“Czy rażące naruszenie zawsze oznacza utratę koncesji? NSA przypomina o zasadzie proporcjonalności.”
Sektor
usługi ochrony osób i mienia
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.