II GSK 195/07

II GSK 195/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Kacprzak
Joanna Kabat-Rembelska /sprawozdawca/
Maria Myślińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1326/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-01-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 106 par. 3, art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 174 pkt 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1982 nr 35 poz 230
art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 2, art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a, art. 43 ust. 1
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Jan Kacprzak Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S.A. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1326/06 w sprawie ze skarg M. S.A. w Ł. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], [...] maja 2006 r., nr [...], [...] maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 19 stycznia 2007 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1326/06 oddalił skargi M. S.A. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], nr [...] i nr [...] cofające zezwolenia udzielone na rzecz M. SA z siedzibą w [...].: nr [...] na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, nr [...] na sprzedaż napojów zawierających od 4,5% do 18 % alkoholu z wyjątkiem piwa oraz nr [...] na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo – przemysłowym położonym w W. przy ul. G. 80.
W uzasadnieniu Sąd podał, że w dniu 11 lipca 2005 r. w sklepie przy ul. G. 80, należącym do M. S.A. sprzedano alkohol osobom nieletnim. Prezydent Miasta [...] decyzjami z dnia [...] kwietnia 2006 r. cofnął wymienione na wstępie zezwolenia mając na uwadze, że sprzedaż alkoholu osobom nieletnim, stanowi naruszenie zasady sprzedaży napojów alkoholowych określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), dalej ustawa o wychowaniu w trzeźwości. Na skutek odwołania wniesionego przez M. S.A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji, podzielając poczynione przez ten organ ustalenia faktyczne i ocenę prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalając skargi M. S.A. w [...]. wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, organ administracji publicznej cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów, w tym sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. W celu uniknięcia ryzyka sprzedaży lub podawania alkoholu osobom niepełnoletnim ustawodawca dał sprzedającemu prawo żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości).
Sąd I instancji nie podzielił zarzutu spółki M. S.A., co do naruszenia prawa procesowego przez orzekające w sprawie organy.
Zdaniem Sądu I instancji twierdzenia organu dotyczące sprzedaży nieletnim alkoholu w sklepie należącym do skarżącej znajdują oparcie w materiale dowodowym. Organ przesłuchał w charakterze świadków trzech funkcjonariuszy Straży Miejskiej, którzy zatrzymali nieletnich spożywających alkohol oraz samych nieletnich w obecności ich przedstawicieli ustawowych. Z protokołów przesłuchań wynika, że nieletni wskazali sklep oraz ekspedientkę, która sprzedała im piwo. W sprawie sprzedaży alkoholu osobom niepełnoletnim Prokuratura Rejonowa [...] prowadziła postępowanie przygotowawcze. Dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone z powodu braku cech przestępstwa, jednak sam fakt sprzedaży alkoholu nieletnim przez ekspedientkę [...] nie budził wątpliwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ prawidłowo zebrał i ocenił cały materiał dowodowy. Sprzedaż alkoholu osobom niepełnoletnim w sklepie należącym do skarżącej nie budzi wątpliwości. Brak paragonu sklepowego i ostateczne zanegowanie przez ekspedientkę sprzedaży alkoholu osobom, które okazały się później nieletnimi zostały przez organ trafnie ocenione w kontekście pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. W ocenie WSA tok rozumowania organu był prawidłowy, logiczny i znajdujący oparcie w zebranym materiale dowodowym.
Mając na uwadze ustalony stan faktyczny Sąd stwierdził, że organ miał obowiązek cofnąć skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży, w którym doszło do naruszenia zasad określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości.
W skardze kasacyjnej M. S.A. w [...]. wniosła o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości polegające na przyjęciu, że Prezydent Miasta [...] miał obowiązek cofnąć wydane skarżącemu wszystkie zezwolenia w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych we wskazanej ustawie, ponieważ nawet gdyby wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu przyjąć, że w ogóle doszło do sprzedaży napojów alkoholowych nieletniemu, to w przypadku tej sprzedaży wygląd i warunki fizyczne nabywcy nie wskazywały na jego młody wiek i nie zaistniały przesłanki dające sprzedawcy uprawnienie do żądania okazania dokumentu potwierdzającego wiek nabywcy;
- naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) mających istotny wpływ na wynik sprawy polegającego na naruszeniu: art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że organ administracji w sposób jednoznaczny ocenił cały materiał dowodowy i odniesienie się wyłącznie do ustaleń tego organu bez przeprowadzenia własnej oceny materiału dowodowego; art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu wyroku stanowiska i zarzutów pełnomocnika skarżącego przedstawionego w dniu 17 listopada 2006 r. i nierozpoznanie przedstawionych zarzutów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że Sąd I instancji zaakceptował błędne ustalenia organów administracji publicznej i wyprowadzone z nich wadliwe wnioski. Zdaniem skarżącej nie zaistniały warunki uzasadniające cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, albowiem nie doszło do sprzedaży tych napojów osobom niepełnoletnim. Gdyby nawet założyć, że taka sprzedaż miała miejsce to wygląd i warunki fizyczne osób kupujących nie dawały sprzedawcy podstawy do jakichkolwiek podejrzeń, że sprzedaje alkohol nieletniemu. Skarżąca zauważyła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł także, że sprzedaż piwa nieletniemu nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki do cofnięcia pozostałych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, gdyż każde z nich ma niezależny byt prawny.
Skarżąca odniosła się krytycznie do motywów wyroku. W jej opinii z uzasadnienia orzeczenia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałem dowodowym sprawy. Zdaniem skarżącej, "...Sąd konfrontując zaskarżony akt nie może przyjmować bezkrytycznie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, tym bardziej jeżeli są one podważane przez stronę skarżącą. Wszystkie wątpliwości i niejednoznaczności, które ujawniły się na etapie postępowania administracyjnego, muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy bądź odwołanie się do konkretnych dokumentów, które znajdują się w aktach sprawy. Jeżeli jest to niemożliwe, zaskarżony akt powinien być uchylony w całości bądź w części w celu wyjaśnienia tych wątpliwości...". Uzasadniając naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. skarżąca stwierdziła, że przez określenie "sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy" należy rozumieć, "...że sąd orzeka w oparciu o własne ustalenia poczynione na podstawie całych dostępnych mu akt sprawy, a nie w oparciu o ustalenia dokonane przez organ wydający zaskarżoną decyzję...".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 154, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod uwagę okoliczności wymienionych w § 2, stanowiących podstawę nieważności postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły.
W sprawie niniejszej skarga kasacyjna zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, w związku z tym rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wymagają w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może być przedmiotem oceny wówczas, jeżeli stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydania zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy, a więc bez naruszenia przepisów postępowania.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się najogólniej rzecz ujmując do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który uznał, że decyzje cofające zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zostały wydane na podstawie prawidłowo ustalonego i ocenionego materiału dowodowego. Zdaniem strony skarżącej orzekanie na podstawie akt sprawy, o którym mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a., oznacza, że obowiązkiem sądu jest dokonanie własnych ustaleń a nie oparcie się wyłącznie na dowodach zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Wskazany w podstawie skargi kasacyjnej art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu powołanego przepisu są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał dowodowy, który stanowił podstawę wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy.
W wypadku kontroli działalności administracji publicznej wykonywanej przez sądy administracyjne sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością określonego organu administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu. Zadanie sądu administracyjnego polega na dokonaniu oceny tej działalności. Sąd ten w wyniku zaskarżenia aktu organu administracji publicznej nie przyjmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować działalność tego organu. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji publicznej i wydawać końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy był wystarczający do wydania aktu administracyjnego. Natomiast, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest rzeczą Sądu I instancji dokonywanie własnych ustaleń faktycznych.
W zaskarżonym wyroku WSA stwierdził, że zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny i wystarczający do załatwienia sprawy, a jego ocena dokonana przez organ administracji nie budzi zastrzeżeń i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a.. Stanowisko to zasługuje na aprobatę, gdyż Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że materiał dowodowy, na którym oparto istotne w sprawie ustalenia dotyczące sprzedaży napojów alkoholowych nieletnim był obszerny i nie wymagał uzupełnienia. W zaskarżonym wyroku trafnie także przyjęto, że brak paragonu potwierdzającego zakup piwa przez nieletnich w sklepie należącym do skarżącej i negowanie przez ekspedientkę faktu sprzedaży, w świetle innych dowodów zgromadzonych w sprawie takich jak zeznania nieletnich złożone w obecności rodziców, zeznania funkcjonariuszy straży miejskiej, jednoznaczne wskazanie przez nieletnich miejsca zakupu i osoby, która sprzedała im piwo oraz początkowe przyznanie przez ekspedientkę faktu sprzedaży piwa, nie może prowadzić do wniosku, że do sprzedaży piwa nieletnim nie doszło.
Dodać należy, że okoliczność, iż ekspedientka z uwagi na wygląd zewnętrzny nabywców, nie miała świadomości, że sprzedaje alkohol osobom nieletnim nie mogła stanowić podstawy odstąpienia od cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Podkreślenia wymaga, że na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad ich sprzedaży określonych w ustawie. Ustawodawca stworzył instrument dający możliwość usunięcia wątpliwości co do pełnoletniości nabywców napojów alkoholowych w postaci uprawnienia do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (art. 15 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości). Rezygnacja z tego uprawnienia odbywa się na ryzyko podmiotu prowadzącego działalność w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych i niezależnie od jej przyczyn rodzi określone w ustawie konsekwencje w wypadku sprzedaży tych napojów osobom nieletnim. Odpowiedzialności skarżącej nie wyłącza także eksponowany przez nią wynik postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...]. Dochodzenie w sprawie sprzedaży alkoholu nieletnim zostało wprawdzie umorzone wobec braku cech przestępstwa (błędna ocena wieku nabywców przez ekspedientkę), ale sam fakt sprzedaży alkoholu nieletnim nie budził wątpliwości organu prowadzącego dochodzenie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości wina, odmiennie niż w wypadku występku określonego w art. 43 ust. 1 ustawy, nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia.
Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. przypomnieć należy, że zgodnie z powołanym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy określony zarzut nie został podniesiony. Formułując zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. strona skarżąca stwierdziła, że powołany przepis skłania sąd do aktywności i działania w ramach posiadanych uprawnień, nie podając jednak na czym konkretnie polegało naruszenie powołanego przepisu. W szczególności skarżąca nie wskazała jakie naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego nie wymienione w skardze nie zostało przez Sąd I instancji uwzględnione w ramach uprawnienia określonego w art. 134 § 1 p.p.s.a.. Tak ogólnikowo postawiony zarzut uchyla się spod oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest niezasadny. Według skarżącej uchybienie Sąd I instancji polegało na tym, że nie odniósł się do zarzutów i argumentów podniesionych w piśmie z dnia 17 listopada 2006 r. We wspomnianym piśmie, stanowiącym uzupełnienie skargi skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 80, art. 76 § 3, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodów przeciwnych. Skarżąca podobnie jak w skardze w piśmie tym negowała by doszło do naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych poprzez ich sprzedaż nieletnim. Ponadto podniosła, że sprzedaż piwa osobom niepełnoletnim nie stanowi podstawy do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów o innej zawartości alkoholu.
W związku z omawianym zarzutem należy przypomnieć, że zgodnie z art. 184 p.p.s.a. błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku gdy ma wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu nie ma podstaw do kwestionowania takiego orzeczenia. Jak już wcześniej wspomniano wszelkie naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas mogą stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jeżeli uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że podnoszony przez skarżącą, we wspomnianym piśmie, zarzut naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania został przez Sąd I instancji zbadany i oceniono jego zasadności. Jeżeli natomiast chodzi o zarzuty naruszenia prawa materialnego to istotnie WSA nie odniósł się szczegółowo do kwestii dopuszczalności cofnięcia wszystkich zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sytuacji gdy naruszono zasady sprzedaży napojów alkoholowych, których dotyczy tylko jedno z nich. Pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały przez Sąd I instancji przeanalizowane, a ich ocena, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie nasuwa zastrzeżeń. Pominięcie w rozważaniach WSA kwestii dopuszczalności cofnięcia wszystkich zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, aczkolwiek stanowiło uchybienie przepisom postępowania to nie miało ono istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany bez naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Zgodnie z tym ostatnio wymienionym przepisem cofnięcie zezwolenia następuje w wypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim, przy czym jest to sankcja za naruszenie zasady sprzedaży napojów alkoholowych określonej w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Należy przy tym zauważyć, że przesłanki cofnięcia zezwolenia określone zostały w oderwaniu od konkretnego rodzaju alkoholu, czy rodzaju zezwolenia. Warunki i zasady sprzedaży wszystkich rodzajów napojów alkoholowych są bowiem jednakowe, a skutki ich naruszeń tak samo szkodliwe. Przedsiębiorca, który nie zapewnia przestrzegania zasad i warunków sprzedaży napojów alkoholowych danego rodzaju, nie daje gwarancji ich przestrzegania przy sprzedaży innych rodzajów napojów alkoholowych. W związku z tym uznać należy, że celem ustawodawcy było wyeliminowanie z obrotu napojami alkoholowymi przedsiębiorcy, który dopuścił się naruszenia warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych, nie zaś ograniczenie jego udziału w obrocie do tych rodzajów napojów alkoholowych, które sprzedawał zgodnie z warunkami i zasadami określonymi w ustawie. Za przyjęciem, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dotyczy wszystkich zezwoleń przemawia także to, że stanowi ono nie tylko rodzaj sankcji za naruszenie ustawowych warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych, ale pełnić ma również funkcję ochronną w stosunku do wartości i dóbr otaczanych szczególną troską ustawodawcy, takich jak zapewnienie życia obywateli w trzeźwości, jako niezbędnego warunku "moralnego i materialnego" dobra narodu. Przedstawiona wykładnia art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości jest zgodna ze stanowiskiem zajętym w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2006 r. sygn. akt II GPS 2/07 (dotychczas niepublikowana), według którego w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości warunków sprzedaży napojów alkoholowych objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu.
Mając na uwadze podane wyżej względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.