II GSK 194/08

II GSK 194/08 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący sprawozdawca/
Czesława Socha
Magdalena Bosakirska
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2320/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2007-03-14
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161 par. 1 pkt. 2, 193
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art.95, 97
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej - Krajowego Sądu Dyscyplinarnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2320/06 w sprawie ze skargi Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Z. Okręgowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na decyzję Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej - Krajowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie postanawia: umorzyć postępowanie wszczęte przed Naczelnym Sądem Administracyjnym
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 marca 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt VII SA/Wa 2320/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z [...]września 2006 roku numer [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
W dniu [...] listopada 2003 roku P. B. zawiadomił Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Architektów w S. o popełnieniu przez architekta T. B. czynu polegającego na nierzetelnym wykonaniu ekspertyzy budowlanej lokalu znajdującego się w piwnicy budynku zlokalizowanego w S. przy ulicy J. [...].
Na wniosek Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Architektów w S., Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Architektów w S. wszczął postępowanie, w wyniku którego wydał w dniu [...] maja 2006 roku orzeczenie w sprawie numer [...], w którym uznał T. B. winnym nierzetelnego wykonania ekspertyzy budowlanej dotyczącej lokalu użytkowego usytuowanego w piwnicy budynku przy ulicy J. [...] w S., to jest czynu skutkującego odpowiedzialnością zawodową w budownictwie przewidzianą w art.95 pkt.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 156/2006 poz.1118 ze zmianami) i na podstawie art.96 ust.1 pkt.1 wskazanej wyżej ustawy orzekł wobec T. B. karę upomnienia.
Po rozpatrzeniu odwołania Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Architektów w S., Krajowy Sąd Dyscyplinarny Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] września 2006 roku wydaną w sprawie numer [...], działając na podstawie art. 37 ust.1 pkt.1, art.11, art. 45 ust.2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów w związku z art. 98 i art. 100 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz w związku z art. 138 § 1 pkt.2 i art. 105 k.p.a., uchylił w całości zaskarżone orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Architektów w S. z [...] maja 2006 roku i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję z dnia [...] września 2006 roku wydaną w sprawie numer [...] Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej, wniósł Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej Zachodniopomorskiej Okręgowej Izby Architektów w S..
Wyrokiem z dnia 14 marca 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt VII SA/Wa 2320/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżoną decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej-Krajowego Sądu Dyscyplinarnego, który zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości i zarzucił mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art.100 w związku z art.97 ust.1 i ust.3 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku z art.26 i art.38 ustawy z 15 grudnia 2000 roku o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów i przyjęcie, że upływ sześciomiesięcznego terminu wszczęcia postępowania z zakresu odpowiedzialności zawodowej nie ma zastosowania w odniesieniu do wszczęcia postępowania na wniosek organu samorządu zawodowego oraz zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, to jest art.141 § 4 w związku z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami-dalej p.p.s.a.) poprzez brak ustalenia zdarzenia oraz daty tego zdarzenia, od którego należałoby liczyć termin przedawnienia, braku ustalenia czy sporządzenie przez obwinionego ekspertyzy w dniu [...] października 2003 roku w odniesieniu do stanu na dzień [...] października 1999 roku daje podstawę do przyjęcia, że termin przedawnienia zaczyna swój bieg w chwili zakończenia robót budowlanych, zawiadomienia o ich zakończeniu lub uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, braku uzasadnienia prawnego poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej, naruszenie art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. w związku z art.135 p.p.s.a. oraz w związku z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz.1269 ze zmianami) poprzez uchylenie się od oceny orzeczenia organu I instancji. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Przy piśmie z dnia [...] czerwca 2008 roku Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej-Krajowego Sądu Dyscyplinarnego został załączony skrócony odpis aktu zgonu T. B.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W szczególności należy podkreślić, że z załączonego do akt sprawy skróconego odpisu aktu zgonu wynika, iż strona postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego, to jest T. B. zmarła w dniu [...] grudnia 2007 roku w S.Jednocześnie należy podkreślić, że skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji została wniesiona w dniu [...] maja 2007 roku. Oznacza to, że śmierć strony nastąpiła w toku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek złożonej skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt.2 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosiła osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Z treści przytoczonej normy prawnej wynika jednoznacznie, że postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu jeżeli zmarła strona postępowania, którego przedmiot odnosił się wyłącznie do praw i obowiązków związanych z osobą zmarłą.
W związku z powyższymi uwagami należy wskazać, iż zgodnie z treścią art.95 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane odpowiedzialność zawodową w budownictwie mogą ponieść wyłącznie osoby posiadające uprawnienia budowlane, które popełniły, w związku z wykonywaniem samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, czyny zabronione. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż postępowanie administracyjne, toczące się przed właściwymi organami dotyczyło odpowiedzialności zawodowej architekta T. B., obwinianego o popełnienie czynu polegającego na nierzetelnym wykonaniu ekspertyzy budowlanej dotyczącej lokalu użytkowego usytuowanego w piwnicy budynku położonego w S. przy ulicy J. [...]. Oczywistym więc jest, iż uprawnienia budowlane, o których mowa w art.95 ustawy Prawo budowlane, stanowią prawa związane wyłącznie z osobą, której zostały przyznane, a tym samym postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej toczy się z udziałem podmiotu, któremu postawiono konkretne zarzuty-art.97 ust.1 ustawy Prawo budowlane. W tym stanie rzeczy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że przedmiot postępowania odnosił się wyłącznie do praw ściśle związanych z osobą zmarłego T. B., co uzasadnia umorzenie postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 161 § 1 pkt.2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.