II GSK 1899/23

II GSK 1899/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Izabella Janson /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Gl 242/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-05-17
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 1, art. 141 par. 4, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 87, art. 87 ust. 4, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 242/23 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 stycznia 2023 r. nr BP.501.1942.2022.0164.LB3.352689 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. Sp. z o.o. w K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 17 maja 2023r., sygn. akt III SA/Gl 242/23 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259, obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę E. Sp. z o.o. w K. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też: "GITD") z 23 stycznia 2023r., nr BP.501.1942. 2022.0164.LB3.352689 w przedmiocie kary pieniężnej.
W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, wstrzymanie w całości wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 23 stycznia 2023r., sygn. akt BP.501.1942.2022.0164.I.B3.352689 przez WSA w Gliwicach, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zasądzenie kosztów postępowania. Oświadczyła również, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: "p.u.s.a.") w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej w zakresie zgodności z prawem skarżonej decyzji i wydanie orzeczenia, którego nie poprzedziła kontrola działania organu administracji polegająca na ocenie, czy organ w sposób wyczerpujący dokonał analizy materiału dowodowego zebranego w postępowaniu oraz czy organ rozważył wszystkie okoliczności podnoszone przez skarżącego;
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego m.in. w zakresie:
- uznania, że skarżąca musiała mieć świadomość obowiązującej treści licencji i faktu, że nie zawiera ona już numerów rejestracyjnych pojazdów, gdyż licencja została jej udzielona 13 lutego 2020r. (strona 7 uzasadnienia), w sytuacji gdy postępowanie nie dotyczy zmiany danych zawartych w licencji, która to bezspornie nie posiada numerów rejestracyjnych pojazdów, a zmiany danych w wypisie z licencji, co natomiast prowadzi do wniosku o braku rozpoznania istoty sprawy,
- uznania, że zmiany w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu nie były danymi zawartymi w licencji, a więc nie było konieczności zmiany jej treści, a jedynie dokonania zgłoszenia zmiany danych, w związku z czym nie było przeszkód aby kierowca licencją dysponował w trakcie kontroli (strona 7 uzasadnienia), w sytuacji gdy kierowcy nie dysponują licencją, dysponują zaś wypisami z licencji, które wbrew twierdzeniom organu posiadają w swej treści numery rejestracyjne i dane te podlegają zmianie, a nie jedynie zgłoszeniu,
- uznaniu, że nie było przeszkód ku temu, aby kierowca dysponował licencją w dniu kontroli, w sytuacji gdy kierowca wykonujący zlecenie nie posiada statusu przedsiębiorcy, nie przeszedł procedury otrzymania licencji przewozowej, a więc nie złożył wniosku o udzielenie licencji, wraz z oświadczeniem o spełnieniu wymogu dobrej reputacji oraz nie uiścił opłaty za udzielenie licencji - może on więc wykonywać przewóz osób w ramach wypisu z licencji skarżącego, nie zaś samej licencji,
- uznaniu, że kierujący pojazdem został ukarany za brak wyposażenia jego osoby w licencję (nie zaś wypis z licencji), w sytuacji gdy licencja nie jest pojęciem i dokumentem tożsamym z wypisem z licencji, jest bowiem decyzją administracyjną wydaną przez organ licencyjny, uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego taksówką,
co natomiast prowadzi do jednoznacznych wniosków w zakresie dokonania błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji nierozpoznania istoty sprawy. Podstawę uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach stanowi bowiem argument, że licencja nie posiada numerów rejestracyjnych, dlatego też nie podlegała zwrotowi, a po stronie przedsiębiorcy ciążył obowiązek wyłącznie w zakresie zgłoszenia zmian, w sytuacji gdy wypis z licencji, który jest przedmiotem postępowania takowe dane posiada i aby dokonać ww. zmian konieczny był zwrot wypisu z licencji do Wydziału Komunikacji Urzędu Rady Miasta [...];
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 oraz art. 108 w związku z art. 130 § 1, § 2 i § 3 pkt 1 k.p.a. poprzez :
- ograniczenie uzasadnienia wyroku WSA, jedynie do bezkrytycznego aprobowania stanowiska organu odwoławczego - w sposób nader ogólnikowy, posługujący się ogólnymi stwierdzeniami, przy jednoczesnym nie odniesieniu się do argumentów i zarzutów skarżącego, z uwagi na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego,
- nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku WSA wnikliwej i merytorycznej analizy materiału dowodowego sprawy oraz zarzutów postawionych w skardze, a tym samym nierozpatrzenie całości sprawy w kontekście zgromadzonych w aktach dowodów, z uwagi na przyjęcie przez Sąd, że organ odwoławczy dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez podania jednak przesłanek takiej konkluzji oraz brak odniesienia się do odmiennych stanowisk organów w zakresie stanu faktycznego, a w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo iż w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
a) art. 14 w zw. z art. 87 zw. z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy, przez ich błędną wykładnię i uznanie, że :
- skarżący dopuścił się naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 ustawy, w sytuacji gdy przewoźnik drogowy może wykonywać przewozy przez okres 28 dni od dnia powstania zmiany, która to zmiana została prawidłowa zgłoszona a wypis zdany do uprawnionego organu, a więc kierowca nie mógł być w jego posiadaniu, również z uwagi na praktykę Urzędu Miasta Wydziału Komunikacji w [...] w tym przedmiocie i obowiązek złożenia wypisu podlegającego zmianie wraz z wnioskiem o jego zmianę,
- doszło do naruszenia z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przy jednoczesnym wskazaniu, że w ocenie organu odwoławczego nie doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z lp.1.3 załącznika nr 3 do ustawy, w sytuacji gdy u podstaw braku ww. naruszeń leżą te same przesłanki;
b) art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na skarżącego mimo, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć, bowiem jak wskazują akta sprawy toczącej się przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego w sprawie o sygn. akt [...], stanowisko w tym zakresie nie jest jednolite i na dzień składania skargi, na skarżącego są nakładane kary pieniężne w przypadku posiadania wypisu zmienianego, jak i jego nieposiadania, co natomiast nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla skarżącego, który wielokrotnie podnosił tę w kwestię w analogicznych postępowaniach wszczynanych przez Inspektorów Transportu Drogowego.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Postanowieniem z 30 października 2023r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadny należało uznać, sformułowany w kontekście art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazany w pkt I. lit b) petitum skargi kasacyjnej.
Przypomnienia w pierwszej kolejności wymaga, że przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (a to na tej właśnie podstawie prawnej sformułowano omawiany zarzut) należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie a wydanym w sprawie orzeczeniem, zaś związek ten, jakkolwiek nie musi być rzeczywisty, to jednak musi uzasadniać istnienie przynajmniej hipotetycznej możliwości odmiennego sposobu orzeczenia przez WSA, co jednak wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na efekt końcowy sprawy, oznaczając tym samym obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Strona jest zobowiązana więc do wskazania dlaczego w sytuacji, gdyby nie doszło do podnoszonych naruszeń, wyrok WSA mógłby być inny. Skoro na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenie przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez znaczenia na wynik sprawy, co jednak wymaga uprawdopodobnienia istnienia owego wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie nie spełnia opisanego wyżej wymagania, stanowiąc jedynie polemikę z prawidłową oceną, dokonaną przez WSA. Ponadto wskazać należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie to nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (tak uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest w ogóle możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
W ramach tego zarzutu niedopuszczalne jest natomiast formułowanie twierdzeń, które w istocie wskazują na brak przekonania strony argumentami, jakimi posługuje się Sąd I instancji. Brak przekonania strony skarżącej kasacyjnie o trafności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To więc, że stanowisko WSA jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza jeszcze, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne, które uzasadniają uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Polemika z merytorycznym stanowiskiem WSA nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia tego przepisu nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z 26 listopada 2014r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015r. sygn. akt I GSK 1779/13).
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. wskazany w pkt I. lit a) petitum skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej nie wywiedziono, że wyrok został wydany przez Sąd w wyniku oceny sprawy na podstawie innych kryteriów niż kryterium legalności. Opinia skarżącej, że ocena legalności dokonana w zaskarżonym wyroku była błędna, nie może stanowić podstawy do formułowania takiego zarzutu. Skarżąca kasacyjnie wskazując na naruszenie tego przepisu nie wywiodła, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem i nie wykazano jakie to są te inne kryteria którymi kierował się Sąd.
Odnosząc się do naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. przede wszystkim należy przywołać ich treść. Z pierwszego z nich wynika, że Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Drugi zaś przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zauważyć zatem wypada, że wskazane przepisy mają charakter ustrojowy, w sposób najbardziej ogólny i generalny określają zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez Sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem Sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W przypadku zatem, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2019r., sygn. akt I OSK 1598/17, LEX nr 2865751). Zarzut niedostatecznego rozważenia zarzutów skargi nie może być podnoszony poprzez powołanie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 23 sierpnia 2019r., sygn. akt I OSK 2541/17, LEX nr 2724722). Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 15 maja 2019r.,sygn. akt I OSK 3649/18, LEX nr 2656502).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. (pkt I. lit c) petitum skargi kasacyjnej) stwierdzić należy, że są to przepisy o charakterze wynikowym i ich naruszenie wiąże się z naruszeniem innych przepisów procesowych, w przypadku art. 151 p.p.s.a. także z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Wskazując zatem na ich naruszenie należy powołać je łącznie z innymi przepisami, które zostały przez organy lub Sąd I instancji naruszone, a w wyniku uchybienia tym przepisom doszło do naruszenia omawianych przepisów wynikowych (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a.). Przepisy te nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z 11 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z 4 marca 2015r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z 30 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z 30 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171).
Oceniając pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej należy wskazać, że z uwagi na ich komplementarny charakter, w istocie wynikający z próby zwalczania poczynionych ustaleń faktycznych i dokonanej na ich podstawie kwalifikacji prawnej zachowania strony skarżącej, uzasadnione jest ich łączne rozpoznanie, z punktu widzenia przede wszystkim norm prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie i niezakwestionowanych w żaden sposób ustaleń faktycznych dokonanych przez organy.
W kontekście zarzutów skargi kasacyjnej należy podkreślić, że okoliczności faktyczne, sprawy zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy.
W dniu 10 czerwca 2022r. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...], którym kierowca wykonywał transport drogowy taksówką na terenie [...] w imieniu skarżącej Spółki. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozów taksówką. W toku postępowania ustalono, że stronie udzielono licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jednak uprawnienie to nie zostało udzielone stronie na pojazd o tym numerze rejestracyjnym, którym wykonywany był kontrolowany przewóz. Zgłoszenie tego pojazdu do licencji nr [...] nastąpiło 15 czerwca 2022r. Decyzją z 12 września 2022r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 2.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję przed wykonaniem przewozu. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Pismem z 29 listopada 2022r. Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował stronę, że może nastąpić zmiana kwalifikacji prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego z Ip. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. (wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję przed wykonaniem przewozu) na lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., (niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym). Pismem z 8 grudnia 2022r. strona złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że zmiana danych w licencji wymaga przedłożenia wypisu z licencji organowi licencyjnemu a na dokonanie zmian ma 28 dni od powstania zmiany. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że nie doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z lp. 1.3 załącznika nr 3 u.t.d., a organ I instancji nieprawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł tytułem popełnienia ww. naruszenia. Uznał natomiast, że doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na niewyposażeniu kierowcy przez stronę w licencję bądź wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jest to naruszenie, które może być popełnione niezależnie od faktu zgłoszenia pojazdu do licencji.
Art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Tylko fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu (art. 77 § 4 k.p.a.).
Zgodnie z art. 87 ust. 4 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencje albo wypis z licencji. Bezspornym jest, że w omawianym przypadku kierowca wykonujący transport drogowy taksówką w imieniu skarżącej Spółki nie okazał licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką ani wypisu z tejże licencji.
W ocenie NSA zasadnie Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że w okolicznościach sprawy istniały podstawy do uznania, że doszło do popełnienia przez stronę naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na niewyposażeniu kierowcy przez stronę w licencję bądź wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Jest to naruszenie, które może być popełnione niezależnie od faktu zgłoszenia pojazdu do licencji.
Nie doszło również do naruszenia art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, ponieważ skarżąca jako wykonawca transportu drogowego taksówką powinna dopełnić swoich obowiązków w zakresie wyposażenia kierowcy w licencję na transport drogowy taksówką lub w wypis z licencji. Skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które uzasadniałyby zwolnienie jej z odpowiedzialności za popełnione naruszenie. Natomiast fakt, że podczas kontroli kierowca nie okazał licencji ani wypisu z niej potwierdza protokół kontroli podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń.
Podkreślić należy, że błędna wykładnia prawa materialnego, to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez Sąd administracyjny I instancji co, aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię mógł być rozpatrzony wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z: 28 lipca 2022r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017r., sygn. akt II FSK 1445/15). Natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany, co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez Sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu). Ocena zaś tego zarzutu może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone – a więc tak jak w rozpatrywanej sprawie, a to wobec braku skuteczności zarzutów adresowanych wobec faktycznych podstaw wydanego rozstrzygnięcia, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z 10 listopada 2022r., sygn. akt II FSK 940/22). Ze skargi kasacyjnej nie wynika, aby również w omawianym zakresie zawierała ona wskazane i zarazem konieczne elementy.
Z omówionych względów zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organ w objętym omawianymi zarzutami zakresie zgromadził materiał dowodowy i dokonał analizy okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, działając zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Organ nie naruszył także dyspozycji art. 107 K.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem i pozwala na poznanie przesłanek, którymi organ kierował się wydając zaskarżoną decyzję, a zatem zarzuty skargi kasacyjnej są w tym zakresie niezasadne.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.).