Orzeczenie · 2024-04-09

II GSK 1886/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2024-04-09

NSAAdministracyjneŚredniansa

drogi publicznezjazd z drogi krajowejprzebudowa zjazduustawa o drogach publicznychprawo administracyjnepostępowanie sądowoadministracyjneGDDKiAkoszty przebudowybrak winyart. 29 u.d.p.

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) rozpoznał skargę kasacyjną Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie. WSA uchylił decyzję GDDKiA, która utrzymywała w mocy decyzję zezwalającą na przebudowę zjazdu publicznego z drogi krajowej na działkę J.F., przeznaczoną na działalność usługowo-handlową. WSA uznał, że zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne, w szczególności art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych (u.d.p.), ponieważ organ nie uwzględnił wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych. Te orzeczenia wskazywały, że utrata funkcjonalności zjazdu przez skarżącego nastąpiła bez jego winy, w wyniku zgody organu na przebudowę zjazdu sąsiedniej nieruchomości. WSA nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem braku winy skarżącego przy ustalaniu kosztów przebudowy. GDDKiA w skardze kasacyjnej zarzuciła WSA naruszenie prawa materialnego (m.in. art. 29 ust. 1 i 2 u.d.p., art. 153 p.p.s.a.) oraz przepisów postępowania (m.in. art. 133, 134, 141 § 4 p.p.s.a.). NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty procesowe za wadliwe formalnie, ponieważ nie wyjaśniały one w sposób wystarczający naruszeń przepisów ani ich wpływu na wynik sprawy. NSA podkreślił, że art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy strony formalnej uzasadnienia, a nie jego trafności merytorycznej. Odnosząc się do zarzutów materialnych, NSA stwierdził, że WSA nie naruszył art. 153 p.p.s.a., ponieważ poprzedni wyrok WSA dotyczył innej decyzji administracyjnej (odmawiającej zezwolenia), a sprawa obecna dotyczy decyzji zezwalającej i kwestii kosztów. NSA uznał również, że zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 29 ust. 2 u.d.p. były przedwczesne, gdyż WSA wskazał na naruszenie procesowe, a wykładnia tego przepisu będzie możliwa po dokonaniu ustaleń procesowych. W konsekwencji NSA oddalił skargę kasacyjną.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja art. 153 p.p.s.a. w kontekście różnych decyzji administracyjnych w tej samej sprawie materialnej; formalne wymogi skargi kasacyjnej; zastosowanie art. 29 u.d.p. w sprawach dotyczących przebudowy zjazdów i kosztów z tym związanych.

Ograniczenia stosowania

Sprawa dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i prawnej związanej z przebudową zjazdu i kosztami, a także interpretacji art. 153 p.p.s.a. w kontekście kolejnych postępowań.

Zagadnienia prawne (3)

Czy sąd pierwszej instancji naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez zastosowanie innej podstawy prawnej (art. 29 ust. 2 u.d.p.) niż wskazana w poprzednim wyroku WSA (art. 29 ust. 1 u.d.p.)?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 153 p.p.s.a., ponieważ poprzedni wyrok WSA dotyczył innej decyzji administracyjnej (odmawiającej zezwolenia), a sprawa obecna dotyczy decyzji zezwalającej i kwestii kosztów. Reguła związania dotyczy sprawy w znaczeniu procesowym, wyznaczonej przez decyzję będącą przedmiotem kontroli.

Uzasadnienie

NSA stwierdził, że poprzedni wyrok WSA dotyczył innej decyzji administracyjnej i był wynikiem kontroli z przyczyn procesowych (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), podczas gdy obecna sprawa dotyczy decyzji zezwalającej i sporu o koszty. Dlatego art. 153 p.p.s.a. nie miał zastosowania w sposób, w jaki zarzucał to GDDKiA.

Czy sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez wprowadzenie przesłanki braku winy strony?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Zarzut błędnej wykładni art. 29 ust. 2 u.d.p. był przedwczesny, ponieważ sąd pierwszej instancji wskazał na naruszenie procesowe, a wykładnia tego przepisu będzie możliwa po dokonaniu ustaleń procesowych.

Uzasadnienie

NSA uznał, że skoro WSA wskazał na naruszenie procesowe, to rozważania dotyczące wykładni art. 29 ust. 2 u.d.p. były zbędne na tym etapie, ale nie mogły prowadzić do uchylenia wyroku.

Czy skarga kasacyjna GDDKiA spełnia wymogi formalne dotyczące zarzutów i ich uzasadnienia?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ nie wyjaśnia naruszenia poszczególnych przepisów procesowych ani ich wpływu na wynik sprawy, a także błędnie łączy naruszenie przepisów procesowych z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a.

Uzasadnienie

NSA podkreślił, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym, a jej skuteczność zależy od spełnienia wymogów formalnych, w tym jasnego określenia naruszeń i ich wpływu na rozstrzygnięcie. Zarzuty procesowe GDDKiA były wadliwe formalnie.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odrzucono skargę

Oddalono skargę kasacyjną Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

Przepisy (14)

Główne

u.d.p. art. 29 § 1

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

u.d.p. art. 29 § 2

Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

Pomocnicze

p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a