II GSK 1861/23

II GSK 1861/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Mirosław Trzecki
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
II SA/Ol 497/23 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2023-07-18
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2561
art. 50 ust. 17
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 141 par 4, art. 145 par 1 pkt 1, art. 183 par 1, art. 193 zd. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 497/23 w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 18 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 497/23 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2023r., poz. 259 dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę T. Z. (dalej też: "strona", "Skarżąca") i uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też: "Prezes NFZ", "organ") z 19 kwietnia 2023 r.
W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi Skarżącej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Prezesa NFZ kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegające na naruszeniu:
a) art. 50 ust. 17 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2022 poz. 2561, z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o świadczeniach" w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż do pozostawania w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, o którym mowa w tym przepisie wystarcza przekonanie świadczeniobiorcy, że nie utracił prawa do świadczeń, podczas gdy dla przyjęcia, iż świadczeniobiorca pozostaje w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, o którym mowa w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach niezbędne jest jego działanie w dobrej wierze, a więc takie, które nie jest obarczone jakimkolwiek brakiem staranności.
II. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., polegające na naruszeniu:
a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), art. 145 § 1 pkt 1 lii. c) p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenia wyroku w zakresie przyjęcia przez Sąd, iż w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy:
1) strona mogła pozostawać w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że jest osobą ubezpieczoną, podczas gdy z okoliczności sprawy w szczególności mając na uwadze treść wydanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział Rybniku (zwanego dalej "ZUS"), zaświadczenia z dnia 18 grudnia 2012 r. wynika jasno, że organ ten nie jest uprawniony do weryfikacji prawa osób - zgłoszonych do ubezpieczenia zdrowotnego - do świadczeń zdrowotnych, zatem zaświadczenie to nie ma charakteru wiążącego w zakresie potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych, a w konsekwencji przyjąć należało, że Skarżąca nie pozostawała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu co do swojej sytuacji w tym zakresie a jedynie nie dochowała należytej staranności w ocenie swojej sytuacji prawnej, co do posiadanego ubezpieczenia zdrowotnego;
2) organ dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności poprzez pominięcie możliwości zastosowania w stosunku do Skarżącej przesłanki usprawiedliwionego błędnego przekonania o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w kontekście wystawionego przez ZUS zaświadczenia z którego wynika, że była ona objęta ubezpieczeniem zdrowotnym od 1 stycznia 2000 r., podczas gdy Prezes NFZ, wbrew twierdzeniom Sądu, przy wydawaniu decyzji w przedmiotowej sprawiey nie naruszył ww. przepisów i przenalizował również tę okoliczność (tu: działanie w usprawnieniowym błędnym przekonaniu) przyjmując, że nie ma ona jednak zastosowania w tej sprawie, czego dowodem są rozważania poczynione przez organ w tej materii w treści skarżonej decyzji na stronie 6 i 7 decyzji.
- które to naruszenia procesowe miały bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, albowiem w wypadku prawidłowej wykładni i zastosowania przepisu art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach Sąd pierwszej instancji doszedłby do wniosku, iż Skarżąca nie działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, o którym mowa w w/w przepisie prawa, Sąd oddaliłby skargę rozpoznawaną w pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarżąca wniosła o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z 26 marca 2014r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z 29 sierpnia 2012r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337).
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi i w związku z tym istnieje konieczność łącznego ich rozpatrzenia.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania skarżący kasacyjnie organ wskazał na naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), art. 145 § 1 pkt 1 lii. c) p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzuty te zdaniem, Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zostały prawidłowo skonstruowane i w takim kształcie jak zostały przedstawione nie mogą skutecznie podważać trafności wydanego rozstrzygnięcia.
W związku z tym przypomnienia wymaga, że zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przytoczony przepis określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, a do jego naruszenia może dojść, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym, jeżeli w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu lub jeżeli nie wyjaśni podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por.wyroki NSA: z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11; z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 2966/17 - te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia wyroku powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. W razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości sądu kasacyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Odnosząc powyższe do kwestionowanego orzeczenia należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, jak również zawarte są w nim rozważania dotyczące wykładni i zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach. Uzasadnienie wyroku wyjaśnia, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał za niezgodną z prawem decyzję wydaną przez organ. WSA w uzasadnieniu wyroku przeanalizował akta sprawy i wyprowadził z nich poprawne wnioski.
Tak sporządzone uzasadnienie pozwala poznać przesłanki wydania wyroku o określonej treści oraz prześledzić tok rozumowania Sądu pierwszej instancji, umożliwia zatem przeprowadzenie kontroli wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Prezes NFZ podniósł, że Sąd dokonał ustaleń w wyroku w oparciu o niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym stan sprawy, bowiem uchylił decyzję Prezesa NFZ w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenia. Skarga kasacyjna nie zawiera zatem żadnych zarzutów dotyczących konstrukcji lub kompletności uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a jedynie przedstawienie odmiennej oceny istotnych w sprawie okoliczności.
Taki sposób postawienia zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych przesądza o tym, że tezy skarżącego stanowią w istocie jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do podstawy faktycznej wyroku, w której przyjęto, że zainteresowany nie wykonywał pracy na podstawie umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, lecz wykonał dzieło. Podkreślić przy tym należy, że kwestionowanie w skardze kasacyjnej stanowiska Sądu pierwszej instancji zarówno zakresie wykładni i zastosowania prawa materialnego jak i ustaleń przyjętych za podstawę faktyczną wyroku nie może nastąpić poprzez stawianie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. regulującego sposób sporządzenia przez sąd uzasadnienia wyroku. Skoro w istocie rzeczy w skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych zarzutów, które spełniałyby wyżej przedstawione wymagania, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się bezzasadny. W rezultacie bezzasadny jest powiązany z zarzutem dotyczącym art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ.
Przechodząc do oceny zarzutów materialnoprawnych należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach, obowiązku, o którym mowa w ust. 16, czyli uiszczenia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych pomimo braku prawa do świadczeń, nie stosuje się do osoby, która w chwili złożenia pisemnego oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej.
Rozpatrując zatem zarzut błędnej wykładni art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach wskazać należy, że w nauce prawa podkreśla się, że w odniesieniu do wyjątku uregulowanego w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach skorzystanie z niego wiąże się z koniecznością ustalenia istnienia po stronie osoby nieuprawnionej "usprawiedliwionego błędnego przekonania", jednakże ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działania w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń" (Daniel Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13). Podkreślić należy, że na ulgowe traktowanie powinny zasługiwać te sytuacje, w których brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca przedmiotowe oświadczenie, czyli np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne" (Daniel Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13), to jednak w ocenie NSA nie są to jedyne przypadki, do których ma zastosowanie omawiany wyjątek.
Skoro bowiem ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działania w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń", to jak zasadnie wywodzi się w doktrynie każdy taki przypadek "należy analizować i oceniać indywidualnie" (Daniel Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13).
W ocenie NSA w realiach niniejszej sprawy prawidłowa jest konstatacja WSA, iż z akt sprawy wyłaniają się okoliczności, które powinny być należycie rozpatrzone przy badaniu przez organ przesłanki działania przez Skarżącą w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że Skarżąca posiadała zaświadczenie wystawione [...] grudnia 2012 r. przez Zakład Ubezpieczeń Zdrowotnych Oddział w R. (akta adm., k. - 12), z którego wynika jednoznacznie, że Skarżąca została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego, a datę zgłoszenia określono "[...].01.2000 r. do nadal". Podkreślić również należy, iż w treści ww. zaświadczenia Zakład Ubezpieczeń Zdrowotnych Oddział w R. wyraźnie wskazał, że wpisanie Skarżącej do zaświadczenia nastąpiło na prośbę męża Skarżącej – W. Z.. Zatem ta okoliczność, na co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, nakazywała organowi wyjątkowo uważnie podchodzić do oceny kwestii posiadania przez Skarżącą ubezpieczenia zdrowotnego. Trafnie wywiódł WSA, że w przekonaniu strony legitymowała się ona od końca 2012 r. zaświadczeniem potwierdzającym jej uprawnienie do ubezpieczenia zdrowotnego, a co za tym idzie do korzystania z usług państwowej opieki zdrowotnej. Dysponując wskazanym zaświadczeniem mogła ona mieć uzasadnione przekonanie, że posiada przedmiotowe ubezpieczenie zdrowotne i z takim przekonaniem korzystać z usług publicznych placówek zdrowotnych oraz składać oświadczenia o posiadanym prawie do ubezpieczenia zdrowotnego. Działała ona niejako w zaufaniu do organu państwowego, który wydał taki dokument.
Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem zarzucił Prezesowi NFZ braki w uzasadnieniu odrzucenia klauzuli działania przez świadczeniobiorcę w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu o posiadaniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, określoną w art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach i dlaczego przypadek Skarżącej nie mógł być zakwalifikowany do zastosowania wyżej opisanej klauzuli zwalniającej ją z odpowiedzialności za naruszenie obowiązku ponownego zgłoszenia w odpowiednim czasie do ubezpieczenia zdrowotnego.
Niewystarczającym bowiem okazał się argument organu, powoływany w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji o nałożeniu obowiązku zwrotu kosztów leczenia, że błędne przekonanie Skarżącej o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie przedmiotowych świadczeń polegało na nieznajomości prawa, która szkodzi i nie można się nią zasłaniać.
Natomiast przekonywujące jest, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, usprawiedliwione rozumowanie Sądu pierwszej Instancji, że w dacie udzielania Skarżącej świadczeń pozostawała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń zdrowotnych, tym bardziej, że Skarżąca - w okresach, w których nabywała tytuł do ubezpieczenia jako członek rodziny osoby ubezpieczonej - faktycznie nie mogła samodzielnie podejmować jakichkolwiek czynności formalnych odnoszących się do własnego ubezpieczenia zdrowotnego. Organ nie wziął przy tym pod uwagę wyjaśnień Skarżącej co do jej trudnej sytuacji osobistej (separacja z mężem), która mogła mieć wpływ na błędne przekonanie Skarżącej o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Skarżąca wyjaśniała w toku postępowania, że pomimo prób kontaktu z mężem, nie była w stanie wyjaśnić tej sprawy i porozumieć się z mężem w tej kwestii. Z pewnością ta sytuacja miała także wpływ na brak możliwości wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia przez męża Skarżącej.
Wiedza jaką w dacie udzielania spornych świadczeń zdrowotnych dysponowała Skarżąca, pozwalała jej na przyjęcie, że jest ubezpieczona. Fakt pozyskania dokumentu potwierdzającego tytuł ubezpieczenia, pomimo tego, że ZUS zastrzegł w treści zaświadczenia, iż nie jest uprawniony do weryfikacji prawa osób do świadczeń zdrowych, uzasadniał zastosowanie art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach. Już z tej zatem przyczyny wyrok WSA jest prawidłowy.
W tej sytuacji, skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, zatem orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Nieuzasadniony jest jednocześnie wniosek Skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną została podpisana osobiście przez Skarżącą, a nie pełnomocnika będącego adwokatem bądź radcą prawnym.