II GSK 1843/23

II GSK 1843/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Zbigniew Czarnik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Osoby niepełnosprawne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1855/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-04-17
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 139 poz 1328
§ 32 ust. 4
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o  niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 146 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 988
art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 100
art. 6b ust. 3 pkt 9
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych F.W., Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1855/22 w sprawie ze skargi F.W. na czynność Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 października 2022 r. nr O/021205/0606 w przedmiocie przyznania karty parkingowej 1. oddala skargi kasacyjne, 2. odstępuje od zasądzenia od F.W. na rzecz Prezydenta Miasta Krakowa zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 17 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 1855/22 oddalił skargę F.W. (dalej: skarżący) na czynność Prezydenta Miasta Kraków (dalej: organ) z 11 października 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania karty parkingowej.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z 6 października 2023 r. skarżący zwrócił się do działającego w imieniu Prezydenta Miasta Kraków Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie (dalej: zespół) z wnioskiem o wydanie karty parkingowej na podstawie wydanego 16 września 2005 r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, w którym przyczyna niepełnosprawności została oznaczona symbolami: 06-E, 01-U, 02-P, a orzeczenie wydano na stałe. W pkt 9 orzeczenia wskazano, że skarżący spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 988; dalej: p.r.d.).
Zaskarżonym zawiadomieniem z 11 października 2022 r. organ poinformował skarżącego, że posiadane przez niego orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie spełnia – w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa – przesłanek umożliwiających wydanie wnioskowanej karty. Organ wskazał, że art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1446), w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2014 r. stanowi, że w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące m.in. spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2 p.r.d. dodanym ustawą z 23 października 2013 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1446; dalej: ustawa zmieniająca p.r.d.), przy czym w przypadku osób zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem 04-O, 05-R, 07-S lub 10-N i stwierdzenia znacznego ograniczenia możliwości samodzielnego poruszania się.
WSA w Krakowie oddalił skargę strony na powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.).
W ocenie sądu pierwszej instancji, skarga nie mogła zostać uwzględniona ponieważ zmiany przepisów Prawa o ruchu drogowym, które weszły w życie 1 lipca 2014 r. ograniczyły krąg osób niepełnosprawnych uprawnionych do ubiegania się o wydanie karty parkingowej. Niemniej jednak nie pozbawiły skarżącego możliwości ponownego złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności dla potrzeb nabycia uprawnień do wydania karty parkingowej, ale na zasadach obowiązujących po nowelizacji przepisów. Okoliczność, że wydane skarżącemu orzeczenie było bezterminowe, nie stanowi przeszkody do starania się o wydanie "nowego" orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i jego przyczynach zgodnie z nowymi przepisami.
Nowelizacja ustawy Prawo o ruchu drogowym wprowadzona w życie ustawą zmieniająca p.r.d. w art. 6 ust. 2 przepisów intertemporalnych stanowiła, że osobom zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności, posiadającym ważne orzeczenie wydane przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności i mającej przyczynę niepełnosprawności oznaczoną symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna), zawierające wskazanie o spełnieniu przesłanek uprawniających do uzyskania karty parkingowej na podstawie przepisów dotychczasowych – kartę parkingową wydaje się na podstawie tego orzeczenia. W orzeczeniu posiadanym przez skarżącego żaden z tych symboli nie występował. W ocenie sądu pierwszej instancji, organ związany był treścią orzeczenia o niepełnosprawności i nie mógł samodzielnie w tym zakresie (tzn. przyczyn niepełnosprawności) dokonywać własnych ustaleń. Innymi słowy, organ nie mógł samodzielnie przyjąć, że w orzeczeniu wystąpił symbol "10-N" (choroba neurologiczna), pomimo że stwierdzona u skarżącego epilepsja (symbol 06-E) jest rodzajem choroby neurologicznej. Z tych przyczyn, zdaniem WSA, organ zasadnie odmówił skarżącemu przyznania karty parkingowej.
WSA za niezasadne uznał również zarzuty odwołujące się do wartości konstytucyjnych. Skarżącemu zapewniono stosunkowo długi okres dostosowawczy, aby mógł przeprowadzić proces orzekania o stopniu niepełnosprawności uwzględniający przewidziane w znowelizowanych przepisach przesłanki pozwalających na skuteczne złożenie wniosku o wydanie karty parkingowej.
Skargi kasacyjne w sprawie złożyli F.W. oraz Rzecznik Praw Obywatelskich.
Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: RPO, rzecznik) zaskarżył powyższy wyrok WSA w całości wnosząc o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie. Jednocześnie rzecznik zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, że został wydany:
1) z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d. w zw. z § 32 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności w brzmieniu obowiązującym 16 września 2005 r. (Dz. U. Nr 139 poz. 1328; dalej: rozporządzenie) i w zw. z art. 69 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak zamieszczenia w orzeczeniu o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przed dniem 1 lipca 2014 r. symboli: 04-0, 05-R lub 10-N w sytuacji, w której w orzeczeniu tym zawarto maksymalną dopuszczalną liczbę (trzy) innych symboli przyczyn niepełnosprawności powoduje automatyczny brak możliwości wydania karty parkingowej na podstawie tego orzeczenia, podczas gdy niezbędna jest w takiej sytuacji indywidualna ocena, czy niezamieszczenie w orzeczeniu symboli 04-0, 05-R lub 10-N było wynikiem braku niepełnosprawności z tych przyczyn, czy jedynie brakiem możliwości zamieszczenia w orzeczeniu dodatkowych symboli przyczyn niepełnosprawności, a faktyczne przyczyny niepełnosprawności osoby legitymującej się orzeczeniem obejmują którąś z przyczyn oznaczonych tymi symbolami;
2) z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, tj. z naruszeniem art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d. w zw. z § 32 ust. 4 rozporządzenia i w zw. z art. 69 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy była ona usprawiedliwiona.
W uzasadnieniu RPO wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
F.W. zaskarżył powyższy wyrok WSA w całości wnosząc, na podstawie art. 185 § 1 i art. 188 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 p.p.s.a., zarzucił,
I. naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 8 ust. 3a i 4 p.r.d. w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d. poprzez jego niezastosowanie i:
a) odmowę wydania karty parkingowej przez organ, podczas gdy z pkt 1 pkt 2 i pkt 9 orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 16 września 2005 r. wynika, że skarżący spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 1 p.r.d., bowiem cierpi na chorobę neurologiczną;
b) przyjęcie, że wydane skarżącemu bezterminowo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nie stanowi przeszkody do starania się o wydanie "nowego" orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, podczas gdy "nowe" orzeczenie o niepełnosprawności w żadnym stopniu nie rozstrzygnie istoty niniejszej sprawy, jaką jest ustalenie, że epilepsja (symbol 06-E) jest chorobą neurologiczną wyodrębnioną z chorób neurologicznych "10-N" jako osobna przyczyna niepełnosprawności;
2. art. 8 ust. 3a i 4 p.r.d. w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d. w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 69 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżącemu zapewniono stosunkowo długi okres dostosowawczy, aby mógł przeprowadzić proces orzekania o stopniu niepełnosprawności uwzględniający przyczyny wymienione w przepisach pozwalających na skuteczne złożenie wniosku o wydanie karty parkingowej, podczas gdy zapewnienie długiego okresu dostosowawczego nie jest jednoznaczne z zagwarantowaniem indywidualnego podejścia w stosunku do osób niepełnosprawnych ubiegających się o wydanie karty parkingowej i nie stanowi realizacji zasady wspierania osób niepełnosprawnych;
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. "art. 145 § 1 c)" p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA w Krakowie skargi, pomimo że powinna ona zostać uwzględniona z uwagi na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie:
a) art. 7 oraz art. 8 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w zakresie rozstrzygnięcia, że epilepsja oznaczona symbolem 06-E jest chorobą neurologiczną wyodrębnioną z chorób neurologicznych oznaczonych symbolem 10-N, uwzględniając interes społeczny, słuszny interes obywateli oraz zasady zaufania do władzy publicznej;
b) art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, a tym samym nieuwzględnieniu dokumentów przełożonych przez skarżącego do wniosku o wydanie karty parkingowej oraz w skardze do WSA;
c) art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów, a w konsekwencji uznaniu, że orzeczenie nie spełnia w świetle obowiązujących przepisów przesłanek umożliwiających wydanie karty parkingowej, podczas gdy WSA nie wziął pod uwagę szeregu rozbieżności interpretacyjnych, a w rezultacie oddalił skargę oraz nie dokonał analizy materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego prowadzącego do wniosków odmiennych.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
W piśmie stanowiącym odpowiedź na obie wniesione w sprawie skargi kasacyjne organ wniósł o ich oddalenie w całości z uwagi na ich bezzasadność.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie wnoszący skargę kasacyjną tj. Rzecznik Praw Obywatelskich oraz F.W. złożyli oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, a organ w terminie 14 dni nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Wobec tego NSA rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania obu złożonych skarg kasacyjnych.
Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie skargi kasacyjne złożyli: skarżący – F.W. i Rzecznik Praw Obywatelskich. W obu skargach zostały postawione zarzuty z obu podstaw kasacyjnych art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji w pierwszej kolejności odnosi się do podniesionych w tych skargach zarzutów procesowych, a dopiero w dalszej dokona oceny zarzutów materialnych. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został on skutecznie podważony w postępowaniu kasacyjnym.
Skargi kasacyjne są niezasadne, dlatego nie mogły prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku. Wprawdzie obie nawiązują do podobnych wątków, jednak różnie akcentują podnoszone naruszenia, zatem NSA odniesie się do każdej z nich odrębnie.
Skarga kasacyjna F.W. jest nietrafna zarówno w zakresie zarzutów procesowych jak i materialnych. Zarzuty procesowe tej skargi są nietrafne, przede wszystkim ze względów formalnych. Sąd drugiej instancji przypomina i podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Z tego też powodu jej sporządzenie powierzone zostało w ustawie określonej kategorii podmiotów, których profesjonalizm ma gwarantować zachowanie wymogów ustawowych przewidzianych dla tego środka prawnego. Oczywiście wymogi formalne skargi kasacyjnej mają różny charakter i tym samym wpływ na skuteczność samej skargi, jednak niektóre z nich są warunkiem niezbędnym do uznania skargi kasacyjnej za skuteczną, nawet przy pewnym złagodzeniu jej formalizmu dokonanym uchwałą NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1.
Z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna ma zawierać zarzuty i ich uzasadnienie. Oznacza to, że w tej skardze nie wystarcza wskazanie przepisów, które miał naruszyć sąd pierwszej instancji, bo to jest niezbędny warunek zarzutu, ale należy także wyjaśnić w jej uzasadnieniu na czym to naruszenie polegało, jaka powinna być poprawna forma stosowania przepisów oraz wykazać wpływ naruszenia na rozstrzygnięcie, bowiem naruszenia procesowe mogą być podstawą skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wówczas, gdy mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty procesowe skargi kasacyjnej F.W. ograniczają się do wskazania poszczególnych przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i ogólnym stwierdzeniu na czym polegało ich naruszenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona jednak nie wyjaśnia istoty tych naruszeń, ograniczając się do ogólnych stwierdzeń o naruszeniu przepisów postępowania czy braku przeprowadzenia analizy dowodów. Formuły takie, będąc generalizacją naruszeń, wymagałyby od sądu drugiej instancji dokonywania oceny zaskarżonego wyroku z punktu widzenia własnych, uczynionych z urzędu założeń, a w istocie przyjęcia domniemanych kierunków weryfikacji wyroku. Praktyka taka jest niemożliwa w postępowaniu kasacyjnym, bowiem ramy tego postępowania wyznacza strona, a nie sąd działający z urzędu.
Jedynym realnie sformułowanym zarzutem procesowym prawidłowo uzasadnionym jest zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, naruszenie tego przepisu polegało na dowolnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie. Odnosząc się do tego naruszenia stwierdzić należy, że nie jest wadliwą oceną dowodów brak odnoszenia się przez sąd pierwszej instancji do wątpliwości interpretacyjnych pojawiających się w orzecznictwie. Sąd drugiej instancji wskazuje, że dowodami w sprawie są ustalone w niej fakty i budowane na ich podstawie tezy przy wykorzystaniu określonych środków dowodowych, a nie orzeczenia sądów czy rozbieżności interpretacyjne. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzą do wniosku, że sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił ustalenia organu w ramach sprawy, której przedmiotem było wydanie karty parkingowej, bowiem ustalone zostały istotne fakty warunkujące wydanie tego dokumentu. Co więcej, podkreślić należy, że warunkiem wydania karty parkingowej nie jest istnienie określonego schorzenia, ale potwierdzenie jego istnienia w prawem oznaczony sposób, a to nie zostało dokonane przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Zdaniem NSA niezasadny jest również zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie prawa materialnego. Skarga kasacyjna F.W. w tym zakresie twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza treść art. 8 ust. 3a i ust. 4 p.r.d. w związku z art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d., bowiem przepis ten nie został zastosowany przez organ, a ten fakt zaakceptował zaskarżony wyrok oraz że WSA dokonał wadliwej wykładni tych przepisów, przyjmując że zapewnienie długiego vacatio legis do wejścia w życie zmian w zakresie wydawania kart parkingowych nie naruszało art. 2, art. 32 i art. 69 Konstytucji RP, bowiem gwarantowało indywidualizację sytuacji prawnej osoby ubiegającej się o kartę parkingową. W zakresie drugiej części zarzutu NSA odniesie się do niej łącznie z oceną zarzutów skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich, bo co do meritum pozostają one w łączności.
Natomiast co do niezastosowania art. 8 ust. 3a i art. 4 p.r.d. w związku z art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d. stwierdzić należy, że tak zbudowany zarzut jest nietrafny. Analiza treści zaskarżonego zawiadomienia o odmowie przyznania karty parkingowej wskazuje, że organ stosował przepisy objęte zarzutem. Wynika to z treści uzasadnienia tego zawiadomienia, chociaż rzeczywiście przepisy te nie zostały ujęte w jego podstawie prawnej. Uchybienie takie nie może prowadzić do wniosku, że odmowa przyznania karty parkingowej miała miejsce z naruszeniem art. 8 ust. 3a i ust. 4 p.r.d. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie posiadane przez skarżącego kasacyjnie orzeczenie nie określało symboli, które na gruncie przepisów obowiązujących w dacie złożenia wniosku dawały podstawę do wydania karty parkingowej. Brak taki nie mógł być uzupełniony przez organ poprzez odniesienie się do przedmiotowych podstaw niepełnosprawności, bowiem ustalenia takie nie mogą być prowadzone w postępowaniu o wydanie karty parkingowej. Postępowanie takie ma charakter techniczny, a to oznacza, że wydanie karty może nastąpić, jeżeli podmiot przedstawia prawem wymagane dokumenty, których treść i forma odpowiadają prawu. Skoro w ten sposób to postępowanie kształtuje ustawa, to przyjąć należy, że do niego nie mają pełnego zastosowania przepisy dotyczące postępowania wyjaśniającego, uregulowanego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, właściwego dla wydania decyzji lub postanowień. Ten fakt dodatkowo wskazuje na nietrafność zarzutów kasacyjnych, które podnoszą naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego właściwych dla postępowania jurysdykcyjnego. Z tych wszystkich względów rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny.
Z kolei, dokonując oceny skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich stwierdzić należy, że NSA nie dopatruje się naruszeń objętych zarzutami kasacyjnymi. Przede wszystkim sąd drugiej instancji zauważa, że spełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej ciąży na wszystkich podmiotach mogących występować z takim środkiem prawnym. Zatem warunkiem podstawowym każdej skargi kasacyjnej jest określenie podstawy kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a. i dopiero na tej podstawie budowanie zarzutów kasacyjnych. Określenie podstawy kasacyjnej dla zarzutu jest formalnie istotne, bowiem zarzuty stawiane w niewłaściwej podstawie kasacyjnej skutkują niezasadnością tej skargi. Podkreślić również należy, że przedmiotem kontroli przez NSA w postępowaniu kasacyjnym jest wyrok sądu pierwszej instancji. Stawianie temu sądowi zarzutu naruszenia prawa musi być powiązane ze wskazaniem przepisów właściwych dla sądu, które zostały naruszone np. art. 151, art. 145 § 1 - § 3 p.p.s.a. Dopiero w ramach tych naruszeń można odnosić się do przepisów stosowanych przez organ. Rzeczą oczywistą jest, że sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć przepisów, których nie stosował, a zapewne nie stosował bezpośrednio przepisów art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d., natomiast nie ulega wątpliwości, że kontrolował ich stosowanie. Skoro tak, to skarga kasacyjna powinna zauważać tę sytuację.
Odnosząc się do zarzutu merytorycznego, a więc nieuwzględnienia skargi, gdy była ona uzasadniona i usprawiedliwiona ze względu na treść art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej p.r.d. w związku z § 32 ust. 4 rozporządzenia z 15 lipca 2003 r. i tym samym naruszenie art. 146 § 1 p.p.s.a., stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie brak podstaw do przyjęcia naruszeń zaistniałych w sposób opisany w zarzucie i jego uzasadnieniu. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ, odmawiając wydania karty parkingowej, zastosował przepisy ustawy. Charakter tego postępowania, co zostało zasygnalizowane już wcześniej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, uniemożliwia dokonywanie szczegółowych ustaleń co do faktów, a zwłaszcza ich prawnej interpretacji, która, co należy podkreślić, musiałaby wkraczać w kompetencje prawem ustanowionego organu do określania elementów orzeczenia o niepełnosprawności. Działanie takie jest niedopuszczalne na gruncie zasady legalizmu działań organów administracji publicznej.
Należy także podkreślić, że Rzecznik Praw Obywatelskich w przeszłości nie dopatrywał się sprzeczności zmian kwestionowanych w rozpoznawanym zarzucie z przepisami Konstytucji RP, w tym z art. 69 Konstytucji. Sąd drugiej instancji zauważa i podkreśliła, że art. 69 Konstytucji RP stanowi o przysługiwaniu pomocy osobom niepełnosprawnym ze strony władz publicznych. Przepis ten odnosi się do obowiązków władzy publicznej do wykreowania mechanizmów legislacyjnych umożliwiających realizację tego zadania. Zatem przepis ten nie jest kryterium oceny poziomu spełnienia tych warunków w indywidualnej sprawie (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2007 r., P 28/07, OTK-A 2007, nr 9, poz. 106). Poza tym odnosi on zakres tego działania do zgodności z ustawą. W rozpoznawanej sprawie organ działał zgodnie z ustawą, zatem wyrok potwierdzający to działanie nie mógł naruszać prawa, w tym art. 146 § 1 p.p.s.a., bowiem nie może być traktowane jako naruszenie odnoszenie działań organu do normy, która nie jest źródłem prawa podmiotowego, a tak należy rozumieć treść art. 69 Konstytucji RP (zob. K. Ślebzak [w:] Konstytucja RP, tom pierwszy, Komentarz. Art. 1-86, red. M. Safjan, L. Bosek, Warszawa 2016, s. 1568-1571). Niezależnie od powyższego Rzecznik Praw Obywatelskich w przeszłości przyjmował, że przepisy będące podstawą zarzutu z jego skargi kasacyjnej nie naruszają wartości konstytucyjnych (zob. stanowisko RPO w sprawie kart parkingowych, 3 sierpnia 2015 r., Biuletynie Informacji Publicznej RPO).
Z tych wszystkich powodów i ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. obie złożone w sprawie skargi kasacyjne podlegały oddaleniu. Jednocześnie, uwzględniając okoliczności sprawy NSA, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.