II GSK 1864/24

II GSK 1864/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Ke 241/24 - Wyrok WSA w Kielcach z 2024-07-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści orzeczenia NSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 158
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Korycińska sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku H. Z. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1864/24 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Ke 241/24 w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 28 marca 2024 r. nr SKO.RD/52/1016/55/2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu postanawia: oddalić wniosek.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1864/24 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 11 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Ke 241/24 w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 28 marca 2024 r., znak sprawy: SKO.RD/52/1016/55/2024, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu: uchylił zaskarżony wyrok w całości, oddalił skargę i zasądził od H. Z. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach 340 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał art. 188 w związku z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).
Pismem z dnia 3 lipca 2025 r. H. Z. wniósł o wyjaśnienie składowych kwoty kosztów postępowania kasacyjnego zasądzonych na rzecz SKO w Kielcach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z uwagi na treść pisma złożonego przez H. Z. zostało ono potraktowane jako wniosek, o którym stanowi art. 158 p.p.s.a., tj. wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku.
Wniosek podlega oddaleniu.
Jak stanowi art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie to orzeczenie ma wywołać (zob. postanowienia NSA z dnia: 27 listopada 2018 r., I OZ 1153/18; 11 września 2012 r., I OSK 698/12; 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11; 20 czerwca 2008 r., II FSK 299/07; 23 czerwca 2008 r., I OZ 406/08, cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej CBOSA; a także M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 8; Warszawa 2023, s. 843-844). Uwzględnienie wniosku o dokonanie wykładni wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, nie może jednak stanowić odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. np. postanowienia NSA z 17 marca 2015 r., II GZ 896/14; 8 lipca 2014 r., I OSK 3043/13; 10 lutego 2012 r., I OZ 78/12, 5 marca 2014 r., II GSK 1310/12).
W orzecznictwie sądowym wskazuje się również, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (por. np. postanowienie NSA z 25 lutego 2005 r., OZ 1018/04). W trybie art. 158 p.p.s.a. sąd może wyjaśniać wątpliwości powstałe w wyniku niejasnego, a nie niekompletnego uzasadnienia orzeczenia. Niedopuszczalne jest bowiem – na mocy tego przepisu – uzupełnienie treści rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie NSA z 21 listopada 2011 r., II OSK 1014/10). Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku bądź jego uzasadnienia zachodzi bowiem wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (postanowienie NSA z 17 marca 2015 r., II GZ 896/14).
Nie budzi również wątpliwości, że na mocy art. 158 p.p.s.a., niedopuszczalne jest uzupełnianie treści uzasadnienia wyroku. W drodze wykładni nie można bowiem ani zmienić rozstrzygnięcia, ani dokonać zasadniczych treściowo zmian polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy też jego poszerzeniu o inne istotne, zdaniem strony, elementy (zob. np. postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11). Z samej istoty wykładni wyroku wynika zatem, że może ona dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte. Niezrozumiały bądź nasuwający określone wątpliwości może być tylko konkretny fragment (fragmenty) wyroku. W ramach wykładni wyroku nie jest też dopuszczalne formułowanie przez sąd dodatkowych powodów podjętego rozstrzygnięcia bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia NSA z dnia: 17 marca 2015 r., II GZ 896/14; 21 czerwca 2011 r., I GSK 970/09). Strona mając wątpliwości co do treści wyroku w zakresie uzasadnienia powinna jednocześnie wskazać, który fragment uzasadnienia jest dla niej niezrozumiały.
Co istotne, przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Instytucja przewidziana w art. 158 p.p.s.a. nie służy bowiem udzielaniu odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienia NSA z dnia: 9 listopada 2021 r., I OSK 1370/21; 9 kwietnia 2019 r., II GSK 818/18; 5 marca 2014 r., II GSK 1310/12; a także B. Dauter, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek (red.), wyd. 9, Warszawa 2024, komentarz do art. 158).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek strony o wykładnię wyroku z dnia 21 maja 2025 r. w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego jest niezasadny, ponieważ nie ma żadnych rozbieżności w tym względzie między sentencją a uzasadnieniem wyroku, a jakiekolwiek wątpliwości interpretacyjne są nieusprawiedliwione. Treść postanowienia zawartego w pkt 3 sentencji wyroku odpowiada wskazanej w uzasadnieniu podstawie prawnej zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, tj. art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Mając to na uwadze wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do dokonania wykładni wyroku co do jego treści w zakresie orzeczenia o kosztach. Zasądzone na rzecz skarżącego kasacyjnie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach koszty postępowania kasacyjnego zostały określone w prawidłowej wysokości. Jasna jest bowiem zarówno zasądzona kwota, kwestia podmiotów zobowiązanych do jej uiszczenia oraz odbioru, jak również podstawa prawna. W rozpoznawanej sprawie na koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw składają się poniesione przez organ koszty sądowe (wpis w wysokości 100 złotych) oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika (zasądzone w wysokości stawki minimalnej w kwocie 240 złotych). Brak jest przy tym przepisu nakazującego rozbicie rzeczonej kwoty na poszczególne składniki, z uwzględnieniem jakie koszty składają się na celowe dochodzenie praw przez skarżący kasacyjnie organ.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.