II GSK 1835/22

II GSK 1835/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Izabella Janson /sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Kr 125/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-04-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 138 par. 1 pkt 1, art. 15.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
art. 75 yst. 1 pkt 5, art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b).
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 125/22 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu z dnia 8 listopada 2021 r., nr SKO-UP-4121-72/21 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 kwietnia 2022r., sygn. akt III SA/Kr 125/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2023r., poz. 259 dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę T. G. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (dalej też: "SKO", "Kolegium", "organ") z 8 listopada 2021r., nr SKO-UP-4121-72/21 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, względnie na podstawie art. 188 p.p.s.a., gdyby Sąd doszedł do wniosku że jest to możliwe także o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji Starosty N. nr 5430.4400.2021.DK z 7 października 2021r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Oświadczył ponadto, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy wnosząc o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, mimo wadliwości rozstrzygnięcia organu I instancji, która przesądza o konieczności jego uchylenia;
2) art. 15 i art. 11 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów podniesionych przez odwołującego oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do podniesionych w odwołaniu zarzutów i tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zasady przekonywania;
3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji;
4) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestiach, a w szczególności nie uwzględnienia postanowienia Sądu Rejonowego w N (...)i opinii sądowej z 18 sierpnia 2021r. a ponadto:
a) uznaniu, że zarówno z "pierwszej opinii" (z 13 maja 2021 roku, sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w ramach postępowania przygotowawczego) jak i z "drugiej opinii" (z 18 sierpnia 2021r. sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w N (...)do sprawy o leczenie odwykowe) bezsprzecznie wynika, że T. G. nadużywa alkoholu, podczas gdy w "drugiej opinii" biegli sądowi uznali, iż nie można rozpoznać u badanego uzależnienia od alkoholu,
b) pominięciu okoliczności, że biegli sądowi wydając "pierwszą opinię" i rozpoznając u T. G. uzależnienie od alkoholu, nie podali danych na jakiej podstawie rozpoznano uzależnienie,
c) pominięciu okoliczności, że w aktach sprawy nie na ma informacji na temat objawów, takich jak uzależnienie, picie okazjonalne, ciągów picia, objawów odstawiennych, alkoholowych szkód zdrowotnych, głodzie alkoholowym, które to objawy są charakterystyczne dla uzależnienia od alkoholu, a których nie ujawniono u T. G.,
d) uznaniu, że T. G. nadużywa alkoholu, podczas gdy z opinii sądowopsychiatrycznej z 18 sierpnia 2021r. sporządzonej przez lekarza psychiatrę M. J. oraz specjalisty od uzależnień K. S. wynika, iż nie ma podstaw do kierowania T. G. na przymusowe leczenie uzależnienia od alkoholu,
e) pominięciu dokumentów, świadczących o zaprzestaniu spożywania alkoholu przez T. G. i podjęcia zatrudnienia, które nie pozwala na spożywanie alkoholu, a to: zaświadczenia z Oddziału Terapeutycznego Zakładu Karnego w J z 2 października 2019r, dyplomu ukończenia pierwszego etapu biegu po własną trzeźwość z 2 października 2019r., zaświadczenia o ukończeniu kursu operatora wózków widłowych, certyfikatów o ukończeniu cyklu szkoleniowoaktywizacyjnego,
f) pominięciu twierdzeń T. G. o zaprzestaniu spożywania przez niego alkoholu, a oparciu się jedynie na twierdzeniach byłej żony K. G., która w swoich zeznaniach kłamała i oczerniała T. G..
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono argumenty na jej poparcie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Wskazać też należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu).Nadto, należy zaznaczyć, że naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Ocena zasadności tego zarzutu może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Uzasadniając ten zarzut należy wykazać, że Sąd błędnie określił podstawę orzekania, stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Należy wytłumaczyć, jaki przepis powinien być zastosowany, dlaczego powinien być zastosowany bądź, w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy. Co ważne, zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z kolei, zwrot "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 14 marca 2018r., II FSK 2480/17).
Z powyższych uwag wynika, że koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Musi ono zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych.
W świetle przedstawionych uwag należy podkreślić, że sporządzona skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym standardom, niemniej stwierdzone wady nie dyskwalifikują jej w stopniu uzasadniającym jej odrzucenie.
Wskazać należy, że skarga kasacyjna powinna odnosić się do przepisów naruszonych przez Sąd I instancji. Braki te są istotnymi brakami formalnym. Wprawdzie nie dają podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej ze względu na treść uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09, jednak ograniczają rozpoznanie stawianych zarzutów do takiego ich kontekstu, który daje się ustalić na podstawie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej i to tylko w takim zakresie, który jest jasny i jednoznaczny.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który uznał za zgodną z prawem decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 4 stycznia 2022r., w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy.
W skardze kasacyjnej podniesiono jedynie zarzuty naruszenia prawa procesowego.
Zarzuty te są niezasadne.
W rozpoznanej sprawie podstawą prawną zaskarżonego wyroku był przepis art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi Sąd skargę oddala. Przy tym przepis art. 151 tej ustawy stanowi jedynie wynik kontroli przez Sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem zastosowania art. 151 jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez Sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów - powoływanych odrębnie, jak i wspólnie - jest zawsze następstwem złamania innych przepisów.
Wbrew zarzutowi naruszenia art. 7, art. 11, art. 15, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., wszystkie okoliczności prawne i faktyczne niezbędne do załatwienia sprawy, zostały w sprawie rozważone, a ich ocena prawidłowo dokonana w wydanej decyzji.
Przypomnieć należy, że w myśl art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami ("u.k.p.") badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia.
Sposób rozumienia pojęcia "uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń" był już wielokrotnie wyjaśniany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wskazywano w szczególności, że "uzasadnione" to tyle, co oparte na konkretnych, wiarygodnych podstawach, zaś "poważne" to dotyczące takich aspektów zdrowia, które mogą mieć bezpośredni wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Uzasadnione i poważne zastrzeżenia winny zatem mieć swoje źródło w tego rodzaju informacjach o stanie zdrowia, z których z dużym prawdopodobieństwem wynika, że u posiadacza prawa jazdy mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości jego dalszego bezpiecznego udziału w ruchu drogowym. Takie informacje mogą wynikać z orzeczeń lekarskich, z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, czy chociażby z opinii o stanie zdrowia sporządzonej przez lekarzy specjalistów. Podkreśla się przy tym, iż przesłanką zastosowania art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. nie jest uzyskana w toku tego postępowania pewność co do istnienia takich przeciwwskazań, ta bowiem kwestia będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany (por.: wyroki NSA z 3 grudnia 2015r., sygn. akt I OSK 605/14, 2 lutego 2018r., sygn. akt I OSK 1938/17, 12 września 2018r., sygn. akt I OSK 2501/16, 18 maja 2020r., sygn. akt I OSK 514/19, 26 maja 2020r., sygn. akt I OSK 1739/19, 22 lutego 2021r., sygn. akt I OSK 2528/20).
Wskazać należy, że w aktach sprawy na co trafnie zwrócił uwagę Sąd i instancji znajdują się dwie opinie oceniające stan zdrowia skarżącego. Z opinii z 13 maja 2021r., sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w ramach postępowania przygotowawczego wynika, iż skarżący jest uzależniony od alkoholu i wymaga leczenia odwykowego w systemie zamkniętym. Z dokumentu tego wynika również, że skarżący odbywał już leczenie antyalkoholowe, co miało miejsce w trakcie pobytu w zakładzie karnym, jednak w ocenie biegłych, terapia ta nie przyniosła skutku. Nadto, w 2010r. odebrano skarżącemu uprawnienie do prowadzenia pojazdów za jazdę po alkoholu. W ocenie biegłych, skarżący wykazuje cechy osobowości nieprawidłowej, ujawnia też zachowania agresywne pod wpływem alkoholu. Z opinii z 18 sierpnia 2021r., sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w N (...)do sprawy o leczenie odwykowe wynika, że "T. G. zaprzecza uzależnieniu, deklaruje picie okazjonalne, zaprzecza ciągom picia, alkoholowym szkodom zdrowotnym, głodowi alkoholowemu. Danych na temat takich objawów brak w aktach sprawy. Wobec czego nie można rozpoznać u badanego uzależnienia od alkoholu, choć nie jest ono wykluczone." Następnie biegli wskazali, że dane z badania i akt pozwalają rozpoznać nadużywanie alkoholu oraz nieprawidłowe zachowania, które nasilają się po użyciu alkoholu. Zatem, choć biegli nie stwierdzili uzależnienia od alkoholu, to jednak stanu tego kategorycznie nie wykluczyli. Niewątpliwe jest jednak, co bezsprzecznie wynika z obu opinii oceniających stan zdrowia skarżącego, że T. G. nadużywa alkoholu. Z tego też powodu, skierowany on został już uprzednio na terapię antyalkoholowa odbywaną podczas pobytu w zakładzie karnym. Okoliczność nadużywania alkoholu, połączona z wnioskami płynącymi z obu opinii, iż w tym stanie występują (nasilają się) u skarżącego nieprawidłowe zachowania (agresja), a zatem uznać należy, że w stosunku do skarżącego istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia, które niewątpliwie mogą przełożyć się na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie jest bowiem obojętne, czy w ruchu drogowym uczestniczyć może osoba o przedstawionym wyżej stanie zdrowia (bezspornie nadużywająca alkoholu, wykazująca zachowania agresywne). Taki stan i zachowanie, ma niewątpliwie swoje przełożenie na bezpieczne prowadzenie pojazdu w ruchu drogowym. Przy tym z obu opinii biegłych oceniających stan zdrowia skarżącego płynie wniosek, że opisany wyżej stan zdrowia skarżącego, pozwala na powzięcie wątpliwości co do zdolności skarżącego do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Zastrzeżenia te są więc uzasadnione, co aktualizuje przesłankę z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p.
Również z opinii z 18 sierpnia 2021r. nie wynika, aby kategorycznie wykluczyła ona uzależnienie skarżącego od alkoholu, stwierdzając, że skarżący nadużywa alkoholu, co z kolei potęguje jego nieprawidłowe zachowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie WSA podniósł, w odniesieniu do postanowienia Sądu Rejonowego w N (...)z 24 września 2021r.w którym oddalono wniosek o poddanie skarżącego obowiązkowi leczenia, to przesłanki oceniane w sprawie sądowej o leczenie odwykowe są inne niż w sprawie administracyjnej o skierowanie na badania lekarskie w celu ustalenia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W kontrolowanej sprawie, istotne jest jak to wskazano jedynie ustalenie prawdopodobieństwa istnienia uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia kierowcy, które mogłyby mieć wpływ na bezpieczne prowadzenie pojazdów. Tym samym w okolicznościach badanej sprawy podnoszone zarzuty nie mogły przynieść pożądanego efektu.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowi jeden z rodzajów rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy w następstwie rozpatrzenia odwołania. Przepis ten nie określa przesłanek wydania decyzji przez organ odwoławczy, z wyjątkiem tzw. decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że organ odwoławczy może oceniać zaskarżoną odwołaniem decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem i z punktu widzenia jej celowości i słuszności (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 138). Użyty w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zwrot: "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe - powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Innymi słowy oznacza, że organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (zob. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996r., IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83).
Nie sposób też uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do podniesionych w odwołaniu zarzutów i tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zasady przekonywania.
Zgodnie z art. 15 k.p.a.: "Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej." Z przepisu tego wynika wprost, że dotyczy on postępowania administracyjnego, a więc postępowania prowadzonego przez organy administracji publicznej. Zatem zasada dwuinstancyjności ujęta w tym przepisie dotyczy postępowania administracyjnego. Stąd też niezrozumiałe jest przyjęcie przez skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji mógł w ogóle naruszyć ten przepis, a w szczególności przez " nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do podniesionych w odwołaniu zarzutów ".
Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że organ odwoławczy, po ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, prawidłowo utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.