II GSK 1823/21

II GSK 1823/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska
Marek Krawczak
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2027/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-18
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1468
art. 41 ust. 1 i ust. 3
Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2516
art. 10 ust. 3 pkt 7
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2027/20 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr EA-b-1026/798/20 w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów szkoleniowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2027/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr EA-b-1026/798/20 w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów szkoleniowych.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 3 lutego 2020 r. K. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z wnioskiem o wydanie pozwolenia na 15 egzemplarzy broni palnej sportowej do celu szkoleniowego. Wnioskodawca podał, że posiada kwalifikacje do prowadzenia strzelań, co miałyby potwierdzać przekazane dokumenty. Przedstawił ponadto orzeczenia (lekarskie i psychologiczne), stwierdzające, że może dysponować bronią.
Decyzją z dnia 8 czerwca 2020 r. nr A-I-642sz-5/2020/KK Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, działając na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8, ust. 3 pkt 7 oraz art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z poźn. zm.) odmówił wydania wnioskodawcy pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego.
Zdaniem organu I instancji wnioskodawca nie przedłożył - mimo wezwania - dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Takimi dokumentami w ocenie organu nie mogły być przedstawione przez wnioskodawcę legitymacja "Prowadzącego strzelanie" wydana Przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, ani też zaświadczenie o ukończeniu kursu instruktora strzelectwa sportowego i bojowego wydana przez Ośrodek Szkoleniowy A. w W.
Organ I instancji – opierając się na wykładni przepisu art. 41 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1468 z późn. zm.) – stwierdził, że osoba mająca zamiar prowadzić szkolenia strzeleckie musi posiadać uprawnienia trenera lub instruktora sportu, nabyte po ukończeniu szkoleń lub kursów prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu (np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne specjalizujące się w tego typu szkoleniach).
Decyzją z dnia 20 sierpnia 2020 r., nr EA-b1026/798/20, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 8 czerwca 2020 r.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty nie uprawniały go do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.
Wyjaśnił, że zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego jest posiadanie uprawnień określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic, zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie o broni i amunicji, a zatem nie stanowi "odrębnych przepisów" rozumianych jako przepisy ustanowione odrębnymi aktami prawnymi, wykraczającymi poza granice ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji dodał, że tym "odrębnym przepisem" jest art. 41 ustawy o sporcie, który jest jedynym przepisem prawa regulującym nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich.
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie jest ona niezgodna z prawem.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym odesłanie zawarte w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji jest skierowane do art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie, uznając, że jest to jednak wyłącznie odesłanie do określonych w tym przepisie rodzajów uprawnień, a więc tytułów albo kwalifikacji trenera i instruktora sportu. Sąd uznał, że przepis ten ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego, przez co należy go stosować jedynie odpowiednio, z pominięciem przewidzianych w nim ograniczeń wymagań posiadania uprawnień trenera lub instruktora sportu jedynie do określonych tam form organizacyjnych prowadzonej działalności w zakresie sportu. Zdaniem Sądu wynika to z treści art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, które to przepisy stawiają wymaganie posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń, niezależnie od organizacyjnej formy prowadzenia tych szkoleń.
Sąd I instancji podkreślił, że posługiwanie się bronią - również w celach szkoleniowych - z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego wymaga posiadania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami. Interpretacja art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie zaprezentowana przez skarżącego prowadziłaby zdaniem Sądu do takiego wniosku, że taką działalność szkoleniową mogłaby prowadzić osoba (przedsiębiorca) nieposiadająca w tym zakresie żadnych odpowiednio potwierdzonych kwalifikacji. Takie stanowisko należało zdaniem Sądu I instancji uznać za całkowicie nieuprawnione.
Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego, że uprawnienia skarżącego do prowadzenia strzelań nie można było potraktować jako uprawnienia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, ponieważ prowadzenie strzelania i prowadzenie szkolenia w zakresie strzelania stanowią dwa działania całkowicie różne pod względem treści i co za tym idzie - wymagań.
Trafne zdaniem Sądu I instancji było również stanowisko organu, że niedopuszczalne było wywodzenie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich z faktu posiadania przez skarżącego licencji zawodniczej Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie sportu strzeleckiego w określonych dyscyplinach, ponieważ należy stanowczo odróżnić umiejętności i uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego od umiejętności i uprawnień do szkolenia w zakresie sportu strzeleckiego. Podobnie Sąd I instancji uznał, że wymagania posiadania określonych uprawnień w zakresie strzelectwa, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji nie spełniał posiadany przez skarżącego tytuł Instruktora Strzelectwa - który sam sobie przyznał, po ukończeniu szkolenia zorganizowanego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Sąd I instancji uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., w zakresie w jakim odnosił się do nieuzasadnionego odstąpienia przez organy od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Powołanie się przez skarżącego na jedną decyzję, wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (a więc o charakterze kasatoryjnym) nie mogło zdaniem Sądu prowadzić do wniosku, że zaskarżoną decyzją organ odstąpił od "utrwalonej praktyki" rozstrzygania spraw dotyczących udzielenia pozwolenia na posiadanie broni w celu szkoleniowym.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił K. K., zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie rozpoznania istoty sprawy w jej granicach o brak odniesienia się do sformułowanego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 41 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie poprzez przyjęcie, że spełnienie zakreślonego przepisem art. 41 ust. 3 przedmiotowej ustawy wymogu "posiadania wiedzy, doświadczenia i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu" możliwe jest wyłącznie w razie ukończenia kursu organizowanego lub zatwierdzonego przez polski związek sportowy, podczas gdy taki warunek nie został sformułowany w ustawie, zaś wewnętrzne regulacje polskiego związku sportowego nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia skargi wniesionej przez skarżącego;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, a to:
a) art. 41 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełnia zakreślonego przepisem art. 41 ust. 3 ww. ustawy wymogu "posiadania wiedzy, doświadczenia i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu" w sytuacji, w której skarżący ukończył kurs instruktora strzelectwa sportowego i bojowego, legitymuje się tytułem instruktora strzelectwa i posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań instruktora;
b) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych w liczbie piętnastu sztuk w sytuacji, w której skarżący spełnia wszystkie przesłanki wydania takiego pozwolenia, w tym w szczególności skarżący posiada uprawnienia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz posiada zarejestrowana działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia takich szkoleń, a w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki negatywne, których zaistnienie uniemożliwiałoby wydania pozwolenia na broń.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych w liczbie 15 sztuk stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że przeprowadzone przez organy administracji publicznej ustalenia faktyczne, wobec ich prawidłowości, uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w sprawie, a w konsekwencji ocenę, że wobec braku zaktualizowania się przesłanki, o której jest mowa w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji organ administracji bez naruszenia prawa odmówił wydania stronie pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z całą pewnością nie podważa zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (pkt I. petitum skargi kasacyjnej).
Wymaga bowiem wyjaśnienia i zarazem przypomnienia, że w rozumieniu tego przepisu prawa – którego zarzut naruszenia nie służy przy tym podważaniu prawidłowości uzasadnienia wyroku – granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia, co innymi słowy oznacza, że sąd ten jest zobowiązany rozpatrzeć sprawę, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (zob. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97; 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07).
Wobec argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma podstaw, aby twierdzić, że rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów szkoleniowych w liczbie 15 sztuk, Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa. Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo, że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Strona skarżąca nie wykazała jednak – o czym trzeba wnioskować na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej – zaistnienia którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył wymieniony przepis prawa. Jeżeli przy tym podkreślić, że wobec niezwiązania granicami skargi wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany – zgodnie z zasadą oficjalności obowiązującą w postępowaniu przed tym sądem – ocenić zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że siłą rzeczy nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. np. wyrok NSA z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1390/10), a w konsekwencji wniosek, że omawiany zarzut kasacyjny należało uznać za tym bardziej nieuzasadniony.
Wbrew stanowisku oraz oczekiwaniom strony skarżącej, zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważają również zarzuty oparte na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., a mianowicie zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 i ust. 3 ustawy o sporcie oraz zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji (odpowiednio pkt II. lit. a) oraz lit. b) petitum skargi kasacyjnej).
Odnosząc się do tych zarzutów, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, w punkcie wyjścia – i zarazem abstrahując już nawet od ich deficytów konstrukcyjnych, albowiem strona skarżąca nie wskazuje w sposób w jaki należałoby tego oczekiwać (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1788/21), czy naruszenie wymienionych przepisów prawa miałoby polegać na ich błędnej wykładni, czy też na niewłaściwym zastosowaniu, jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji – w odpowiedzi na stanowisko strony skarżącej (s. 9 skargi kasacyjnej) trzeba przede wszystkim stwierdzić, że jakkolwiek jednym z koniecznych warunków wydania pozwolenia na broń jest przedstawienie przez wnioskodawcę ważnej przyczyny posiadania broni (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), zaś określony ustawą katalog ważnych przyczyn – wobec konwencji językowej, którą operuje ustawodawca – nie jest zamknięty (art. 10 ust. 3), to jednak nie ma podstaw, aby za uzasadniony można było uznać wniosek, że brak wykazania istnienia ważnej przyczyny posiadania broni wymienionej w tymże katalogu – a więc innymi słowy brak wykazania zaktualizowania się pozytywnej przesłanki warunkującej wydanie pozwolenia – nie sprzeciwia się uwzględnieniu tego wniosku w związku z istnieniem innej ważnej przyczyny niewymienionej w tym katalogu. Abstrahując już nawet od tego, że strona skarżąca nie wskazała, o jaką konkretnie ważną przyczynę miałoby chodzić i podkreślając w tym kontekście, że organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do poszukiwania innej niż wskazywana przez wnioskodawcę ważnej przyczyny uzasadniającej posiadanie broni – zwłaszcza, że z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że do jej przedstawienia i zarazem wykazania jej istnienia jest zobowiązany wnioskodawca – za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że niewykazanie przez ubiegającego się o pozwolenie na posiadanie broni ważnej przyczyny uzasadniającej jej posiadanie, co odnosi się zarówno do ważnych przyczyn wymienionych, jak i niewymienionych w art. 10 ust. 3 przywołanej ustawy, stanowi – jako tożsame w swej istocie jej "nieprzedstawieniu" w rozumieniu art. 10 ust. 1 tej ustawy – dostateczną podstawę wydania decyzji o odmowie pozwolenia na posiadanie broni.
Uwzględniając powyższe, wobec istoty spornej w sprawie kwestii wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 10 ustawy o broni i amunicji określającym warunki wydania pozwolenia na broń, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni (ust. 1), zaś za ważną przyczynę w rozumieniu tej ustawy uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych (ust. 3 pkt 7).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość podejścia Sądu I instancji do rozumienia oraz zastosowania wymienionych przepisów prawa, jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Podkreślając, że wymienione w otwartym katalogu ważne przyczyny uzasadniające posiadanie broni korespondują z celami wydawania pozwolenia na broń, co uzasadnia wniosek o istnieniu ścisłego funkcjonalnego związku przepisów art. 10 ust. 2 i art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, wobec istoty spornej w sprawie kwestii wymaga przypomnienia, że ważną przyczyną posiadania broni do celów szkoleniowych – a co za tym idzie przesłanką wydania pozwolenia na jej posiadanie do tych celów – jest posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Wobec przedstawionego powyżej rozumienia art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy wnioskodawca jest więc zobowiązany do wykazania – w koniunkcji z udokumentowaniem zarejestrowanej działalności gospodarczej we wskazanym zakresie – legitymowania się takimi uprawnieniami, a więc innymi słowy przedstawienia tych uprawnień.
W tej mierze – to jest w odniesieniu do uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim – art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji odsyła do odrębnych przepisów.
Wobec treści, zakresu oraz celów tego odesłania za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że chodzi o przepisy stanowiące podstawę przyznania wymienionych uprawnień. W związku z tym, że chodzi o uprawnienia do prowadzenia szkoleń w zakresie oraz dziedzinie określonej przywołanym przepisem prawa – a mianowicie szkoleń strzeleckich ("szkoleń o charakterze strzeleckim") – nie ma zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw, aby podważać prawidłowość stanowiska, że w rozumieniu przywołanej regulacji takimi przepisami szczególnymi są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie. Zwłaszcza, że sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach (art. 2 ust. 1 tej ustawy).
Sportem jest zatem również strzelectwo. Jest bowiem formą aktywności fizycznej, która w świetle przywołanej definicji – co należy podkreślić w opozycji do stanowiska strony skarżącej – nie musi mieć charakteru aktywności zorganizowanej w formie klubu, czy też związku sportowego pod egidą Polskiego Związku Strzeleckiego i nie musi być ukierunkowana na osiąganie wyników sportowych. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się również do art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy, z którego – wobec konwencji językowej użytej dla potrzeb jego redakcji – wynika, że wyłączną formą prowadzenia działalności sportowej nie jest klub sportowy, co prowadzi do wniosku, że działalność tego rodzaju może być prowadzona w innych jeszcze formach. W tym – wobec tego, że chodzi o różne formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych – również w formie aktywności polegającej na udziale w szkoleniach strzeleckich, do prowadzenia których są wymagane stosowne uprawnienia (art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji), a które to szkolenia mogą być (są) oferowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Nie jest więc nieuprawniony wniosek, że źródłem oraz podstawą przyznania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie, jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji (por. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 265/22).
Wobec tego, że strzelectwo jest niewątpliwie sportem, w rozumieniu ustawy o sporcie, a co więcej sportem, w który działają związki sportowe, nie sposób jest nie odwołać się więc do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 41 ust. 3 ustawy o sporcie, z którego wynika, że trenerem lub instruktorem sportu w sportach w których działają polskie związki sportowe – a więc również szkolącym w strzelectwie – może być osoba, która: 1) ukończyła 18 lat; 2) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe; 3) posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu, 4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo, o którym mowa w art. 46-50, lub określone w rozdziale XIX, XXIII, z wyjątkiem art. 192 i art. 193, rozdziale XXV i XXVI ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Jakkolwiek w rozpatrywanej nie jest sporne, że strona spełnia warunki określone w pkt 1 – 2 i pkt 4 ust. art. 41 ustawy o sporcie, to jednak należy podzielić ocenę Sądu I instancji oraz Komendanta Głównego Policji, że nie posiada wiedzy, doświadczenia i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań instruktora sportu strzeleckiego, a więc innymi słowy, że nie posiada określonych tą ustawą, a wymaganych ustawą o broni i amunicji uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim (art. 10 ust. 3 pkt 7).
Wbrew stanowisku strony skarżącej nie ma bowiem podstaw, aby kwestionować zasadność wniosku, że posiadania tychże uprawnień nie dowodzi fakt uzyskania patentu strzeleckiego potwierdzającego kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet karabin, strzelba gładkolufowa oraz licencji na uprawianie sportu strzeleckiego w tych dyscyplinach, czy też zaświadczenie LOK o ukończeniu kursu dla prowadzących strzelanie, albowiem – co jest aż nadto oczywiste – są to rodzaje aktywności istotnie różniące się od aktywności polegającej na szkoleniu strzeleckim, która wymaga innych umiejętności oraz, co istotne, innego oraz odrębnego rodzaju potwierdzenia posiadania tychże umiejętności, jako warunku legitymowania się stosownymi uprawnieniami w tym zakresie. Siłą rzeczy, uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego, czy też uprawnienia do prowadzenia strzelania nie są więc tożsame uprawnieniom do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim.
Co więcej, posiadania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim nie dowodzi również fakt legitymowania się przez stronę zaświadczeniem Ośrodka Szkoleniowego A. w W. z dnia 15 grudnia 2019 r. o ukończeniu kursu instruktora strzelectwa sportowego i bojowego w wymiarze 60 godzin. Zaświadczenie to nie jest wystarczające dla przyjęcia, że strona rzeczywiście legitymuje się uprawnieniami, o których jest mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o amunicji, których posiadanie stanowi warunek konieczny wydania pozwolenia na broń w celach szkoleniowych.
Ponownie podkreślając w tej mierze, że źródłem oraz podstawą przyznania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie, jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, w odpowiedzi na stanowisko strony skarżącej wymaga zaakcentowania – na co trafnie zwrócił uwagę organ administracji publicznej (s. 5 uzasadnienia), a czego nie zakwestionował Sąd I instancji – że treść przepisów art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy o sporcie, których przedmiot regulacji dotyczy tytułów zawodowych w sporcie (trenera lub instruktora sportu) została ukształtowany ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów. W omawianym zakresie celem tej ustawy – co znajduje swoje potwierdzenie w uchyleniu nią rozporządzenia z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie – było oddanie "[...] rynkowi danych usług uprawnienia do określenia wymogów kwalifikacyjnych dla osób świadczących daną usługę. W przypadku trenera i instruktora sportu założeniem jest, by funkcję taką przejęły polskie związki sportowe, ustanawiając autonomiczne systemy licencyjne oparte na kluczu kompetencji i umiejętności niezbędnych do prowadzenia szkolenia w danym sporcie. Wówczas od sposobu ukształtowania systemów licencyjnych przez polskie związki sportowe zależeć będzie jakość szkolenia [...]. Wymogi kwalifikacyjne określone w sposób zbyt wymagający będą [...] skutkować ciągłym ograniczeniem dostępu do zawodu, natomiast określone w sposób zbyt liberalny mogą prowadzić do obniżenia jakości szkolenia w danym sporcie".
W związku z powyższym oraz wobec tego – co jest aż nadto oczywiste – że posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji prawnej, co powoduje, że spełnianie warunków uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania podlega nie mniej restrykcyjnej ocenie, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że z uwagi na wskazywany przez stronę cel posiadania broni, nie każde uprawnienia do prowadzenia szkoleń strzeleckich uzasadniają jednak wniosek o zaktualizowaniu się przesłanki, o której jest mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji.
Są nimi z całą pewnością takie, które zostały oparte na weryfikowalnym kluczu kompetencji i umiejętności niezbędnych do prowadzenia szkolenia w strzelectwie, przez co gwarantują realizację celu tego szkolenia, jego bezpieczeństwo oraz odpowiednią jakość. W tym też kontekście, argumentacji strony skarżącej osadzonej na gruncie znaczenia konsekwencji mających – jej zdaniem – wynikać z zaświadczenia Ośrodka Szkoleniowego A. w W. z dnia 15 grudnia 2019 r. o ukończeniu kursu instruktora strzelectwa sportowego i bojowego w wymiarze 60 godzin, trzeba przeciwstawić argument z uzyskanego w sprawie stanowiska Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia 5 marca 2020 r., z którego wynika, że wymieniony podmiot nie jest znany, jako firma szkoleniowa, zaś wydawane przezeń zaświadczenia nie mogą być uznane za miarodajne, albowiem nie jest znany program, według którego miałyby być prowadzone zajęcia, ani też wykładowcy i specjaliści prowadzący zajęcia z części ogólnej i specjalistycznej, a ponadto, czy uczestnicy kursu spełnili kryteria uczestnictwa w nim oraz w jakich warunkach kurs ten był prowadzony. Ze stanowiska tego wynika również, że każdy kurs powinien być zgłoszony do działu szkolenia PZSS w celu jego zatwierdzenia, zaś z załączonego do niego regulaminu Procedury zatwierdzania kursów instruktora sportu strzeleckiego i wydawania legitymacji instruktora sporu strzeleckiego wynika, że kurs instruktora sportu strzeleckiego składa się z dwóch części, a mianowicie ogólnej – 80 godzin (obejmującej przedmioty podstawowe oraz przedmioty kierunkowe) – oraz specjalistycznej – 130 godzin.
Zestawiając wymienione zaświadczenie – w tym również przy uwzględnieniu załączonego przez stronę w piśmie z dnia 4 marca 2021 r. programu kursów "Instruktor strzelectwa" i "Prowadzący strzelanie" organizowanych przez Ośrodek Szkoleniowy A. oraz treściwo rozbudowanego w przeciwieństwie do nich Programu kształcenia instruktorów sportu w strzelectwie sportowym PZSS – z przywołanym powyżej stanowiskiem, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że zaświadczenie to nie jest jednak wystarczające dla przyjęcia, że strona rzeczywiście legitymuje się uprawnieniami, o których jest mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, których posiadanie stanowi warunek konieczny wydania pozwolenia na broń w celach szkoleniowych.
Ponownie podkreślając, że prawo do posiadania broni podlega ścisłej reglamentacji, a co więcej, że nie stanowi prawa konstytucyjnego, ani też konstytucyjnej wolności, w korespondencji do przedstawionych argumentów trzeba również stwierdzić, że wbrew argumentacji zmierzającej do wykazania naruszenia art. 65 ustawy zasadniczej (s. 7 skargi kasacyjnej), standard konstytucyjny nie został jednak naruszony. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy nie była bowiem kwestia odnosząca się do wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz miejsca pracy, lecz wydania pozwolenia na broń, a w tym kontekście oceny zaktualizowania się określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przesłanek warunkujących wydanie tego pozwolenia, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że wykazaniu tezy o naruszeniu standardu konstytucyjnego nie może służyć argument ze znaczenia konsekwencji mających – zdaniem strony – wynikać z judykatu w sprawie VI ACa 356/18.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.