II GSK 1809/22

II GSK 1809/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2484/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-19
II GZ 14/22 - Postanowienie NSA z 2022-02-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1693
art. 39 ust. 1, art. 39 ust. 3, art. 4 pkt 1, art. 40 ust. 12 pkt 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 133 § 1, art. 106 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2484/21 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. nr KOC/2484/Dr/21 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. Sp. z o.o. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2484/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. nr KOC/2484/Dr/21 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła spółka, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie decyzji organów I i II instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Spółka wniosła również o zasądzenie od organu II instancji na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1, 136 § 1 k.p.a., poprzez zaakceptowanie naruszeń w sferze gromadzenia dowodów popełnionych na etapie postępowania administracyjnego, w tym uznanie odmowy dopuszczenia wniosków dowodowych skarżącego i wadliwe przyjęcie, iż materiał dowodowy zebrany przez organy był wystarczający do uznania, że doszło do zajęcia pasa drogowego ul. Z. w rej. nr [...] w W., podczas gdy w sprawie nie zgromadzono żadnych dowodów na funkcjonowanie nośnika pomiędzy dniami kontroli, a zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający do stwierdzenia, że (nawet w dni kontroli) nośnik zajmował pas drogowy, tj.: brak w aktach opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym (zwłaszcza co do którego tyczy się niniejsze postępowanie) przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego, a w rezultacie oddalenie skargi, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dawał podstaw do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego;
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 oraz 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 u.d.p. oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2204 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych poprzez zaakceptowanie naruszeń popełnionych na etapie postępowania administracyjnego w sferze gromadzenia i oceny dowodów i w konsekwencji tego nieuprawnione przyjęcie, że materiał dowodowy zebrany przez organy administracji był wystarczający do uznania, że w całym okresie od 29 lipca do 19 sierpnia 2020 r. nośnik znajdował się w pasie drogowym ul. Z. w rej. nr [...] podczas gdy:
a) w sprawie nie zgromadzono żadnych dowodów, z których by wynikało, że pomiędzy dniami kontroli, tj. w dniach od 29 lipca do 19 sierpnia 2020 r. nośnik reklamowy był umieszczony w ww. pasie drogowym,
b) zgromadzony materiał dowodowy w żadnym razie nie pozwalał na przyjęcie, że nośnik reklamowy zajmował pas drogowy pomiędzy dniami kontroli, bowiem konstatacja ta została oparta wyłącznie na łatwych do obalenia hipotezach i przypuszczeniach,
c) zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocena dowodów powinna była prowadzić do wniosku, że zgromadzony materiał dowodowy budzi wątpliwości co do stanu faktycznego, a wątpliwości tych nie da się usunąć, a co za tym idzie istniały ustawowe przesłanki do zastosowania art. 81a k.p.a.,
co skutkowało niezasadnym oddaleniem skargi, w sytuacji gdy ewidentnym jest, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 lipca 2021 r., znak KOC/2484/Dr/21, jak i decyzja Prezydenta m.st. Warszawy-Zarządu Dróg Miejskich, dotknięte są istotnymi wadami proceduralnymi ze sfery gromadzenia i oceny dowodów - materiał dowodowy w żadnym razie nie dawał do podstaw do uznania, że pomiędzy dniami kontroli, tj. w dniach 29 lipca -19 sierpnia 2020 r. nośnik reklamowy był umieszczony w pasie drogowym - i w konsekwencji tego niezasadne wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego;
3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 79 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że organ I Instancji (Prezydent m.st. Warszawy - Zarząd Dróg Miejskich) nie był zobowiązany do zawiadomienia skarżącego o czynnościach kontrolnych - oględzinach nośnika reklamowego, podczas gdy brak takich zawiadomień pozbawił skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na jego kluczowym etapie (przed wydaniem decyzji w I instancji), w tym w szczególności udziału w prowadzonych czynnościach dowodowych, a w rezultacie oddalenie skargi, w sytuacji gdy naruszenia w sferze dopuszczenia skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu skutkować powinny uchyleniem zaskarżonych decyzji;
2. Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) Paragrafów (§) 24 - 26 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 1989 r., Nr 30, poz. 163) w zw. z art. 4 pkt 1) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470, dalej "u.d.p.") w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu tych przepisów przy rozpatrywaniu sprawy, co doprowadziło WSA do błędnych ustaleń, że zgromadzone przez organy w toku postępowania administracyjnego dokumenty mogły stanowić podstawę do uznania naruszenia pasa drogowego, podczas gdy do takich ustaleń konieczne było opracowanie przez organ mapy do celów prawnych w odpowiedniej skali, z wykorzystaniem informacji zawartych w materiałach PZGiK;
2) art. 40 ust. 12 u.d.p. w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nośnik reklamowy znajdował się w pasie drogowym zważywszy na jego położenie względem jezdni ul. Z. w rej. nr [...] oraz brak funkcjonalnego związku z ruchem drogowym,
3) art. 40 ust. 3, 6, 8 i 12 u.d.p. w zw. z § 4 ust. 1 oraz poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały Rady m. st. Warszawy nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w zw. z art. 3 pkt 1) i 3) ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nośnik reklamowy stanowi obiekt budowlany w rozumieniu Pr. Bud., do którego stosuje się stawkę opłaty określoną w poz. 19 Załącznika nr 3 do Uchwały (stawka za "inne obiekty budowlane") podczas, gdy nośniki tego typu nie spełniają definicji obiektu budowlanego (w tym definicji budowli), co prowadzi do wniosku, że do przedmiotowej kategorii nośników nie znajduje zastosowania kara pieniężna wymierzana w stawce za "inne obiekty budowlane";
4) art. 40 ust. 6 i 12 u.d.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie za prawidłowe doliczenie powierzchni ramki nośnika do powierzchni wyświetlacza reklamowego w sytuacji gdy ramka nośnika nie wyświetla reklamy, a zatem uwzględnieniu podlegać powinna wyłącznie powierzchnia reklam wyświetlanych na nośniku;
3. Konsekwencją powyższych naruszeń było naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi i zaakceptowanie uchybień popełnionych przez organy w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji (SKO w Warszawie) oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji powinny były zostać uchylone.
W skardze kasacyjnej spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci:
a) Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 16 września 2020 r. oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 19 marca 2021 r. obydwu na okoliczność (w celu wykazania faktu), że:
i. w sprawach o analogicznych stanach faktycznych opinie geodezyjne (tak jak i szkice pomiaru nośnika czy adnotacje urzędowe) sporządzone przez uprawnionego geodetę nie stanowiły wiarygodnego źródła stwierdzenia zajęcia pasa drogowego;
ii. dla przesądzenia, czy w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego organ powinien przeprowadzić dowód z opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym (co do którego tyczy się niniejsze postępowanie) przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego;
iii. opinie geodezyjne z uwagi na nieuwzględnianie przez geodetę uprawnionego wystających elementów elewacji budynku nie pozwalają na ustalenie, czy w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego, a zatem pozbawiona jest waloru wiarygodności,
c) Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 11 stycznia 2022 r. wraz z załącznikiem oraz Opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia 17 stycznia 2022 r. (opinia z dnia 17 stycznia 2022 r. została wydana dla lokalizacji ul. [...], przy czym wnioski tej opinii mają charakter uniwersalny i znajdują zastosowanie również na gruncie niniejszej sprawy) - obydwu na okoliczność (w celu wykazania faktu), że dla rozstrzygnięcia granic nieruchomości niezbędne są szczegółowe informacje uwzględniające m.in. geometryczny kształt ściany budynku oraz, że błędne jest założenie, że w każdym przypadku granice pasa drogowego określają współrzędne punktów granicznych zawarte w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, co prowadzi do wniosku, iż dowód w postaci opinii geodezyjnej uprawnionego geodety nie stanowi wiarygodnego dowodu, na podstawie którego można byłoby określić, czy nośnik znajduje się w granicach pasa drogowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do przypisania stronie naruszenia polegającego na zajęciu pasa drogowego ul. Z. w W. w rejonie nr [...], działka ewid. nr [...], obręb [...] poprzez zlokalizowanie w nim należącego spółki nośnika reklamowego z reklamą bez zezwolenia zarządcy drogi, co w konsekwencji – i zarazem po trzecie – uzasadniało nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1246 zł stanowiącej dziesięciokrotność opłaty ustalonej w sposób, o którym mowa w art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Odnosząc się do istoty spornej w sprawie kwestii w punkcie wyjścia wymaga przypomnienia, że ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych realizuje, między innymi, ten cel polityki ustawodawcy, który – jak wynika z to art. 39 ust. 1 oraz ust. 3 tej ustawy – wyraża się ochronie pasa drogowego oraz w ścisłym reglamentowaniu możliwości jego zajęcia.
Stąd też, tworząc warunki, od spełnienia których w ogóle dopuszczalne jest lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego i zajmowanie pasa drogowego na cele inne, niż związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, ustawodawca generalnie uzależnił zajęcie pasa drogowego na te "inne cele" od zezwolenia zarządcy drogi, którego walor prawny wyraża się w tym, że na warunkach nim określonych stanowi ono tytuł prawny upoważniający określony podmiot do zajęcia oznaczonej części pasa drogowego na cele niezwiązane z funkcjonowaniem dróg, co siłą rzeczy – a należy to podkreślić w tym miejscu – podważa zasadność argumentacji zmierzającej, najogólniej rzecz ujmując, do wykazania, że lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego miałoby nie wymagać zgody zarządcy drogi, jeżeli – jak podnosi strona (s. 17 skargi kasacyjnej) – nośnik reklamy "[...] zlokalizowany jest w miejscu, w którym nie stwarza jakiegokolwiek zagrożenia dla obiektów i osób poruszających się po pasie drogowym". Tezie tego rodzaju sprzeciwia się bowiem jednoznaczny w swej treści przepis art. 39 ust. 3 przywołanej ustawy, z którego wynika, że lokalizowanie w pasie drogowym, między innymi, reklam może nastąpić w szczególnie uzasadnionych wypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi (z zastrzeżeniem, niemających zastosowania w sprawie wyjątków, o których mowa w ust. 7, ust. 7a art. 39 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c), z którego również wynika (pkt 2), że właściwy zarządca drogi odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a, który ustanawia wymagania dla reklamy emitującej światło.
Wobec funkcji pasa drogowego, jako obiektu (por. art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) oraz prawnej reglamentacji możliwość jego zajęcia, akcentuje się więc jego szczególny status publicznoprawny (zob. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 316/100), co powoduje, że w pasie drogowym nie można, poza ustawowo dopuszczonymi wyjątkami, lokalizować obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu.
Z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika, że zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym w szczególności zabrania się, między innymi, lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Lokalizacja w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam może natomiast – jak wyjątek od zasady – nastąpić na warunkach określonych w ust. 3 art. 39 przywołanej ustawy, a mianowicie wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, o ile zaktualizuje się określona tym przepisem prawa przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku".
Przedstawione uwagi wprowadzające nie są bez znaczenia dla wniosku, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem kontrolowanego wyroku.
Operując – co trzeba podkreślić – w jej granicach, wobec treści art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – który stanowi podstawę rekonstruowania znamion deliktu polegającego na zajęciu bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy i określa tym samym zbiór prawnie relewantnych faktów podlegających ustaleniu w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia – za uprawniony trzeba uznać wniosek, że przyjęte za podstawę wyrokowania w sprawie i skutecznie nie podważone przez stronę – o czym mowa dalej – ustalenia stanu faktycznego – a mianowicie, zajmowanie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. Z. w W. w rejonie nr [...], działka ewid. nr [...], obręb [...], w dniach 28 lipca 2020 r. i 20 sierpnia 2020 r. poprzez umieszczenie w nim przez spółkę reklam emitowanych na wyświetlaczu elektronicznym o pow. 2,93 m2 oraz w dniach 29 lipca 2020 r. – 19 sierpnia 2020 r,. poprzez umieszczenie w nim nośnika o pow. 0,41 m2 – uzasadniały, aby obrazujące je zachowanie (działanie) kwalifikować jako delikt, o którym jest mowa w przywołanym przepisie prawa, a co więcej, aby zachowanie to przypisać stronie skarżącej.
Zwłaszcza, gdy w korespondencji do tego wniosku podnieść, że na gruncie art. 40 ust. 12 przywołanej ustawy prawodawca operuje pojęciem "zajęcia pasa drogowego" rozumianego, jako utrzymywanie stanu zajęcia pasa drogowego, czyli zajmowania go bez wymaganego zezwolenia (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1907/11), co oznacza, że stanowi to podlegający ustaleniu fakt.
W tym też kontekście trzeba podnieść, że przywołanych powyżej faktów o prawnie istotnym znaczeniu w rozpatrywanej sprawie, w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważają zarzuty skargi kasacyjnej adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (pkt 1. ppkt 1) – ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej).
Nie ma bowiem podstaw, aby twierdzić, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało – czy też mogło mieć – istotny wpływ na wynik sprawy, a to wobec braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych bez jej udziału czynności kontrolnych oraz dowodu z oględzin nośnika reklamowego, co miałoby naruszać – jako wzorce kontroli legalności tej decyzji – przepisy art. 10 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a. (pkt 1. ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej), a ponadto naruszać przepisy art. 77 § 1 § 4, art. 80, art. 84 § 1 i art. 136 k.p.a. (pkt 1. ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej oraz przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 81a § 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz poz. 19 załącznika nr 3 uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych (pkt 1. ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej), a to wobec deficytów ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie, których źródłem – jak podnosi strona – miałoby być nieprzeprowadzenie koniecznych i zarazem miarodajnych dowodów pozwalających na ustalenie lokalizacji spornej reklamy w terenie, a tym w szczególności dowodu z opinii biegłego geodety oraz dowodu z mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym, a ponadto wobec deficytów tych ustaleń w zakresie odnoszącym się do braku wyjaśnienia czasu zajmowania pasa drogowego przez umieszczenie w nim nośnika reklamowego, co miałoby jednocześnie nie pozostawać bez wpływu na wniosek odnośnie do zasadności, wręcz konieczności, przeprowadzenia – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w skardze kasacyjnej, a mianowicie opinii Stowarzyszenia Geodetów Polskich z dnia: 16 września 2020 r., 19 marca 2021 r., 11 stycznia 2022 r., 17 stycznia 2022 r.
Odpowiadając na zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz na wymieniony wniosek dowodowy, trzeba przede wszystkim podnieść, że wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, płaszczyzny umożliwiającej podjęcie merytorycznej oraz skutecznej polemiki z przywołanymi powyżej faktami – a co za tym idzie z zawartą w zaskarżonym wyroku oceną o prawidłowym ich ustaleniu – w żadnym stopniu, ani też zakresie nie może stanowić przepis art. 106 § 3 p.p.s.a.
Wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 133 § 1 p.p.s.a. za uzasadniony trzeba bowiem uznać wniosek, że celem regulacji zawartej w art. 106 § 3 p.p.s.a. – która stanowi o uzupełniającym postępowaniu dowodowym z dokumentu – nie jest – co trzeba podkreślić – ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; zob. również wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1288/18). Jeżeli w tym też kontekście podnieść, że wobec treści oraz funkcji przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. nie tworzy on podstaw, aby w oparciu o jego regulację żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego odnośnie do istnienia nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podnosiła w toku postępowania przed organem administracji (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II FSK 615/08) – co nie jest bez znaczenia, gdy datę wydania kontrolowanej decyzji (30 lipca 2020 r.) zestawić z datami sporządzenia wymienionych powyżej opinii (16 września 2020 r., 19 marca 2021 r., 11 stycznia 2022 r., 17 stycznia 2022 r.) – a przede wszystkim, że przepis ten nie jest instrumentem służącym kwestionowaniu ustaleń faktycznych, które zdaniem strony skarżącej nie są prawidłowe (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08), to zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przeprowadzenie wskazanych w nim dowodów trzeba uznać za oczywiście niezasadny.
W odpowiedzi natomiast na zarzut zmierzający do wykazania braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym (pkt 1. ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej) – co miałoby się odnosić, jej zdaniem, do przeprowadzenia bez jej udziału czynności kontrolnych oraz dowodu z oględzin nośnika reklamowego – wymaga wyjaśnienia i zarazem podkreślenia, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie stanowiło konsekwencję wyniku (ustaleń) kontroli pasa drogowego, do której przeprowadzenia właściwy zarządca drogi jest uprawniony i zarazem zobowiązany, co wprost wynika z powierzonych mu w tym zakresie zadań (por. art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych).
Jeżeli wszczęcie oraz prowadzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zostało poprzedzone kontrolą miejsca usytuowania spornej reklamy, to siłą rzeczy nie sposób było oczekiwać stosowania przez organ administracji dla potrzeb przeprowadzenia tejże kontroli przepisów art. 10 § 1, czy też art. 79 § 1 k.p.a., skoro postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie nie zostało jeszcze wszczęte. To wynik kontroli pasa drogowego drogi krajowej miał bowiem miarodajne znaczenie dla ustalenia zaistnienia okoliczności zajęcia pasa drogowego przez sporny nośnik reklamowy, determinując tym samym ocenę odnośnie do zaktualizowania się przesłanek podjęcia z urzędu stosownych działań procesowych, a mianowicie wszczęcia postępowania administracyjnego wobec podmiotu, któremu należało przypisać wymienione naruszenie, albo – wobec przeciwnych ustaleń kontroli – odstąpienia od podejmowania tychże działań.
W związku z tym więc – co trzeba podkreślić w korespondencji do powyższego – że przeprowadzona kontrola pasa drogowego (zob. protokół z dnia 28 lipca 2020 r.), a co za tym idzie kontrola miejsca usytuowania spornej reklamy oraz nośnika reklamowego nie była dowodem z oględzin, a jedynie rutynowymi działaniami kontrolnymi zarządcy drogi, to strona skarżąca siłą rzeczy nie mogła w niej uczestniczyć, albowiem przed wszczęciem postępowania w rozpatrywanej sprawie – co nastąpiło zawiadomieniem z dnia 10 sierpnia 2020 r. – nie była jeszcze jego stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jeżeli przy tym, z wymienionej kontroli został sporządzony stosowny protokół oraz dokumentacja fotograficzna, które zostały włączone do materiału dowodowego sprawy i strona nie była pozbawiona prawa, ani też możliwości zapoznania się z nimi, w tym także przeciwstawienia im innych dowodów, czy też odmiennej ich oceny, to nie sposób jest twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie miałyby zaktualizować się przesłanki oceny, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w związku z brakiem zapewnienia stronie prawa do brania czynnego udziału w postępowaniu (por. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 8 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 274/12; 16 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 274/20).
W odpowiedzi zaś na zarzuty podważające zgodność z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji argumentacji zmierzającej do wykazania istnienia daleko idących deficytów ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie, których źródłem miałoby być nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety oraz dowodu z mapy do celów prawnych w wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym oraz brak wyjaśnienia czasu zajmowania pasa drogowego przez umieszczenie w nim nośnika reklamowego (pkt 1. ppkt 1) i ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej) trzeba stwierdzić, że wbrew stanowisku strony, zebrane w sprawie dowody, a mianowicie, sporządzony w trakcie kontroli pasa drogowego protokół, dokumentacja fotograficzna, a zwłaszcza sporządzona przez uprawnionego geodetę opinia geodezyjna z dnia 14 stycznia 2021 r. "Dotycząca usytuowania elektronicznego nośnika reklamowego [...] w pasie drogowym ul. Z., stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zamontowanego na budynku numer [...] położonym przy u. Z., na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]" – której integralną częścią jest sporządzona w oparciu o dane ewidencyjne pozyskane z Biura Geodezji i Katastru m. s.t. Warszawy mapa usytuowania nośnika w pasie drogowym (w skali 1:250 oraz 1:100), która, co istotne, zawierając opis zastosowanych technologii pomiarowych, jednoznacznie stwierdza, że nośnik reklamowy został zamontowany bezpośrednio na elewacji budynku wysuniętej w stosunku do przyziemia budynku o 6 cm – oraz dołączony do akt sprawy wyrys oraz wypis z ewidencji gruntów dla wymienionych działek były wystarczające dla ustalenia istotnych w sprawie faktów, a co za tym idzie do przypisania stronie naruszenia polegającego na zajęciu pasa drogowego ul. Z. w W. w rejonie nr [...], działka ewid. nr [...], obręb [...] poprzez zlokalizowanie w nim należącego spółki nośnika reklamowego z reklamą bez zezwolenia zarządcy drogi oraz nałożenia kary pieniężnej.
W opozycji do stanowiska podważającego prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń z pozycji argumentu o braku zupełności i kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a mianowicie braku dowodu (dokumentu) w postaci mapy do celów prawnych "z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym" trzeba stwierdzić, że wskazywane przez stronę źródła dowodowe nie mają charakteru specjalnego – wręcz zastrzeżonego, czy koniecznego dla ustalenia istotnych faktów w postępowaniu dotyczącym zajęcia pasa drogowego. Z punktu widzenia celu i przedmiotu postępowania w rozpatrywanej sprawie za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wymienione powyżej dowody – w tym zwłaszcza protokół kontroli pasa drogowego, dokumentacja fotograficzna, opinia geodezyjna z dnia 14 stycznia 2021 r. – o czym mowa jeszcze dalej – oraz wyrys z ewidencji gruntów były wystarczające dla ustalenia punktów osnowy geodezyjnej działek ewidencyjnych, co miało znaczenie w rozpoznawanej sprawie w zakresie koniecznym dla ustalenia przebiegu pasa drogowego.
Zupełnie odrębnym zagadnieniem jest bowiem – co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie jest zasadny zarzut z pkt 2. pkt 1) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia § 24 – 26 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowania i przekazywania tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zwłaszcza, gdy relacji do czasu trwania przypisanego stronie naruszenia (28 lipca 2020 r. i 20 sierpnia 2020 r.; 29 lipca 2020 r. – 19 sierpnia 2020 r.) podkreślić, że uzyskało ono moc obowiązującą w dniu 22 sierpnia 2020 r., co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że jego przepisy nie mogły stanowić adekwatnych wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a co więcej, gdy podkreślić, że wymienione rozporządzenie podobnie, jak i uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, gdy chodzi o określone nimi standardy miało inne cele, a wykonywanie opracowań w przewidzianym nimi reżimie każdorazowo zależy od okoliczności sprawy – określenie innych danych geodezyjnych, które pozyskuje się na skutek wykonania stosownych prac geodezyjnych, wymaganych z uwagi na charakter postępowań, na potrzeby których prace takie są wykonywane. Właśnie w takich przypadkach sporządza się mapy do celów prawnych, co wprost wynika z norm Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jak również z § 75 rozporządzenia dnia 9 listopada 2011 r. oraz § 24 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2020 r., z których wynika, że mapy do celów prawnych sporządza się na potrzeby podziałów nieruchomości oraz typowych postępowań sądowych i administracyjnych. Chodzi, między innymi, o postępowania, w których sporządzenie mapy do celów prawnych jest wymogiem wynikającym z przepisów prawa.
W świetle powyższego za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego nie jest szczególnego rodzaju postępowaniem, w którym dla jego rozstrzygnięcia wymagane jest – co do zasady – sporządzenie mapy do celów prawnych, albowiem w tym postępowaniu przebieg granic pasa drogowego jest przedmiotem ustaleń przeprowadzanych przez organ administracji w toku postępowania dowodowego. Okoliczność ta ustalana jest na podstawie wszelkich dowodów służących wyjaśnieniu sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.) i nie jest niezbędne dla jej ustalenia dopuszczenie szczególnego dowodu, będącego rezultatem wykonania prac geodezyjno-kartograficznych, o których jest mowa w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne (Rozdział 3 – "Prace geodezyjne i kartograficzne").
Zwłaszcza, że obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada oficjalności wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Szeroka formuła postępowania dowodowego wyklucza więc – co w korespondencji do powyższego i zarazem w opozycji do stanowiska strony skarżącej trzeba podkreślić – stosowanie formalnej teorii dowodowej, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą określonego środka dowodowego, a mianowicie dowodu z mapy prawnej, co stanowiło już przedmiot rozważań i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w szeregu orzeczeniach zapadłych na gruncie tożsamych lub zbieżnych stanów faktycznych oraz tożsamego stanu prawnego (zob. np. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2023 r. w sprawach II GSK 1271/21 i II GSK 1165/21; 16 maja 2023 r., sygn. akt 1388/21; 30 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2139/21; 13 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 318/21; 1 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 2664/21).
Podkreślając, że przedstawionemu podejściu nie sprzeciwia się możliwość dopuszczenia dowodu w postaci opinii biegłego geodety (czy też odrębnego opracowania geodezyjnego) – co uzależnione jest od wystąpienia rzeczywistej potrzeby wyeliminowania wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego – wymaga przypomnienia, że w rozpatrywanej sprawie została sporządzona opinia geodezyjna z dnia 14 stycznia 2021 r. "Dotycząca usytuowania elektronicznego nośnika reklamowego [...] w pasie drogowym ul. Z., stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zamontowanego na budynku numer [...] położonym przy u. Z., na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]" – z której wynika, że nośnik reklamowy został zamontowany bezpośrednio na elewacji budynku wysuniętej w stosunku do przyziemia budynku o 6 cm – i której wiarygodności – co nie mniej istotne – nie sposób jest podważać na tej tylko podstawie, że została sporządzona na zlecenie organu prowadzącego postępowanie w rozpatrywanej sprawie.
Zgromadzony materiał dowodowy stanowił więc dostateczną podstawę ustalenia, że nośnik reklamowy został usytuowany na elewacji budynku wysuniętej w stosunku do przyziemia budynku (granicy pasa drogowego), a więc w pasie drogowych – w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Jeżeli podkreślić, że z przywołanym dowodem korespondują dowody z protokołu kontroli pasa drogowego, fotografii, wyrysu i wypisu z rejestru gruntów (działka nr [...] jest oznaczona jako "dr" i opisana, jako drogi), to nie sposób jest podważać prawidłowości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w rozpatrywanej sprawie, z których wynika, że – w relacji do granic przestrzennych pasa drogowego wyznaczonych liniami granicznymi gruntu oraz przestrzeni nad i pod tym gruntem – nośnik reklamowy usytuowany na elewacji budynku wysuniętej w stosunku do jego przyziemia znajdował się w przestrzeni działki nr [...] (nad chodnikiem), w granicy której znajduje się przyziemie tego budynku, co siłą rzeczy powodowało, że zbędne było prowadzenie sugerowanych przez stronę dalszych ustaleń odnośnie do innych jeszcze elementów kształtujących fasadę budynku.
Nie jest również tak, że w rozpatrywanej sprawie nie przeprowadzono – jak podnosi strona skarżąca – prawidłowych ustaleń odnośnie do czasu zajmowania pasa drogowego przez umieszczenie w nim w dniach 29 lipca 2020 r. – 19 sierpnia 2020 r. nośnika reklamowego o pow. 0,41 m2.
Czas trwania przypisanego stronie naruszenia prawa stanowił konsekwencję ustaleń czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 28 lipca 2020 r. oraz w dniu 20 sierpnia 2020 r., które uzasadniały przyjęcie – zwłaszcza, gdy odwołać się w tej mierze do argumentu z doświadczenia życiowego – że utrzymywanie stanu zajmowania pasa drogowego przez umieszczenie w nim nośnika reklamowego bez zgody zarządcy drogi istniało w okresie wskazanym w decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji, którego datę początkową oraz datę końcową wyznaczały daty przeprowadzenia wymienionych kontroli pasa drogowego. Zwłaszcza, gdy ponownie podkreślić w tym kontekście, że operowanie przez ustawodawcę na gruncie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych pojęciem "zajęcia pasa drogowego" jest rozumiana właśnie, jako utrzymywanie stanu zajęcia pasa drogowego, to jest zajmowania go bez wymaganego zezwolenia (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1907/11), co stanowi podlegający ustaleniu fakt.
Przeprowadzonym w tym przedmiocie ustaleniom skarga kasacyjna nie przeciwstawia jednak żadnych argumentów, które ustalenia te mogłyby skutecznie podważyć. Nie wskazuje bowiem żadnych okoliczności, z których miałoby na przykład wynikać, że po dniu 29 lipca 2020 r. a przed dniem 19 sierpnia 2020 r. sporny nośnik reklamowy miałby być zdemontowany na stałe lub zdemontowany na klika dni i zainstalowany ponownie.
Deficyty stanowiska strony skarżącej w tym zakresie prowadzą do wniosku, że nie może być ono uznane za zasadne, a co za tym idzie skuteczne.
Odpowiadając natomiast na zarzuty błędnej wykładni art. 40 ust. 12 w związku z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (pkt 2. ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej), art. 40 ust. 3, 6, 8, 12 ustawy o drogach publicznych w związku z § 4 ust. 1 i poz. 19 załącznika nr 3 do uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane (pkt 2. ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 40 ust. 6 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych (pkt 2. ppkt 4) petitum skargi kasacyjnej) trzeba stwierdzić, że zarzuty te nie mogą odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą, co jest aż nadto oczywiste w świetle przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym powinien czynić zadość zarzut błędnej wykładni prawa (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej – a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe.
Wobec tego, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (s. 9 – 13), aby przepisy prawa, których naruszenie przez ich błędną wykładnię zarzuca skarga kasacyjna, stanowiły przedmiot egzegezy prawniczej oraz jakichkolwiek innych zabiegów interpretacyjnych, w rezultacie których miałby zostać wyrażony pogląd kwestionowany przez stronę skarżącą – zwłaszcza, że Sąd I instancji jedynie przywołał art. 4 pkt 1 oraz art. 40 ust. 12 (s. 10), do którego również odesłał (s. 13), zaś przepisy art. 40 ust. 3, 6, 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, § 4 ust. 1 i poz. 19 załącznika nr 3 do wymienionej uchwały Rady m. st. Warszawy oraz art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie zostały nawet przywołane – trzeba stwierdzić, że – oraz niezależnie od innych jeszcze deficytów konstrukcyjnych tych zarzutów kasacyjnych – na ich gruncie strona podjęła polemikę z poglądem nieistniejącym, co prowadzi do wniosku o braku ich skuteczności.
Jakkolwiek w pkt 2. ppkt 2), ppkt 3 i ppkt 4) petitum skargi kasacyjnej zostały postawione zarzuty błędnej wykładni przywołanych powyżej przepisów prawa, to nawet przyjmując – odwołując się w tej mierze do argumentu, że falsa demonstratio non nocet, któremu nie sprzeciwia się zasada dyspozycyjności obowiązująca w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjna – że rzeczywista istota stawianych na ich gruncie kwestii odnosi się do niewłaściwego ich zastosowania, jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należałoby jednak stwierdzić, że również tak zrekonstruowane zarzuty nie są uzasadnione.
Wobec argumentów przedstawionych w odpowiedzi na zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – o których była mowa na wstępie – z całą pewnością nie mógłby być uznany za zasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 40 ust. 12 w związku z art. 4 pkt 1 wymienionej ustawy (pkt 2. ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, że – i podkreślając przy tym, że wymagałby on (gdyby został prawidłowo skonstruowany oraz uzasadniony) wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany, co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu) – jego ocena mogłaby być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały – tak jak w rozpatrywanej sprawie – skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22).
W odniesieniu natomiast do kwestii stawianej na gruncie zarzutu z pkt 2. ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie prawidłowości zastosowania stawki kary w odniesieniu kary nałożonej za zajmowanie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego, nie ma podstaw, aby kwestionować zasadność zastosowania poz. 19 załącznika nr 3 do uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, jeżeli wobec treści jej brzmienia zaakcentować znaczenie konsekwencji wynikających z faktu operowania przez lokalnego prawodawcę pojęciem "inne" "nie wymienione w poz. 1 – 18a", a w tym kontekście, że pozycje te zostały usytuowane w kolumnie "Obiekty", co z całą pewnością – w tym wobec treści art. 48 ust. 8 oraz ust. 9 pkt 5 (rodzaj urządzenia obcego umieszczonego w pasie drogowym) ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – nie podważa wniosku, że nośnik reklamowy jest innym obiektem w rozumieniu przywołanej regulacji prawa miejscowego zwłaszcza, gdy odwołać się również do jej przedmiotu oraz celu ustanowienia.
W korespondencji do powyższego i zarazem w odniesieniu do kwestii "ramki nośnika reklamowego" stawianej w pkt 2. ppkt 4) petitum skargi kasacyjnej – na gruncie którego skarżąca nie zarzuca naruszenia art. 4 pkt 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – wymaga podkreślenia, że w rozumieniu tergo przepisu prawa reklama, to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także – co trzeba podkreślić, albowiem strona skarżąca nie uwzględnia tego w dostatecznym stopniu – każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz – co z tego samego powodu również wymaga podkreślenia – z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.