II GSK 1713/23

II GSK 1713/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Po 99/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2023-05-31
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U.UE.L 2011 nr 304 poz 18 art. 2 ust. 2 lit. i, art. 2 ust. 2 lit. j, art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 3, art. 7 ust. 1 lit. a
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i RadyI R (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom  informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia  dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu  Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Po 99/23 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na zalecenia pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2022 r. nr KO.8230.49.2.2022 w przedmiocie wezwania do usunięcia nieprawidłowości w zakresie oznakowania produktów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Po 99/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. Sp. z o.o. w K. na zalecenia pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2022 r., nr KO.8230.49.2.2022, w przedmiocie nieprawidłowego oznakowania produktów spożywczych.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła Spółka, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonych zaleceń pokontrolnych w całości, natomiast w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Skarżąca wniosła także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także całości kosztów poniesionych przez Skarżącą przed Sądem I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 1) PPSA naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
1.1. art. 9 ust. 1 lit. f) i g) w zw. z art. 24 i 25 w zw. z załącznikiem X pkt 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE. L. 2011.304.18 z dnia 2011.11.22, dalej – "Rozporządzenie 1169/2011") poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wyrób Skarżącej zawiera dwie daty dotyczące terminu przydatności do spożycia oraz warunków przechowywania, podczas gdy oznaczenie wyrobu Skarżącej zgodnie z obowiązującymi przepisami zawiera jedną datę dotyczącą terminu przydatności do spożycia oraz określone wraz z nią warunki przechowywania dla wyrobów schłodzonych i jedną datę minimalnej trwałości oraz określone wraz z nią warunki przechowywania dla wyrobów mrożonych;
1.2. art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1169/2011 poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że informacje zawarte na oznakowaniu wyrobu Skarżącej mogą wprowadzać w błąd co do jego właściwości w sytuacji gdy etykieta uniwersalna zawiera wszystkie wymagane prawem informacje i występuje na niej wyraźne rozróżnienie dot. stosowania daty dotyczącej terminu przydatności do spożycia oraz daty minimalnej trwałości oraz związanych z nimi warunkami przechowywania w zależności od stanu fizycznego sprzedawanego wyrobu;
1.3. art. 3 pkt 10 lit. c) w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. 2022 poz. 1688 tj. z dnia 11 sierpnia 2022 r., dalej – "ustawa o jakości handlowej") w zw. z art. 3 pkt 18 rozporządzenia (WE) 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. 2002.31.1. z dnia 1 lutego 2002 r., dalej – "Rozporządzenie 178/2002") poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wyrób Skarżącej może zostać uznany za produkt zafałszowany ze względu na podane przez nią oznakowanie wyrobu w zakresie terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości w sytuacji gdy informacje zawarte przez Skarżącą na etykiecie wyrobu są zgodne z prawdą i znajdują odpowiednie zastosowanie w zależności od stanu fizycznego wyrobu, ponadto wyrób oznakowany etykietą uniwersalną przez Skarżącą nie jest przeznaczony dla konsumenta finalnego, a wyłącznie do sprzedaży i wykorzystania przez przedsiębiorcę – podmiot profesjonalny, nie mam zatem ryzyka jego zafałszowania w dalszym łańcuchu obrotu handlowego;
1.4. art. 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. 2017.2070 t.j. z dnia 9 listopada 2017 r., dalej – "ustawa o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że oznakowani wyrobu Skarżącej może wprowadzać w konsumenta błąd, w sytuacji, w której konsument mający świadomość stanu fizycznego wyrobu, tzn. tego czy znajduje się w postaci schłodzonej, czy mrożonej przy uwzględnieniu cech przeciętnego konsumenta nie miałby żadnej trudności w ocenie, czy stosować należy datę minimalnej trwałości wyrobu, czy termin przydatności do spożycia wyrobu oraz związane z nimi warunki przechowywania wyrobów;
co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania przez Organ art. 30b ustawy o jakości handlowej i niezasadnego wydania Zaleceń pokontrolnych.
2. na podstawie art. 174 pkt 2) PPSA naruszenie następujących przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:
2.1. art. 151 PPSA w zw. z art. 134 § 1 PPSA w zw. z art. 135 PPSA w zw. z art. 3 § 1 PPSA poprzez oddalenie skargi w całości i nie uwzględnienie wskazanych w niej zarzutów, w sytuacji gdy Zalecenia pokontrolne naruszają przepisy prawa i winny zostać uchylone w związku ze sprawowaną przez sądy administracyjne kontrolą działalności administracji publicznej;
2.2. art. 151 PPSA w zw. z art. 7 KPA w związku z art. 75 KPA, art. 77 § 1 KPA i art. 80 KPA poprzez oddalenie skargi wówczas, gdy Organ nie rozpatrzył rzetelnie materiału dowodowego, a w skutek tego brak było dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania błędnych ustaleń faktycznych, co doprowadziło do wydania przez Organ Zaleceń pokontrolnych rażąco naruszających przepisy prawa i słuszny interes Skarżącej, w szczególności poprzez:
- uznanie, że w oznakowaniu wyrobu stosowane są dwie daty dotyczące terminu przydatności do spożycia, w sytuacji gdy w zależności od stanu fizycznego wyrobu podawana jest jedna data dotycząca terminu przydatności do spożycia dla wyrobów schłodzonych oraz jedna data minimalnej trwałości dla wyrobów mrożonych oraz związanie z tym informacje dot. warunków przechowywania wyrobów,
- nieuwzględnienie faktu, że wyrób oznaczony przez Skarżącą etykietą uniwersalną jest przeznaczony wyłącznie do sprzedaży dla przedsiębiorców – podmiotów profesjonalnych wraz z informacją, że wyroby z etykietą uniwersalną nie mogą trafić do handlu detalicznego i w konsekwencji nie ma ryzyka zafałszowania wyrobu w dalszym łańcuchu obrotu handlowego,
- nieuwzględnienie dowodu z dokumentu tj. pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kole (dalej – "PLW w Kole") skierowanego do Skarżącej z dnia 28 sierpnia 2017 r., znak sprawy BŻ.5300.13.21.2017, przedstawionego przez Skarżącą w trakcie prowadzenia kontroli przez Organ, z którego wynikało, że PLW w Kole akceptuje system znakowania etykietą uniwersalną zaproponowany przez Skarżącą, a także, że Skarżąca wprowadziła wewnętrzny system kontroli produkowanej żywności proponowany przez PLW w Kole w celu uniknięcia jej zafałszowania, w tym m.in. polegający na przekazywaniu informacji dot. daty mrożenia oraz daty rozbioru mięsa w dokumentach towarzyszących ich wysyłce nabywcy towaru, zagwarantowania możliwości ustalenia faktycznie wyprodukowanego przez Skarżącą asortymentu w stanie mrożonym i chłodzonym.
Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do bezzasadnego oddalenia skargi i utrzymania w obrocie prawnym Zaleceń pokontrolnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który orzekając w sprawie ze skargi na zalecenia pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Poznaniu w przedmiocie nieprawidłowego oznakowania produktów spożywczych, a mianowicie znakowania wyrobów mięsnych tzw. etykietą uniwersalną, podwójnego stosowania, zawierającą odpowiednie warunki przechowywania oraz termin przydatności do spożycia i datę minimalnej trwałości dla produktu chłodzonego i mrożonego, co stwarza możliwość wprowadzenia finalnego konsumenta w błąd co do właściwości w dalszym łańcuchu obrotu handlowego stwierdził, że kontrolowana czynność nie jest niezgodna z prawem.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, skarga kasacyjna nie podważa prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że kontrolowany przez ten Sąd akt nie jest zgodny z prawem.
W punkcie wyjścia wymaga przypomnienia, że podstawowy charakter skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia, wynika przede wszystkim z faktu, że umożliwia ona z inicjatywy stron oraz niektórych organów państwowych dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli wyroków wydawanych w pierwszej instancji przez wojewódzkie sądy administracyjne oraz postanowień tych sądów kończących postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 173 p.p.s.a.), a istotą wywołanego nią postępowania jest weryfikacja, w granicach wyznaczonych stawianymi zarzutami kasacyjnymi, zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie zaś ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie.
Uwzględniając istotę oraz funkcje skargi kasacyjnej za uzasadnione należałoby więc uznać oczekiwanie odnośnie do czytelność formułowanego w niej komunikatu, co jest istotne z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W związku z tym, ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie można pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu, o którym mowa była powyżej – co ponownie należy zaakcentować – powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), a w tym kontekście, że wobec znaczenia konsekwencji wynikających zasady dyspozycyjności – o której mowa była na wstępie – Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynikające z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; akt 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających – których przypomnienie było konieczne – należało stwierdzić, że skarga kasacyjna oraz stawiane w niej zarzuty nie mogły odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą, a to wobec deficytów ich konstrukcji oraz uzasadnienia.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa bowiem zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 134 § 1 w związku z art. 135 i art. 3 § 1 p.p.s.a. (pkt 2. ppkt 2.1. petitum skargi kasacyjnej).
Przede wszystkim z tego powodu – co należy podkreślić wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13) – że ze skargi kasacyjnej oraz lakonicznego jej uzasadnienia, w którym strona przywołuje jedynie treść art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a., w ogóle nie wynika na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wymienionych przepisów postępowania i rekonstruowanych na ich podstawie wzorów działania, którym Sąd ten – jako ich adresat – miałby uchybić, co nie może pozostawać bez wpływu na wniosek odnośnie do braku skuteczności tego zarzutu kasacyjnego.
Jeżeli w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97; 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07), to w świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ma podstaw, aby twierdzić, że rozpoznając sprawę ze skargi na zalecenia pokontrolne w przedmiocie nieprawidłowego oznakowania produktów spożywczych, Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa. Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Ze skargi kasacyjnej nie wynika zaś, aby strona wykazała zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a.
Wobec konstrukcji omawianego zarzutu kasacyjnego przypomnienia wymaga również, że z przywołanego przepisu prawa, aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi, co stanowi konsekwencję obowiązywania w postępowaniu przed tym sądem zasady oficjalności. W związku z tym, za uprawniony należałoby uznać wniosek, że sąd ten może całościowo ocenić zarzuty oraz argumenty skargi i odnieść się do tych spośród nich, których zbadanie i rozpatrzenie jest niezbędne oraz konieczne z punktu widzenia kontroli legalności zaskarżonego aktu (por. w tej mierze np. wyroki NSA dnia: 5 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2559/20; 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 818/20). Co więcej, brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze, nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być, to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku, pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co należy w szczególny sposób zaakcentować – wykazanie w skardze kasacyjnej – która tego koniecznego elementu jednak nie zawiera – takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 15 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 850/17; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15).
W korespondencji do przywołanego powyżej rozumienia art. 134 § 1 p.p.s.a. trzeba również wyjaśnić – albowiem strona skarżąca nie uwzględnia tego w dostatecznym stopniu – że art. 135 § 1 p.p.s.a. kształtuje uprawnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania "w głąb" w granicach danej sprawy, wyznaczając zakres kompetencji orzeczniczych tego sądu oraz uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga (zob. np. wyrok NSA z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1984/21), co prowadzi do wniosku – abstrahując już nawet od tego, że przepis ten nie stanowi podstawy inicjowania skargi na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej – że przesłanką jego stosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa w stosunku do innych "aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga", a w konsekwencji do wniosku, że warunkiem stosowania wymienionego przepisu prawa jest wyłącznie orzeczenie uwzględniające skargę, co nie pozostaje bez wpływu na zasadność i tego wniosku, że w przypadku oddalenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, zarzut naruszenia wskazanego przepisu prawa nie może służyć kwestionowaniu oceny legalności kontrolowanego aktu (zob. np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1269/19).
W odpowiedzi natomiast na zarzucane skargą kasacyjną naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz – jak wynika z jej uzasadnienia – art. 1 § 1 p.u.s.a., wymaga przypomnienie, że z pierwszego z tych przepisów prawa wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, z drugiego zaś, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, co prowadzi do wniosku, że pierwszy z nich odnosi się do zakresu właściwości sądów administracyjnych, zaś drugi do ich funkcji.
Wymienione przepisy prawa mogłyby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wyłącznie więc w sytuacji odmowy rozpoznania przez sąd administracyjny prawidłowo wniesionej skargi, czy też orzekania przez ten sąd w sprawie, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, czy też na przykład zastosowania środków nieznanych ustawie (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 15 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1385/18; 22 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1222/21). Ze skargi kasacyjnej nie wynika, aby strona skarżąca wykazała zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie o naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów z art. 3 § 1 p.p.s.a., czy też art. 1 § 1 p.u.s.a.
Jeżeli przy tym podkreślić, że Sąd ten kontrolował czynność administracji publicznej objętą zakresem jego kognicji (art. 1 § 1 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a.) pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 p.u.s.a), zaś oddalając skargę na zaskarżoną czynność z całą pewnością nie stosował środka nieprzewidzianego ustawą (art. 3 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a.), to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że podstawy oceny odnośnie do naruszenia wymienionych przepisów prawa nie może stanowić sam fakt wydania rozstrzygnięcia, które nie koresponduje z oczekiwaniami strony skarżącej.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut z pkt 2. ppkt 2.2. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Jeżeli bowiem – co w rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane – zaskarżone zalecenia pokontrolne stanowią czynność z zakresu administracji publicznej, o której jest mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2522/14; por. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08), a więc czynność podejmowaną poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formę decyzji lub postanowienia, która odpowiada formule nie tyle stosowania prawa, co jego wykonywania, to nie sposób jest twierdzić – zwłaszcza, gdy odwołać się również do art. 1 pkt 1 k.p.a. – że wymienione przepisy postępowania zostały naruszone przez Sąd I instancji. Nie stanowiły one bowiem, adekwatnych wzorców kontroli legalności zaskarżonych zaleceń pokontrolnych, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek – w tym, gdy w kontekście argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (zob. s. 13 – 14) odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 184 in fine p.p.s.a. – że zarzut ten nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.
Zwłaszcza, gdy niezależnie od powyższego, wobec konstrukcji tego zarzutu, który jest adresowany wobec stanu faktycznego stanowiącego postawę formułowania zaskarżonych zaleceń pokontrolnych oraz podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie (zob. jego tiret pierwsze – trzecie) podkreślić również – albowiem nie jest to bez znaczenia – że ustaleń faktycznych nie można jednak myśli z prawną ich oceną.
Jeżeli bowiem za fakt należałoby uznać zaistniały stan rzeczy (zdarzenie, zjawisko lub sytuację, które zaistniały w określonym czasie i miejscu), to wobec przedmiotu rozpatrywanej sprawie oraz jej okoliczności, które zostały przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania, za "fakt" w przywołanym tego słowa rozumieniu, należałoby uznać fakt znakowania wyrobów mięsnych w sposób odzwierciedlony w materiałach protokołu kontroli, w tym obrazujących wygląd oraz treść stosowanych przez spółkę etykiet uniwersalnych. Nie ma więc w rozpatrywanej sprawie sporu o fakty, lecz o prawną ich ocenę. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podnieść również, że wbrew stanowisku skarżącej spółki (pkt 2. pkt 2.2. tiret trzecie petitum skargi kasacyjnej oraz s. 7 skargi kasacyjnej), ocena odnośnie do zgodności z prawem zaskarżonych zaleceń pokontrolnych – której spółka w tym zakresie nie podważa – nie pomijała faktu, że z pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 28 sierpnia 2017 r. – którego znaczenie eksponuje strona – wynika, że informacja odnośnie do daty mrożenia oraz daty rozbioru mięsa powinna być przekazana w dokumentach towarzyszących wysyłce towaru, aby nabywca "[...] nie został wprowadzony w błąd co do żywności, którą [...] można by uznać za zafałszowaną.", ani też faktu – którego spółka także nie kwestionuje – że listy przewozowe produktów wysłanych do Hiszpanii, z którego to kraju pochodziło zgłoszenie dotyczące niewłaściwego oznakowania polędwicy wołowej, nie zawierały informacji, że produkty posiadające etykiety z podwójnymi datami "nie mogą być dopuszczone do handlu detalicznego", a w tym kontekście faktu, że jakkolwiek informację tego rodzaju zawiera przedstawiony przez stronę list przewozowy, to jednak pochodzi on z daty późniejszej – 23 grudnia 2022 r. – w relacji do daty doręczenia spółce zaleceń pokontrolnych (s. 10 – 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Również więc z przedstawionych powodów omawiany zarzut kasacyjny nie mógł być uznany za usprawiedliwiony, albowiem – co ponownie trzeba podkreślić – istota spornej w sprawie kwestii nie odnosi się do sfery faktów, lecz do prawnej ich oceny wyznaczonej przepisami ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych oraz postanowieniami rozporządzenia nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004.
W tym też kontekście trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważają zarzuty z pkt 1. ppkt 1.1. – 1.4 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie, odpowiednio, zarzuty błędnej wykładni: art. 9 ust. 1 lit. f) i lit. g) w związku z art. 24 i art. 25 w związku z załącznikiem X pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1169/2011; art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011; art. 3 pkt 10 lit. c) w związku z art. 3 pkt 11 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych w związku z art. 3 pkt 18 rozporządzenia nr 178/2002; art. 5 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym.
O braku zasadności, przede wszystkim zaś skuteczności zarzucanego na ich gruncie błędu wykładni trzeba bowiem wnioskować na podstawie deficytów ich konstrukcji oraz uzasadnienia.
W tej zaś mierze przypomnienia wymaga – co nie jest to bez znaczenia z punktu widzenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną – że błędna wykładnia, o której jest mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, i co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Odwołując się do przyjmowanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym powinien czynić zadość zarzuty błędnej wykładni prawa materialnego stawiany na podstawie z pkt 1 art. 174 p.p.s.a., trzeba stwierdzić, że omawiane zarzuty kasacyjne nie mogą być uznane za zasadne.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, aby Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne – w tym w kontekście wskazywanym przez stronę – w odniesieniu do przepisów art. 3 pkt 10 lit. c) w związku z art. 3 pkt 11 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno spożywczych w związku z art. 3 pkt 18 rozporządzenia nr 178/2002, do których nawet się nie odwołał, ograniczając się jedynie do przywołania art. 17, art. 5 i art. 14 ust. 2 – 5 wymienionego rozporządzenia unijnego (s. 6, s. 8 i s. 10 uzasadnienia kontrolowanego orzeczenia), co prowadzi do wniosku, że na gruncie zarzutu z pkt 1. ppkt 1.3. petitum skargi kasacyjnej strona podjęła polemikę – przy tym nie pozbawioną deficytów, albowiem z uzasadnienia skargi kasacyjnej (zob. s. 5 – 8) nie wynika, jakie powinno być prawidłowe rozumienie wymienionych przepisów prawa – z poglądem nieistniejącym, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że zarzut ten nie jest skuteczny. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również, aby przedmiotem jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych, w konsekwencji których Sąd I instancji miałby wyrazić poglądy kwestionowane skargą kasacyjną, były przepisy art. 9 ust. 1 lit. f) i lit. g) w związku z art. 24 i art. 25 w związku z załącznikiem X pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1169/2011 oraz przepisy art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011 (odpowiednio zarzut z pkt 1. ppkt 1.1. oraz ppkt 1.2. petitum skargi kasacyjnej). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zostały bowiem jedynie przywołane – w tym szczątkowo oraz w koniecznym do tego zakresie – pkt 26 i pkt 28 wprowadzenia do rozporządzenia nr 1169/2011, a ponadto art. 7 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 2, art. 24 ust. 1 oraz art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia unijnego (odpowiednio: s. 7 – 8 i s. 12, s. 10 oraz s. 12). Z tożsamym więc powodów, jak w odniesieniu do zarzutu z pkt 1. ppkt 1.3. petitum skargi kasacyjnej – w tym wobec tożsamych deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej – omawiane zarzuty należało uznać za nieskuteczne. Jeżeli z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w nie mniej jasny i oczywisty sposób wynika, że Sąd I instancji nie odwoływał się do przepisów art. 5 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom handlowym, lecz wyłącznie do art. 5 ust. 1 tej ustawy (s. 8 – 9), to z wszystkich dotychczas przedstawionych powodów nie jest również skuteczny zarzut z pkt 1. ppkt 1.4. petitum skargi kasacyjnej.
Jeżeli wobec konstrukcji omawianych zarzutów kasacyjnych założyć – przy odwołaniu się do argumentu, że falsa demonstratio non nocet, któremu nie sprzeciwia się zasada dyspozycyjności obowiązująca w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjna – że istota kwestii spornej stawianej przez stronę dotyczy niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, to należałoby stwierdzić, że tak zrekonstruowany zarzut niewłaściwego zastosowania prawa nie podważa jednak zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa wymaga bowiem – co stanowi konieczny warunek jego rozpatrzenia oraz merytorycznej oceny – wykazania i wyjaśnienia, jak dany konkretny przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany, co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu), co wobec deficytów uzasadnienia skargi kasacyjnej (5 – 8) prowadzi do wniosku o braku podstaw do twierdzenia, że z powodów wskazywanych przez stronę zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu.
Zwłaszcza, gdy podkreślić, że jakkolwiek faktem jest, że etykiety uniwersalne (podwójnego stosowania), stosowane przez stronę dla znakowania wyrobów mięsnych zawierają warunki przechowywania oaz datę przydatności do spożycia ("Należy spożyć do ...") w odniesieniu do produktów chłodzonych i datę minimalnej trwałości ("Najlepiej spożyć przed ...") w odniesieniu do produktów mrożonych, to jednak istota spornej w sprawie kwestii – czego spółka nie uwzględnia jednak w dostatecznym stopniu – odnosi się do oceny właściwości tak znakowanego produktu z punktu widzenia znaczenia wymogów bezpieczeństwa żywnościowego.
Ponownie podkreślając w tym kontekście, że listy przewozowe produktów wysłanych do Hiszpanii, z którego to kraju pochodziło zgłoszenie dotyczące niewłaściwego oznakowania polędwicy wołowej, nie zawierały informacji, że produkty posiadające etykiety z podwójnymi datami "nie mogą być dopuszczone do handlu detalicznego" – co nie jest pozbawione znaczenia dla wniosku o ryzyku wprowadzenia produktu na etapie obrotu międzynarodowego do sprzedaży detalicznej zwłaszcza, że oświadczenie spółki z dnia 2 listopada 2022 r. odnoszące się do wskazanej kwestii jest sporządzone w języku polskim – trzeba stwierdzić, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kole w piśmie z dnia 28 sierpnia 2017 r. nie bez uzasadnionych podstaw akcentował, że informacja o dacie mrożenia oraz dacie rozbioru mięsa powinna być przekazana w dokumentach towarzyszących wysyłce towaru, aby nabywca "[...] nie został wprowadzony w błąd co do żywności, którą [...] można by uznać za zafałszowaną.", podkreślając, że "Wiedza ta jest [...] niezbędna producentowi żywności (w celu ustalenia ilości żywności, którą należy wycofać z rynku, a która jest jeszcze w terminie przydatności do spożycia lub nie przekroczyła daty minimalnej trwałości", a ponadto, że "[...] to zakład powinien udowodnić, że stosując system zamrażania mięsa, które wcześniej było przeznaczone do chłodzenia nie doprowadzi do zafałszowania produktu oraz do wyprodukowania niebezpiecznego środka spożywczego.", co prowadzi do wniosku, że organ inspekcji jakości handlowej nie bez równie usprawiedliwionych podstaw zalecił "stosowanie w oznakowaniu wyrobu, jednej daty dotyczącej terminu przydatności do spożycia oraz warunków przechowywania w zależności od stanu fizycznego sprzedawanego produktu", a więc innymi słowy w zależności od tego, czy produkt ten jest chłodzony, czy też mrożony.
Odwołując się w związku z powyższym do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 1 ust. 1 oraz ust. 3 rozporządzenia nr 1169/2011, wymaga przypomnienia, że z art. 7 ust. 1 lit. a) tego aktu unijnego wynika, że informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności, co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, zaś z jego ust. 2, że informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta.
Celem przywołanej regulacji prawnej jest – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – ochrona konsumenta, który musi być odpowiednio poinformowany od danym produkcie. I to bez względu na interes podmiotu wprowadzającego dany produkt (artykuł spożywczy) do obrotu, co z punktu widzenia oceny odnośnie do zaktualizowania się na gruncie danego przypadku (danej sytuacji) przesłanek wnioskowania o wprowadzeniu w błąd konsumenta danym przekazem prowadzi i do tego wniosku, że wola i zamiar nadawcy tego przekazu nie mają znaczenia (zob. wyrok w sprawie C – 466/07). Decydują o tym bowiem obiektywne kryteria oceny, a w tym kontekście i to, że przekazem wprowadzającym w błąd – w tym również, jeżeli nie zwłaszcza zamieszczonym na etykiecie – jest przekaz, który nie tylko faktycznie myli nabywców kreując tym samym ich mylne wyobrażenie o produkcie, lecz również przekaz, który tylko potencjalnie może wywołać taki skutek. Z punktu widzenia adresata tego przekazu istotne znaczenie ma przy tym to, że ocena czy w danym przypadku zachodzi ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd jest dokonywana przy uwzględnieniu kryterium odwołującego się do modelu przeciętnego konsumenta (por. wyroki NSA z dnia: 25 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1097/19; 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1030/17; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1113/16; 24 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 440/16; 14 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1868/14; 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1954/12).
Uwzględniając powyższe, nie sposób jest z pozycji argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podważać stanowisko Sądu I instancji odnośnie do braku spełniania przez zakwestionowany w sprawie wyrób wymogów jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej w zakresie odnoszącym się do jego oznakowania. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się również do znaczenia konsekwencji wynikających z definicji "etykiety" i "etykietowania" (art. 2 ust. 2 lit. i oraz lit. j) rozporządzenia 1169/2011) w relacji do wynikającego z art. 7 tego rozporządzenia obowiązku rzetelnego informowania konsumentów na temat żywności oraz w relacji do art. 16 rozporządzenia 178/2020, który stanowi, że bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.
Ponownie odwołując się do przedstawionego powyżej rozumienia obiektywnego kryterium oceny wprowadzenia błąd oraz do stosowania nie mniej istotnego kryterium "modelu przeciętnego konsumenta", wobec przywołanych powyżej okoliczności odnoszących się do stosowania przez stronę dla znakowania wyrobów mięsnych etykiety uniwersalnej (podwójnego stosowania) zawierającej datę przydatności do spożycia ("Należy spożyć do ...") w odniesieniu do produktów chłodzonych i datę minimalnej trwałości ("Najlepiej spożyć przed ...") w odniesieniu do produktów mrożonych – co samo w sobie powoduje brak koniecznej pewności nabywcy (konsumenta) odnośnie do właściwości danego wyrobu zwłaszcza, że zamrożeniu (w tym ponownemu) może podlegać, albowiem nie można tego wykluczyć, wyrób chłodzony, zaś wyrób zamrożony może podlegać rozmrożeniu – a w tym kontekście, wobec okoliczności odnoszących się do deficytów informacji, z której zdaniem strony miałoby wynikać, że produkty posiadające etykiety z podwójnymi datami "nie mogą być dopuszczone do handlu detalicznego" oraz do wskazanych konsekwencji tychże deficytów, trzeba stwierdzić, że ocena Sądu I instancji odnośnie do zgodności z prawem zaskarżonych zaleceń pokontrolnych nie jest prawidłowa.
W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów za uzasadniony należało więc uznać wniosek, że skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlegała oddaleniu, albowiem jej zarzuty – wobec wskazanych powyżej deficytów ich konstrukcji oraz uzasadnienia – nie podważyły zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.