II GSK 171/20

II GSK 171/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 298/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-09-05
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 4 pkt 3, art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 4b, art. 74 ust. 2, art. 92a ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 6, art. 7, art. 8, art. 68 par. 1, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 83
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
art. 271
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Dz.U. 2017 poz 1904
art. 171 par. 4
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del.WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 298/19 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 298/19 oddalił skargę K.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Zgodnie z ustaleniami kontroli drogowej samochodu osobowego marki R. o nr rej. [...] przeprowadzonej [...] maja 2018 r. w Warszawie przez funkcjonariusza policji, kierowca pojazdu przewoził zarobkowo pasażera, zaś po zakończeniu przewozu pasażer dokonał płatności gotówką w wysokości 20 zł. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli drogowej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, czy też licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób, stwierdzono zatem naruszenia opisane w – lp. 1.1 (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji) oraz lp. 2.10 (wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.), załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, dalej: u.t.d.).
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego [...] sierpnia 2018 r. wydał decyzję o nałożeniu na K.B. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (lp. 1.1. – 8000 zł) oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego (lp. 2.10 – 8000 zł). Suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wyniosła 16 000 zł, jednak zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. karę ograniczono do wysokości 10 000 zł.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę wniesioną przez K.B., uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie, zdaniem Sądu, wynika, że w dacie przeprowadzonej kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera – S.U., który, zgodnie z jego oświadczeniem, zamówił przejazd, dzwoniąc pod nr 22 [...] (...). Według protokołu kontroli skarżący, po przybyciu na miejsce wskazane przez pasażera, powiadomił go o tym telefonicznie, natomiast po wykonanej usłudze przewozu zażądał opłaty w wysokości 18 zł. Pasażer uiścił opłatę w wysokości 20 zł i, mimo prośby o wydanie potwierdzenia dokonania opłaty, nie otrzymał paragonu, bowiem skarżący oświadczył, że jego firma nie wydaje paragonów. Na tej podstawie WSA podzielił ustalenia organu, zgodnie z którymi objęty kontrolą przewóz nie miał charakteru grzecznościowego, czy też altruistycznego, lecz był to przewóz odpłatny. Jak podniósł Sąd, irrelewantne dla sprawy jest to, że skarżący nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej, jako że jego działania odpowiadały definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 3 u.t.d. Działalność skarżącego nie była przypadkowa, lecz miała zorganizowany i zaplanowany charakter, o czym świadczy m.in. rozpowszechnienie numeru telefonu do kontaktu z potencjalnymi klientami, czy też nawiązanie kontaktu telefonicznego z klientem po przybyciu na miejsce wskazane przez pasażera i pobranie opłaty za usługę. Sąd pierwszej instancji podkreślił przy tym, że skarżący podczas kontroli nie zaprzeczył powyższym okolicznościom i bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli, który stał się podstawą dla przyjętego następnie przez organy stanu faktycznego.
K.B. zaskarżył opisany wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W skardze kasacyjnej zarzucono następujące naruszenia przepisów:
1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z zaakceptowaniem przez Sąd naruszenia przez organ ogólnych zasad tj. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), 7 k.p.a. i 8 k.p.a. polegającego na przeprowadzeniu czynności dowodowych w sposób całkowicie dowolny nie dopełniając wszelkich wymogów nałożonych na organy przez przepisy, takich jak:
a) sporządzenie protokołu kontroli wbrew wymogom przepisu 68 k.p.a.,
b) braku przeprowadzenia stosownych dowodów w postaci przesłuchania świadka zdarzenia w osobie rzekomego pasażera czy też funkcjonariuszy Policji przeprowadzających kontrolę, którzy mogliby potwierdzić treść sporządzonych dokumentów odnoszących się rzekomo do kontroli przeprowadzonej wobec skarżącego,
c) oparcie się podczas ustalania faktycznego w sprawie na notatce urzędowej sporządzonej przez Policję,
i tym samym doprowadzenie do sytuacji, w której skarżący został pozbawiony skutecznej możliwości działania w postępowaniu przez wzgląd na niezgodne z przepisami działania organu;
2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 83 k.p.a. w związku z art. 271 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296) w związku z art. 171 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 z późn. zm., zwanej dalej k.p.k.) polegającym na:
a) dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego polegającej na zaakceptowaniu dowodów pozyskanych przez organ z naruszeniem przepisów postępowania,
b) dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego polegającej na uznaniu za wiarygodne notatki służbowej/ urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji i ustalanie na jej podstawie, iż skarżący otrzymał jakąkolwiek zapłatę za rzekomo wykonaną usługę, i że rzekomy pasażer faktycznie jechał ze skarżącym w sytuacji, gdy w protokole kontroli brak jest danych osobowych rzekomego pasażera oraz opisu przebiegu zdarzenia tym samym nie ma potwierdzenia, iż dołączona do materiału dowodowego notatka służbowa policjanta dotyczy faktycznie sprawy skarżącego,
c) przyjęciu jako wiarygodny dowodu w postaci protokołu kontroli sporządzonego niezgodnie z przepisami prawa,
d) przyjęcie za wiarygodny dowód notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji w sytuacji, gdy z protokołu kontroli nie wynikają okoliczności wskazywane w przedmiotowej notatce,
co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie;
3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 74 u.t.d. w związku z art. 68 § 1 k.p.a. polegające na sporządzeniu protokołu z kontroli, który nie odpowiada wymogom prawa i nie zawiera wszystkich istotnych elementów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej zmierzają, najogólniej ujmując, do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, który, kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, uznał zebrany przez organy administracji publicznej materiał dowodowy za kompletny i zgodny z przepisami prawa. Ponadto, zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował oceny tych dowodów dokonanej przez organy, podczas gdy ocena ta przeprowadzona została w sposób przekraczający dopuszczalną swobodną ocenę materiału dowodowego.
Przechodząc do szczegółowego odniesienia się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego, zgodnie z którym protokół kontroli sporządzony został niezgodnie z wymogami określonymi w art. 68 k.p.a. Przede wszystkim zauważyć należy, że błędnym jest założenie skarżącego, że do protokołu kontroli, sporządzonego przed wszczęciem postępowania administracyjnego ma zastosowanie art. 68 k.p.a. Przepis ten określa elementy składowe protokołu z czynności w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem, protokół z kontroli drogowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji, tak jak i notatka urzędowa, stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, a zatem nie były to czynności podjęte w toku postępowania administracyjnego.
Abstrahując od nietrafności zarzutu odnoszącego się do art. 68 k.p.a., skarżący ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawił argumentów przemawiających za prezentowanym przez siebie stanowiskiem o niespełnianiu wymogów określonych dla protokołu kontroli w omawianym przepisie. Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że protokół ten "nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w treści przepisu 68 kpa" (zarzut sformułowany w pkt 1a) petitum skargi kasacyjnej), "nie odpowiada wymogom prawa i nie zawiera wszystkich istotnych elementów" (pkt 3 skargi kasacyjnej), a także że protokół sporządzony został "niezgodnie z przepisami prawa" (zarzut z pkt 2c) petitum skargi kasacyjnej) oraz "w sposób niepełny" (uzasadnienie skargi kasacyjnej). Jednocześnie jednak ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym owe braki protokołu, według skarżącego, polegają.
Trzeba także dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela pogląd, że postępowanie kontrolne, przewidziane ustawą o transporcie drogowym, jest postępowaniem, w którym kwestie protokołu kontroli zostały uregulowane odrębnie tj. w art. 74 u.t.d. (por. wyrok NSA z 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 925/10).
Twierdzenie skarżącego, że organy oparły się "podczas ustalania faktycznego w sprawie na notatce urzędowej sporządzonej przez Policję" jest niezasadne. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu stanowi podstawowy dowód, na którym organy mogą oprzeć decyzję o nałożeniu kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1787/04). Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji postąpiły prawidłowo, przyjmując ustalenia wynikające z protokołu kontroli jako podstawę faktyczną decyzji. Notatka urzędowa sporządzona przez funkcjonariusza Policji pełniła funkcję pomocniczą, stanowiąc jeden z elementów zgromadzonego przez organy materiału dowodowego.
Prawidłowości postępowania organów administracji nie zmienia zaniechanie podania w protokole kontroli imienia i nazwiska pasażera pojazdu. W protokole kontroli wymienione zostały wszystkie elementy niezbędne do stwierdzenia zaistnienia naruszenia przepisów i wymierzenia kary pieniężnej, tj. między innymi dane osobowe kierowcy pojazdu, rodzaj pojazdu, miejsce i czas przeprowadzenia kontroli, dane funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę, a także opis sytuacji, zgodnie z którym podczas kontroli ujawniono realizowanie odpłatnego przewozu pasażera, przez kierującego pojazdem, który nie posiadał wymaganego przepisami prawa zezwolenia na wykonywanie takiego przewozu lub licencji, a ponadto przewóz okazjonalny był wykonywany samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.
Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowodem w postępowaniu administracyjnym może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Tym samym, notatka urzędowa funkcjonariusza Policji może być przez organy prowadzące postępowanie brana pod uwagę i stanowić uzupełnienie gromadzonego przez nie materiału dowodowego. W konsekwencji, niezasadny jest zarzut wynikający z pkt 2d) petitum skargi kasacyjnej co do przyjęcia "za wiarygodny dowód notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji w sytuacji, gdy z protokołu kontroli nie wynikają okoliczności wskazywane w przedmiotowej notatce", bowiem notatka i protokół kontroli, będąc podstawą dokonania przez organy ustaleń faktycznych, stanowią łącznie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz są w stosunku do siebie komplementarne.
Wymaga podkreślenia, że kierujący pojazdem nie skorzystał z prawa zgłoszenia zastrzeżeń czy uwag do protokołu kontroli zarówno w trakcie jej przeprowadzania, jak i w toku postępowania administracyjnego, co więcej podpisał protokół kontroli w takiej formie, jaka stanowiła podstawę do stwierdzenia naruszeń i w konsekwencji nałożenia kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kontrolowany kierowca miał prawo odmówić podpisania protokołu kontroli, co więcej wykładnia art. 74 ust. 2 u.t.d. prowadzi do wniosku, że mógł to uczynić bez podawania przyczyny odmowy złożenia podpisu. W konsekwencji, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jeżeli odmowa podpisania protokołu kontroli nie może stanowić podstawy uznania procedury kontrolnej za nieprawidłową (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1709/18), to tym bardziej podpisanie protokołu przez kontrolowanego świadczy o zaakceptowaniu przez niego opisu dokonanych czynności kontrolnych i stwierdzonych naruszeń zawartych w protokole.
Podnoszenie na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego zastrzeżenia co do braku podania w protokole danych osobowych pasażera nie może być skuteczne, wobec złożenia przez kierującego kontrolowanym pojazdem, bez jakichkolwiek uwag lub zastrzeżeń, podpisu pod protokołem, z którego wynikają fakty istotne z punktu widzenia naruszeń, których dopuścił się skarżący.
Uwzględniając kompletność protokołu kontroli, uzupełnionego znajdującą się w zgromadzonym materiale dowodowym notatką urzędową funkcjonariusza Policji, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który trafnie ocenił zasadność powoływania przez organy świadków – pasażera pojazdu, czy funkcjonariuszy Policji. W okolicznościach sprawy nie było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego (przesłuchiwania świadków), na okoliczności, które w sposób nie budzący wątpliwości wynikały z już zebranego materiału dowodowego. Z uwagi na to, niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie niekompletności zebranego materiału dowodowego.
W odniesieniu do ostatniej grupy zarzutów – wyrażonych w pkt 2a) i 2b) petitum skargi kasacyjnej – dotyczących, zdaniem skarżącego, dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, rozważania poprzedzić należy uwagą, że na gruncie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z przepisu tego wywodzona jest zasada, zgodnie z którą kluczowe jest "by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić stan faktyczny" (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 80). Nie ulega wątpliwości, że o ile na gruncie art. 80 k.p.a. organy administracji publicznej dysponują swobodą oceny materiału dowodowego, to nie została im przyznana dowolność w tej mierze. Powołany już wcześniej przepis art. 75 §1 k.p.a. stanowi mianowicie, że dopuszczalny jest każdy dowód mogący przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, jednak pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z prawem. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, organy administracji publicznej nie wykroczyły poza swobodną ocenę dowodów, o której mowa w art. 80 w związku z art. 75 §1 k.p.a., bowiem zebrany materiał dowodowy, stanowiący podstawę wydania decyzji, był w pełni zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a., oznacza obowiązek powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora tego środka odwoławczego, uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konieczność należytego uzasadnienia podstaw kasacyjnych oznacza, że autor skargi kasacyjnej obowiązany jest wskazać przepis prawa, który w jego ocenie został naruszony, a także uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być zatem sformułowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, które wnoszący skargę kasacyjną uznaje za naruszone.
W przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem odwoławczym, czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie poddają się kontroli zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a., wyrażającego zasadę zaufania do władzy publicznej, art. 83 k.p.a., regulującego prawo odmowy zeznań w związku z art. 271 k.p.c. i art. 171 § 4 k.p.k. z uwagi na zaniechanie przedstawienia w tym zakresie jakiegokolwiek uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Na marginesie należy jedynie zauważyć, że przepisy art. 271 k.p.c. i art. 171 § 4 k.p.k. nie mają zastosowania ani w postępowaniu administracyjnym, ani sądowoadministracyjnym, a w związku z tym nie mogły stanowić wzorca kontroli zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji wyroku Sądu pierwszej instancji.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika organu, który brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji.