II GSK 1707/18

II GSK 1707/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
V SA/Wa 105/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-12-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 612
art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 5, art. 91, art. 2 ust. 6
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 180 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11
Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 5 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 105/17 w sprawie ze skargi A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 7 listopada 2016 r. nr 440000-IAGW.8720.1065.2016.MA.4420 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Ł. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 105/17, oddalił skargę A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 7 listopada 2016 r., nr 440000-IAGW.8720.1065.2016.MA.4420, w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 6 marca 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu mieszczącym się przy ul. [...], którego właścicielem była skarżąca. Ujawnili tam włączone i gotowe do eksploatacji automaty o nazwie: Hot Spot Platin - nr [...], Hot Spot Admiral - nr [...] oraz Hot Spot Admiral – [...]. W toku kontroli funkcjonariusze służby celnej przeprowadzili oględziny zewnętrzne automatów. Dokonane czynności zostały opisane w protokole z dnia 6 marca 2014 r. Przesłuchany w charakterze świadka został m.in. Z. M. - osoba zatrudniona w lokalu przez skarżącą. W ramach przeprowadzonych czynności ujawniono umowy dzierżawy powierzchni z dnia 31 stycznia 2014 r. oraz z dnia 15 lutego 2014 r., zawarte pomiędzy skarżącą jako wydzierżawiającym ww. lokal oraz N. Sp. z o.o. i R. Sp. z o.o. jako dzierżawcami w celu zainstalowania ww. automatów. W dniu 26 czerwca 2014 r. biegły sądowy przy Sądzie Okręgowym w Słupsku mgr inż. W. K. wydał opinie, w których potwierdził losowy charakter gier na ww. automatach w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
W związku z dokonanymi ustaleniami Naczelnik Urzędu Celnego II w Warszawie decyzją z 20 lipca 2016 r. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy o grach hazardowych wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na ww. automatach poza kasynem gry.
W wyniku odwołania skarżącej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zaskarżoną decyzją z 7 listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wynika, że prowadzone na automatach gry mają charakter losowy w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Urządzającym gry na automatach była skarżąca, właścicielka lokalu, w którym znajdowały się automaty. Skarżąca nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani zezwolenia wydanego na podstawie ustawy o grach hazardowych. Skarżąca urządzała gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, gdyż udostępniła powierzchnię lokalu pod automaty, umożliwiła instalację i eksploatację ww. automatów w kontrolowanym lokalu. Organ przedstawił też stanowisko w zakresie oceny skutków prawnych braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych i uznał zarzuty skarżącej w tym zakresie za niezasadne. W konsekwencji, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca urządzała na spornych automatach gry, co uzasadnia wymierzenie kary, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd I instancji stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że na kontrolowanych urządzeniach urządzane były gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych – były to gry na urządzeniach elektronicznych o wygrane pieniężne i rzeczowe i zawierały element losowości. Ustalenia faktyczne w sprawie poczyniono na podstawie opinii biegłego.
W ocenie Sądu I instancji, organy zasadnie uznały stronę skarżącą za podmiot urządzający gry na automatach w rozumieniu z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Skarżąca władająca kontrolowanym lokalem zawarła umowy dzierżawy powierzchni w tymże lokalu celem zainstalowania automatów do gier (wskazanych w załącznikach), pobierała z tego tytułu czynsz i zobowiązała się traktować jako poufne informacje o uzyskiwanych przez dzierżawców przychodach z działalności urządzeń. Z zeznań zatrudnionego przez skarżącą Z. M. wynika jednoznacznie, że został on poinstruowany przez skarżącą o procedurze wypłacania wygranych (zapiski w zeszycie, dokument na druku KW, informowanie skarżącej o kwocie wygranej, wypłata).
Odnośnie do niedopuszczalności zastosowania wobec skarżącej postanowień art. 89 ustawy o grach hazardowych, ze względu na brak notyfikacji tego przepisu, jako przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204 z 21.7.1998, str. 37), Sąd I instancji odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, z której wynika, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały podstawy do odmowy zastosowania w stosunku do skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, co oznacza, że wymierzenie kary z tytułu urządzania gier na spornych automatach poza kasynem gry było uzasadnione. Dlatego skarga podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania, o którym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd faktu, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, wydając decyzję, dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, przyjmując, iż skarżąca urządzała gry hazardowe, podczas gdy z materiału dowodowego wynika wprost okoliczność przeciwna - tj. że skarżąca wyłącznie wynajmowała podmiotowi trzeciemu lokal, w którym znajdowały się automaty do gry, czego konsekwencją był brak uchylenia wadliwej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie,
2. prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych - z ostrożności wskazując, iż chodzi o brzmienie zarówno sprzed, jak i po nowelizacji, tj. sprzed i po 3 września 2015 r. - poprzez błędne przyjęcie, iż "urządzanie gier" oznacza również samo wynajęcie lokalu podmiotowi trzeciemu, który prowadzi w tym lokalu działalność z wykorzystaniem automatów do gry,
3. przepisów postępowania, o którym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w zw. z art. 120 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 91 ustawy o grach hazardowych, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, wydając decyzję, dokonał całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszym postępowaniu, ich wybiórczą ocenę, zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz błędne uznanie, że gra na zakwestionowanych urządzeniach wyczerpuje znamiona gry na automacie określone w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji brak uchylenia wadliwej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie,
4. przepisów postępowania, o którym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 216 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 284a § 2-3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 91 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 36 ust. 5 w zw. z art. 54 i art. 55 ustawy o Służbie Celnej oraz art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, wydając decyzję, dokonał ustaleń w niniejszym postępowaniu na podstawie materiałów kontroli pochodzących z nielegalnych czynności kontrolnych, przeprowadzonych w sytuacji odmiennej niżeli nie cierpiących zwłoki oraz dokonanych z naruszeniem obligatoryjnego obowiązku doręczenia w terminie 7 dni od dnia podjęcia kontroli upoważnienia do jej przeprowadzenia, a w konsekwencji brak uchylenia wadliwej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie,
5. prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 91 ustawy o grach hazardowych mimo braku notyfikacji projektu ustawy wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE jednocześnie wbrew stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało jednoznacznie wyrażone podczas rozprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym w dniu 11 marca 2015 r. oraz wbrew treści postanowienia wydanego przez Sąd Najwyższy w dniu 27 listopada 2014 r. sygn. akt II KK 55/14, w którym Sąd Najwyższy odwołuje się do przepisów ustawy o grach hazardowych, które w wyniku braku notyfikacji nie mają zastosowania w polskim systemie prawnym,
6. prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, polegającą na przyjęciu, iż wskazanego przepisu nie można uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE, podczas gdy orzecznictwo m. in. Sądu Najwyższego, WSA i inne wskazane w uzasadnieniu, jak również piśmiennictwo doktorów oraz profesorów prawa jednoznacznie wskazuje, iż prawidłowa wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych prowadzi do przekonania, iż wskazany przepis należy uznać za "przepis techniczny", - stanowisko potwierdzone podczas rozprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym w dniu 11 marca 2015 r.,
7. prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne uznanie, iż kompetencja do rozstrzygania, czy gra na danym urządzeniu stanowi grę na automacie w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych przysługuje Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie, podczas gdy ww. przepisy zastrzegają takie uprawnienia tylko i wyłącznie dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, rozstrzygającego w tym przedmiocie w drodze decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu stosownego postępowania,
8. przepisów postępowania, o którym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu faktu, iż Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, wydając decyzję, w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządził uzasadnienie niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., tj. nie rozpatrzył całości zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie istotnych braków postępowania przygotowawczego, jak również oparcie decyzji o szczątkowe informacje, tj. nielegalny eksperyment procesowy przeprowadzony przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego, podczas gdy niniejsza sprawa zawiera wiele wątpliwych, niewyjaśnionych i niezbadanych kwestii, które w ocenie skarżącej nie mogą prowadzić do jednoznacznych ustaleń, a w konsekwencji brak uchylenia wadliwej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie,
9. prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 23f ust. 1-6 ustawy o grach hazardowych, polegające na posługiwaniu się w sprawie opiniami, które pochodzą od osoby nieuprawnionej w świetle ustawy o grach hazardowych do wydawania opinii w sprawie, w szczególności opieranie się w sprawie na opiniach pochodzących od osób nieuprawnionych w świetle ustawy o grach hazardowych,
10. prawa materialnego, o którym stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych poprzez uznanie, iż skarżąca naruszyła przepisy ustawy o grach hazardowych, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem nie upłynął wówczas termin na dostosowanie się do wymogów ustawy o grach hazardowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r., tj. 1 lipca 2016 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W piśmie z dnia 24 lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2020 r., na podstawie art. 124 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w rozpatrywanej sprawie, które następnie – wobec ustania przyczyny zawieszenia – zostało podjęte postanowieniem z dnia 30 listopada 2023 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji celnej ustalenia faktyczne uzasadniały – zdaniem Sądu I instancji – po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, po drugie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że stanowiące przedmiot kontroli urządzenia służyły do urządzania na nich gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, po trzecie zaś, nałożenie na stronę skarżącą, na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych na kontrolowanych automatach poza kasynem gry, czemu nie sprzeciwiał się brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu przepisu art. 14 przywołanej ustawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja wydana w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, nie jest niezgodna z prawem.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów z pkt 5 – 6 petitum skargi kasacyjnej – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – zarzuty te trzeba uznać za niezasadne. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie ma uzasadnionych podstaw, aby twierdzić, że materialnoprawnej podstawy wydania zaskarżonej decyzji – w kontekście argumentu o technicznym charakterze przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych – nie mógł stanowić art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Kwestionowane skargą kasacyjną stanowisko Sądu I instancji nie jest nieprawidłowe, zwłaszcza gdy podkreślić, że odwołuje się ono do poglądu prawnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (ONSA i WSA 2016/5/73). W uchwale tej NSA wyjaśnił, że "1. Artykuł 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE L 1998.204.37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy, i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie, oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r. także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych."
Rozważając i rozstrzygając kwestię związaną z oceną technicznego charakteru art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów, jak i argumentację przedstawioną w jego uzasadnieniu, a mianowicie, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie ustanawia żadnych warunków determinujących skład, właściwości lub sprzedaż produktu, a tym samym, że przepis ten nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko prezentowane w przywołanej uchwale odnośnie do oceny charakteru relacji między przepisami art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Samoistny charakter funkcji realizowanej przez ten przepis, nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia twierdzenie o braku podstaw do odmowy jego stosowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
Za niezasadne należało również uznać zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie orzeczenia, a mianowicie zarzuty z pkt 3, pkt 4 i pkt 8 petitum skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do tych zarzutów, trzeba w punkcie wyjścia podkreślić, że nie zostały one uzasadnione w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.ps.a. (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co oznacza, że wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi słowy wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika jednak – o czym w pełni zasadnie należy wnioskować na podstawie prezentowanych w nim racji i argumentów, które w relacji do liczby zarzutów kasacyjnych wydają się wyłącznie koncentrować na zagadnieniu technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (por. s. 8 – 31) pomijając jednocześnie potrzebę uzasadnienia pozostałych ośmiu zarzutów kasacyjnych, co świadczy również o zakłóceniu proporcji – aby stron skarżąca wyjaśniła oraz wykazała w sposób, o którym mowa była powyżej, na czym dokładnie miałoby polegać zarzucane przez nią naruszenie przepisów postępowania, dlaczego należałoby je – w kontekście konsekwencji wynikających z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – uznać za naruszenie istotne, a ponadto na czym miałby polegać, czy też w czym miałby się wyrazić wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie udziela odpowiedzi na te zasadnicze pytania, co nie jest bez znaczenia dla oceny odnośnie do braku zasadności, a przede wszystkim braku skuteczności omawianych zarzutów kasacyjnych. Zwłaszcza, gdy w tym względzie podkreślić, że konsekwencją zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, o której mowa była na wstępie jest to, że Sąd ten nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają granice zarzutów skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy też uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź precyzowanie ich za stronę skarżącą kasacyjnie (por. np. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1695/13).
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wymienionych przepisów prawa mających stanowić adekwatne (normatywne) wzorce kontroli legalności działania organu administracji publicznej w rozpatrywanej sprawie, a także na czym miałby polegać – niedostrzeżony, czy też niezasadnie pominięty przez ten Sąd – wpływ zarzucanego naruszenia wskazanych przepisów prawa na wynik sprawy, a w tym kontekście na wniosek, że ustalenia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy należałoby uznać – według strony skarżącej – za niewystarczające dla wydania zaskarżonej decyzji, a przez to za wadliwe. Uzasadnienia zarzutu kasacyjnego, które mogłoby udzielić odpowiedzi na pytania odnośnie do sposobu naruszenia wymienionych przepisów prawa oraz wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, a tym samym czynić zadość wymogom, o których mowa była powyżej – co gdyby nastąpiło umożliwiałoby ich merytoryczną ocenę – nie może bowiem zastąpić – a trzeba to podkreślić – zabieg ograniczający się do zarzucenia Sądowi I instancji, iż ten zaakceptował "dowolną ocenę zgromadzonych w postępowaniu, ich wybiórczą ocenę oraz zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego" itp. Jeżeli stanowisku tego rodzaju nie towarzyszy wyjaśnienie, na czym dokładnie miałoby polegać naruszenie adresowanych do organu administracji normatywnych wzorów działania, stanowiących jednocześnie dla Sądu I instancji normatywne wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania administracji, które Sąd ten miałby naruszyć poprzez niedostrzeżenie lub niezasadne ich pominięcie, to tak uzasadnione zarzuty nie mogą być uznane za skuteczne.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej (zob. s. 4 – 8 ) nie zawiera argumentów odnoszących się do naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1, art. 191, art. 192 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa w powiązaniu z art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych (zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej), czy też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 216, art. 180 § 1 w związku z art. 181 w związku z art. 284a § 2 – 3 ustawy – Ordynacja podatkowa w związku z art. 91 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 36 ust. 5 w związku z art. 54 i art. 55 ustawy o Służbie Celnej oraz art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej), czy też 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa (zarzut z pkt 8 petitum skargi kasacyjnej), ani też nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wymienionych wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Z przedstawionych powodów omawiane zarzuty kasacyjne należało więc uznać za nieskuteczne. Nie mniej jednak trzeba podnieść, że z art. 180 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tym też kontekście podkreślenia wymaga, że nie sposób jest za niezgodną z prawem uznać przeprowadzoną przez funkcjonariuszy celnych kontrolę przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, a mianowicie kontroli o której stanowi art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Celnej, jeżeli podstawa jej przeprowadzenia znajdowała swoje uzasadnienie w art. 36 ust. 4 tej ustawy stanowiącym, że w przypadku podejrzenia, że nie są przestrzegane przepisy określone w art. 30 ust. 2 i okoliczności faktyczne uzasadniają niezwłoczne przeprowadzenie kontroli, jest ona wykonywana na podstawie legitymacji służbowej, zaś strona skarżąca nie zakwestionowała stanowiska Sądu I instancji odnośnie do zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie przesłanek stosowania wymienionego przepisu prawa (por. s. 10 – 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Zwłaszcza, że w tej mierze nie są, ani skuteczne, ani też przydatne argumenty, które zostały osadzone na gruncie karnej regulacji procesowej (por. s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Tezy o wadliwości ustaleń faktycznych nie sposób jest również upatrywać w argumencie o dokonaniu tychże ustaleń w oparciu o dowód z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Z tego mianowicie powodu, że nie uwzględnia ona konsekwencji wynikających z art. 180 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, o czym mowa była już powyżej. Tym samym, skoro za oczywiste należy uznać, że wymieniony dowód mógł przyczynić się i przyczynił się do wyjaśnienia sprawy, bo był przydatny dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a nie można go jednocześnie uznać za sprzeczny z prawem, co w tym względzie znajduje swoje potwierdzenie w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, z którego wynika, że funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni do przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. To zaś oznacza, że oparcie się na wymienionym dowodzie w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie mogło być traktowane, jako wadliwe, czy też niewystarczające dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zwłaszcza, gdy w podkreślić, że poczynionym na podstawie tego dowodu ustaleniom odnośnie do charakteru gier urządzanych na zakwestionowanych w sprawie automatach, strona skarżąca również nie przeciwstawia żadnych konkretnych argumentów.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut z pkt 9 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 23f ust. 1 – 6 ustawy o grach hazardowych. Nie dość, że zarzut ten nie został w ogóle uzasadniony, co w świetle na wstępie przedstawionych argumentów czyni go nieskutecznym, to zasadność tej oceny wzmacnia i ten argument, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji dokonywał jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych w odniesieniu do wymienionego przepisu prawa, którego błąd wykładni – nie prezentując jednak stanowiska odnośnie do wykładni prawidłowej – zarzuca strona skarżąca, co prowadzi do wniosku, że w istocie rzeczy strona podjęła polemikę z poglądem nieistniejącym, bo nie wyrażonym przez Sąd I instancji. Co więcej, o braku skuteczności zarzutu naruszenia art. 23f ust. 1 – 6 ustawy o grach hazardowych przez jego niewłaściwe zastosowanie należy wnioskować i na tej podstawie, że wymieniony przepis nie mógł być uznany za adekwatny wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z jego treści oraz funkcji, a także systemowego kontekstu obowiązywania jasno wynika bowiem, że – najogólniej rzecz ujmując – odnosi się on do zagadnienia wymogów i warunków rejestracji automatów do gier oraz jej cofnięcia, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że mógł on stanowić adekwatnego wzorca kontroli legalności decyzji wydanej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządza nie gier na automatach poza kasynem gry. Tym samym, wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, wymieniony przepis prawa, którego naruszenie zarzuca, nie mógł również stanowić przesłanki wnioskowania odnośnie do prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.
Braku prawidłowości tych ustaleń nie dowodzi również zarzut z pkt 7 petitum skargi kasacyjnej, ani też prezentowana w jego uzasadnieniu argumentacja (por. s. 6 – 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
W odpowiedzi na ten zarzut trzeba podnieść, że z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej organ administracji – aby zastosować sankcję wynikającą z ustawy o grach hazardowych – nie jest zobligowany dysponować rozstrzygnięciem Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 2 ust. 6 przywołanej ustawy, a brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi o naruszeniu wymienionego przepisu. Brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi więc również o wadliwości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, strona skarżąca pomija tę istotną okoliczność natury prawnej, że ust. 7 art. 2 tej ustawy nie daje organowi celnemu legitymacji do inicjowania postępowania przed Ministrem Finansów. Organ ten może co najwyżej zasygnalizować potrzebę rozstrzygnięcia tej kwestii, co nie oznacza, że na skutek tej sygnalizacji Minister Finansów będzie zobligowany do wszczęcia postępowania z urzędu. Z tej więc również przyczyny upatrywanie wadliwości działania organu w naruszeniu art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych jest nieuprawnione. W związku z powyższym, za uzasadnione należy uznać więc stwierdzenie, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie do charakteru danej gry (por. w tej mierze, aktualny również w odniesieniu do postępowań prowadzonych na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych pogląd prawny Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt V KK 15/13).
Jeżeli w świetle dotychczas przedstawionych argumentów za nieskuteczne oraz za niezasadne należało uznać zarzuty adresowane (wprost lub pośrednio) wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, to w konsekwencji za niezasadne trzeba uznać zarzuty z pkt 1 – 2 petitum skargi kasacyjnej, na gruncie których strona skarżąca podważa stanowisko organów administracji publicznej oraz Sądu I instancji odnośnie do zaktualizowania przesłanek uzasadniających przypisanie jej deliktu administracyjnego, o którym jest mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.
Odnosząc się do tych zarzutów trzeba podnieść, że – jak podkreślono to również w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 – podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. Ponadto, w ugruntowanym już orzecznictwie tego Sądu przyjmuje się, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 przywołanej ustawy może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie, co znajduje swoje uzasadnienie w potrzebie uwzględniania szerokiego podejścia do rozumienia pojęcia "urządzającego gry na automatach" oraz "urządzania gier na automatach", motywowanej tak przedmiotem i istotą regulowanych ustawą o grach hazardowych postępowań w sprawach nałożenia kary pieniężnej, jak i koniecznością zapewnienia realnego charakteru systemu kontroli oraz skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji.
Jakkolwiek więc ustawa o grach hazardowych – w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie – nie definiuje pojęcia "urządzającego gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2, to jednak posługuje się nim w wielu przepisach, które umożliwiają określenie i ustalenie jego treściowego zakresu. Na ich podstawie, przy uwzględnieniu potrzeby szerokiego podejścia o rozumienia pojęcia "urządzającego gry na automatach" oraz "urządzania gier na automatach", o czym mowa była powyżej, w pełni zasadnie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.
Powyższe rozumienie "urządzania" potwierdza przy tym definicja zawarta w Słowniku Języka Polskiego PWN, zgodnie z którą "urządzić — urządzać" oznacza: "wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty", "zorganizować [jakąś imprezę], jakieś przedsięwzięcie itp.", "zapewnić komuś dobre warunki" (por. https://sjp.pwn.pl/sjp/urzadzic;2533410.html.)
"Urządzanie", to wedle powyżej przedstawionego słownikowego rozumienia tego zwrotu również – a trzeba to podkreślić – "stwarzanie komuś odpowiednich warunków".
Uwzględniając powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że dokonana przez organy administracji celnej – i zaakceptowana, jako przez Sąd I instancji, jako prawidłowa – prawna ocena zachowania strony skarżącej odpowiada sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej dekodowanej z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, co innymi słowy oznacza, że dokonana przez organ subsumpcja ustalonego w sprawie stanu faktycznego – w odniesieniu do tych jego aspektów, które dotyczyły roli strony skarżącej w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego pozwalając na przyjęcie, że była ona urządzającym gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych – oraz przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola prawidłowości tego procesu subsumpcji, nie były nieprawidłowe.
Jak trafnie stwierdził to Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, podzielając w tym zakresie ustalenia organów administracji, skarżąca została prawidłowo uznana za urządzającą gry na spornych automatach, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Skarżąca była bowiem właścicielem lokalu, w którym znajdowały się kontrolowane w tej sprawie automaty do gier. Stworzyła zatem wszelkie warunki do nielegalnego prowadzenia gier hazardowych, zawierając ujawnione przez organy umowy dzierżawy powierzchni w tymże lokalu (z dnia 31 stycznia 2014 r. oraz z dnia 15 lutego 2014 r.) celem zainstalowania kontrolowanych automatów do gier, będących własnością dzierżawców. Skarżąca pobierała z tego tytułu czynsz, który zgodnie z treścią § 2 pkt 1 wymienionych umów był płatny od chwili uruchomienia tych automatów. Zgodnie z § 4 tychże umów skarżąca zobowiązała się traktować jako poufne informacje odnoszące się do uzyskiwanych przez dzierżawców przychodów z działalności urządzeń. Ponadto, z zeznań zatrudnionego przez skarżącą Z. M. wynika jednoznacznie, że został on poinstruowany przez skarżącą o procedurze wypłacania wygranych.
Należy więc przyjąć, że na podstawie wymienionych umów dzierżawy ich strony wspólnie realizowały przedsięwzięcie polegające na połączeniu składników majątkowych, a mianowicie lokalu użytkowego skarżącej oraz automatów do gier będących własnością dzierżawców, które wspólnie umożliwiały uruchomienie na nich gier w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie", w przedstawionym powyżej rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Tym samym, za uzasadniony należy uznać wniosek, że "celem" wymienionych umów, a zarazem "zgodnym zamiarem" stron było nie tyle zawarcie klasycznych umów dzierżawy, ile podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony tych umów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 71/16).
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut z pkt 10 petitum skargi kasacyjnej. Nie dość bowiem, że nie został on w ogóle uzasadniony, to przede wszystkim dlatego, że art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych jest adresowany do podmiotów, które w dniu wejścia w życie wymienionej ustawy nowelizującej prowadziły legalnie działalność z zakresu gier hazardowych na podstawie uzyskanej koncesji lub zezwolenia, co wprost wynika z jego treści.
Przepisy przejściowe tej ustawy regulują jedynie wpływ nowej ustawy na stosunki (prawa i obowiązki) powstałe pod działaniem ustawy o grach hazardowych i mają na celu złagodzenie uciążliwości związanych ze zmianami ustawy o grach hazardowych dla podmiotów legalnie prowadzących działalność. Należy w związku z tym podzielić stanowisko Sądu Najwyższego prezentowane w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I KZP 1/16, zgodnie z którym nie może ulegać wątpliwości, już na gruncie wykładni językowej, że ustawowe określenie adresatów unormowania zawartego w art. 4 ustawy nowelizującej, jako: "podmiotów prowadzących działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy", dotyczy tylko tych podmiotów, które w tym dniu spełniały kryteria, o których mowa w powołanych przepisach ustawy o grach hazardowych (por. również np. wyroki NSA z dnia: 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3690/17; 21 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3409/16).
A zatem, jak wynika ze stanu faktycznego niniejszej sprawy, przepis art. 4 ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych nie znajdował zastosowania do strony skarżącej, która nie prowadziła działalności w zakresie urządzania gier legalnie, tj. posiadając stosowne zezwolenie. Nie będąc adresatem wymienionego przepisu prawa – co jasno i wyraźnie wynika z przedstawionych argumentów – strona skarżąca nie mogła więc zasadnie oczekiwać, że określony tym przepisem okres dostosowawczy będzie miał zastosowanie również w odniesieniu do niej oraz twierdzić, że brak uwzględnienia (wobec niej) konsekwencji wynikających z tego przepisu stanowi naruszenie prawa.
Z przedstawionych powodów skarga kasacyjna podlegała więc oddaleniu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.