II GSK 1687/22

II GSK 1687/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Wojciech Maciejko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Sygn. powiązane
II SA/Ol 260/22 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2022-05-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Stowarzyszenia S. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 260/22 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia S. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2022 r. nr SKO.9.57.2021 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 maja 2022 r., II SA/Ol 260/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę [...] Stowarzyszenia S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2022 r. nr SKO.9.57.2021 w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy.
Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy.
Wnioskiem z 5 lutego 2020 r. Stowarzyszenie wystąpiło do Burmistrza Węgorzewa o nieodpłatne użyczenie działki nr 81/10, położonej we wsi K., obręb geodezyjny O., gmina W. z przeznaczeniem pod budowę strzelnicy sportowej. Umowa taka zawarta została w dniu 6 maja 2020 r. Teren działki nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest jako Lzr/RV, N, Rlllb, RIVb, RV, RVI.
Decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. Burmistrz Węgorzewa odmówił Stowarzyszeniu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego o funkcji usługowej - strzelnicy sportowej wraz z infrastrukturą.
Decyzją z dnia 16 listopada 2021 r. Burmistrz Węgorzewa, działając na podstawie art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 955 – dalej u.b.a.), odmówił [...] Stowarzyszeniu S. zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Decyzją z dnia 17 maja 2021 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy ww. decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Stowarzyszenie nie dysponuje decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowej, nie dysponuje również decyzją dotyczącą pozwolenia na budowę strzelnicy sportowej i nie złożyło skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na budowie strzelnicy sportowej.
Kolegium wskazało, że budowa strzelnicy oznacza zmianę zagospodarowania terenu, tj. funkcjonalne przekształcenie terenu, zatem w świetle ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2021 r. poz.741 ze zm.) konieczne jest uzyskanie dla planowanej strzelnicy decyzji o warunkach zabudowy, a następnie skuteczne zgłoszenie budowy tymczasowego obiektu budowlanego, co w sprawie nie nastąpiło.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach w związku z naruszeniem art. 46 i art. 47 u.b.a. poprzez odmowę zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, bez uprzedniego zbadania czy obiekt został zlokalizowany, zbudowany i zorganizowany w sposób zgodny z przepisami prawa, naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewykonanie jakichkolwiek czynności wyjaśniających mających na celu ustalenie organizacji i zasad funkcjonowania strzelnicy, co poskutkowało dowolnym i niepopartym stosownym materiałem dowodowym, a tym samym niezgodnym z prawem ustaleniem, że planowana przez skarżącego strzelnica spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p., co wymaga uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej - p.p.s.a.).
Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 47 u.b.a. nie określa warunków, od spełnienia których uzależnione jest zatwierdzenie regulaminu strzelnicy. Wynikają one z wykładni systemowej. Strzelnica nie może być dowolnie lokalizowana i budowana, ale podlega procesom: lokalizacyjnemu i budowlanemu unormowanym odpowiednio w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W związku z tym podstawowym warunkiem legalnego powstania strzelnicy jest jej zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku - z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Stowarzyszenie miało świadomość, że budowa strzelnicy wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż wystąpiło o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia i otrzymało decyzję odmowną. Stowarzyszenie nie zaskarżyło tej decyzji. Na obecnym etapie nie jest możliwa ocena jej zasadności.
Nie ma racji skarżący twierdząc, że zmienił koncepcję i nie jest już potrzebne ustalenie warunków zabudowy, bo nie będą wykonywane żadne roboty budowlane i nie powstanie obiekt budowlany. Zmiana funkcji terenu z rolnej na usługową oznacza zawsze zmianę zagospodarowania terenu. Poza tym, wnioskowane zamierzenie stanowi z założenia obiekt budowlany, który co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Strzelnica jako funkcjonalna całość jest obiektem budowlanym. Okoliczność, że istnieje możliwość wykorzystania naturalnego ukształtowania terenu po wyrobisku nie oznacza, że teren nie wymagał przygotowania i dostosowania do potrzeb strzelnicy, ewentualnych prac ziemnych, wyrównania terenu (stowarzyszenie zwracało się o zgodę na budowę boiska). Zakres koniecznych robót do powstania obiektu budowlanego podlega zawsze sprawdzeniu na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Inwestor nie może kierować się w tym względzie tylko własnym przekonaniem ani rozpoczynać jakichkolwiek robót budowlanych czy użytkować obiekt samowolnie.
Niezasadnie skarżący domagał się, aby to organ wykonawczy gminy weryfikował i decydował, czy wnioskowana strzelnica może być użytkowana. Dopuszczenie do użytkowania strzelnicy nie należy do kompetencji organu wykonawczego gminy, ale organów nadzoru budowlanego. W postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia regulaminu strzelnicy organ wykonawczy gminy nie może wkraczać w kompetencje przysługujące organom nadzoru budowlanego lub administracji architektoniczno-budowlanej. Rolą Burmistrza było tylko sprawdzenie, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu i do jej użytkowania, a więc posiada potrzebne w tym zakresie zgody. Tylko pozytywne ustalenia w tym względzie uzasadniałyby dalszą weryfikację regulaminu według wzorca stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że zatwierdzenie regulaminu stanowi ostatni etap organizacji strzelnicy, podczas którego organ wykonawczy gminy weryfikuje przede wszystkim, czy wnioskodawca posiada wymagane przepisami obowiązującego prawa zgody właściwych organów na zlokalizowanie strzelnicy, budowę strzelnicy i związaną z tymi procesami budowlanymi zgodę na dopuszczenie strzelnicy do użytkowania.
W skardze kasacyjnej [...] Stowarzyszenie S. zaskarżyło wyrok w całości, podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku bez wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem nie można ustalić, jakimi przesłankami kierował się Sąd przy jego podjęciu, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, pozbawiając skarżących możliwości obrony uzasadnionych interesów strony w postępowaniu odwoławczym;
2. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak rzeczywistej kontroli merytorycznej sprawy przez Sąd, co pozbawiło możliwości obrony uzasadnionych interesów strony w postępowaniu odwoławczym;
3. art. 6 k.p.a. przez przyjęcie przez Sąd dopuszczalności samodzielnego określenia przez organy administracji I i II instancji przesłanek do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy nieopisanych w art. 46 ust. 2 i art. 47 u.b.a.;
4. art. 8 w związku z art. 9 i 11 k.p.a. polegające na zaaprobowaniu przez Sąd odmówienia skarżącemu wyjaśnień odnośnie do przebiegu postępowania i podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
5. art. 46 ust. 2 w związku z art. 47 u.b.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na akceptacji poglądu o możliwości rozszerzającej wykładni powołanych przepisów, co doprowadziło do tego, że możliwe jest samodzielne tworzenie przez organy I i II instancji przesłanek do wydania decyzji pozytywnej o zatwierdzeniu regulaminu, podczas gdy nie są one znane ustawie;
6. art. 92 ust. 2 Konstytucji RP poprzez akceptację możliwości rozszerzającej wykładni art. 46 ust. 2 w związku z art. 47 u.b.a., co w konsekwencji doprowadziło do złamania zakazu subdelegacji i wejścia w kompetencje innego organu, w sytuacji braku delegacji ustawowej do takiej kompetencji;
7. art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. przez akceptację stanowiska organów I i II instancji, podczas gdy nie zawierało wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i okoliczności faktycznych, a także nie było poprzedzone jakimikolwiek czynnościami wyjaśniającymi mającymi na celu ustalenie organizacji i zasad funkcjonowania strzelnicy, co poskutkowało dowolnym i niepopartym stosownym materiałem dowodowym, a tym samym niezgodnym z prawem ustalenie, że planowana przez skarżącego strzelnica spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu w rozumieniu arf. 59 ust. 1 u.p.z.p. tj., że skarżący założył wybudowanie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych bądź zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a planowana strzelnica wymaga uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz pozwolenia na budowę.
Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie nie skorzystało z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Podstawę skargi kasacyjnej stanowiły zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, jednak żaden z nich nie mógł wywołać oczekiwanego rezultatu w postaci jej uwzględnienia.
W pierwszej kolejności odniesienia wymaga najdalej idący zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Otóż, może on stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach, a mianowicie, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1071/17; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1363/17; 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3998/17) oraz jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Zawiera elementy wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania oraz wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej, a mianowicie przepisów prawa stanowiących wzorce kontroli legalności zaskarżonego w rozpatrywanej sprawie działania organu administracji, a także ocenę wyrażającą się w braku ich naruszenia.
Inną natomiast kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi z kolei do wniosku, że brak przekonania strony odnośnie do trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, których rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Co więcej, również brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku.
W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W rozpoznawanej sprawie sytuacja tak nie zachodziła. Podjęcie przez sąd rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwania skarżącego czy też odmienna ocena okoliczności faktycznych czy prawnych nie oznacza, że można zarzucić sądowi brak kontroli merytorycznej sprawy.
Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzutu nieuprawnionej wykładni rozszerzającej art. 46 ust. 2 w zw. z art. 47 u.b.a. oraz naruszenia art. 6 k.p.a. i art. 92 ust. 2 Konstytucji RP poprzez dopuszczenie do tworzenia przez organy administracji publicznej przesłanek warunkujących zatwierdzenie regulaminu strzelnicy, podczas gdy nie są one znane ustawie.
Punktem wyjścia do rozważań stanowić będzie przypomnienie, że zgodnie z art. 47 ust. 1 u.b.a. zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta). Natomiast stosownie do art. 46 ust. 1 u.b.a., strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy. Z kolei w myśl art. 46 ust. 2 u.b.a., szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 sierpnia
2023 r., II OSK 2884/20 (LEX nr 3616919) na podstawie cytowanych wyżej przepisów należy przyjąć, że wymieniony w nich regulamin określa szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na konkretnej strzelnicy, a zatem zlokalizowanej i zbudowanej w konkretnym miejscu, posiadającej ściśle określone parametry.
Lokalizacja strzelnicy wymaga przeznaczenia na ten cel określonej nieruchomości w planie miejscowym bądź w przypadku braku planu miejscowego dokonania zmiany zagospodarowania terenu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei budowa strzelnicy wymaga wykonania robót budowlanych, które w zależności od ich charakteru są podejmowane po uprzednim uzyskaniu pozwolenia bądź po zgłoszeniu właściwemu organowi zamiaru ich wykonania.
W świetle powyższego weryfikacja istnienia wymaganych prawem zezwoleń i zgód przeprowadzana w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy jest konieczna do oceny, czy postanowienia tego regulaminu, których przedmiot został dookreślony we "Wzorcowym regulaminie bezpiecznego funkcjonowania strzelnic", stanowiącym załącznik do rozporządzenia MSWiA, są odpowiednie dla obiektu zlokalizowanego w konkretnym miejscu, posiadającego określone parametry.
Tym samym przed wydaniem decyzji na podstawie art. 47 u.b.a. w zakresie zatwierdzenia w drodze decyzji administracyjnej regulaminu strzelnicy, wójt (burmistrz lub prezydent miasta) ma obowiązek ustalić, czy właściwe organy, w zakresie swojej właściwości, dopuściły do zmiany sposobu użytkowania lub wydały pozwolenie na budowę, bądź przyjęły stosowne zgłoszenie wykonania robót budowlanych, a inwestor wykonał roboty zgodnie z pozwoleniem lub zgłoszeniem (wyrok NSA z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 825/22, LEX nr 3508103). Trzeba przy tym zaznaczyć, że weryfikacja istnienia zezwoleń niezbędnych do lokalizacji, a następnie budowy strzelnicy, przeprowadzana w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zatwierdzenia jej regulaminu, nie jest równoznaczna z kompetencją wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) do dokonywania czynności kontrolno-nadzorczych aktów wydawanych w procesie lokalizacji i budowy strzelnicy, mających na celu ocenę ich zgodności z prawem.
Przy wydawaniu decyzji administracyjnej zatwierdzającej regulamin strzelnicy, nie można art. 47 u.b.a. interpretować w oderwaniu od regulacji art. 46 ust. 1 i 2. Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy jest ograniczone przesłankami wyznaczonymi w art. 46 ust. 2. Taka wykładnia nie narusza podstawowej reguły wykładni przepisu prawa, która zakazuje jej dokonania w oderwaniu od uwzględnienia całej materii regulacji przepisu prawa, a nadto z uwzględnieniem całokształtu u.b.a. i całego systemu prawa. Zarzut zatem zastosowania wykładni rozszerzającej art. 46 ust. 2 i art. 47 u.b.a. jest niezasadny. Nie stanowi bowiem wyrazu prawotwórczej działalności organu administracji publicznej, a jest spełnieniem wymogu prawidłowego procesu wykładni przepisu prawa materialnego. Oczekiwanie ograniczenia postępowania w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy wyłącznie do ustalenia zgodności treści regulaminu ze wzorcem jest niezasadne.
Nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczące braku przeprowadzenia czynności zmierzających do ustalenia organizacji i funkcjonowania strzelnicy, a także nieuprawnionego przyjęcia, że planowana przez skarżącego strzelnica spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu (pkt 7 petitum skargi kasacyjnej). Zauważyć bowiem należy, że postępowaniem w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy może być objęte jedynie strzelnica istniejąca, a nie planowana. Decyzja o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy może zostać wydana wyłącznie dla istniejącego legalnie obiektu, a nie dla obiektu abstrakcyjnego, który powstanie w bliżej nieokreślonej przyszłości. Organizacja strzelnicy jest bowiem ostatnim etapem procedury związanej z realizacją tego zamierzenia. Wobec ustalenia, że skarżący nie dysponuje wymaganymi zezwoleniami czy zgodami, sposób organizacji i funkcjonowania strzelnicy pozostać musiał poza zakresem oceny organu. Zarzut akceptacji przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku braku wszechstronnego rozważenia przez organy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie może z kolei zostać poddany ocenie, a to z uwagi na fakt, że skarżący nie wskazał konkretnie, jaka okoliczność nie została wzięta pod rozwagę i jaki miało to wpływ na rozstrzygnięcie. Za równie niesprecyzowany uznać należy zarzut akceptacji przez Sąd I instancji odmówienia skarżącemu wyjaśnień odnośnie do przebiegu postępowania i podstawy prawnej rozstrzygnięcia (pkt 5 petitum).
W skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń organu co do braku odpowiednich zgód organów planistycznych czy architektoniczno-budowlanych, Stowarzyszenie nie wykazało również, że w dniu wydania skarżonej do Sądu I instancji decyzji zostały spełnione przesłanki co do zlokalizowania i wybudowania strzelnicy na nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się bowiem wyłącznie decyzja Burmistrza Węgorzewa z dnia 25 sierpnia 2020 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie strzelnicy sportowej.
Bezzasadnym okazał się również zarzut naruszenia art. 92 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zakazu subdelegacji. Z art. 92 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji w tym zakresie innemu organowi. Przepis ten wprowadza zatem zakaz subdelegacji do stanowienia rozporządzeń wydawanych przez organy wskazane w Konstytucji RP. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd I instancji była zaś decyzja administracyjna, a więc akt stosowania, a nie stanowienia prawa rangi rozporządzenia. Już z tego względu brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy przeprowadzoną przez Sąd kontrolą i przedmiotem tej kontroli a zakazem określonym art. 92 ust. 2 Konstytucji RP. Nie sposób natomiast przyjąć, że wywodzenie przesłanek zatwierdzenia regulaminu strzelnicy w oparciu o przepisy art. 46 i art. 47 u.b.a. stanowi "działalność prawotwórczą". Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał już, że przeprowadzenie wykładni przepisu prawa materialnego nie jest wyrazem wkraczania w kompetencje prawotwórcze (wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., II OSK 2131/19, LEX nr 3034300).
W tym stanie rzeczy, jako że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu.