II GSK 1674/22

II GSK 1674/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Cezary Pryca
Joanna Kabat-Rembelska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 227/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-10
Skarżony organ
Minister Sportu i Turystyki
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6, 7 i 8 § 1 , art. 10 § 1 i 2, art. 31 § 1 pkt 2  art. 6, 7 i 8 § 1 , art. 10 § 1 i 2, art. 31 § 1 pkt 2  art. 6, 7 i 8 § 1 , art. 10 § 1 i 2, art. 31 § 1 pkt 2  art. 6, art. 7 , art. 8 § 1 , art. 10 § 1 i 2, art. 31 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1133
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 14 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.K.K. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 227/22 w sprawie ze skargi D.K.K. w D. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 227/22 oddalił skargę D.K.K. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z [...] listopada 2021 r.
nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Minister Sportu i Turystyki (dalej także: Minister, organ) postanowieniem z
[...] listopada 2021 r. odmówił dopuszczenia D.K.K. w D. (dalej także: DKK, skarżący, wnioskodawca), do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym, wszczętym z wniosku Polskiej Unii Karate (dalej także: PUK) w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. W ocenie organu żądanie dopuszczenia wnioskodawcy do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a), jest niezasadne, z uwagi na to, że za udziałem DKK w postępowaniu nie przemawia interes społeczny. Z wniosku DKK wynika, że swój udział w postępowaniu uzasadnia zaistnieniem zagrożenia i obawami, że nie będzie mógł zostać członkiem PUK, a jego zawodnicy będą mieli ograniczone możliwości udziału we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez nowo utworzony polski związek sportowy. Minister powołując się na orzecznictwo i piśmiennictwo podniósł, że udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych. Ponadto organ zauważył, że rozpoznanie wniosku o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony wymaga także oceny, jaki interes społeczny dana organizacja reprezentuje i czy nie jest on już należycie chroniony poprzez udział w danym postępowaniu innych organizacji społecznych. W postępowaniu o wyrażenie zgody na utworzenie przez PUK polskiego związku sportowego zostały dopuszczone do udziału w nim, na prawach strony, dwie organizacje społeczne: Polski Związek Karate oraz Polski Związek Karate Tradycyjnego, obie te organizację prowadzą ogólnopolską działalność w sporcie karate oraz reprezentuję kluby z całej Polski, w tym również wnioskodawcę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę wniesioną przez DKK, podniósł, że ocena zasadności żądania organizacji społecznej z punktu widzenia istnienia interesu społecznego należy do uznania organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne. Wobec tego nawet wówczas, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym jest uzasadniony jej celami statutowymi, to i tak organ administracji publicznej może uznać to żądanie za niezasadne z uwagi na brak interesu społecznego. Sąd zaznaczył, że pojęcie "interesu społecznego" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, a zatem w każdej sprawie indywidualnej podlega ono wykładni organu administracji rozpatrującego sprawę.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Ministra Sportu i Turystyki, że za przystąpieniem D. K. K. do udziału w postępowaniu administracyjnym nie przemawiał interes społeczny. Skarżący nie wykazał, jaki jest interes społeczny w przystąpieniu do spornego postępowania, który należy odróżnić od interesu prawnego lub faktycznego danego klubu sportowego. W ocenie Sądu DKK działał we własnej sprawie, a nie innej osoby i w celu ochrony własnego interesu faktycznego, a nie interesu społecznego. W związku z tym nie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 31 § 1 k.p.a., warunkujące dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony.
Sąd pierwszej instancji nie stwierdził także naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 28 k.p.a., którym według skarżącego uchybił organ. W ocenie WSA organ oparł swoje rozstrzygnięcie na wszelkich możliwych dowodach zebranych w sprawie, a materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonego postanowienia, które zostało należycie uzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz zasady informowania stron.
D.K.K. w D. zaskarżył opisany wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i orzeczenia co do meritum sprawy poprzez uwzględnienie wniosku skarżącego "o przyłączenie do postępowania na prawach strony", alternatywnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w związku z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania
Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów: decyzji organu z [...] listopada 2021 r. i [...] lutego 2022 r., wypisu KRS PUK, akt spraw: VI SA/Wa 1090/22, VI SA/Wa 1091/22 - toczących się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, na okoliczność wydania przez organ decyzji ostatecznej, podczas gdy niniejsza sprawa wpadkowa trwa nadal, natomiast PUK dokonał już czynności prawnych na podstawie decyzji organu, które wywierają wpływ na skarżącego, inne podmioty w podobnej sytuacji oraz osoby w nich zrzeszone.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów: art. 6, 7 i 8 § 1 w związku z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie działania organu za zgodne z zasadą praworządności, zasadą pogłębiania zaufania i zasadą wysłuchania stron, podczas gdy organ wydał decyzję kończącą postępowanie, jeszcze przed prawomocnym ustaleniem kręgu podmiotów dopuszczonych do udziału w sprawie na prawach stron.
2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 31 § 1 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1133, zwanej dalej: ustawą o sporcie), skutkujące odmową udziału w przedmiotowym postępowaniu skarżącemu, podczas gdy spełnia on wszelkie kryteria wynikające z art. 31 § 1 k.p.a. i jest to uzasadnione interesem społecznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
D.K.K., stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a., złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś Minister Sportu i Turystyki, w terminie określonym w art. 182 § 2 p.p.s.a., nie żądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przyczyny zostały wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono wystąpienia przesłanek nieważności postępowania, a wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Sąd pierwszej instancji rozpoznawał skargę na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki, którym odmówiono skarżącemu dopuszczenia do udziału, na prawach strony, w postępowaniu w sprawie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego.
W tym miejscu należy zauważyć, że zaskarżenie określonego aktu do wojewódzkiego sądu administracyjnego oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, staje się sprawa, która w zaskarżonym akcie została rozstrzygnięta. Przedmiotem skargi mogą być akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym akty rozstrzygające merytorycznie sprawę administracyjną, a także postanowienia, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie w sprawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem granice orzekania przez sąd administracyjny wyznacza przedmiot rozstrzygnięty przez organ administracji publicznej w akcie, który stał się przedmiotem skargi do sądu. Ponadto zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 357/15, wyjaśnił, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z akt i które legły u podstaw jej wydania. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających i również te dowody są brane pod uwagę przy orzekaniu.
Odnosząc te uwagi o charakterze ogólnym do rozpoznawanej sprawy trzeba podkreślić, że sprawa sądowoadministracyjna, którą rozstrzygał Sąd pierwszej instancji miała charakter procesowy, a ocena zgodności z prawem dotyczyła wyłącznie zaskarżonego postanowienia. Wobec tego jako chybiony należało ocenić zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 w związku z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie działania organu za zgodne z zasadą praworządności, zasadą pogłębiania zaufania i zasadą wysłuchania stron, podczas gdy organ wydał decyzję kończącą postępowanie, jeszcze przed prawomocnym ustaleniem kręgu podmiotów dopuszczonych do udziału w sprawie na prawach stron. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący wiąże naruszenie przez Sąd pierwszej instancji wymienionych przepisów postępowania z wydaniem przez Ministra decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. W tym zakresie skarżący argumentował, że tego samego dnia tj. [...] listopada 2021 r., zostało wydane postanowienia o odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu na prawach strony i decyzja kończąca to postępowanie, a następnie organ wydał decyzję z [...] lutego 2022 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z [...] listopada 2021 r., mimo, że podmioty, które złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (Polski Związek Karate i Polski Związek Karate Tradycyjnego), podnosiły, że nie został ostatecznie wyznaczony krąg podmiotów dopuszczonych do udziału w postępowaniu na prawach strony. Ponadto skarżący wskazał, że pomimo wniesienia przez Polski Związek Karate i Polski Związek Karate Tradycyjnego skarg na decyzję z [...] lutego 2022 r. skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, PUK na podstawie nieprawomocnej decyzji o wyrażeniu zgody na utworzenie polskiego związku sportowego dokonała rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Te wszystkie okoliczności, według skarżącego, pozbawiły go prawa do udziału w postępowaniu oraz prawa do "rozpoznania jego roszczeń o udział w przedmiotowym postępowaniu". Skarżący upatruje także rażącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w tym, że wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany długo po zarejestrowaniu PUK, co całkowicie pozbawiło go nawet potencjalnej możliwości dochodzenia swoich praw i wzięcia udziału w postępowaniu (s. 5-6 skargi kasacyjnej).
Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdza, że jest on niezasadny. Przede wszystkim Sąd pierwszej instancji oceniając legalność zaskarżonego postanowienia, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. orzekał na podstawie akt sprawy, a zatem rozpoznawał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zakwestionowanego aktu. Wszystkie okoliczności wskazywane przez skarżącego w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 w związku z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. miały co prawda miejsce przed wydaniem zaskarżonego wyroku, ale już po wprowadzeniu do obrotu prawnego decyzji kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji. W związku z tym Sąd, będąc związany zasadą wynikającą z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie mógł ich uwzględnić przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.
Należy dodać, że powołane przez skarżącego orzeczenia także nie przemawiają za słusznością omawianego zarzutu, gdyż nie są one adekwatne do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2375/20 sformułował stanowisko cytowane w skardze kasacyjnej, gdy strona postępowania nie miała możliwości wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, co zdaniem Sądu uniemożliwiło uznanie za udowodnionych okoliczności faktycznych z nich wywiedzionych, a w konsekwencji przyjęcia, że prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżącemu nie przysługiwały prawa strony.
Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 929/11 poddano krytyce postanowienie o umorzeniu postępowania wywołanego zażaleniem organizacji społecznej na postanowienie odmawiające dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu na prawach strony, z uwagi na to, że postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji, która w dacie rozpoznania zażalenia stała się ostateczna. W powołanym orzeczeniu WSA uznał, że w sytuacji złożenia przez organizację społeczną wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., uprawnienie tej organizacji do dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu na prawach strony nie wygasa wskutek wydania decyzji kończącej to postępowanie nawet wówczas, gdy decyzja ta nabyła cechę formalnej ostateczności wobec niewniesienia odwołania. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, gdyż wniosek skarżącej został rozpatrzony przez Ministra Sportu i Turystyki, strona nie skorzystała z możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz wniosła skargę stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a. W sprawie nie powstał więc problem rozpatrzenia wniosku złożonego na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., po wydaniu w sprawie decyzji ostatecznej.
Skarżący zarzucił także naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię art. 31 § 1 k.p.a. oraz niezastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie, skutkujące odmową udziału w przedmiotowym postępowaniu skarżącemu, podczas gdy spełnia on wszelkie kryteria wynikające z art. 31 § 1 k.p.a. i jest to uzasadnione interesem społecznym.
W związku z tak postawionym zarzutem trzeba zauważyć, że zawiera on w sobie w istocie dwa zarzuty, po pierwsze błędnej wykładni przepisu postępowania – art. 31 § 1 k.p.a, po drugie niezastosowania prawa materialnego – art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie. Należy zaznaczyć, że błędna wykładnia art. 31 § 1 k.p.a., jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej odnosi się do użytego w powołanym przepisie zwrotu "interes społeczny".
Mając na uwadze, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, który wymaga nie tylko przytoczenia podstaw kasacyjnych, lecz także ich uzasadnienia w sposób korespondujący z jej zarzutami, to należy stwierdzić, że w przypadku błędnej wykładni przepisu prawa, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej trzeba wykazać, jak w ocenie skarżącego powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Błędna wykładnia prawa, to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego treści, a przez to w wadliwym ustaleniu jego sensu normatywnego przez sąd pierwszej instancji, co wymaga wykazania, na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy, oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, i co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu – stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe.
Tych wymogów w rozpoznawanej sprawie skarżący nie spełnił. Kwestionując błędną wykładnię art. 31 § 1 k.p.a. nie wykazał wprost jaką wykładnię powołanego przepisu przyjął Sąd pierwszej instancji, dlaczego była ona nieprawidłowa i jak przepis ten powinien być rozumiany, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez jego niezastosowanie. Powołany przepis określa prawa wyłączne polskiego związku sportowego, które zdaniem skarżącego powinien rozważyć Sąd pierwszej instancji podczas oceny interesu społecznego reprezentowanego przez DKK. Skarżący podkreślił, że posiadając przynależność do polskiego związku sportowego posiada ofertę zajęć sportowych skierowanych do nieograniczonej liczby odbiorców, opierającą się na działalności społecznie użytecznej, w której byłby w stanie zapewnić rozwój i udział w rywalizacji sportowej na wszystkich poziomach w tym nawet sportu profesjonalnego. W przypadku braku przynależności do polskiego związku sportowego, możliwość rozwoju osób zrzeszonych w DDK ograniczone zostają jedynie do rywalizacji amatorskiej wewnątrz organizacji, do której skarżący aktualnie przynależy. Przedstawiona argumentacja jest w istocie tożsama z podaną we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania na prawach stron, która podlegała analizie Ministra i w dalszej kolejności ocenie Sądu kontrolującego zaskarżone postanowienie. Jak już wspomniano swój udział w postępowaniu skarżący uzasadniał obawą, że nie będzie on w stanie uzyskać członkostwa w projektowanym polskim związku sportowym, a jego zawodnicy będą mieli ograniczone możliwości udziału we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez nowo utworzony polski związek sportowy.
Sąd pierwszej instancji uznał, że DKK przedstawiając taką argumentację nie wykazał jaki jest interes społeczny przemawia za jego udziałem w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu skarżący działał we własnej sprawie, a nie innej osoby i w celu ochrony własnego interesu faktycznego, a nie interesu społecznego. Podkreślając ponownie, że WSA rozpoznawał sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego, który istniał w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić, że odwołanie się przez skarżącego do art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie nie doprowadziło do przedstawienia nowej argumentacji pozwalającej na przyjęcie, że za jego udziałem w postępowaniu na prawach strony przemawia interes społeczny, a nie własny interes faktyczny wyrażający się w dążeniu do prowadzenia działalności statutowej bez ograniczeń związanych z brakiem przynależności do projektowanego polskiego związku sportowego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewykazanie, w toku rozpatrywania jego wniosku przez Ministra, wspomnianego interesu społecznego, nie konwaliduje zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzenie, że "Podnoszonym przez Skarżącego, interesem społecznym, uzasadniającym przyłączenie go do przedmiotowego postępowania na prawach strony, jest zatem reprezentowanie interesów jego obecnych jak i potencjalnych członków oraz innych klubów sportowych, które ze swej natury są podmiotami znacząco różniącymi się od PUK, PZK i PZKT." Skarżący nie wskazał bowiem jakie konkretnie interesy jego obecnych i potencjalnych członków ma reprezentować oraz na jakiej podstawie i w ochronie jakiego interesu społecznego ma działać w imieniu innych klubów sportowych.
Skarżący podał również, że podmioty uczestniczące w postępowaniu na prawach strony (Polski Związek Karate i Polski Związek Karate Tradycyjnego), w złożonych środkach odwoławczych ponosiły kwestię "dyskryminacji w dostępie do statusu polskiego związku sportowego podmiotów nie zrzeszonych w PUK". Wbrew stanowisku skarżącego ta okoliczność nie uzasadnia udziału w postępowaniu "podmiotów mniejszych". Przeciwnie, świadczy ona o tym, że organizacje społeczne biorące udział w postępowaniu na prawach strony, które prowadzą ogólnopolską działalność w sporcie karate i reprezentują kluby z całej Polski, w tym również DKK, istotnie chronią ich interesy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.