II GSK 1670/24

II GSK 1670/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Gd 489/23 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-04-17
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 645
art. 10 ust. 1 - 4 i ust. 5, 5a i 5c, art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1, art. 7 ust. 1.
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 176.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Luzino od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 489/23 w sprawie ze skargi Gminy Luzino na uchwałę Rady Powiatu Wejherowskiego z dnia 16 czerwca 2023 r. nr VI/XL/554/23 w przedmiocie pozbawienia odcinków dróg kategorii drogi powiatowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Luzino na rzecz Rady Powiatu Wejherowskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., oddalił skargę Gminy Luzino na uchwałę Rady Powiatu Wejherowskiego z dnia 16 czerwca 2023 r., w przedmiocie pozbawienia odcinków dróg kategorii drogi powiatowej w zakresie obejmującym § 1 ust. 11 zaskarżonej uchwały.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Rada Powiatu Wejherowskiego, działając na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1526 ze zm., dalej: u.s.p.), w związku z art. 10 ust. 5c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm., dalej: u.d.p.), po uprzednim poinformowaniu Wójta Gminy Szemud, Wójta Gminy Wejherowo, Wójta Gminy Luzino oraz Wójta Gminy Choczewo o zamiarze podjęcia uchwały, w dniu 16 czerwca 2023 r. podjęła uchwałę w sprawie pozbawienia kategorii drogi powiatowej niektórych odcinków dróg powiatowych na terenie powiatu wejherowskiego. Zgodnie z § 1 ust. 11 Uchwały, odcinek drogi nr 1451G Kniewo-DW468-Luzino-Łebno, zlokalizowany w miejscowości Luzino o długości 2,159 km, od km 10+898 do km 13+148, tj. od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 468 (dawna DK6) do skrzyżowania z ulicą Kościelną w miejscowości Luzino został pozbawiony kategorii drogi powiatowej.
Oddalając skargę Gminy Luzino, która zaskarżyła uchwałę w zakresie jej § 1 pkt 11, Sąd I instancji stwierdził, że zostały spełnione przesłanki pozbawienia przedmiotowego odcinka kategorii drogi powiatowej. Zaznaczył, że pozbawienie danego odcinka statusu kategorii drogi powiatowej nie oznaczało, że przemieszczając się po takiej drodze nie będzie można w ogóle pokonać trasy pomiędzy siedzibami kilku gmin, czy też pomiędzy siedzibą powiatu a siedzibą gminy. Zdaniem Sądu I instancji, przedmiotowy odcinek drogi nie spełniał roli podstawowego szlaku komunikacyjnego pomiędzy miastami będącymi siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą, a więc nie mógł być uznany za drogę powiatową. Uznał, że z położenia przedmiotowego odcinka drogi wynikał, że ruch odbywający się tym odcinkiem drogi został w znacznym zakresie przejęty przez nowo wybudowany odcinek drogi krajowej nr S6, który przebiega między innymi przez Gminę Luzino, a w dalszym swym przebiegu w kierunku do Bożegopola Wielkiego i umożliwia w istocie, poprzez węzeł Strzebielino i drogę wojewódzką 468, ominięcie miejscowości Luzino. Sąd zaznaczył, że istniejący w przebiegu spornego odcinka drogi przejazd kolejowy, który powoduje utrudnienia w ruchu kołowym na tym odcinku, może niewątpliwie skłaniać użytkowników dróg, do wyboru wariantu komunikacyjnego poprzez trasę S6, węzeł Strzebielino i drogę wojewódzką nr 468 i dalej odcinkiem drogi powiatowej nr 1451G od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 468, która to droga powiatowa na tym odcinku pozostawiona została w kategorii drogi powiatowej. Zdaniem WSA, przedmiotowy odcinek drogi służy lokalnym potrzebom mieszkańców, a pozbawienie go kategorii drogi powiatowej nie będzie miało wpływu na funkcjonowanie pozostałych odcinków drogi powiatowej nr 1451G, które stanowią jedne z możliwych połączeń siedziby gminy Luzino z siedzibami innych gmin, czy z siedzibami powiatów. Sąd I instancji podkreślił w tym zakresie, że siedzibą gminy Luzino, jest miejscowość Luzino, nie zaś budynek będący siedzibą władz gminy.
W ocenie WSA, w uchwale została uwzględniona wymagana zasada proporcjonalności, ponieważ, przedmiotem dekategoryzacji były odcinki o długości mniejszej niż długość odcinków uchwałą Sejmiku Województwa Pomorskiego.
Sąd I instancji zaznaczył również, że uzasadnienie uchwały dostępne na stronie internetowej prowadzonej dla Biuletynu Informacji Publicznej Powiatu Wejherowskiego w sposób zwięzły, ale przekonujący, wskazywało na zaistnienie przesłanek określonych w art. 10 ust. 5c u.d.p. Uchwała odczytywana wraz z uzasadnieniem, jak i odpowiedzią na skargę pozwalała przyjąć, że organ odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odniesieniu do kwestionowanych przez nią zapisów zaskarżonej uchwały. Sąd I instancji zaznaczył, że motywy leżące u podstaw podjęcia zaskarżonej uchwały zostały dodatkowo wykazane w sporządzonej w dniu 17 kwietnia 2023 r. "Analizie dla pozbawienia kategorii dróg powiatowych na obszarze Powiatu Wejherowskiego w trybie art. 10 ust. 5c ustawy o drogach publicznych". Zgodnie z przedstawioną analizą, drogi przeznaczone w pierwszej kolejności do pozbawienia kategorii drogi powiatowej, stanowią uzupełniającą sieć dróg lokalnych (gminnych) i nie łączą siedzib gmin z siedzibą powiatu, ani siedzib gmin między sobą. Ponadto we wskazanej analizie zaznaczono, że w celu uniknięcia utrudnień związanych z zamknięciem przejazdu kolejowego w miejscowości Luzino, po rozbudowie drogi powiatowej nr 1410G w Luzinie, to ta droga będzie stanowiła nowe połączenie siedziby powiatu wejherowskiego z siedzibami gmin Luzino i Linia.
W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.").
Gmina Luzino, skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 5c w zw. z art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024r. poz. 320) poprzez przyjęcie, że straciła ona charakter drogi powiatowej określony w art. 6a ust. 1 ustawy,
2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie wnioskowanych przez skarżącą dowodów w sprawie w postaci badania natężenia ruchu wykonanego przez skarżącą oraz wniosku o zobowiązanie powiatu wejherowskiego do przedstawienia wcześniejszego badania natężenia ruchu, w celu ustalenia rzeczywistego charakteru tej drogi i ustalenia jaka jest jej funkcja podstawowa.
Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, jeżeli Sąd uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.
Powiat Wejherowski w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty wraz z ich argumentacją nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji.
Wskazania na wstępie wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem powinna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesieniem się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, w świetle stawianych skarżonemu wyrokowi zarzutów skargi kasacyjnej, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej bądź wadliwej kontroli spornej uchwały Rady Powiatu Wejherowskiego w jej § 1 pkt 11, w aspekcie zmiany kategorii ujętej tym punktem drogi, jej dekategoryzacji z drogi powiatowej.
Kluczowy w sprawie zarzut z punktu 1) petitum skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania przez Gminę Luzino wskazanego zapisu uchwały o pozbawieniu odcinka drogi nr 1451G, zlokalizowanego w miejscowości Luzino o długości 2,159 km, od km 10+898 do km 13+148, tj. od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 468 (dawna DK6) do skrzyżowania z ulicą Kościelną w miejscowości Luzino, kategorii drogi powiatowej. Skarżąca kasacyjnie wywodzi bowiem w ramach tego zarzutu, że brak było podstaw do dokonania takiej dekategoryzacji rzeczonego odcinka drogi. Droga ta jest nadal obciążona dużym ruchem samochodowym; stanowi, w ocenie kasatora, najlepsze połącznie komunikacyjnej z innymi gminami i powiatami; stanowi dogodne połączenie do miejscowości nadmorskich, wreszcie pozbawienie wskazanego odcinka drogi kategorii drogi powiatowej spowoduje przerwanie ciągłości komunikacyjnej drogi nr 1451G.
Wskazania wymaga, odnosząc się do tego zarzutu, że art. 10 u.d.p. regulujący kwestię pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii stanowi wyraz założonej przez ustawodawcę alokacji dróg zgodnie z ich funkcją w sieci dróg i zgodnie z podziałem na drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne. Ustalone w nim reguły odnoszą się do dwóch odrębnych przypadków, w których dojdzie do potrzeby dekategoryzacji dróg publicznych. Pierwszy przypadek zachodzi w sytuacji ustalonej w art. 10 ust. 1-4 u.d.p., w której stosuje się tryb właściwy do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii. W ust. 3 przyjęto, że pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Jak wskazuje zdanie drugie tego przepisu, pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. Drugi przypadek zachodzi w sytuacji ustalonej w art. 10 ust. 5 i nast. u.d.p. Zmiana kategorii dróg regulowana tymi przepisami nastąpi w sytuacji wywołanej zaliczeniem odcinków dróg do drogi wojewódzkiej w związku z wybudowaniem nowej drogi krajowej lub przekazaniem go przez gminy w drodze stosownej uchwały. Powyższe może uruchomić "kaskadowy" mechanizm przekazywania "zbędnych" dróg wojewódzkich przez samorząd województwa powiatowi. W świetle zatem art. 10 ust. 5a u.d.p. sejmik województwa może podjąć uchwałę o pozbawieniu odcinka drogi przysługującej mu kategorii drogi wojewódzkiej, jeżeli odcinek ten nie spełni definicji drogi wojewódzkiej. Zastosowanie ustawowych definicji dróg publicznych przez sejmik wojewódzki powinno prowadzić do wykazania, że dany odcinek drogi nie spełnia definicji drogi wojewódzkiej. Następnie, w myśl art. 10 ust. 5c u.d.p., rada powiatu może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi powiatowej odcinek drogi powiatowej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi wojewódzkiej, o którym mowa w ust. 5a. Ten odcinek drogi powiatowej zostaje zaliczony do kategorii drogi gminnej (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1049/20, z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 192/23, z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 132/21 i II GSK 1753/23).
Naruszenie art. 10 ust. 5c u.d.p. skarżąca kasacyjnie powiązała z naruszeniem art. 6a ust. 1 u.d.p., wobec czego wskazania wymaga, że ostatni z powołanych przepisów zakreśla warunki dla uznania drogi za drogę powiatową przyjmując, że do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą. Zgodnie z generalnym podziałem dróg na drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne, w majątku gminy powinny pozostać drogi o znaczeniu lokalnym. Do majątku województwa powinny zostać przekazane jedynie drogi o znaczeniu regionalnym lub ponadlokalnym, czyli drogi niespełniające definicji drogi gminnej. Sejmik województwa będzie mógł podjąć uchwałę o pozbawieniu odcinka drogi przysługującej mu kategorii drogi wojewódzkiej, jeżeli odcinek ten nie spełni definicji drogi wojewódzkiej. W takiej sytuacji odcinek ten zostanie zaliczony do kategorii drogi powiatowej, która stanowić powinna połączenie miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin i siedzib gmin między sobą. Wskazania wymaga w omawianym zakresie, wobec dokonanej zaskarżoną uchwałą dekategoryzacji drogi powiatowej, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych.
Podkreślenia wymaga, że z treści przepisów art. 10 ust. 5a-5f u.d.p. wynika, iż do zmiany kategorii drogi w trybie kaskadowym nie stosuje się zarówno wymogu jednoczesnego zaliczenia tej drogi odpowiednią uchwałą do nowej kategorii, bo następuje to z mocy prawa, jak i wymogu, że pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. Wykładnia przepisów art.10 ust. 5a - 5f powinna być dokonywana z uwzględnieniem treści art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 i art. 7 ust. 1 u.d.p. Organy stosujące art. 10 ust. 5c nie mają swobody w pozbawianiu danych odcinków dróg dotychczasowych kategorii, lecz w zakresie swojego władztwa ograniczone są zarówno wymogiem, by odcinek pozbawiany kategorii był proporcjonalny do odcinka drogi nowo wybudowanej względnie uprzednio kaskadowo przekazanej, jak również zawartymi w art. 6 ust. 1, art. 6a ust. 1 u.d.p. definicjami legalnymi wskazującymi na przesłanki zaliczania dróg publicznych do określonej kategorii. Zwrócić również należy uwagę, na co zasadnie wskazywał także Sąd I instancji, że w ocenie charakteru drogi istotne jest znaczenie, funkcja podstawowa, jaką komunikacyjnie można przypisać określonej drodze. Z samego faktu, że istnieje możliwość fakultatywnego przedostania się tą drogą do siedziby powiatu, nie sposób wyprowadzić wniosku o utrzymaniu powiatowego charakteru tego odcinka (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1049/20).
Mając na uwadze powyższe rozważania za prawidłową uznać należy wykładnię powołanych w omawianym zarzucie przepisów prawa materialnego, jakiej dokonał Sąd I instancji przeprowadzając kontrolę zaskarżonej uchwały.
Biorąc pod uwagę treść zakwestionowanej uchwały wraz z jej uzasadnieniem podzielić należy ocenę Sądu I instancji, który zaaprobował stanowisko organu, że odcinek drogi nr 1451G o przebiegu wskazanym w § 1 ust. 11 uchwały nie stanowi, w związku z oddaną do użytkowania drogą krajową nr S6, podstawowego połączenia komunikacyjnego pomiędzy siedzibami gmin i siedzibami powiatów lub pomiędzy siedzibami gmin. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, a co wynikam również z analizy mapy, na której oznaczono drogi wraz z ich kategoriami przebiegające przez Gminę Luzino oraz gminy ościenne, przebieg spornego odcinka drogi potwierdza, że odcinek ten przebiega wyłączenie przez teren miejscowości Luzino. W istocie odcinek ten stanowi połączenie pomiędzy jej północną a południową częścią. Bez wpływu dla zamiany kategorii odcinka drogi nr 1451G pozostaje fakt, że jej pozostałe odcinki, które graniczą z pozbawionym kategorii drogi powiatowej fragmentem, pozostają w dotychczasowej kategorii, tj. kategorii drogi powiatowej. Jak bowiem wynika z treści powołanego art. 10 ust. 5c u.d.p., rada powiatu może pozbawić kategorii drogi powiatowej odcinek drogi powiatowej. Pozbawienie fragmentu drogi nr 1451G kategorii drogi powiatowej przebiegającego przez miejscowość Luzino nie będzie miało wpływu, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, na funkcjonowanie pozostałych odcinków tej drogi, pozostających w kategorii drogi powiatowej. Jak bowiem również zasadnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, zmiana kategorii odcinka wymienionej drogi nie będzie wpływała na jej pozostałe niezdekategoryzowane odcinki, jako drogi łączącej siedziby gmin lub powiatów. Droga nr 1451G nie jest obecnie jedyną, która spełnia ten warunek zaś przyleganie jej fragmentów pozostających w kategorii drogi powiatowej do miejscowości Luzino rozumianej, jako siedziba gminy powoduje, że droga ta w swoich wyodrębnionych fragmentach nadal spełnia wymóg drogi powiatowej z art. 6a ust. 1 u.d.p. Innymi słowy "wycięcie" z jej całego przebiegu fragmentu przebiegającego przez określoną część miejscowości stanowiącej siedzibę gminy, nie będzie stało w sprzeczności z powołanym art. 6a ust. 1 u.d.p. W konsekwencji nie będzie naruszało opisanego wymogu związanego z dekategoryzacją dróg, o którym mowa w art. 10 ust. 5c u.d.p.
Podsumowując tą część rozważań, stwierdzić należy, że brak było podstaw do stwierdzenia aby w spawie doszło do wadliwej wykładni art. 10 ust. 5c oraz art. 6a ust. 1 u.d.p. oraz aby przepisy te zostały wadliwie zastosowane. Zasadne było bowiem stanowisko organu, zaaprobowane przez Sąd I instancji, że droga nr 1451G na odcinku wymienionym w § 1 pkt 11 uchwały, utraciła charakter drogi powiatowej będąc w swojej istocie drogą o charakterze gminnymi, a więc drogą o znaczeniu lokalnym służącą przede wszystkim miejscowym potrzebom.
Odnosząc się do zarzutu z punktu 2 petitum skargi kasacyjnej, naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że został on wadliwie skonstruowany.
Przepis art. 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z jego § 1 pkt 2 obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Zarzut naruszenia przepisów postępowania może być uwzględniony tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie potencjalnego wpływu uchybienia procesowego na wynik sprawy należy do strony wnoszącej skargę kasacyjną. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Jak wynika z treści tego zarzutu, strona nie wskazała, jaki w jej ocenie przepis postępowania został naruszony przez Sąd I instancji w toku dokonywanej przez niego kontroli zaskarżonej uchwały. Wadliwość ta czyni niemożliwym dokonanie oceny zaskarżonego kasacyjnie wyroku w aspekcie zarzutu opartego na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyniąc go w konsekwencji nieskutecznym.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono, jak w pkt 2 sentencji, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w wz. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).