II GSK 1647/21

II GSK 1647/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Sygn. powiązane
II GSK 1347/21 - Wyrok NSA z 2021-11-04
VI SA/Wa 1496/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-12-07
VI SA/Wa 1830/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-11-24
Skarżony organ
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1830/20 w sprawie ze skargi V. S.A. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 24 czerwca 2020 r. nr DIH-III/15/2020 w przedmiocie zobowiązania do zapłaty równowartości kosztów badań laboratoryjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od V. S.A. w K. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1830/20, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę V. S.A. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 24 czerwca 2020 r., w przedmiocie zobowiązania do zapłaty równowartości kosztów badań laboratoryjnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła V. S.A. w K., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości, rozpoznania skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Prezesa UOKiK z 24 czerwca 2020 r. i poprzedzającej ją decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy a dnia 8 stycznia 2020 r. w całości oraz umorzenia postępowania w sprawie. Ewentualnie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE ("Rozporządzenie"), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i polegało na bezpodstawnym przyjęciu, że deklarowany na metce skład surowcowy marynarki [...] jest niezgodny z wymaganiami przepisów Rozporządzenia z uwagi na fakt nieuwzględnienia składu podszewki rękawów.
Argumentację na poparcie zarzutu sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Odnosząc się do jedynego zarzutu skargi kasacyjnej zawartego w jej petitum tj. zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i znakowania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i polegało na bezpodstawnym przyjęciu, że deklarowany na metce skład surowcowy określonej marynarki jest niezgodny z wymaganiami przepisów Rozporządzenia z uwagi na fakt nieuwzględnienia składu podszewki rękawów, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie.
Zarzut sformułowany w petitum skargi kasacyjnej dotyczy w istocie wykładni przepisów art. 9 i art. 11 rozporządzenia 1007/2011 w aspekcie oznakowania podszewki wyrobu składającej się z kilku części, z których każda jest wykonana z innego rodzaju włókien.
Jako, że NSA akceptuje przedstawioną przez WSA argumentację, nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu zaprezentowanych już przez sąd pierwszej instancji wywodów dotyczących tej kwestii.
Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że organ prawidłowo powołał art. 3 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 1007/2011 wyjaśniając, że termin "podszewka" oznacza oddzielny składnik stosowany przy wykańczaniu odzieży i innych wyrobów, składający się z jednej lub wielu warstw materiału włókienniczego przytwierdzonego wzdłuż co najmniej jednego brzegu.
Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, że to, iż przepisy nie określają wprost czym jest podszewka podstawowa, nie uniemożliwia rekonstrukcji pełnej normy prawnej obejmującej wyłączenie przewidziane w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1007/2011. Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż na gruncie art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1007/2011 charakter podszewki należy oceniać przez pryzmat całego produktu (towaru), w skład którego wchodzi. W niniejszej sprawie kontrola dotyczyła składu surowcowego marynarki. Logiczny jest zatem wywód organu, że w przypadku tej części garderoby zarówno rękawy, jak i przód oraz tył marynarki stanowią jej podstawowe i niezbędne - konwencjonalnie podchodząc do sprawy - elementy. Innymi słowy, że rękawy są równorzędną częścią składową tego produktu. W takiej zaś sytuacji podszewkę rękawów w marynarce należy traktować jako podszewkę podstawową. Rację ma także Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, że uznanie określonej części ubrania za jego element zasadniczy (podstawowy) przenosi się (rzutuje) na przyjęcie analogicznej oceny w odniesieniu do podszewki jako elementu stosowanego przy wykańczaniu odzieży. W tym zakresie Sąd I instancji przedstawił trafny wywód, który zasługuje w zupełności na akceptację.
Należy mieć tu bowiem na uwadze, co trafnie podkreślił WSA w uzasadnieniu, że nie ma racjonalnego uzasadnia dla przyjęcia stanowiska, iż przez podszewkę podstawową należy rozumieć tylko przód i tył marynarki, a więc część "okrywającą" tułów. Za usprawiedliwiony wobec tego uznać należy pogląd o istnieniu podstaw do przyjęcia, że skarżąca wprowadza sztuczny i niczym nie uzasadniony podział produktu, jakim jest marynarka, tj. na część podstawą - okrywającą tułów oraz część niemającą takiego charakteru, czyli rękawy.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez organ i WSA, że przez marynarkę rozumie się górną część garnituru, a więc w powszechnym odbiorze marynarka będzie produktem mającym rękawy.
Zatem za słuszne uznać należy stanowisko, że podszewką podstawową będzie -traktowana jako całość - podszewka obejmująca przód, tył i rękawy wyrobu. W przypadku, gdy nie ma oznaczenia wyróżniającego skład surowcowy materiałów użytych do wykończenia różnych elementów marynarki, podszewkę obejmującą przód, tył i rękawy wyrobu należy traktować jako całość. W takim zaś stanie rzeczy wyniki badań laboratoryjnych bezspornie wykazały niezgodność deklarowanego składu surowcowego podszewki z tym stwierdzonym w trakcie badania.
Nie można zatem podzielić prezentowanego w skardze kasacyjnej wywodu, że ocenę tą zmienia art. 9 pkt 1 rozporządzenia 1007/2011, nakazujący opatrzenie wyrobu włókienniczego etykietą lub oznakowanie nazwą i zawartością procentową w masie całkowitej wszystkich włókien składowych. Przepis ten odnosi się w ogólności do wyrobów, niezależnie od tego czy są wykonane jako wyroby jednolite, czy też składają się z dwóch lub więcej składników włókienniczych. Przepis art. 11 pkt 1 rozporządzenia 1007/2011 wskazuje, że wyrób składający się z dwóch (lub więcej) składników włókienniczych o różnym składzie surowcowym musi mieć oznakowanie, na których podany jest skład surowcowy każdego ze składników. Art. 11 pkt 2 rozporządzenia 1007/2011 dopuszcza przy tym rezygnację z osobnego określania składu surowcowego poszczególnych składników włókienniczych wymaganego zgodne z art. 11 pkt 1, jeśli składnikiem tym nie jest podszewka oraz jeśli ten składnik stanowi poniżej 30% masy całkowitej wyrobu włókienniczego. Jednak możliwość zrezygnowania z osobnego oznaczenia składu surowcowego składników wyrobu zgodnie z art. 11 ust. 1 nie oznacza, że przestaje obowiązywać wynikający z art. 9 pkt 1 rozporządzenia 1007/2011 obowiązek oznaczenia zawartości procentowej w masie całkowitej wszystkich włókien składowych (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 766/18 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taką właśnie prawidłową wykładnię wskazanych przepisów przyjęły w tej sprawie organy administracji. Dlatego też postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia tych przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię są nieuzasadnione.
Podszewka rękawów przedmiotowej marynarki składała się w 55,5 % z wiskozy i w 44,5 % z poliestru. Natomiast umieszczona na wszywce informacja wskazywała na następujący skład surowcowy podszewki: 100 % wiskoza. Z tych przyczyn nie było dopuszczalne nieuwzględnienie tego w etykiecie czy innym oznaczeniu wyrobu włókienniczego. Skarżąca zatem oznaczyła swój wyrób niezgodnie z przepisami i w sposób wprowadzający konsumenta w błąd, co uzasadniało obciążenie jej kosztami badań laboratoryjnych.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiany w niej zarzut nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku, na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona na rzecz organu kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie, w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a., odpowiedzi na skargą kasacyjną oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym profesjonalnego pełnomocnika, który występował przed sądem pierwszej instancji.