II GSK 163/06

II GSK 163/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Edward Kierejczyk
Jan Kacprzak
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 780/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-02-21
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędziowie Jan Kacprzak NSA Edward Kierejczyk Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 25 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. S.A. V., F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 780/05 w sprawie ze skargi A. w R., N. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 1 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od B. S.A. V., F. na rzecz A. w R., N. kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt VI S.A./Wa 780/05 uwzględnił skargę spółki A. i uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 1 grudnia 2004 r. Nr [...] wydaną na wniosek spółki B. S.A. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego "apetito".
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że spółka B. S.A. z siedzibą w V. w F. z dniem 2 lipca 2003 r. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia na terenie Polski prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego "apetito" zarejestrowanego na rzecz spółki A. z siedzibą w R. w N. pod numerem IR 615850 w trybie Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r. (Dz. U. Nr.116, poz.514) z powodu nieużywania tego znaku w ciągu ostatnich 5 lat w stosunku do towarów objętych międzynarodową rejestracją.
Decyzją z dnia 1 grudnia 2004 r. Urząd Patentowy RP uwzględnił żądanie spółki B. S.A. i orzekł na podstawie art. 169 ust.1 pkt 1 i ust 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 119 poz. 1117ze zm.) dalej jako p.w.p., o wygaśnięciu prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego "apetito" nr IR 615850 z dniem 2 lipca 2003 r.
Legitymację do wystąpienia z powyższym wnioskiem spółka B. S.A. wywiodła z dwóch przesłanek. Pierwsza przesłanka dotyczyła zgłoszenia do ochrony na terytorium Polski słownego znaku towarowego "APETITO" (zgłoszenie nr Z-204328) w odniesieniu do "mleka, serów i produktów mlecznych" w klasie 29 i przeciwstawienia przez Urząd Patentowy RP spornego znaku towarowego "apetito".
Druga to zamiar używania w Polsce znaku "APETITO" dla produktów (usług) w klasach 5, 30 i 32 objętych międzynarodową rejestracją spornego znaku towarowego. Zakres tej rejestracji, zdaniem wnioskodawcy, pokrywał się z przedmiotem jego działalności gospodarczej wpisanym do Rejestru Handlowego.
Sąd uwzględnił skargę spółki A. na decyzję Urzędu Patentowego RP. Uznał, że organ ten dopuścił się naruszenia reguł procesowych wynikających z art. 7, 77 § 1, 80 oraz art.107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu kryteria oceny interesu prawnego wnioskodawcy zastosowane przez Urząd Patentowy RP były zbyt ogólne i nie uwzględniały ważnych dla danej sprawy argumentów skarżącej kwestionujących ten interes prawny.
Ocenę kolizji interesów prawnych wnioskodawcy i uprawnionego z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego w danej sprawie należało przeprowadzić w pierwszej kolejności dla towarów w klasie 29 zgodnie ze zgłoszeniem wnioskodawcy nr Z - 204328, a następnie z punktu widzenia zamiaru prowadzenia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej w pozostałej części towarów z klas 5, 30 i 32.
Zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia 1 grudnia 2004 r. nie uzasadnił powodów dla których uznał, że interes prawny wnioskodawcy do wygaszenia spornego znaku towarowego istnieje w odniesieniu do wszystkich klas towarów (usług) objętych międzynarodową rejestracją tj. 5, 29, 30 i 32. Nie zmienia tego również okoliczność, że Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazał dodatkowo, że interes prawny spółki B. S.A. można wyprowadzić z zasady prowadzenia swobody działalności gospodarczej z zawartej w art. 20 Konstytucji RP (Dz. U. Nr 78 poz.483) w powiązaniu z art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101 poz.1178 ze zm.).
Gdyby przyjąć za zasadne stanowisko urzędu co do istnienia interesu prawnego dla części towarów z klasy 29 czyli "mleka, serów i produktów mlecznych’’ objętych zgłoszeniem nr Z-204328 to, zdaniem Sądu, brak w aktach sprawy przetłumaczonego z języka francuskiego dokumentu z międzynarodowej rejestracji znaku "apetito" uniemożliwia uwzględnienie stanowiska organu w stosunku do tej części towarów .
W ocenie Sądu wadliwość postępowania organu polegała również na nieustosunkowaniu się do zarzutów skarżącej dotyczących identyczności znaku towarowego wnioskodawcy "APETITO" z nazwą (firmą) skarżącej, co także mogło mieć znaczenie dla stwierdzenia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy.
Sąd nie podzielił też zarzutów skarżącej co do naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 4 i 6 wyżej wymienionego Porozumienia madryckiego polegającego na braku kompetencji tego organu do stwierdzenia wygaśnięcia prawa z międzynarodowej rejestracji spornego znaku towarowego. Zgodził się natomiast z twierdzeniem organu, iż w świetle wskazanych przepisów zarówno decyzja Urzędu Patentowego RP o uznaniu prawa z międzynarodowej rejestracji jak i decyzja stwierdzająca wygaśnięcie tego prawa odnosi się wyłącznie do terytorium Polski.
Spółka B. S.A. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. z wnioskiem o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Spółka B. S.A. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła :
-naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art.145 § 1 pkt1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153, poz.1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. przez:
a) to, że Sąd bezzasadnie zarzucił Urzędowi Patentowemu RP naruszenie art.7, 77 § 1 oraz art.107 § 3 k.p.a. polegające na pominięciu istotnych dla sprawy argumentów skarżącej i braku szczegółowego wyjaśnienia powodów dla których Urząd Patentowy RP uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego
b) uwzględnienie skargi spółki A. i uchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP pomimo, iż stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
-naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a. przez:
a) nienależyte uzasadnienie powodów dla których Sąd uznał, że ewentualna kolizja spornego znaku towarowego z nazwą (firmą) niemieckiej spółki ma istotny wpływ na ocenę interesu prawnego wnioskodawcy,
b) bezpodstawne twierdzenie Sądu, że brak w aktach sprawy przetłumaczonego z języka francuskiego dokumentu z międzynarodowej rejestracji spornego znaku towarowego uniemożliwia uwzględnienie stanowiska Urzędu Patentowego RP co do istnienia interesu prawnego wnioskodawcy
- naruszenie przepisu prawa materialnego przez błędną wykładnię art.169 ust.2 p.w.p. w związku z art.28 k.p.a. polegające na twierdzeniu przez Sąd, iż tożsamość nazwy spółki uprawnionej z międzynarodowej rejestracji ze zgłoszonym przez wnioskodawcę znakiem towarowym ma istotne znaczenie dla uznania interesu prawnego po stronie tego podmiotu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka podniosła, iż organ nie dopuścił się przypisywanych mu przez Sąd uchybień w zakresie czynności dowodowych, gdyż zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sposób wyczerpujący a następnie uzasadnił swoją decyzję zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. W ocenie spółki B. S.A. kolizja zgłoszonego przez nią znaku towarowego z nazwą (firmą) podmiotu uprawnionego z międzynarodowej rejestracji nie ma znaczenia dla prawidłowej oceny interesu prawnego wnioskodawcy i jest prawnie obojętna z punktu widzenia postępowania w danej sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka A. wniosła o jej oddalenie. Jej zdaniem orzeczenie Sądu o uchyleniu decyzji Urzędu Patentowego RP jest prawidłowe ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Spółka A. zgodziła się z twierdzeniem Sądu, iż organ pominął jej argumentację podważającą interes prawny wnioskodawcy do żądania wygaszenia spornego znaku towarowego i nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji z dnia 1 grudnia 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została oparta przede wszystkim na drugiej podstawie kasacyjnej, przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca podnosi zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przytoczonych wyżej przepisów postępowania. Zarzuty te sprowadzają się do stwierdzenia, że Sąd bezpodstawnie zakwestionował dokonane przez Urząd Patentowy RP ustalenia, że wnioskodawca a obecnie wnoszący skargę kasacyjną B. S.A. ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego "apetito". Sąd stwierdził bowiem, że w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP nie zbadano należycie kwestii interesu prawnego wnioskodawcy, ponieważ Urząd Patentowy RP w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił szczegółowo powodów, dla których uznał, że wnioskodawca jest legitymowany do żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego w pełnych zakresie towarów, dla których ten znak został zarejestrowany (klasy 5, 29, 30 i 32). We wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa podano bowiem, że wnioskodawca zgłosił do ochrony w Polsce podobny, słowny znak "APETITO" dla towarów w klasie 29 podając jednocześnie, że zamierza używać w Polsce tego znaku także w odniesieniu do pozostałych produktów spożywczych, objętych międzynarodową rejestracją spornego znaku "apetito".
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji polegające na zakwestionowaniu posiadania przez wnioskodawcę – Spółkę B. S.A. interesu prawnego, legitymującego ją do żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa do spornego znaku towarowego w pełnym zakresie, jest prawidłowe, chociaż Sąd II instancji nie podziela wszystkich argumentów podanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Należy przede wszystkim podkreślić, że podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Ta realność (aktualność) jest istotną cechą interesu prawnego, artykułowaną w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości.
Należało zatem przyjąć, że wnioskodawca – Spółka B. S.A. powołując się na fakt zgłoszenia do ochrony podobnego znaku "APETITO" w klasie towarowej 29 wykazała dostatecznie, że jest legitymowana do żądania stwierdzenia wygaśnięcia spornego znaku towarowego "apetito" w zakresie obejmującym tę klasę towarową. Żądanie stwierdzenia wygaśnięcia tego znaku w pełnym zakresie, a więc również w klasach 5, 30 i 32 wykracza poza jej interes prawny. Nie wykazała bowiem, że sporny znak towarowy jest aktualnie i rzeczywiście przeszkodą w używaniu podobnego znaku do oznaczania jej towarów. Nie sprecyzowała, kiedy zamierza rozszerzyć zakres używania swojego znaku "APETITO" na towary objęty klasami 5,30 i 32 i na ile te zamierzenia są realne. Dla wykazania interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego nie wystarczy zaś powołanie się jedynie na sam fakt wprowadzania do obrotu produktów tego samego rodzaju, co produkty oznaczane spornym znakiem. Prawo do prowadzenia działalności gospodarczej tak rozumianej nie koliduje z prawem ochronnym na znak towarowy, przysługującym innemu podmiotowi i dlatego nie upoważnia do domagania się stwierdzenia wygaśnięcia prawa na ten znak.
Zdaniem Sądu kasacyjnego nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 169 ust. 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, określony jako zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Trzeba zauważyć, że z uzasadnienia tego zarzutu zdaje się wynikać, że stronie chodzi raczej o błędne zastosowanie wskazanego przepisu, ponieważ podnosi, że Sąd bezpodstawnie przyjął, że pewien fakt (tożsamość nazwy spółki i znaku towarowego) ma wpływ na ocenę istnienia w tej sprawie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy. Po drugie zaś – ta kwestia nie jest w sprawie istotna.
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.