II GSK 1622/13

II GSK 1622/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-08-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach
Janusz Zajda
Maria Myślińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1324/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-06-28
Skarżony organ
Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 174, art. 176, art. 183
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
art. 5 ust. 6, art. 26, art. 30c ust. 2 pkt 2, art. 31 ust. 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Dz.U. 2008 nr 153 poz 956
§ 11 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju  Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego  Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013
Dz.U.UE.L 2006 nr 371 poz 1 art. 5 ust. 2
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu  Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego  Funduszu Rozwoju Regionalnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Henryk Wach Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] C. Spółki z o.o. Spółki Komandytowo-Akcyjnej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1324/13 w sprawie ze skargi [...] C. Spółki z o.o. Spółki Komandytowo-Akcyjnej w R. na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] C. Spółki z o.o. Spółki Komandytowo-Akcyjnej w R. na rzecz Ministra Administracji i Cyfryzacji 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1324/13, oddalił skargę [...] C. P. Spółka z o.o. S.K.A. w R. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, z następującym uzasadnieniem.
W dniu [...] października 2011 r. Spółka [...] C. złożyła projekt "Wdrażanie systemu B2B ingerującego główne procesy biznesowe [...] C. oraz współpracujących przedsiębiorstw" w ramach Działania 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. Regionalna Instytucja Finansująca R. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała Spółkę, że projekt nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania na jego realizację.
Po rozpatrzeniu protestu Minister Administracji i Cyfryzacji, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., na podstawie art. 30b ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) oraz § 9 ust. 7 Procedury odwoławczej w ramach PO IG obowiązującej dla konkursów ogłoszonych od 1 stycznia 2011 r., stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, poinformował Spółkę, że zaskarżona przez nią ocena wniosku została przeprowadzona prawidłowo.
W ocenie organu odwoławczego wydatki w ramach realizacji projektu zostały prawidłowo ocenione jako niekwalifikowane. Wnioskodawca nie uwiarygodnił, że zakup urządzeń jest konieczny do wdrożenia systemu i nie stanowi jedynie doposażenia dla spółki; nie wykazał także niezbędności zakupu usług eksperckich. Ponadto wnioskodawca nie określił zakresu analizy dotyczącej konkretyzacji czasochłonności prac i zastosowanej do wyceny stawki, a w związku z tym uniemożliwił potwierdzenie kwalifikowalności wydatków.
Organ zaznaczył, że wnioskodawca nie wskazał metodologii wyodrębnienia przychodów mających związek z projektem, sposobu wyliczenia wartości bazowej i docelowej na poziomie wskaźników rezultatu. Minister podał również, że wnioskodawca nie uzasadnił wydatków, co nie pozwala na ocenę, czy zostały one właściwie oszacowane, a tym bardziej czy środki zostaną wykorzystane w najkorzystniejszej relacji nakładów do rezultatów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę [...] C. na powyższą informację Ministra Administracji i Cyfryzacji. Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie zostało w sposób szeroki, przejrzysty i logiczny uzasadnione .
Sąd wskazał, że spełnienie wszystkich kryteriów oceny merytorycznej obligatoryjnej stanowi niezbędny warunek do rekomendowania projektu do dofinansowania. Sąd podzielił stanowisko organu, że wnioskodawca nie spełnił kryterium oceny merytorycznej obligatoryjnej nr 4 w zakresie wydatków na komputery przenośne, zestaw komputerowy i urządzenie wielofunkcyjne. Urządzenia te nie są bezpośrednio związane z automatyzacją wymiany danych z przedsiębiorstwami, z którymi skarżący współpracuje. Sąd podkreślił, że Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka Oś Priorytetowa 8 Społeczeństwo informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B, ma na celu dofinansowanie projektów dotyczących integracji systemów informatycznych celem automatyzacji wymiany danych między partnerami handlowymi wnioskodawcy, wskazanymi we wniosku. Zdaniem Sądu posiadanie wysokiej klasy urządzeń, jakkolwiek istotny dla strony, nie uzasadnia zakupu urządzeń niesłużących bezpośrednio temu celowi, zatem nie doszło w sprawie do naruszenia § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Regionalnego pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach PROW 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956). Treść tego przepisu odnosi się bowiem do rodzaju wydatków kwalifikujących się do udzielenia wsparcia, o którym mowa w § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia, poniesionych po dniu złożenia wniosku. Do wydatków, o których mowa w § 9 ust. 1 zalicza się wydatki na nabycie wartości niematerialnych i prawnych w formie patentów, licencji, know-how, nieopatentowanej wiedzy technicznej, w szczególności oprogramowania niezbędnego do wdrożenia rozwiązania elektronicznego biznesu typu B2B pod warunkiem spełnienia warunków określonych w tym przepisie.
Sąd I instancji podzielił także w ramach tego kryterium opinie dotyczące niekwalifikowalności wydatku z kategorii EKS (zakup usług eksperckich). Ze swej istoty usługi te nie są bezpośrednio związane z celem projektu – automatyzacją wymiany danych, a organ miał podstawy do przyjęcia, po analizie zapisów zawartych w projekcie, iż Skarżący we właściwy, wyczerpujący i kompleksowy sposób nie wykazał istnienia tej "bezpośredniości" w ramach jego projektu. Opinie ekspertów, choć nie tożsame, jednak zgodnie wskazują na nieprawidłowości w opinie tego wydatku.
Zdaniem Sądu zasadne jest także stanowisko organu dotyczące przekroczenia przez Skarżącą granicy pomiędzy wydatkami na informacje o udziale środków UE w realizacji projektu a wydatkami na promocję systemu Strony. Sąd przyznał, że granica ta jest niekiedy bardzo nieostra, zatem tym bardziej wymagana jest w tym zakresie szczególna uwaga przy opisie planowanych działań.
W odniesieniu do kryterium nr 6 dotyczącego wskaźników produktu i rezultatu Sąd podzielił stanowisko organu, że nieprzedstawienie metodologii wyodrębnienia grup kategorii przychodów mających związek z projektem i branych pod uwagę przy kalkulacjach stanowi przesłankę do uznania tego kryterium za niespełnione, nawet przy pozytywnej ocenie zastosowanej metodologii obliczenia wartości bazowej i docelowej wskaźników rezultatu i sposobu weryfikacji wskaźników produktu. Dla uznania danego kryterium za spełnione wszystkie elementy muszą być zgodne z wymogami zawartymi w Przewodniku po kryteriach wyboru i Instrukcją.
W ocenie Sądu I instancji kryterium nr 8 "Środki będą wykorzystane w sposób efektywny" nie mogło być uznane za spełnione wobec nieprzedstawienia przez skarżącą uzasadnienia dla wszystkich wydatków. Uniemożliwiło to ocenę prawidłowości ich oszacowania i relacji nakładów do rezultatów. Opinie ekspertów w tym przedmiocie są zbieżne i jednoznaczne.
WSA uznał za słuszny zarzut przekroczenia terminu rozpatrzeniu protestu skarżącej, jednakże z uwagi na instrukcyjny charakter tego terminu, jego przekroczenie nie może stanowić wystarczającej przesłanki do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka [...] C., wnosząc o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazanie właściwej Instytucji Pośredniczącej sprawy do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1. art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. poprzez oddalenie skargi, mimo że Skarżąca wykazała, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co uzasadniało uwzględnienie skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję pośredniczącą;
2. art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ administracyjny obowiązków informacyjnych dotyczących przebiegu postępowania odwoławczego;
3. art. 5 pkt 6 u.z.p.p.r. poprzez uznanie za niekwalifikowane następujących wydatków:
- urządzenia wielofunkcyjnego,
- zestawu komputerowego,
- komputera przenośnego laptop,
- wykonania szczegółowego projektu infrastruktury sprzętowo-programowej oraz koncepcji systemu B2B,
- zakupu usług eksperckich,
- wykonania projektu funkcjonalnego i technicznego systemu,
- promocji systemu B2B drogą elektroniczną.
- promocji systemu B2B drogą tradycyjną,
- zestawu do podpisu elektronicznego,
pomimo ich spójności ze Szczegółowym Opisem Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 i opisanymi przez Instytucję Zarządzającą kryteriami kwalifikowalności oraz pomimo iż wprowadzały jeden z kryteriów projektu, tj. wprowadzeniem innowacyjności co najmniej na skalę jednego przedsiębiorstwa;
4. § 11 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. poprzez uznanie, że:
- zakup przez Skarżącą środków trwałych: "komputer przenośny laptop (2 szt.)", "zestaw komputerowy (2 szt.)" oraz "urządzenie wielofunkcyjne drukarka, skaner, faks (1 szt.)" nie ma bezpośredniego związku z automatyzacją wymiany danych,
- wydatek z kategorii EKS "Zakup usług eksperckich – wdrożenie systemu B2B (1 szt.)" jest niekwalifikowany,
- zaplanowana przez Skarżącą promocja systemu B2B drogą elektroniczną nie stanowi działania informacyjnego o udziale finansowym środków budżetu Unii Europejskiej w realizowanym projekcie objętym wsparciem,
a które to naruszenie skutkowało skupieniem się przez Sąd I instancji na zakup komputerów i urządzenia wielofunkcyjnego, wydatków na promocję, szczegółach wyodrębnienia metodologii w projekcie, która to ocena została przeprowadzona z punktu widzenia nieistotnych przesłanek, bez oparcia o całościową ocenę przedsięwzięcia;
5. art. 26 ust. 2 u z p.p.r. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że organ administracji w rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, nie dochował wymogu przejrzystości ocen polegającej na:
- niezapewnieniu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu, a polegające na dowolnej ocenie kryterium obligatoryjnego "Projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo-finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania" i innych zaopiniowanych negatywnie kwestii, a skutkującym brakiem uznania kryterium za spełnione,
- uznaniu, że Skarżąca ograniczyła się do oświadczenia, iż "przychody/koszty spadną bądź wzrosną";
6. art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie rażącego przekroczenia terminów rozpatrzenia protestu Skarżącej, określonych w załączniku nr 4.4 Działu IV, § 9 ust. 1 "Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, Procedury odwoławczej w ramach Po IG", skutkującym tym, iż ocena wniosku skarżącej została przeprowadzona z punktu widzenia nieistotnych przesłanek, zamiast w oparciu o całościową ocenę przedsięwzięcia;
7. art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie, iż ocena wydatku z kategorii EKS "Zakup usług eksperckich – wdrożenie systemu B2B (1 sztuka)" opierała się wyłącznie na opinii eksperta niekorzystnej dla Skarżącej, skutkującej bezzasadnym uznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż Skarżąca nie wykazała bezpośredniości tych wydatków z celami projektu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono poszerzony opis zarzutów kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) w rozdziale 5 "Realizacja programów operacyjnych" przewiduje autonomiczne regulacje procesowe stosowane przez Sąd I instancji i Naczelny Sąd Administracyjny (art. 30c-30e).
Natomiast stosownie do treści art. 30e cyt. ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152.
Z powyższego wynika, że w postępowaniu przed NSA mają zastosowanie m.in. przepisy dotyczące wymogów, jakie winna spełniać skarga kasacyjna oraz rozstrzygnięć, jakie może podjąć Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać wymagania szczegółowo wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (wskazanym w art. 46 § 1 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu zasadnego uchylenia lub zmiany.
Zarzuty skargi kasacyjnej należy oprzeć, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo formułując zarzuty, kasator powinien więc jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, tj. czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania (lub łącznie). Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem kasatora, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również, czy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 446). Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1894/11, wyrok NSA z 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).
Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu, a która w rozpoznawanej sprawie nie występuje.
Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć – działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) – w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.
Systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).
Przypomnienie wymogów skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie istotne z uwagi na zawarte w niej uchybienia.
W petitum skargi kasacyjnej nie powołano ani jednego przepisu p.p.s.a., tj. podstawowego aktu prawnego normującego postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Autor skargi kasacyjnej skierował zatem zarzuty de facto przeciwko rozstrzygnięciu wydanemu w postępowaniu administracyjnym, a nie wyrokowi Sądu I instancji.
Autor skargi kasacyjnej generalnie postawił zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do wszystkich przepisów wymienionych w pkt 1-6 skargi kasacyjnej, nie podając na czym polega błędna ich wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie i jak należy wykładać lub stosować dany przepis – zwłaszcza przy braku zarzutów w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Art. 30c ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest przepisem natury procesowej określającym sposób rozstrzygnięcia, jaki może zastosować sąd I instancji w wyniku rozpoznania skargi, co w sposób oczywisty wskazuje na bezzasadność tego zarzutu jako zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Podkreślić w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, zważywszy na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. (związanie granicami skargi kasacyjnej), nie jest upoważniony do modyfikowania lub uzupełniania podstaw i treści zarzutów skargi kasacyjnej.
Naruszenia art. 5 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego autor skargi kasacyjnej upatruje w braku informacji o przebiegu postępowania odwoławczego i rozpatrzeniu protestu po upływie 8 miesięcy bez podania przyczyn opóźnienia, podczas gdy protest powinien być rozpatrzony w terminie 1 miesiąca od daty jego złożenia.
Wymieniony przepis zamieszczony w rozdziale II cyt. rozporządzenia "Przepisy wykonawcze do Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006" dotyczący działań informacyjnych skierowanych do potencjalnych beneficjentów jest również przepisem natury procesowej, a nie prawa materialnego, podobnie jak art. 30b ust. 4 cyt. ustawy z 6 grudnia 2006 r. (pkt 6 skargi kasacyjnej), co sprawia, że różne są kryteria oceny zasadności zarzutu w odniesieniu do każdego z tych naruszeń. Chybiony jest więc zarzut naruszenia tych przepisów jako przepisów prawa materialnego w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej.
Na marginesie przyznać jednak należy, że rozpatrzenie protestu nastąpiło z rażącym uchybieniem terminu (1 miesiąc), o którym mowa w § 9 pkt 2 procedury odwoławczej dotyczącej Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, ale przy prawidłowo postawionym zarzucie naruszenia przepisów postępowania należałoby wykazać, że tego rodzaju naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tego rodzaju zarzutów i argumentów na ich poparcie zabrakło.
Kolejny zarzut (pkt 3 skargi kasacyjnej) dotyczący naruszenia przepisu art. 5 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie również nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 5 cyt. ustawy stanowi tzw. "słowniczek", czyli wyjaśnienie pojęć – określeń używanych w ustawie i nie może być samodzielną podstawą rozstrzygnięcia. W art. 5 pkt 6 wyjaśniono pojęcie kwalifikowalności wydatków. Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego należy do zadań instytucji zarządzającej.
Kwestionowaniu sposobu zaliczenia wydatków wymienionych w pkt 3 skargi kasacyjnej do wydatków niekwalifikowanych nie może służyć art. 5 pkt 6 cyt. ustawy. Jest to kwestia ustaleń faktycznych stosowania określonych przepisów w tym zakresie zawartych m.in. w "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013".
Jednak skarga kasacyjna nie zawiera podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. także w tym zakresie.
Podobnie należy odnieść się do zarzutu zawartego w pkt 4 skargi kasacyjnej, w ramach którego zakwestionowano ustalenia faktyczne co do kwalifikowalności wydatków. Niezależnie od tego nie podano, na czym polega błędna wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie § 11 ust. 2 rozporządzenia ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Regionalnego pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. Nr 153, poz. 956), który zawiera 7 punktów. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, który z 7 punktów § 11 ust. 2 zamierzała podważyć strona.
Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który z racji zamieszczenia w rozdziale "Realizacja programów operacyjnych" określa sposób wykonywania zadań przez instytucją zarządzającą, o których mowa w ust. 1 z uwzględnieniem zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów.
Przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu należy odróżnić od dowolnej oceny kryterium, co jest faktycznym przedmiotem zarzutu. Dowolna ocena danych okoliczności faktycznych nie może znaleźć uzasadnienia w ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak to błędnie uczynił autor skargi kasacyjnej.
Zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. (pkt 7 skargi kasacyjnej) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie wyjaśnia, na czym polega jego błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie, jak należy ten przepis rozumieć, a przede wszystkim podkreślić należy, że cyt. przepis jest przepisem natury procesowej. Przepis ten stanowi wyłącznie o tym, że w procesie wyboru projektu do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym.
Fakt, że skarżący nie zgadza się z oceną wydatku "Zakup usług eksperckich – wdrożenie systemu B2B (1 sztuka)" przez jednego z biegłych nie świadczy o naruszeniu art. 31 ust. 1 cyt. ustawy.
W tych okolicznościach skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu oparciu o art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a.