II GSK 1600/22

II GSK 1600/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Cezary Pryca
Joanna Kabat-Rembelska
Symbol z opisem
6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3098/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-04-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 14 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 3098/21 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2021 r. nr KOA4034/Gs/20 w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 3098/21, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2021 r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA złożyła D. Sp. z o.o. w W., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
I. prawa materialnego, tj.:
- art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19 pkt 1, art. 19e ust. 1 pkt 1 i art. 19f ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że D. Sp. z o.o. naruszyła przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zakresie prowadzenia agencji zatrudnienia poprzez niedostarczenie: informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok 2019, dokumentu potwierdzającego nieposiadanie zaległości podatkowych oraz prawidłowo wypełnionego wniosku o zmianę danych w rejestrze, a tym samym uznanie, że zachodzą przesłanki do wykreślenia w/w podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia, w sytuacji, gdy pismem wysłanym dnia 16 listopada 2020 r. D. Sp. z o.o. usunęła wszystkie w/ w naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, co w konsekwencji powoduje, iż nie było podstaw do wykreślenia Spółki z rejestru agencji zatrudnienia;
- art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach i rynku pracy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wykreślenie podmiotu D. Sp. z o.o. z rejestru agencji zatrudnienia w sytuacji, gdy w momencie orzekania nie istniała przesłanka do wykreślenia go z rejestru;
- art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach i rynku pracy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Spółka nie spełnia ustawowych wymogów, w szczególności posiada zaległości z tytułu podatku, podczas gdy Skarżąca uregulowała wszystkie należności publicznoprawne, w związku z czym spełnia wszystkie ustawowe wymagania określone w art. 19 ww. ustawy. Organy obu instancji jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł swoją decyzję wyłącznie na wynikach ustaleń innego organu - Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-[...], nie zważając nawet na to, iż do tych ustaleń Skarżąca zgłosiła zasadne zastrzeżenia, przedstawiając dowody w postaci zaświadczenia o braku zaległości oraz dowody na dokonanie płatności podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny do tego faktu w ogóle się nie odniósł, w szczególności w ogóle nie przeanalizował zastrzeżeń Skarżącej spółki.
II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na naruszeniu:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2021 r. oraz decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 10 listopada 2020 r., dotyczących wykreślenia spółki D. Sp. z o.o. z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, pomimo, iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) poprzez m.in. niewyczerpujące przeanalizowanie materiału dowodowego w sprawie, niepodjęcie wszelkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy czynności oraz wydanie rozstrzygnięcia bez dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego, niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, brak uwzględnienia faktu, iż Spółka D. Sp. z o.o. czyniła wszelkie możliwe starania, celem wyeliminowania powstałych naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, tj. złożyła dwa wnioski o zmianę danych w rejestrze podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia z datą wpływu 14.07.2020 i 17.07.2020 r., a także przedstawiła pismo z dnia 29.09.2020 r. z wyjaśnieniem, z jakich względów nie jest możliwe szybkie uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego nieposiadanie zaległości podatkowych wraz z kolejnym wnioskiem o zmianę danych, wreszcie pismem wysłanym w dniu 16 listopada 2020 r. po skompletowaniu całej dokumentacji Spółka usunęła wszelkie powstałe naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia - wskutek czego postępowanie to winno stać się bezprzedmiotowe i winno ulec umorzeniu, a także z uwagi na nienależyte uzasadnienie decyzji, zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi spowodowane brakiem dokonania należytej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz brakiem rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co w konsekwencji bardzo utrudnia, a wręcz uniemożliwia merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne odniesienie się do zarzutów skarżącej, ogólnikowe przyjęcie przez Sąd orzekający, że Sąd podziela w pełni argumentację wydanego rozstrzygnięcia łącznie z wyjaśnieniami dotyczącymi podnoszonych zarzutów, bez dostatecznego wskazania konkretnych okoliczności i powodów dla których Sąd podziela argumentację organu oraz brak w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegającego na lakonicznym i niewystarczającym wskazaniu przez Sąd, jakie okoliczności przesądziły o wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji bardzo utrudnia, a wręcz uniemożliwia merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż w ocenie NSA nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kolejne zarzuty procesowe sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego.
Rozważając natomiast zarzut naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania działania organów, wskazać należy, że w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest "przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa" (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984/2, poz. 117; a także A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2019, pkt 1 do art. 8). Podkreśla się również, że realizacja wynikającego z art. 8 k.p.a. wymagania prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa "jest szczególnie istotna w sprawie, w której uczestnicy postępowania reprezentują rozbieżne lub sprzeczne ze sobą interesy. W takich sprawach szczególna rola uzasadnienia decyzji administracyjnej i wyroku sądu administracyjnego polega na tym, by przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody" (wyrok SN z 16 lutego 1994 r., sygn. akt III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994/1, poz. 2). Za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów państwa (władzy publicznej) uznaje się zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany (wyrok NSA w Łodzi z 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 652/97, ONSA 1999/1, poz. 27). Wobec powyższego nieuzasadnione są twierdzenia skarżącej o naruszeniu tejże zasady. Z niepodważonych przez Spółkę okoliczności faktycznych sprawy jasno wynika, że skarżąca nie złożyła do dnia 31 stycznia 2020 r. Informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok 2019. Nie są także sporne okoliczności wynikające z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-[...] z dnia 30 maja 2020 r. informujące, że Spółka posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług. Spółka została także prawidłowo wezwana do usunięcia stwierdzonych naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ w sposób zrozumiały i czytelny przedstawił skarżącej spółce zasadność przesłanek, którymi kierowano się w sprawie.
Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Nie mogą być także uznane za trafne wszystkie zarzuty kasacyjne dotyczące, naruszenia prawa materialnego opisane szczegółowo w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w zaskarżonym wyroku i dlatego nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu całkowicie trafnej i wyczerpującej argumentacji sądu pierwszej instancji. Wystarczające więc będzie przytoczenie jedynie jej głównych tez.
Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji z art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług, o których mowa w art. 18 ust. 1, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku za rok poprzedni. Dodatkowo w świetle art. 19 pkt 1 tej ustawy, podmiot zamierzający wykonywać usługi lub świadczący usługi, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, powinien spełniać warunki wymienione w tym przepisie - w tym nie posiadać zaległości z tytułu podatków, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych.
Prawidłowo również podkreślił WSA, ze wydanie decyzji o wykreśleniu danego podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia musi być poprzedzone wystosowaniem przez organ wezwania do usunięcia uchybień w wyznaczonym w terminie. Dopiero bowiem nieuczynienie zadość wezwaniu obliguje organ administracji do wykreślenia agencji z rejestru.
Rację ma także Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, że z omawianych przepisów wynika, że decyzja o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia stanowi sankcję za naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Jej istotą jest przymuszenie zobowiązanego podmiotu do terminowego sporządzania i przekazywania sprawozdań właściwemu organowi. Przy jej ustalaniu nie uwzględnia się indywidualnych okoliczności związanych z naruszeniem omawianego obowiązku, w tym winy czy skutków społecznych. Oznacza to, że ustawodawca w ww. zakresie nie pozostawił organowi swobody oceny, a decyzja o nałożeniu sankcji ma charakter związany. W tym zakresie Sąd I instancji przedstawił trafny wywód, który zasługuje w zupełności na akceptację.
Jak już podkreślano wyżej, skarżąca nie złożyła do dnia 31 stycznia 2020 r. Informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok 2019, a z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-[...] z dnia 30 maja 2020 r. wynika, że Spółka, posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług. Również już przy okazji omawiania zarzutów prawa procesowego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie wskazał, iż podziela stanowisko wyrażone przez WSA i organ, że Spółka została także prawidłowo wezwana do usunięcia stwierdzonych naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia.
Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że w zakresie Informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok 2019 organ wystosował takie wezwanie do Spółki w dniu 28 lutego 2020 r. (doręczone w dniu 9 marca 2020 r.), a wyznaczony w nim 7 dniowy termin - uwzględniając zawieszenie biegu takich terminów w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. wynikające z art. 15zzr ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) oraz ze zmiany tej ustawy dokonanej 14 maja 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 695) - upłynął w dniu 26 maja 2020 r. Natomiast wezwanie organu dotyczące usunięcia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, naruszenia warunków prowadzenia agencji poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających brak zaległości z tytułu podatków zostało doręczone na prawidłowy adres Spółki (tj. [...]-[...] W., ul. K. [...] lok. [...]), w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 13 lipca 2020 r. Zmiana danych w KRS obejmująca zmianę adresu siedziby na Al. J. [...] lok. [...] miała bowiem miejsce w dniu 15 lipca 2020 r. Termin do usunięcia naruszenia upływał zatem w dniu 20 lipca 2020 r.
Za usprawiedliwiony wobec tego uznać należy pogląd o istnieniu podstaw do przyjęcia, że stan faktyczny sprawy - podlegający subsumpcji pod przepis art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 19f ust. 1, art. 19 pkt 1 tej ustawy - ukształtował się z upływem ostatniego dnia terminu odrębnie wyznaczonego do usunięcia każdego z ww. naruszeń.
Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż upływ tych terminów uprawniał organ do wszczęcia postępowania w sprawie wykreślenia Spółki z rejestru agencji zatrudnienia.
Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że organ przed wydaniem decyzji wyznaczył Stronie termin 7 dni do udzielenia wyjaśnień i zapoznania się z aktami. Zawiadomienie doręczono Spółce w dniu 22 października 2020 r., a wyznaczony termin upłynął w dniu 29 października 2020 r. Spółka nie zareagowała w terminie również na to zawiadomienie.
W związku z powyższym nie mają usprawiedliwionych podstaw także zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18m ust. 1 pkt 6 i art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia.
Za usprawiedliwiony wobec tego uznać należy pogląd o istnieniu podstaw do przyjęcia, że działania Spółki podjęte już po wydaniu decyzji przez organ I instancji (tj. w piśmie z dnia 16 listopada 2020 r.), a mające na celu usunięcie naruszeń z art. 19f ust. 1 i art. 19 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia nie mogą odnieść skutku na gruncie art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia.
W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19 pkt 1, art. 19e ust. 1 pkt 1 i art. 19f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.