II GSK 1548/11

II GSK 1548/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-07-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha /przewodniczący/
Hanna Kamińska /sprawozdawca/
Joanna Zabłocka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2229/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-03-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a), art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a)
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2229/10 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2229/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], którą cofnięto S. S. licencję nr [...] z dnia [...] października 2006 r. na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji, które stwierdziły, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. S. S. został poddany kontroli przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...]. W wyniku tej kontroli stwierdzono na podstawie informacji z dnia [...] kwietnia 2010 r. z Krajowego Rejestru Karnego, że wspomniany przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...], na karę grzywny za przestępstwo z art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej zwanej "kk"), to jest za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W tej sytuacji organy administracji uznały, że S. S. nie spełnia koniecznej dla posiadania licencji przesłanki dobrej reputacji, bowiem przestępstwo, za które został prawomocnie skazany należy do przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 124, poz. 874, ze zm.; dalej zwanej "u.t.d."). Ustalenie to skutkowało cofnięciem posiadanej przez tę osobę licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, zaś podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. Na zmianę stanowiska organów administracji nie wpłynęły podnoszone przez stronę argumenty, że obowiązkiem organów było ustalenie, czy treści zawarte w karcie karnej z Krajowego Rejestru Karnego odpowiadają prawdzie.
Przytaczając treść art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d., Sąd pierwszej instancji stwierdził, że licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką cofa się, jeśli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, w szczególności nie spełnia wymogu dobrej reputacji, który to wymóg nie jest spełniony m.in. jeżeli dana osoba została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] za popełnienie przestępstwa określonego w art. 288 § 1 kk, tj. przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu, to organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że S. S. nie spełniał wymogu dobrej reputacji, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. W związku z tym zachodziły wszelkie podstawy do cofnięcia skarżącemu posiadanej przez niego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy słusznie przyjął, że brak było jakichkolwiek podstaw do prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego w zakresie prawdziwości informacji zawartej w rejestrze karnym. Zgodnie bowiem z art. 23 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 292, ze zm.) organy administracji są związane tym, co urzędowo stwierdzono w informacji z Krajowego Rejestru Karnego, mającej walor zaświadczenia w rozumieniu przepisów działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej powoływana jako "k.p.a.").
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że wydane w sprawie decyzje administracyjne nie naruszały prawa materialnego, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. Wobec tego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S. S. Wniósł o uchylenie tego orzeczenia w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. w związku z art. 2 i art. 22 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.,
- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a., uzasadniającym jej uchylenie, polegającym na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że w niniejszej sprawie organ nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy treści zawarte w karcie karnej odpowiadają prawdzie. Skarżący nie jest prawnikiem i zrozumiał z wyroku Sądu, że nie został skazany, lecz postępowanie przeciwko niemu zostało warunkowo umorzone i orzeczono jedynie nawiązkę pieniężną. Kwestionuje zatem ustalenia zawarte w karcie karnej. Przyjęcie przez organ bez zastrzeżeń ustaleń z karty karnej jest przedwczesne, bowiem wypadki omyłek sądowych w zakresie treści karty karnej są dość często spotykane. Brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego skutkuje tym, że ustalenie organu, iż skarżący został skazany jest błędne.
Zdaniem skarżącego, na gruncie Konstytucji brak jest podstaw do zakazania prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego ze względu na skazanie za ww. przestępstwo. Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni językowej art. 5 ust. 3 u.t.d., bowiem wykładnia celowościowo-funkcjonalna prowadzi do wniosku, że z chwilą wykonania wyroku karnego, tj. zapłaty grzywny, wyrok skazujący nie może powodować dla skazanego żadnych negatywnych skutków, które nie wynikają z treści wyroku, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w prawa jednostki, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego. Oznacza to, że skarżącemu powinna być przyznana licencja, gdyż spełnia wymóg dobrej reputacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, jako pierwszy należało poddać ocenie ten drugi zarzut
Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że stan faktyczny w sprawie nie został ustalony zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., gdyż organ nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy treści zawarte w karcie karnej odpowiadają prawdzie, czym naruszono przepisy postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a.).
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy wskazać, że realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przez organ administracji przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Trzeba również odnotować, że organ może nie uwzględnić żądania dowodowego strony wówczas, gdy nie wnosi nic nowego do sprawy (art. 78 § 2 k.p.a.).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wywiązało się z obowiązku prawidłowego zebrania i oceny materiału dowodowego w sprawie. Zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, informacja o osobie, o której mowa w art. 20 ust. 1, stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem organy administracji są związane tym, co urzędowo stwierdzono w informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Przyjmuje ona postać dokumentu urzędowego, potwierdzającego określone fakty lub stan prawny. Szczególna moc dokumentu urzędowego polega na przerzuceniu ciężaru dowodowego i ma na celu uproszczenie postępowania dowodowego. Nie ma bowiem potrzeby przeprowadzania innych dowodów co do faktów wymienionych w dokumencie. Wobec tego organ odwoławczy zasadnie przyjął, że brak jest jakichkolwiek podstaw do prowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego w zakresie prawdziwości informacji zawartej w rejestrze karnym. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu.
W tym stanie rzeczy autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Przechodząc do oceny zasadności zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d. w związku z art. 2 i art. 22 Konstytucji RP, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli procesu subsumcji stanu faktycznego sprawy pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego. Zasadnie Sąd uznał, że skarżący przedsiębiorca nie spełniał wymogu dobrej reputacji, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) u.t.d., gdyż został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy, organ administracji publicznej jest zobligowany do cofnięcia licencji, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Brak wymogu dobrej reputacji jest dostatecznym powodem do tego, aby uznać, że posiadacz licencji nie spełnia wymogów uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Cofniecie licencji osobie prowadzącej działalność w postaci wykonywania transportu drogowego taksówką, stosownie do zasad określonych w ustawie o transporcie drogowym, nie może stanowić naruszenia zasad określonych w art. 2 i art. 22 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.