II GSK 1512/21

II GSK 1512/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 840/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-11-04
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 1 i § 4,  art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 174, art. 183 § 1 i § 2, art. 185 § 1, art. 189, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 776
art. 132 (1) ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant: asystent sędziego Natalia Składanek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A., N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 840/20 w sprawie ze skargi J. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 stycznia 2020 r. nr DT-V.ZS.2017.00080.20.ktur w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od J.w K. na rzecz A., N. 1 417 (tysiąc czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 840/20 - po rozpoznaniu skargi J.S.A. (dalej: Zgłaszający) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z 23 stycznia 2020r. w przedmiocie uznania sprzeciwu wobec zgłoszenia słownego znaku towarowego "cafe d'or barista" Z.[...]. za zasadny w całości -uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Urzędu na rzecz Zgłaszającego zwrot kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu [...] lutego 2017 r. do Urzędu wpłynął sprzeciw wniesiony przez A., M., N. (dalej: Wnoszący sprzeciw, Uczestnik) wobec zgłoszenia słownego znaku towarowego cafe d'or barista nr Z.[...] (dalej: sporny znak), obejmującego towary z klasy 30: kawa, dokonanego przez Zgłaszającego w dniu [...] września 2016 r. pod nr Z.[...]. Sprzeciw oparto na art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2017r. poz. 776 z późn. zm.; dalej: p.w.p.), a w podstawie faktycznej przeciwstawiono wcześniejsze znaki towarowe:
- słowny Dallmayr Crema d'Oro nr EUTM [...], zarejestrowany z pierwszeństwem od 31 października 2003 r. przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 30: kawa, herbata, kakao;
- słowny Crema d'Oro nr EUTM [...], zarejestrowany z pierwszeństwem od 31 października 2003 r. przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 30: kawa, herbata, kakao,
- słowny Dallmayr Barista nr EUTM [...], zarejestrowany z pierwszeństwem od 25 września 2013 r. przeznaczony do oznaczania towarów w klasie 30: kawa, ekstrakty z kawy, herbata, ekstrakty z herbaty, kakao, ekstrakty z kakao, substytuty kawy, mieszanki do produkcji napojów zawierających kawę, herbatę, czekoladę oraz kakao, bezalkoholowe napoje na bazie kawy, herbaty, kakao i czekolady, gotowe do spożycia.
Sprzeciw dotyczył wszystkich towarów, do oznaczania których został zgłoszony sporny znak towarowy.
Wnoszący sprzeciw podnosił, że sporny znak jest podobny - w sposób mogący spowodować niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd - do korzystających z ochrony opisanych wyżej słownych znaków towarowych (z uwagi na charakterystyczny i najbardziej przykuwający uwagę odbiorcy element d'oro/d'or, jak i element Barista/barista), zarejestrowanych na jego rzecz, które są także znakami renomowanymi. Uważał, że odbiorcą ww. towarów jest przeciętny konsument.
Zgłaszający, w odpowiedzi na sprzeciw uznał go za bezzasadny. Zarzucił, że sprzeciw pomija zasadę oceny kolizji znaków w ujęciu całościowym, bowiem nie zestawia kolejno każdego ze znaków wcześniejszych ze zgłoszonym znakiem, lecz "wyjmując" poszczególne elementy ze znaków wcześniejszych - przeciwstawia tę właśnie kompilację elementów zgłoszonemu znakowi. Zaprzeczył, by przeciwstawione oznaczenia tworzyły serię znaków. Odwołując się do wypowiedzi internautów, podnosił, że przeciętnego odbiorcę kawy charakteryzuje nie - niski poziom uwagi, ale jej podwyższony poziom, z uwagi na znaczenie walorów smakowych, aromatu czy pochodzenia geograficznego tego towaru. Nie znajdował podstaw do uznania renomy przeciwstawionych znaków w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego.
Strony w dalszych pismach podtrzymywały swoje stanowiska.
Urząd, po przeprowadzeniu rozprawy, w zaskarżonej decyzji, uznał zasadność sprzeciwu na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., uznając ją za wystarczającą i samodzielną. Wyjaśnił, że ryzyko wprowadzenia w błąd w konkretnej sprawie zależy od elementów: ustalenia relewantnego kręgu odbiorców, względem którego należy dokonywać analiz; ustalenia podobieństwa towarów/usług, do oznaczania których służą oznaczenia i ustalenia podobieństwa samych oznaczeń.
Ustalając relewantny krąg odbiorców towaru z klasy 30, jak kawa w znaku zgłoszonym czy kawa, ekstrakty z kawy, substytuty kawy w znakach zarejestrowanych, Urząd uznał, że krąg ten jest zbieżny i tożsamy, i obejmuje przeciętnych, polskojęzycznych odbiorców, w niemal każdej grupie wiekowej. Kawa jako dobro konsumpcyjne codziennego użytku jest towarem ogólnodostępnym, masowo kupowanym, konsumowanym przez ogół społeczeństwa i dostępnym w niemal każdym sklepie z artykułami spożywczymi i bez pośrednictwa specjalisty.
Ponadto towary objęte zgłoszeniem i towary chronione przez znaki wcześniejsze uznał za identyczne, uwzględniając przynależność do klasy 30, analogiczne przeznaczenie, grupę odbiorców oraz sposób ich dystrybuowania.
Ustalając podobieństwo oznaczeń, Urząd odwołał się do ogólnego wrażenia, jakie ww. oznaczenia wywierają na odbiorcy, dla którego tak naprawdę decydujące znaczenie mają zbieżne elementy porównywanych oznaczeń. Podniósł, że jednorodzajowość towarów wymuszała zastosowanie zaostrzonego kryterium oceny podobieństwa porównywanych oznaczeń.
Organ uznał, że najpierw należy przeprowadzić ocenę podobieństwa spornego znaku z przeciwstawionymi mu znakami: Dallmayr Crema d'Oro (EUTM [...]) oraz Crema d'Oro (nr EUTM [...]). Analizując znaki w warstwie wizualnej doszedł do wniosku, że łączy je charakterystyczny i wyróżniający element d'or, w przeciwstawionych oznaczeniach zapisany z dodatkową literą "o" na końcu (d'oro). Stwierdził, że charakterystyczny apostrof umieszczony przed elementem słownym or/oro, choć występuje w polskiej składni i pisowni, w tym przypadku nawiązuje jednak do pisowni języków romańskich: francuskiego lub włoskiego i będzie postrzegany przez odbiorców posługujących się językiem polskim, jako nietypowy i stąd będzie skupiać szczególną uwagę odbiorców i zapadać w pamięć.
Urząd zgodził się ze Zgłaszającym, że analizowane znaki różnią się w całościowym odbiorze i tak też należy dokonywać ich porównania, ale również podniósł, iż przy ocenie podobieństwa znaków szczególnie powinno się uwzględnić elementy o charakterze dominującym i dystynktywnym, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi.
Wychodząc z powyższego założenia UP doszedł do wniosku, że analizowane znaki towarowe, poza najbardziej charakterystycznymi, a więc i dystynktywnymi elementami d'or/d'oro, składają się z wyrazów: cafe, barista oraz crema, które mają charakter opisowy względem towarów do oznaczania których służą znaki, a zatem charakter słabo odróżniający, a wyrażenie Dallmayr, wskazuje na źródło pochodzenia towaru od Wnoszącego sprzeciw.
Co do podobieństwa znaków w warstwie fonetycznej zdaniem UP dystynktywne elementy d'or/d'oro, brzmią podobnie i będą odczytywane jako dor i doro), mimo różniących je pozostałych elementów (cafe, barista, Dallmayr, crema).
Z porównania znaków w płaszczyźnie znaczeniowej wywiódł, że element d'or, pochodzący z języka francuskiego, a element d'oro - z języka włoskiego, oba oznaczające to samo - złoto lub złoty i w odniesieniu do towaru – kawa, dla polskiego odbiorcy są sformułowaniami o fantazyjnym charakterze, które znacznie szybciej i łatwiej zapadają w pamięć konsumentom niż pozostałe opisowe elementy słowne: cafe, barista, crema, czy element Dallmayr oznaczający firmę Wnoszącego sprzeciw.
Zdaniem Urzędu, z powodu zbliżonej warstwy słownej, bardzo podobnego, zbieżnego elementu dystynktywnego, porównywane znaki nie wykazują istotnych różnic, natomiast charakteryzują się dużym podobieństwem do siebie w poszczególnych warstwach porównania. Dlatego ogólne wrażenie wywierane przez porównywane znaki determinuje negatywną ocenę co do ich ewentualnego współistnienia na rynku w rozumieniu art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., z uwagi na znaczne ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd w sytuacji ochrony przez nie identycznych towarów (kawa).
Urząd przyznał rację Wnoszącemu sprzeciw, że pojawienie się w obrocie znaku podobnego może sugerować, że znak ten jest tylko odmianą wcześniej zarejestrowanego znaku towarowego i pochodzi od tego samego przedsiębiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), po rozpoznaniu skargi Zgłaszającego na ww. decyzję, uznał ten środek za usprawiedliwiony, z uwagi na dowolność ustaleń będących skutkiem pominięcia i zignorowania oceny dowodów składanych przez Zgłaszającego w toku postępowania administracyjnego.
Sąd I instancji zgodził się z oceną organu, że towary objęte porównywanymi znakami są identyczne.
Natomiast zastrzeżenia WSA zgłosił co do oceny Urzędu odnoszącej się do poziomu uwagi relewantnego kręgu odbiorców kawy. Chociaż produkt spożywczy - kawa, skierowany jest do tego samego kręgu odbiorców, to jednak przyjęcie średniego - przeciętnego poziomu uwagi, nie zostało przez Urząd wystarczająco uzasadnione. Zgłaszający bowiem przedstawił materiał dowodowy w postaci wypowiedzi internautów, na okoliczność, że kawa jest produktem, którego wyboru odbiorca dokonuje przy zwiększonym poziomie uwagi. Organ zaś nie wyjaśnił, dlaczego konsumenci artykułów spożywczych, którzy są osobami właściwie poinformowanymi, dostatecznie uważnymi i rozsądnymi, przy wyborze i zakupie kawy nie będą wykazywali podwyższonego stopnia uwagi.
Za zasadne WSA uznał zarzuty Zgłaszającego, że osoby spożywające kawę mają ulubione marki ze względu na określone preferencje i upodobania. Wzmaga to poziom uwagi przy zakupie kawy, gdyż nabywcy kawy, zazwyczaj kierują się ulubioną marką z uwagi na smak i aromat kawy i takiej poszukują na półkach, co miały potwierdzać, pominięte przez UP, a przytoczone przez Zgłaszającego wypowiedzi internautów.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Urząd, WSA ocenę tego dowodu uznał za niezbędną, zgadzając się ze Zgłaszającym, że przy wyborze towaru takiego, jak kawa, wzmożoną uważność uzasadnia jej masowa podaż i konsumpcja przez ogół społeczeństwa. Dostępność wielu marek kawy w niemal każdym sklepie z artykułami spożywczymi, także rozpiętość cenowa – oznaczają, że dostatecznie uważny, rozsądny i właściwie poinformowany odbiorca swojej ulubionej kawy, a także ten, poszukujący poleconego mu asortymentu, wykaże przy zakupie zwiększony poziom uwagi. Zauważył, że w dobie opinii wyrażanych anonimowo w internecie, osoba jeszcze nie zorientowana w swoich kawowych preferencjach, będzie poszukiwać zdania innych osób właśnie w internecie. Twierdzenie Urzędu, że wydatkom na zakup kawy nie poświęca się skrupulatności podobnej, jak przy nabywaniu towarów wysokowartościowych, przykładowo wskazanych: samochodów czy drogiego sprzętu elektronicznego, uznał WSA za dowolne i dokonane z pominięciem oceny dowodów zgłoszonych przez Zgłaszającego, a więc z naruszeniem art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 p.w.p.
Sąd odwoływał się także do doświadczenia życiowego, że wśród artykułów spożywczych masowych są takie, które mają dla konsumenta znaczenie większe niż inne, że wiąże ich zakup z ulubioną marką w danym asortymencie, kierując się smakiem i aromatem, a także opinią innych.
Natomiast żadna ze stron nie przedstawiła badań opiniotwórczych i nie zostało przez organ przekonująco wyjaśnione, dlaczego nabycie kawy łączy z przeciętnym, a nie podwyższonym poziomem uwagi. Zwłaszcza, że Wnoszący sprzeciw także podawał, że kawa oznaczana jego znakami należy do towarów z wyższej półki cenowej i o jakości wyższej niż przeciętna. Jeżeli organ prezentował odmienne stanowisko, powinien dokonać oceny dowodów i podać, dlaczego ich nie uwzględnił, czym naruszył art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 p.w.p.
Skoro o istnieniu ryzyka konfuzji, można mówić, gdy całościowe podobieństwo znaków i towarów sprzyja mylnemu wyobrażeniu odbiorców o ich pochodzeniu, to zobowiązywało do ustalenia relewantnego kręgu odbiorców, ich poziomu uwagi i względem nich dokonywać analiz, co do podobieństwa towarów i samych oznaczeń.
Zastrzeżenia Sąd także podniósł co do ustalenia i oceny podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń. Została bowiem dokonana z pominięciem materiału dowodowego wskutek przyjęcia przez Urząd, że element d’or w odniesieniu do towaru, jakim jest kawa "charakteryzuje już jeden podmiot na rynku" i uznanie, że pojawienie się na rynku spornego znaku, zawierającego bardzo podobny element może wywołać "mylne wrażenie wśród nabywców." Wynikało to z oceny UP, że sporny znak i znaki z wcześniejszym pierwszeństwem łączy element d'or/d'oro, jako charakterystyczny i wyróżniający.
Podzielając opinię, że dla polskiego odbiorcy elementy d’or i d’oro mają fantazyjny charakter, to podnoszona przez Zgłaszającego okoliczność używania tych samych elementów dla oznaczania kawy w kilkudziesięciu przedstawionych znakach słownych i graficznych przez innych przedsiębiorców, także posiadających rejestrację, podważała wiarygodność poczynionych ustaleń i ich ocenę, by elementy te odróżniały na rynku wyłącznie kawę Wnoszącego sprzeciw. Kwestia ta, mająca kluczowe znaczenie dla oceny siły odróżniającej znaków przeciwstawionych, całkowicie pozostała poza oceną Urzędu, chociaż była podnoszona już w odpowiedzi na sprzeciw.
Ponadto ocena Urzędu zawierała, według WSA, także sprzeczne uzasadnienie, gdyż z jednej strony organ zgodził się ze Zgłaszającym, że "analizowane znaki różnią się w całościowym odbiorze i tak też należy dokonywać ich porównania", a równocześnie uwzględnił siłę odróżniającą elementów o charakterze dominującym - d'or / d'or, jak to przedstawił Wnoszący sprzeciw.
Ponadto za zasadny WSA uznał zarzut skargi, wskazujący na mankamenty procesowe decyzji wskutek pominięcia porównania znaków towarowy parami, co całkowicie uniemożliwiło prawidłowe, całościowe porównanie znaków. Uniemożliwiło zatem, w całokształcie okoliczności sprawy, wymaganym przez art. 80 k.p.a., ocenę kluczowego zarzutu: minimalnej dystynktywności elementów d'or/d'oro w sytuacji istnienia na rynku kawy 33 znaków towarowych należących do innych, niezależnych przedsiębiorców, a zawierających tożsame elementy d'or/ d'oro / oro.
Sąd zalecił, aby Urząd dokonał oceny pominiętych dowodów, zgodnie z wynikającym z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 p.w.p. obowiązkiem oceny dowodów złożonych przez Zgłaszającego na okoliczność innych rejestracji i istnienia na rynku kawy kilkudziesięciu znaków towarowych słownych i słowno-graficznych innych przedsiębiorców, w tym zarejestrowanych, zawierających elementy d'or / d'oro / oro, jak i poziomu uwagi kręgu odbiorców oraz całościowo ocenił przeciwstawione znaki parami w celu rozpoznania kluczowej dla tej analizy i rozstrzygnięcia przesłanki, co do możliwego pomylenia znaku spornego ze znakami przeciwstawionymi, że np. towary pochodzą od tego samego przedsiębiorcy b ad x przedsiębiorstwa ekonomicznie z nim powiązanego.
Sąd I instancji zalecił organowi, aby po ustaleniu, że elementy d’Oro/d’Or w znakach są elementami słabymi, rozważył czy różnice pomiędzy znakami, w ich ujęciu całościowym, byłyby wystarczające do wykluczenia niebezpieczeństwa wprowadzania w błąd.
Sąd podniósł, że UP przy ustalaniu stanu faktycznego, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma obowiązek w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, by prawidłowo zastosować prawo materialne. Natomiast w sprawie wystąpiło mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie procedury administracyjnej, co uzasadniało, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) uchylenie zaskarżonej decyzji.
Z powyższym wyrokiem nie zgodził się Wnoszący sprzeciw i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie:
(i) art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Urząd Patentowy RP nie zbadał dowodów powołanych przez Skarżącego mających wykazywać podwyższoną uwagę konsumentów kawy oraz wykorzystanie elementu d’Oro/d’Or w znakach towarowych innych przedsiębiorców jak również błędne ustalenie, że uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
(ii) art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. oraz z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez wyrażenie wskazań co do dalszego postępowania nakazujących uwzględnienie wyłącznie dowodów przedłożonych przez Skarżącego mających wykazywać podwyższoną uwagę konsumentów kawy oraz wykorzystanie elementu d’Oro/d’Or w znakach towarowych innych przedsiębiorców, co jest sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej, wymogiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego jak również z zasadą swobodnej oceny dowodów;
(iii) art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. oraz z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez wyrażenie wskazań co do dalszego postępowania nakazujących dokonanie oceny pominiętych zdaniem WSA dowodów zmierzających do ustalenia siły odróżniającej kluczowego elementu przeciwstawianych znaków (tj. d’0ro/d’0r) przy równoczesnym, jednoznacznym stwierdzeniu, że Skarżący skutecznie podważył siłę odróżniającą tego elementu, co jest w istocie równoważne z arbitralnym przesądzeniem wyniku czynności dowodowych nakazanych Urzędowi Patentowemu RP;
(iv) art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez pominięcie w ocenie przedłożonych przez Uczestnika dowodów odnośnie poziomu uwagi konsumentów kawy, a w konsekwencji zakwestionowanie oceny Urzędu Patentowego RP i uznanie, jakoby poziom uwagi odbiorców tego produktu był zwiększony, a nadto nieprawidłowe uzasadnienie wyroku dokonane z naruszeniem obowiązku wskazania przyczyn, z powodu których Sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom Uczestnika, w oparciu o które Urząd Patentowy RP przyjął okoliczności stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji;
(v) art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 k.p.a. polegające na sporządzeniu niekompletnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym brakuje fragmentu wywodu WSA dotyczącego kluczowej dla sprawy kwestii ustalenia i oceny podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych;
2. naruszenie prawa materialnego stosownie do art. 174 pkt 1) p.p.s.a., to jest: art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, że ocena podobieństwa znaków towarowych nie może polegać na uwzględnieniu tylko jednego elementu oznaczenia i porównania go z innym znakiem i w rezultacie błędne stwierdzenie, że Urząd Patentowy, pomijając porównywanie znaków parami, nie dokonał całościowego porównania przeciwstawianych oznaczeń.
W związku z powyższym wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postepowania i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.
Zgłaszający w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej, przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Wnoszącego sprzeciw zasługiwała na uwzględnienie, choć, nie wszystkie zarzuty w niej zgłoszone, podlegały uwzględnieniu.
Należy na wstępie wyjaśnić, że w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2024 poz. 935 z późn. zm.) zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, podniesionymi w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
Wymaga przy tym podkreślenia, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, ujęty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być skuteczną podstawą kasacji, jeżeli zostanie wykazane, że jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez tego typu "wpływ" rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym orzeczeniem, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA z: 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 409/15; z 4 września 2019 r., sygn. akt I GSK 136/19; opubl., podobnie jak niżej przytaczane: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W kontrolowanej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przyczyny nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstawy do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.
W świetle powyższych kryteriów wynik weryfikacji ww. zarzutów skutkował uznaniem ich zasadności, co stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Przed oceną zgłoszonych zarzutów należy wyjaśnić, że podstawą materialną sprzeciwu, rozstrzygnięcia organu i oceny decyzji przez Sąd I instancji był art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Zgodnie z jego treścią nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Dla zastosowania art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. muszą zostać spełnione łącznie wszystkie trzy przesłanki niedopuszczalności rejestracji znaku towarowego: identyczność lub podobieństwo towarów (usług) objętych znakiem zgłoszonym i znakiem wcześniejszym; identyczność lub podobieństwo znaku zgłoszonego do znaku wcześniejszego; ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym (por. wyrok NSA z 12 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 382/17; 17 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 1922/18; por. J. Sitko w: T. Demendecki i in., Prawo własności przemysłowej. Komentarz, LEX 2015, komentarz do art. 132).
Przy ocenie wspomnianych kryteriów istotne znaczenie ma ustalenie właściwego kręgu odbiorców towarów, gdyż sposób postrzegania przez nich danych oznaczeń i towarów lub usług przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku, a zwłaszcza współzależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych towarów lub usług, będzie miał wpływ na ustalenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd co do handlowego pochodzenia towarów (usług), że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo (por. wyrok NSA z 17 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 1922/18).
W niniejszej sprawie nie było sporne, że towary objęte przeciwstawionymi znakami były identyczne – kawa.
Natomiast spór się pojawił co do kręgu właściwych odbiorców wspomnianych towarów. Organ, jak i Wnoszący sprzeciw uważali, że odbiorcą kawy jest przeciętny polskojęzyczny odbiorca, niemalże w każdej grupie wiekowej, skoro kawa jest dobrem konsumpcyjnym codziennego użytku, konsumowanym przez ogół społeczeństwa, dostępnym niemalże w każdym sklepie z artykułami spożywczymi.
Odmienną ocenę w zasadzie prezentował Sąd I instancji, popierając opinię Zgłaszającego, a co najmniej zarzucając organowi, że nie uwzględnił dowodów (wypowiedzi internautów) przedłożonych przez Zgłaszającego wykazujących, że kawa jest produktem, którego wyboru odbiorca dokonuje przy podwyższonym poziomie uwagi, także ze względu na jej dostępność pod postacią wielu marek w niemalże każdym sklepie spożywczym, rozpiętość cenową (k. – 181 - 182 akt sąd.). Sądowi zabrakło też badań opiniotwórczych którejkolwiek ze stron, co oznaczało brak przekonującego stanowiska organu, że przy nabyciu kawy kieruje się nabywca przeciętną a nie podwyższoną uwagą.
Zdaniem składu orzekającego należy podzielić zarzuty Autora skargi kasacyjnej (pkt I ppkt (i), (ii), (iv) petitum skargi kasacyjnej) podważające stanowisko WSA o niepełnej ocenie przez Urząd w decyzji kręgu relewantnych odbiorców kawy. Jak podnosił kasator, ocena Urzędu była wyczerpująca i prawidłowa.
Należy zauważyć, że Urząd w zaskarżonej decyzji w części wstępnej przedstawił wniosek Wnoszącego sprzeciw i odpowiedź Zgłaszającego oraz dalsze stanowiska Stron. Nie zgłaszały Strony, aby którekolwiek z ich pism zostało pominięte przez Urząd w obszernym fragmencie relacjonującym przebieg postępowania. W tej części Urząd (s. 8) przedstawił argumentację Zgłaszającego co do kręgu odbiorców, będącą odpowiedzią na pismo Wnoszącego sprzeciw. Ponadto organ zaznaczył w decyzji, że rozstrzygnięcie wydał po przeanalizowaniu stanu faktycznego, tez zawartych w sprzeciwie oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (s. 9 decyzji). A do tego swoje stanowisko co do każdej z istotnych przesłanek, wyżej opisanych, przedstawił w wyodrębnionej części decyzji. Przeprowadzenie analizy części decyzji dotyczącej danego kryterium objętego przepisem art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., w której organ w zasadzie wykłada argumenty, które przyjął jako decydujące w powiązaniu z jej fragmentem opisującym szczegółowo przebieg postępowania, pozwala na prześledzenie toku rozumowania UP, a w konsekwencji ocenę rozstrzygnięcia Urzędu.
Odnosząc powyższe do oceny przez WSA decyzji, w zakresie odnoszącym się do określenia kręgu odbiorców towaru – kawy, nie można podzielić opinii Sądu I instancji. Organ, znając stanowisko Zgłaszającego, przedstawił okoliczności przemawiające jego zdaniem za tym, że odbiorcą kawy jest przeciętny polski konsument w niemal każdej grupie wiekowej, co oznacza niski poziom uwagi odbiorcy przy nabywaniu kawy. Stanowisko Urzędu znajduje oparcie w wyroku NSA z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1433/18; wyroku Sądu (dawniej: Sądu Pierwszej Instancji) z 22 czerwca 2004 r., T-66/03 w sprawie Koffiebranderij en Theehandel ʼDrie Mollen sinds 1818ʼ BV, p-ko OHIM, pkt 19, Lex nr 224761).
Trafne jest więc stanowisko skarżącego kasacyjnie, że zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. WSA naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a także art. 153 p.p.s.a., Organ przeprowadził wyczerpującą analizę zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji wskazania WSA co do dalszego postępowania dotyczyły oceny już ocenionego przez organ materiału.
Nie ulega wątpliwości, że wśród kaw są jej różne odmiany, o różnej cenie, dostępności oraz krąg wysublimowanych jej smakoszy, ale znak sporny został zgłoszony dla towaru - kawa jako takiego, a nie o szczególnych walorach czy jakości.
Druga grupa zarzutów skargi kasacyjnej Wnoszącego sprzeciw odnosi się do krytycznej oceny przez WSA decyzji Urzędu w części dotyczącej oceny podobieństwa porównywanych oznaczeń: zgłoszonego – cafe d’or barista i przeciwstawionych: Dallmayr Crema d’Oro i Crema d’Oro, wszystkich słownych. Sąd I instancji zgłosił zastrzeżenia do ustaleń Urzędu, że element d’oro ma charakter odróżniający przypisany wyłącznie towarom Uczestnika, w sytuacji przedstawienia przez Zgłaszającego kilkudziesięciu znaków towarowych słownych i graficznych, dla oznaczania kaw, używanych przez innych przedsiębiorców, co przy prawidłowej ocenie materiału dowodowego może prowadzić od oceny, że element d’or/d’oro mają minimalną dystynktywność (pkt 1.ppkt (I)-(iv) petitum skargi kasacyjnej). Zdaniem kasatora organ nie uchybił przepisom procedury administracyjnej – art. 7, art. 77 § 1, art. 80,art. 107 k.p.a., a jeżeli już, to w stopniu nie mającym wpływu na wynik sprawy, ustalając, że element d’or/d’oro jest najbardziej charakterystycznym i dystynktywnym elementem porównywanych oznaczeń i przeprowadzając tę analizę przez równoczesne przeciwstawienie obu znaków spornemu znakowi, zamiast czynić porównanie w parach, co nie stanowiło naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnoszącego sprzeciw, wyrażanym także przez WSA, że przeciętny odbiorca zwykle postrzega znak towarowy, jako całość i nie bada jego różnych elementów. Podkreśla się też, że w toku oceny podobieństwa oznaczeń szczególne znaczenie mają te ich elementy, które są jednocześnie odróżniające i dominujące, albowiem zakodowany w pamięci przeciętnego konsumenta całościowy obraz znaku jest niedoskonały i stanowi odbicie tych elementów znaku, które zostały przez niego zapamiętane, co zdarza się szczególnie w przypadku znaków złożonych, zawierających kilka elementów, np. wyrazów. Łatwiej zapamiętywane przez konsumentów - często nieświadomie - są właśnie elementy dominujące i odróżniające znaku (por. wyrok NSA z 11 października 2022r., sygn. akt II GSK 824/19; J. Dudzik, M. Mazurek (w:) Własność przemysłowa, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Sądu Pierwszej Instancji i Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z komentarzami, pod red. R. Skubisza, Warszawa 2008, s. 538 i cyt. tam wyrok Sądu Pierwszej Instancji z 1 marca 2005 r., w sprawie T-185/03 Fusco vs. OHIM, Zb. Orz. 2005, s. II-715, pkt 46).
Podobieństwo znaków ocenia się - co do zasady - według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic, decydujące znaczenie mają zbieżne elementy obu oznaczeń.
Przeciętny konsument postrzega zwykle znak towarowy jako całość i nie zagłębia się w analizę jego poszczególnych detali (por. wyroki Sądu (wcześnie Pierwszej Instancji) z 14 października 2003 r. w sprawie T-292/01 Phillips-Van Heusen przeciwko OHIM - Pash Textilvertrieb und Einzelhandel (BASS), Rec. str. II-4335, pkt 47; 6 lipca 2004 r. w sprawie T-117/02 Grupo El Prado Cervera przeciwko OHIM - Héritiers Debuschewitz (CHUFAFIT), Zb.Orz. str. II-2073, pkt 44; 7 maja 2009 r. w sprawie T-185/07 Calvin Klein Trademark Trust, z siedzibą w Wilmington, vs. OHIM; Lex nr 491778).
Oceny podobieństwa porównywanych oznaczeń dokonuje się przy uwzględnieniu ogólnego wrażenia, jakie wywierają one na odbiorcy. Konfrontowane znaki porównuje się przy tym w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, biorąc pod uwagę siłę ich oddziaływania.
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, złożony znak towarowy oraz inny znak, identyczny lub wykazujący podobieństwo do jednego ze składników złożonego znaku towarowego, mogą być uznane za podobne jedynie wówczas, gdy składnik ten stanowi element dominujący w całościowym wrażeniu wywoływanym przez złożony znak towarowy. Jest tak, w przypadku gdy składnik ten jest w stanie zdominować wywoływane przez ten znak towarowy wrażenie, które właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, w związku z czym wszystkie pozostałe składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym (por. wyrok TSUE z 25 marca 2009 r. w sprawie T-109/07 L’ Oréal v. OHIM, Lex nr 488344). Zatem ocena podobieństwa przeciwstawianych sobie znaków powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów odróżniających i dominujących (por. wyrok TSUE z 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-212/07 Harman, Lex nr 465119; M. Trzebiatowski w: Prawo własności przemysłowej, Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 819-820).
Wobec powyższego zasadnie Zgłaszający podniósł zarzut naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. przez Sąd I instancji (pkt 2. Petitum skargi kasacyjnej), który oczekiwał oceny wywieranego wrażenia w odniesieniu do całego oznaczenia, ale bez dostrzeżenia że każdy ze znaków jest złożony z kilku elementów o różnej mocy odróżniającej.
Przenosząc powyższe zasady oceny podobieństwa porównywanych oznaczeń na grunt rozpoznawanej sprawy, organ w części przedstawiającej przebieg postępowania opisał zarzuty Zgłaszającego co braku zdolności odróżniającej elementu d’or/d’oro. W rozważaniach zaś jednoznacznie opowiedział się, że ww. element jest najbardziej charakterystyczny i dystynktywny, uzasadniając szeroko i logicznie takie stanowisko (s. 13 decyzji).
Sąd I instancji, z jednej strony podważał jednoznaczne stanowisko Urzędu i skłaniał się do twierdzeń Zgłaszającego o małej sile odróżniającej elementu d’or/d’oro (k.-185, 186 akt sąd.). Ale jednocześnie przyjął też, że wyrażenia: "cafe, barista, crema" mają charakter opisowy względem towarów, do oznaczania których służą a zatem słabo odróżniający (k. -185 akt sąd.).
Wobec tego, do oceny pozostał element d’or/d’oro i jego rola w przeciwstawionych znakach.
Materiał dowodowy, na który powoływał się Sąd I instancji był tym samym materiałem opisanym w decyzji. Nadto Sąd I instancji oparł się jedynie na tym, że Zgłaszający przedstawił listę 33 istniejących na rynku znaków towarowych, należących do innych niezależnych przedsiębiorców działających na rynku kawy, zawierających sporny element, co było wystarczające do podważania siły odróżniającej tego elementu. Stanowiska WSA nie można podzielić, gdyż nie dostrzegł, że znaki te obejmowały w odmiennych zestawieniach element d’or/d’oro, większość stanowiły znaki słowno-graficzne. Sama bowiem okoliczność, że przeciwstawione znaki towarowe mają element identyczny z elementami znaków już zarejestrowanych nie jest wystarczającą przesłanką do zakwestionowania ich siły odróżniającej (por. wyrok Sądu (dawniej Sądu Pierwszej Instancji z 5 kwietnia 2006 r. T-344/03 w sprawie SAIWA Spa w Genui vs. OHIM, Lex nr 226443).
Dodać też należy, że Zgłaszający jedynie sygnalizował fakt posiadania znaku Cafe d’Or z pierwszeństwem od 26 maja 2003 r., ale nie wskazywał, czy wiąże z tą okolicznością skutki procesowe.
W tej sytuacji argumenty, które przywołał Sąd I instancji za Zgłaszającym nie były wystarczające do zakwestionowania stanowiska Urzędu, co do mocy elementów d’or/d’oro w przeciwstawionych oznaczeniach, a w konsekwencji i podobieństwa oznaczeń, gdyż zastrzeżenia co do oceny podobieństwa na poszczególnych płaszczyznach powiązał WSA z ewentualną niską zdolnością odróżniającą tychże elementów. Natomiast organ przeprowadził tę ocenę wykazując silną moc odróżniającą elementu d’or/d’oro i charakter opisowy pozostałych elementów porównywanych oznaczeń.
Wobec powyższego należało uznać zasadność zarzutów zgłoszonych w pkt 1.ppkt (i)-(iv) petitum skargi kasacyjnej.
Sąd I instancji przedstawiając w swoich rozważaniach argumenty Urzędu, dotyczące elementów opisowych podlegających ocenie, przeprowadził w rezultacie łączne porównanie przeciwstawionych znaków, tym bardziej, że sprowadziło się ono do porównania oznaczenia: strony cafe d’or barista, z wyrażeniami: Crema d’Oro, skoro pominięto element: Dallmayr (k.- 185 akt sąd).
W świetle powyższego nie znalazł Sąd odwoławczy podstaw od uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a., zgłoszonych w pkt 1. ppkt (iv) w powiązaniu z zarzutami naruszenia art. 7, art. 77, art.80 i art. 107 k.p.a. oraz w pkt 1.ppkt (v) – samodzielnie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym, gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl.: ONSAiWSA z 2010, z. 3, poz. 39; wyroki NSA z: 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08; 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1724/18).
Zdaniem składu orzekającego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu WSA przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed Urzędem, przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku i wskazał, z jakich przyczyn skarga Uprawnionego nie zasługiwała na uwzględnienie, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Należy zauważyć, że ocena spełnienia przez Sąd I instancji wymogów wynikających z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. musi obejmować całość uzasadnienia zaskarżonego wyroku i wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, jakimi przesłankami się kierował. Równocześnie należy podkreślić, że w ramach tego zarzutu nie można zwalczać samej oceny ustaleń faktycznych i oceny prawnej zawartej w zaskarżonym wyroku (por. wyroki NSA z: 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 894/21; 19 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4405/21), do czego w ramach tego zarzutu Skarżący kasacyjnie w pkt 1ppkt (iv) zmierzał. Przywołany w skardze kasacyjnej wyrok NSA w sprawie
I OSK 1032/05 został wydany jeszcze przed wspomnianą uchwałą II FPS 8/09, wytyczającą wykładnię przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jako podstawy tego środka.
Odnośnie zarzutu z pkt 1.ppkt (v), należy zgodzić się z kasatorem, że na
k. 183 uzasadnienia wyroku brakuje jakiegoś fragmentu. Ale jak wynika z konstrukcji skargi kasacyjnej do ww zarzutu, kasator nie miał trudności z co obejmował brakujący fragment uzasadnienia wyroku i poddał także ocenie ten element. Nie można więc mówić o istotnym braku uzasadnienia, co stanowiłoby dopiero podstawę zastosowania art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (pkt 1 wyroku).
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji, stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko Sądu kasacyjnego, przeprowadzi kontrolę skarżonej decyzji Urzędu, pod kątem spełnienia wszystkich przesłanek z art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p., albowiem Sąd I instancji nie dokończył tej kontroli i nie ocenił skarżonej decyzji w kontekście występowania przesłanki ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit. b) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), mając na uwadze, że sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokat, który prowadził sprawę w I instancji.