II GSK 1509/19

II GSK 1509/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący/
Małgorzata Rysz
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 156/20 - Wyrok NSA z 2023-03-15
VI SA/Wa 1380/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-10-16
VI SA/Wa 866/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-09-05
Skarżony organ
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1668
art.30 ust.1
Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - t.j.
Dz.U. 2019 poz 521
art. 6 pkt 3, art. 9 ust. 4, ust. 5
Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 866/19 w sprawie ze skargi P. S.A. w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 22 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. S.A. w K. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 866/19, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 22 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniach 31 października 2017 r. i 30 listopada 2017 r. inspektorzy Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Krakowie (dalej: ("organ I instancji") przeprowadzili, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 roku, poz. 1668 ze zm., dalej: "ustawa o inspekcji"), kontrolę w P. S.A. z siedzibą w K. (dalej też jako: "spółka", "strona" lub "skarżąca"), w zakresie m.in. przestrzegania przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. z 2019 r, poz. 521 ze zm.).
W toku kontroli pobrano do badań laboratoryjnych próbkę 5 sztuk dystrybuowanych przez skarżącą powerbanków [...] (kod EAN [...]), celem sprawdzenia ich pojemności w stosunku do deklarowanej (pobrano również próbkę kontrolną).
Pobrana próbka została przesłana do Laboratorium [...] w P. Centralnego Laboratorium [...]. Wyniki przeprowadzonych badań zostały ujęte w sprawozdaniu z dnia 20 listopada 2017 r., w którym wskazano, że bateria akumulatorowa litowo - jonowa Power Bank, model [...], zawiera w opisie: pojemność znamionowa - 7200 mAh, napięcie znamionowe - 5 V. Do badań zastosowano procedurę badawczą LPB-AZ-04 a ładowanie badanej próbki nastąpiło przez złącze USB ze źródła o napięciu 5 V w 5 cyklach. Przeprowadzone badania wykazały, że pojemność [mAh] próbek wyniosła odpowiednio:
1) próbka AZ 376-1: 5114, 5037, 5081 ,5063, 5049 mAh;
2) próbka AZ 376-2: 5182, 5184, 5145, 5142, 5181 mAh;
3) próbka AZ 376-3: 5114, 5039, 5053, 5070, 5118 mAh;
4) próbka AZ 376-4: 5221, 5205, 5209, 5249, 5208 mAh;
5) próbka AZ 376-5: 4864, 4864, 4851, 4847, 4852 mAh;
- przy niepewności pomiaru ±47 mAh. Dlatego też stwierdzono, że zgodnie z wynikiem badań próbka jest niezgodna z deklaracją producenta w zakresie pojemności.
Skarżąca pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. wystąpiła o weryfikację wyników badań i wzięcie pod uwagę informacji, że pojemność powerbanku 7200 mAh odnosi się do napięcia 3,7 V, co jest wyraźnie zaznaczone na opakowaniu. W środku powerbanku znajdują się 3 akumulatory typu 18650 9.0 Wh każdy, co odpowiada pojemności 7297 mAh. Pojemność opisana na opakowaniu i produkcie jest dla ogniw w powerbanku, które mają napięcie 3,7 V. Napięcie wyjściowe wynosi natomiast 5 V, które jest standardowym dla tabletów, smartfonów itp.
W związku z powyższym, organ I instancji wystąpił do Instytutu [...] w P. Centralnego Laboratorium [...] o ustosunkowanie się do powyższych zarzutów. Instytut [...] w odpowiedzi oświadczył, że napięcie podane w sprawozdaniu z badań to napięcie znamionowe badanej próbki i nie ma ono wpływu na wynik badania pojemności.
Organ I instancji decyzją z dnia 28 marca 2018 r. zarządził usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących oznakowania pozostałych z 362 sztuk powerbanków, których spółka jest dystrybutorem, poprzez poprawę informacji o ich pojemności oraz zobowiązał skarżącą do poinformowania o sposobie wykonania wspomnianego zarządzenia w terminie do dnia 20 kwietnia 2018 r.
Po wniesieniu przez skarżącą odwołania od ww. decyzji organu I instancji, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK") decyzją z dnia 22 maja 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W toku ponownego postępowania skarżąca poinformowała, że zamieści na opakowaniach przedmiotowych powerbanków dodatkową informację o pojemności przy napięciu wyjściowym 5 V. W związku z powyższym, organ I instancji decyzją z 9 lipca 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie zarządzenia usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących oznakowania powerbanków, uznając je za bezprzedmiotowe.
Organ I instancji pismem z dnia 28 marca 2018 r. zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania w sprawie obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych próbki produktu.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2018 r. nr [...], organ pierwszej instancji zobowiązał skarżącą do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 5.000 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki produktu: baterii akumulatorowej litowo - jonowej Power Bank, których rzeczywista pojemność była niezgodna z deklaracją umieszczoną na opakowaniu.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca, wnosząc odwołanie do Prezesa UOKiK.
Prezes UOKiK postanowieniem z 9 listopada 2018 r. podjął dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów w sprawie i zlecił przeprowadzenie badań laboratoryjnych próbki kontrolnej przedmiotowego produktu Stowarzyszeniu [...] (dalej jako: "S.").
Wyniki badań S. zostały ujęte w sprawozdaniu z dnia 13 grudnia 2018 r., w oparciu o które, podmiot przeprowadzający badania opracował opinię również z dnia 13 grudnia 2018 r. Zgodnie z opinią, badane zasilacze wykazywały pojemność elektryczną dla napięcia wyjściowego 5 V od 5225 mAh do 5285 mAh, a więc znacznie mniejszą od deklarowanej na obudowie wartości 7200 mAh, nie spełniając warunków deklarowanej pojemności w odniesieniu do napięcia 5 V. Jednak na odwrocie opakowania deklarowana pojemność była odniesiona do napięcia 3,7 V, a w odniesieniu do napięcia 5 V nie była uwidoczniona żadna deklaracja. Pojemność elektryczna wewnętrznej baterii akumulatorów o napięciu 3,6 V przewyższała natomiast poziom 7200 mAh spełniając deklarowane wymagania. Jednak, zdaniem SEP, nie była ona dostępna dla użytkownika, gdyż wewnętrzny układ elektroniczny odcinał napięcie wyjściowe wcześniej, nie dopuszczając do pełnego rozładowania akumulatorów, w rezultacie czego pojemność elektryczna dla badanych urządzeń dla użytkownika wynosiła 5200 mAh.
Prezes UOKiK, decyzją z 22 lutego 2019 r. uchylił w całości decyzję Małopolskiego WIIH z 26 kwietnia 2018 r. (pkt 1) oraz zobowiązał skarżącą do uiszczenia kwoty 1.968 zł stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki produktu: baterie akumulatorowe litowo - jonowe Power Bank, model [...], kod EAN [...], których rzeczywista pojemność była niezgodna z deklaracją umieszczoną na opakowaniu (pkt 2).
Prezes UOKiK wskazał, że stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy o bateriach i akumulatorach, wprowadzane do obrotu baterie przenośne i akumulatory przenośne powinny być zaopatrzone w informację o ich pojemności. Przepis prawa krajowego wskazuje przy tym, że niniejsza informacja powinna być zgodna z treścią rozporządzenia Komisji (UE) nr 1103/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. ustalającego, na mocy dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy dotyczące znakowania baterii i akumulatorów przenośnych, wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych informacjami o ich pojemności (Dz. Urz. UE L z 2010, nr 313, s. 3). Artykuł 2 ust. 2 ww. rozporządzenia reguluje, w jaki sposób określa się pojemność baterii i akumulatorów przenośnych (ładowalnych), tj. na podstawie wskazanych norm - zależnie od zastosowanych w nich substancji chemicznych. Ponadto rozporządzenie Komisji (UE) nr 1103/2010 w motywie (3) preambuły wskazuje, iż "w dyrektywie 2006/66/WE wprowadzono wymóg, aby wszystkie baterie i akumulatory przenośne i samochodowe zostały oznakowane etykietami podającymi ich pojemność. Celem umieszczenia etykiety podającej pojemność jest zapewnienie użytkownikom końcowym przydatnych, łatwych do zrozumienia i porównywalnych informacji w trakcie zakupu baterii i akumulatorów przenośnych i samochodowych.". Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, za pojemność baterii lub akumulatora uznaje się wielkość ładunku elektrycznego dostarczanego przez baterię lub akumulator w określonych warunkach. Ponadto zgodnie z art. 6 pkt 19 ustawy o bateriach i akumulatorach użytkownikiem końcowym jest podmiot wykorzystujący energię elektryczną z baterii i akumulatorów.
Z powyższych przepisów Prezes UOKiK wywiódł, że celem umieszczania informacji dotyczącej pojemności na bateriach i akumulatorach przenośnych - w tym także na przedmiotowych produktach - jest zapewnienie użytkownikom końcowym, w tym przypadku konsumentom korzystającym z powerbanków, przydatnych, łatwych do zrozumienia i porównywalnych informacji w chwili podejmowania decyzji o zakupie tego rodzaju wyrobów. W ocenie organu drugiej instancji informacja dotycząca pojemności nabywanego powerbanku jest jedną z kluczowych i zasadniczo wpływających na wybór konsumentów, ponieważ sprawdzając oferty sprzedaży różnych tego typu urządzeń, jednym z podstawowych kryteriów różnicujących, poza ceną, jest właśnie pojemność powerbanku, która w ostateczności przekłada się na ilość naładowanych urządzeń. W niniejszej sprawie oznakowanie przez przedsiębiorcę wprowadzanych do obrotu powerbanków danymi w zakresie pojemności, w ocenie Prezesa UOKiK, nie stanowi przydatnych, łatwych do zrozumienia i porównywalnych informacji. Nieprzydatna użytkownikowi końcowemu a wręcz mogąca wprowadzić go w błąd, jest bowiem - jak w niniejszej sprawie - informacja o pojemności powerbanku 7200 mAh przy napięciu 3,7 V w sytuacji, kiedy - jak wynika to ze zgromadzonego materiału - jest on przeznaczony do urządzeń elektronicznych zasilanych napięciem 5 V, ładowanych za pomocą dołączonego do wyrobu przewodu USB i zawiera na opakowaniu informacje: "przenośny akumulator do ładowania urządzeń elektronicznych + microUSB. Telefony komórkowe, smartfony, tablety i inne urządzenia elektroniczne zasilane napięciem 5V, wejście: 5V/2A oraz wyjście: 5W2.1A 1 port USB". Organ powtórzył treść opinii S., że pojemność 7200 mAh nie jest dostępna dla użytkownika, gdyż wewnętrzny układ elektroniczny odcina napięcie wyjściowe 5 V wcześniej, nie dopuszczając do pełnego rozładowania akumulatorów. Użytkownik nie ma możliwości regulacji tego odcięcia, a więc nie ma możliwości wykorzystania pełnej pojemności elektrycznej wewnętrznej baterii akumulatorów. Dla użytkownika pojemność elektryczna badanych urządzeń wynosi więc 5200 mAh.
Prezes UOKiK nie miał wątpliwości, że poddany ocenie powerbank powinien być oznakowany zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o bateriach i akumulatorach, tj. informacją o jego pojemności. Organ, definiując wzorzec przeciętnego konsumenta, uznał, że nie sposób wymagać od niego, by orientował się, że pojemność 7200 podana przy napięciu 3,7 V nie jest pojemnością dla niego dostępną i ma on prawo przypuszczać, że korzystając z wyrobu zgodnie z zaleceniami przedsiębiorcy, tj. ładując urządzenia zgodnie z przeznaczeniem, za pomocą dołączonego lub dostępnego na rynku przewodu USB (wskazanego w oznakowaniu), uzyska on taką wielkość ładunku elektrycznego, jaka jest deklarowana na wyrobie. Tymczasem przedsiębiorca w żaden sposób nie ostrzegł konsumenta, że ładowanie powerbanku przy użyciu powszechnie dostępnych urządzeń (a za taki należy uznać kabel USB) nie umożliwi osiągnięcia pojemności figurującej na etykiecie. Powyższe pozwala uznać, że przedsiębiorca poprzez zakwestionowane oznakowanie wprowadza konsumenta w błąd. Organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, jeżeli przeprowadzone badania wykażą, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji przedsiębiorcy, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. W przedmiotowej sprawie koszt przeprowadzonych badań laboratoryjnych, próbek kontrolnych powerbanków, co do zgodności z deklaracją w zakresie pojemności, wyniósł, zgodnie z fakturą wystawioną przez S., tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt osiem złotych.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
WSA doszedł do przekonania, że zaistniała podstawa do zastosowania przez organ przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o inspekcji. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej.
Zdaniem WSA, skarżąca nie podważyła prawidłowości wyników badań przeprowadzonych przez S., kwestionując jednakże sposób ich interpretacji przez Prezesa UOKiK w kontekście umieszonej na produkcie informacji odnośnie pojemności: "7200mAh, 3,7 V", z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1103/2010.
Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, dopuszczającym możliwość oznakowania baterii i akumulatorów w zakresie ich pojemności poprzez wskazanie miliamperogodzin w wymiarze, który nie jest dostępny dla użytkownika. W ocenie WSA, przeczy mu bowiem, już sama literalna wykładnia przepisu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1103/2010, do którego odsyła, odnośnie informacji o pojemności baterii i akumulatorów, art. 9 ust. 4. ustawy o bateriach. Zgodnie z nim, za pojemność baterii lub akumulatora uznaje się wielkość ładunku elektrycznego dostarczanego przez baterię lub akumulator w określonych warunkach. Zatem, co nie budzi wątpliwości interpretacyjnych Sądu I instancji, informacja o pojemności baterii lub akumulatora, zawsze musi odnosić się do wielkości ładunku elektrycznego przez nie dostarczanego. Wbrew twierdzeniom skarżącej, przepis ten, poprzez ujęcie w nim in fine pojęcia "w określonych warunkach", bynajmniej nie wprowadza możliwości podania przez podmiot wprowadzający do obrotu baterię lub akumulator potencjalnej, a nie realnej wartości ładunku elektrycznego, który dane urządzenie mogłoby dostarczać, przy przyjęciu dowolnych hipotetycznych założeń. Wręcz przeciwnie, stanowi ono niezbędne dopełnienie definicji pojemności baterii lub akumulatora, gdyż oczywistym jest, że wielkość ładunku elektrycznego przez nie dostarczanego uzależniona jest właśnie od warunków, w jakich urządzenia te będą pracować. W każdym przypadku jednakże, podawana pojemność urządzenia, winna wskazywać taką wielkość ładunku elektrycznego, jaką ono rzeczywiście dostarcza, a nie taką, jaką mogłoby dostarczać w warunkach, które w realiach użytkowania urządzania nigdy nie wystąpią. Nie ulega przy tym wątpliwości, że napięcie wyjściowe badanych powerbanków wynosi 5 V, co zresztą wprost wynika z ich oznakowania, i jest ono standardowe dla urządzeń, z którymi powerbanki mają współpracować, a więc chociażby tabletów, smartfonów, czy innych tego typu urządzeń. Ze znajdującej się w aktach opinii S. wynika, czego nie neguje skarżąca, że dla napięcia wyjściowego 5 V, zasilacze wykazywały pojemność elektryczną od 5225 mAh do 5285 mAh.
Zdaniem WSA, oczywistym jest zatem, że taka była realna wielkość dostarczanego przez nie ładunku elektrycznego. Powerbanki nie mogły przy tym w żadnych warunkach dostarczyć ładunku elektrycznego o wartości 7200 mAh, ze względu na przyjęte rozwiązania konstrukcyjne, na co wskazuje w swej opinii S.. Otóż każdy powerbank zbudowany jest z trzech akumulatorków, o napięciu nominalnym 3,6 V każdy, połączonych równolegle w zespół zasilający oraz z płytki przetwornika stałoprądowego DC/CD. Ma ona za zadanie, podwyższenie napięcia akumulatorków 3,6 V do napięcia wyjściowego 5 V a z drugiej strony dopasowanie źródła napięcia ładowania z portu USB (5V) do warunków akceptowalnych przez zespół akumulatorków. W konsekwencji, kwestia wartości pojemności samych akumulatorków – będących jednym z elementów składowych powerbanku, wynoszącej, przy dedykowanym im napięciu 3,7 V - 7200 mAh, nie może być utożsamiana z wielkością pojemności dostarczanej przez sam powerbank. Powerbank nie dostarcza prądu o napięciu 3,7 V, jakie cechuje umieszczane w jego wnętrzu akumulatorki, lecz 5 V - a przy tym napięciu jego pojemność oscyluje wokół 5200mAh. Na skutek zachodzącego we wnętrzu urządzenia procesu konwersji, następuje bowiem podwyższenie napięcia akumulatorków do wyjściowego wynoszącego właśnie 5V, co związane jest zarazem ze zmniejszeniem generowanej przez same akumulatorki wielkości ładunku elektrycznego w związku z działaniem przetwornika stałoprądowego. Tymczasem oznakowanie produktu nie zawierało żadnych informacji o realnie dostarczanej przez powerbank wartości ładunku elektrycznego przy jedynym napięciu, w którym powerbank funkcjonuje, a więc 5V, w zamian przekazując odbiorcom nieprzydatną im informację o pojemności, występującej na jednym z etapów wewnętrznego działania urządzenia, przed podaniem ładunku procesowi konwersji.
WSA podkreślił, że przy porcie wyjściowym użytkownik otrzymuje informację, że dla urządzenia (typu smartfon, tablet), które zamierza podpiąć do powerbanku, napięcie wynosi właśnie 5 V a nie 3,7 V. Nie sposób zatem uznać za przydatnej informacji o pojemności powerbanku, która nie jest dostępna dla użytkownika, podpinającego do niego urządzenie o innym napięciu, czyli 5V, niż to, dla którego podana jest wartość pojemności powerbanku, czyli 3,7 V.
W ocenie Sądu I instancji nie budzi wątpliwości sposób określenia wysokości opłaty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, właśnie w oparciu o wystawioną przez dane laboratorium fakturę.
Reasumując, zdaniem WSA, wydając zaskarżoną decyzję (w objętym skargą punkcie 2, poddanym kontroli Sądu), Prezes UOKiK, nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego.
W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, ewentualnie w razie zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz uchylenie pkt 2 decyzji Prezesa UOKiK z dnia 22 lutego 2019 r.
Strona wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na rzecz skarżącej, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o inspekcji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd Instancji błędnie nie uznał iż organ administracji nieprawidłowo obciążył skarżącą opłatą w wysokości 1.968,00 zł mimo, iż nie ma przepisów z których wynikałoby że produkty skarżącej nie spełniają zasadniczych wymagań,
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z 9 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach w zw. z art. 2 ust. 1 rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1103/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. ustalające, na mocy dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy dotyczące znakowania baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych informacjami o ich pojemności poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd Instancji błędnie nie uznał, iż organ administracji nieprawidłowo stwierdził że istnieje obowiązek podawania pojemności powerbanków jedynie przy napięciu 5 V mimo, iż nie wynika to w ogóle z treści przepisów ani z preambuły;
II. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nieuchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego, przez skarżącą;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o inspekcji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd I instancji błędnie nie uznał iż organ administracji nieprawidłowo obciążył skarżącą opłatą w wysokości 1.968,00 zł mimo, iż nie ma przepisów z których wynikałoby że produkty skarżącego nie spełniają zasadniczych wymagań;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z 9 ust.4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach w zw. z art. 2 ust. 1 rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1103/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. ustalające, na mocy dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy dotyczące znakowania baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych informacjami o ich pojemności poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącego i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd I instancji błędnie nie uznał, iż organ administracji nieprawidłowo stwierdził, że istnieje obowiązek podawania pojemności powerbanków jedynie przy napięciu 5 V mimo, iż nie wynika to w ogóle z treści przepisów ani z preambuły;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nieuchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą;
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy o inspekcji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącego i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd I instancji błędnie nie uznał iż organ administracji nieprawidłowo obciążył skarżącą opłatą w wysokości 1.968,00 zł mimo, iż nie ma przepisów z których wynikałoby że produkty skarżącego nie spełniają zasadniczych wymagań;
6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z zw. z 9 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r, o bateriach i akumulatorach w zw. z art. 2 ust. 1 rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1103/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. ustalające, na mocy dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy dotyczące znakowania baterii i akumulatorów przenośnych wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych informacjami o ich pojemności poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącego i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd I instancji błędnie nie uznał, iż organ administracji nieprawidłowo stwierdził że istnieje obowiązek podawania pojemności powerbanków jedynie przy napięciu 5 V mimo, iż nie wynika to w ogóle z treści przepisów ani z preambuły;
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 6 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącej i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącą - Sąd I instancji błędnie nie uznał iż organ administracji nieprawidłowo stwierdził, że na skarżącej spoczywał obowiązek podawania pojemności powerbanków jedynie przy napięciu 5 V mimo, iż taki obowiązek w ogóle nie wynikał z treści przepisów prawa, natomiast obowiązek musi wynikać z przepisów prawa;
8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi skarżącego i nie uchyleniu pkt 2 postanowienia zaskarżonego przez skarżącego - Sąd I instancji błędnie nie uznał, iż organ administracji nieprawidłowo przyjął, że na skarżącej spoczywał obowiązek podawania pojemności powerbanków jedynie przy napięciu 5 V z uwagi na to, że pojemność akumulatorków jest inna niż całego powerbanka, mimo, iż z zgodnie z zasadami wiedzy i logiki akumulatorki nie są odrębnymi od powerbanków przedmiotami lecz stanowią jego część składową, które wpływają na to jaka będzie pojemność całego powerbanku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa: "COVID-19") sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424; 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, Lex nr 596025; 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, Lex nr 1488113; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21, Lex nr 3396134), jednak z uwagi na sformułowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego (pkt I petitum skargi kasacyjnej) i zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych (pkt II petitum tejże skargi kasacyjnej) i ich argumentowanie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż należy je łącznie rozważyć i rozpatrzyć.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 30 ust. 1 ustawy o inspekcji stanowi samodzielną podstawę prawną obciążenia kontrolowanego podmiotu kosztami przeprowadzonych badań kontrolowanego produktu w warunkach przepisem określonych, a na określony wskazaną normą obowiązek należy patrzeć przede wszystkim z perspektywy przepisów tejże ustawy.
Jak stanowi art. 30 ust. 1 cyt. ustawy w przypadku, gdy przeprowadzone badania wykażą, że produkt nie spełnia wymagań określonych w odrębnych przepisach lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia (...) kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań (...).
Analiza przywołanej normy nie nastręcza żadnych wątpliwości, że ukształtowany cytowanym przepisem obowiązek spoczywa na kontrolowanym przedsiębiorcy i wiąże się z negatywnym wynikiem kontroli znajdującego się w jego posiadaniu produktu, zaś ustawodawca nie przewidział żadnych dodatkowych warunków lub przesłanek, których spełnienie prowadziłoby do ograniczenia lub wyłączenia tego obowiązku, nie przyjął także żadnych wyłączeń podmiotowych.
W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko Prezesa UOKiK, który uzasadniając zasadność zobowiązania skarżącej do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań pobranych do kontroli powerbanków, wskazał, że kontrolowany produkt nie spełniał deklarowanych wymagań w zakresie pojemności, ponieważ ich rzeczywista pojemność, ustalona w drodze badań laboratoryjnych próbki kontrolnej, była niezgodna z deklaracją umieszczoną na opakowaniu, co naruszało wymagania statuowane w art. 2 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1103/2010. Z opinii S bowiem wynika, że deklarowana na opakowaniu pojemność 7200 mAh nie jest dostępna dla użytkownika, gdyż wewnętrzny układ elektroniczny odcina napięcie wyjściowe 5 V wcześniej, nie dopuszczając do pełnego rozładowania akumulatorów. Użytkownik nie ma możliwości regulacji tego odcięcia, a więc nie ma możliwości wykorzystania pełnej pojemności elektrycznej wewnętrznej baterii akumulatorów. Dla użytkownika pojemność elektryczna badanych urządzeń wynosi więc 5200 mAh.
Skarżąca kasacyjnie stoi zaś na stanowisku, iż Sąd I instancji błędnie uznał, iż na skarżącej spoczywa obowiązek uiszczania kosztów badań w wysokości 1.968 zł, gdyż, że nie ma przepisów, z których wynikałby obowiązek podania pojemności przy ściśle określonym napięciu. Strona wskazała przy tym, iż WSA błędnie zinterpretował art. 9 ust, 4 ustawy o bateriach i akumulatorach w zw. z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1103/2010 zgodnie z którym, za pojemność baterii lub akumulatorów uznaje się wielkość ładunku elektrycznego dostarczanego przez baterię lub akumulator "w określonych warunkach".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma uzasadnionych przesłanek, aby podważać stanowisko Sądu I instancji, że zaistniała podstawa do zastosowania przez organ przepisu art. 30 ust. 1 ustawy o inspekcji.
Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej należy wskazać, iż w myśl art. 9 ust. 4. ustawy o bateriach, wprowadzane do obrotu baterie przenośne i akumulatory przenośne oraz baterie samochodowe i akumulatory samochodowe powinny być zaopatrzone w informację o ich pojemności, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1103/2010 z dnia 29 listopada 2010 r. ustalającym, na mocy dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, przepisy dotyczące znakowania baterii i akumulatorów przenośnych, wtórnych (ładowalnych) oraz samochodowych informacjami o ich pojemności (Dz. Urz. WE L 313 z 30.11.2010, str. 3-7). Informację powyższą umieszcza się w sposób widoczny, czytelny i trwały (art. 9 ust. 5 ustawy o bateriach). Wspomniane rozporządzenie Komisji (UE) nr 1103/2010 w artykule 2 ust. 1 wskazuje, że za pojemność baterii lub akumulatora uznaje się wielkość ładunku elektrycznego dostarczanego przez baterię lub akumulator w określonych warunkach. Zgodnie z pkt 3) preambuły tego rozporządzenia wprowadzono wymóg, aby wszystkie baterie i akumulatory przenośne i samochodowe zostały oznakowane etykietami podającymi ich pojemność. Celem umieszczenia etykiety podającej pojemność jest zapewnienie użytkownikom końcowym przydatnych, łatwych do zrozumienia i porównywalnych informacji w trakcie zakupu baterii i akumulatorów przenośnych i samochodowych.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który uznał, iż poddane badaniu powerbanki mieszczą się w zakresie definicji ujętej w art. 6 pkt 3 ustawy o bateriach i akumulatorach, zgodnie z którą za baterię przenośną, akumulator przenośny uważa się baterię i akumulator, w tym ogniwo guzikowe lub zestaw. Z kolei, w myśl art. 6 pkt 25 ustawy o bateriach, zestaw to zespół baterii lub akumulatorów połączonych ze sobą lub otoczonych zewnętrzną osłoną w taki sposób, że nie jest przeznaczony do dzielenia na części ani otwierania przez użytkownika końcowego. Oznacza to, że dla spełnienia wymagania, statuowanego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1103/2010, odnośnie prawidłowego określenia pojemności dostarczanej przez powerbanki, a w dalszej kolejności umieszczenia jej na omawianych produktach, tak jak wymaga tego art. 9 ust. 4 i 5 ustawy o bateriach i akumulatorach, nie ma znaczenia pojemność cechująca wchodzące w skład zestawu wewnętrzne akumulatory, lecz pojemność dostarczana przez samo urządzenie. Oczywistym jest również, iż podawana pojemność urządzenia elektrycznego powinna wskazywać taką wielkość ładunku elektrycznego jaką ono rzeczywiście dostarcza, nie zaś wielkość dostarczaną w warunkach, które w realiach użytkowania urządzenia nigdy nie wystąpią.
Słusznie Sąd I instancji, uznał za prawidłowe stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że celem umieszczenia etykiety podającej pojemność jest zapewnienie użytkownikom końcowym przydatnych, łatwych do zrozumienia i porównywalnych informacji w trakcie zakupu baterii i akumulatorów przenośnych i samochodowych.
Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, właściwa wykładnia przepisu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1103/2010, wymaga uwzględnienia brzmienia preambuły samego rozporządzenia. Preambuła rozporządzenia wprost bowiem odwołuje się do wymagań dyrektywy 2006/66/WE, nakazującej, aby wszystkie baterie i akumulatory przenośne i samochodowe zostały oznakowane etykietami podającymi ich pojemność. W art. 21 ust. 2 ww. dyrektywa zobowiązała przy tym państwa członkowskie do zapewnienia, aby pojemność wszystkich baterii i akumulatorów przenośnych i samochodowych była na nich oznaczona w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana w zaskarżonym wyroku wykładnia przepisu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1103/2010 w powiązaniu z preambułą jest prawidłowa i nie narusza tego przepisu w żadnym stopniu. Sąd ten dokonał wnikliwej analizy treści tego przepisu zarówno pod względem wykładni gramatycznej, logicznej, racjonalnej jak i celowościowej. Wykładnia ta oparta została również na orzeczeniach TSUE. Prawidłowo zatem Sąd I instancji stwierdził, że nie można zgodzić się wykładnią przepisów rozporządzenia nr 1103/2010 dokonana przez skarżącą, skupiającą się na wyłącznie na analizie literalnego brzmienia poszczególnych artykułów, z pominięciem celów samego rozporządzenia ujętych w jego praembule, w tym, w jej punkcie trzecim.
Odnosząc się zaś do wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że na skarżącej spoczywał obowiązek podawania pojemności powerbanków jedynie przy napięciu 5 V z uwagi na to, że pojemność akumulatorków jest inna niż całego powerbanka, mimo, iż z zgodnie z zasadami wiedzy i logiki akumulatorki nie są odrębnymi od powerbanków przedmiotami lecz stanowią jego część składową, które wpływają na to jaka będzie pojemność całego powerbanku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA badając stan faktyczny, nie odnosił się do części składowych powerbanku (akumulatorków) lecz do urządzenia elektrycznego - powerbanka jako całości. Przedmiotem postępowania Sądu było oznakowanie powerbanków w zakresie ich pojemności, i tego też przedmiotu dotyczy rozstrzygnięcie Sądu. W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7 i 77 k.p.a.
W świetle stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, zaakceptowanego przez WSA i niezakwestionowanego skutecznie w skardze kasacyjnej, zasadne było uznanie, że wprowadzane do obrotu przez skarżącą powerbanki nie spełniają warunków deklarowanej pojemności, gdyż nie są one wstanie dostarczyć deklarowanej wielkości ładunku elektrycznego, podczas użytkowania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem tj. do ładowania urządzeń elektronicznych, takich jak telefony komórkowe, smartfony, tablety i inne urządzenia elektroniczne zasilane napięciem 5V. Możliwość zaś rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania i wydania zaskarżonej decyzji organu, uwarunkowana była wynikami badań, przeprowadzonych przez S., oraz wydaną na ich podstawie opinią. Wobec tego WSA prawidłowo ocenił, że zasadnie zastosowanie w sprawie znalazł art. 30 ust. 1 ustawy o inspekcji.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.