II GSK 1486/14

II GSK 1486/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-08-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kisielewicz
Andrzej Kuba
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II GZ 508/12 - Postanowienie NSA z 2013-01-15
II GSK 1586/14 - Wyrok NSA z 2016-02-23
VI SA/Wa 1728/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-03-28
II SA/Ol 1200/13 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2014-03-18
II GZ 729/13 - Postanowienie NSA z 2013-12-17
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
art. 26 ust. 2 pkt 5, art. 31 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1728/12 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. C. na rzecz Komendanta Głównego Policji 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1728/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.), cofnął J. C. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 28 lipca 2011 r. Sąd Rejonowy w G. II Wydział Karny wyrokiem w sprawie o sygn. akt [...] uznał J. C. winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k.- przestępstwo umyślne i wymierzył karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Orzeczono również wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Wyrok karny jest prawomocny. Wobec powyższego organ uznał, że skarżący przestał spełniać warunek wynikający z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, tj. warunek niekaralności za przestępstwo umyślne.
Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko w niej zawarte, a ponadto wyjaśnił, że organ nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego i oceny zasadności wyroku wydanego przez niezawisły sąd. Wyrok skazujący stronę za popełnienie przestępstwa umyślnego, jest wiążący dla organów Policji w sprawie o cofnięcie stronie licencji pracownika ochrony. Strona przestępstwo takie popełniła kierując samochodem w stanie nietrzeźwości. W takim przypadku ustawodawca nie przyznał organom Policji prawa do innego sposobu zakończenia sprawy, niż cofnięcie licencji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł J. C.
Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.), wskazał, że zgodnie z przepisem art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne określony w art. 26 ust 2 pkt 5 tej ustawy.
Tymczasem wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt. [...] Sąd Rejonowy w G. uznał J. C. winnym, stwierdzając, że popełnił on przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Skarżący kierował bowiem, będąc w stanie nietrzeźwym, po drodze publicznej pojazdem mechanicznym. Wyrok stał się prawomocny w dniu 9 sierpnia 2011 r. Sąd wskazał, że przestępstwo opisane w dyspozycji art. 178a § 1 k.k., jest przestępstwem umyślnym.
Dyspozycja przepisu art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia jest, w ocenie Sądu I instancji, jasna i organy Policji są taką dyspozycją związane. Dla potrzeb postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jak i postępowania sądowoadministracyjnego za bez znaczenia WSA uznał motywy sądu karnego, jakimi kierował się ten sąd wydając wyrok skazujący.
W ocenie WSA stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany i został prawidłowo ustalony przez organy. Skoro pracownik ochrony fizycznej nie spełnia lub przestał spełniać którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 2 lub 27 ust. 3 ustawy o ochronie, organ wydający licencję nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisów art. 30, 31 lub 32 ustawy. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą, zdaniem WSA, o tym, że organy wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. C., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm.
Wyrokowi zarzucił naruszenie:
- przepisów prawa materialnego: tj. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, przez nieprawidłowe uznanie, że zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony, w szczególności uznanie, że skarżący dopuścił się umyślnego przestępstwa;
- przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: tj. art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy WSA winien był uchylić zaskarżoną decyzję organu jako naruszającą art. 7 i art. 77 k.p.a., ze względu na nieprzeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego mającego na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzje w sprawie zostały wydane wyłącznie na podstawie kwestionowanego przez J. C. wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 28 lipca 2011 r., a tym samym nie podjęto wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tymczasem skarżący utrzymuje, że nie popełnił umyślnego przestępstwa, a jedynie wykroczenie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznawania Sądowi I instancji nie uzasadnia zarzut naruszenia art. art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia.
Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanych decyzji, Komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Art. 26 ust. 2 pkt 5 stanowi zaś, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo
Sposób sformułowania zarzutu naruszenia przytoczonych przepisów wskazuje, że autor skargi kasacyjnej zmierza do podważenia prawidłowość ich zastosowania w sprawie. Przypomnienia wymaga zatem, że uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
Niewątpliwie w myśl art. 7 i 77 § 1 k.p.a. na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy jak i do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie ulega jednak kwestii, że z wyrażonej ww. przepisami zasady prawdy obiektywnej wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decydują zaś prawidłowo interpretowane normy prawa materialnego.
Zwrócenia uwagi wymaga tymczasem, że w rozpoznawanej sprawie dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia skargą kasacyjną nie jest kwestionowana. Z racji wprowadzonej art. 183 p.p.s.a. zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej poza sporem zatem pozostaje, że sam fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne jest ustawową przesłanką skutkującą cofnięciem licencji, o której mowa w tych przepisach.
W tym stanie rzeczy treść art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia przesądza, że faktem mającym decydujące znaczenie w sprawie jest to czy skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Okoliczność ta została ustalona na podstawie powołanego w sprawie, prawomocnego wyroku sądu karnego.
Postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie może więc być uznany za zasadny.
W konsekwencji - skoro przyjęty przy wyrokowaniu stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony - zarzut niewłaściwego zastosowania powołanych wyżej przepisów prawa materialnego także ocenić należy jako chybiony.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, nie mając żadnych usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490), orzekł jak w sentencji wyroku.