II GSK 1484/24

II GSK 1484/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Wr 150/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-03-13
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145  § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1, 174 pkt 2, art. 174 pkt 1.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2016 poz 1742
§ 11.
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów.
Dz.U. 2022 poz 699
art. 4 ust. 3, art. 4 ust. 4, art. 4 ust. 5, art.  66 ust. 1, art. 66 ust. 4, art. 66 ust. 5.
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 150/23 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 marca 2023 r. nr BP.501.137.2022.1284.DL1.377291 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 150/23, w ten sposób, że w trzecim wierszu od dołu w miejsce " 22 marca 2023 r." wpisuje "14 marca 2023 r."; 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 21 lutego 2024 r. oddalił skargę P. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W dniu 11 maja 2021 r. funkcjonariusze Policji zatrzymali do kontroli drogowej pojazd marki M. (nr rej. [...]). W toku kontroli stwierdzono, iż kierowca wykonywał przewóz drogowy ładunku w postaci ziemi, gliny i kamieni w imieniu skarżącego. Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy i wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydanego skarżącemu. Przebieg i wyniki kontroli zawarto w protokole kontroli drogowej
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) decyzją z 13 grudnia 2021 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł., za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r. poz. 699 dalej: ustawa o odpadach) - l.p. 4.7 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 dalej: u.t.d.).
Od decyzji tej skarżący wywiódł odwołanie, po rozpoznaniu którego Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. v, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d., art. 24 ust. 1 i 7 ustawy o odpadach, § 8 ust. 1 i 2, § 9, § 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1742) oraz lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ II instancji stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli drogowej, okazanych dokumentów, wykonanej dokumentacji fotograficznej pojazdu oraz notatki urzędowej z dnia kontroli wynika, że w momencie zatrzymania pojazdu do kontroli, kontrolowanym pojazdem przewożony był ładunek w postaci ziemi, gliny i kamieni zakwalifikowany jako odpad o kodzie 19 05 04 z remontu drogi w m. R., który następnie miał być składowany w m. R. na terenie dzikiego wysypiska odpadów. Organ odwoławczy zaznaczył, że wbrew twierdzeniem podnoszonym przez skarżącego w toku postępowania, kontrolowany pojazd został zatrzymany na drodze powiatowej pomiędzy miejscowościami R., a Ś. otwartej dla ruchu pojazdów i pieszych, a więc nie na terenie budowy.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w sprawie nie ma zastosowania wyłączenie stosowania ustawy o odpadach, o którym mowa w art. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy, gdyż wyłączenie to nie dotyczy gleby lub ziemi, jeżeli opuszcza ona miejsce wydobycia bez względu na to, czy jest ona zanieczyszczona substancjami niebezpiecznymi, czy nie. Organ II instancji nie zgodził się również ze skarżącym, że sklasyfikowanie przewożonego materiału jako odpadu przez organy Inspekcji Transportu Drogowego oraz Policję było przekroczeniem ich kompetencji określonych w u.t.d. oraz w prawie o ruchu drogowym (uprawnienia takie posiada Inspekcja Ochrony Środowiska). Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie, kierowca nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego rodzaj przewożonego ładunku – dokumentu wskazującego na rodzaj faktycznie transportowanych odpadów oraz innych informacji istotnych podczas wykonywania tego przewozu. Tym samym skarżący nie wywiązał się z obowiązku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1742).
Ponadto, w ocenie organu II instancji, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego.
Zdaniem organu II instancji postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 6, art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę w całości. Zdaniem Sądu I instancji spór w przedmiotowej sprawie dotyczył oceny, czy transportowany ładunek w postaci gleby, ziemi, kamieni z wykopu w związku z budową kanalizacji sanitarnej był odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach. Sąd I instancji podkreślił, iż zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądów administracyjnych, o tym, czy dana substancja jest odpadem nie przesądza jej charakter, ale zamiar lub obowiązek usunięcia tej substancji przez jej posiadacza, a więc wola posiadacza lub ustawodawcy. O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpad rozstrzyga zatem przesłanka "pozbycia się", mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. W opinii WSA, organy administracji prawidłowo uznały, że w kontrolowanym pojeździe, oznaczonym tablicą "ODPADY" (jak wynikało to z dokumentacji fotograficznej), przewożony ładunek w postaci gleby, ziemi, kamieni, który pochodził z wykopu, należało uznać jako odpad w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach. Sąd I instancji podkreślił również, iż do protokołu, który ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako taki korzysta z domniemania wiarygodności stwierdzonych w nim ustaleń, nie zgłoszono zastrzeżeń. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący początkowo sam podnosił, że ładunek stanowił odpad, który miał być składowany i hałdowany na dzierżawionym przez niego terenie. Dopiero na dalszym etapie postępowania, skarżący zmienił swoje dotychczasowe stanowisko i podniósł, że przewożony towar nie był odpadem, tylko materiałem do ponownego wykorzystania, a kontrolowany samochód nie opuścił terenu budowy. Powyższe twierdzenia nie znalazły jednak, zdaniem WSA, pokrycia z zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd I instancji zaznaczył, że umowa dzierżawy została zawarta pomiędzy skarżącym a Burmistrzem Ś., miesiąc po przeprowadzeniu kontroli pojazdu i co istotne po przewiezieniu i hałdowaniu ładunku w postaci gliny, ziemi i kamieni. Wprawdzie strona skarżąca podnosiła, że umowa dzierżawy obowiązywała już wcześniej na skutek ustnych ustaleń, aczkolwiek na potwierdzenie tych twierdzeń nie zostały przedłożone żadne dokumenty.
Zdaniem Sądu I instancji, skoro kontrolowany ładunek opuścił teren budowy i został hałdowany na terenie "dzikiego wysypiska" odpadów w R., poza miejscem wydobycia, to organy prawidłowo przyjęły, że przewożony ładunek jest odpadem, a w sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie o którym mowa w art. 2 pkt 3 ustawy o odpadach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił również, że wbrew zarzutom skargi, oceny rodzajów odpadów nie dokonuje wyłącznie Inspekcja Ochrony Środowiska. Przedmiotem sporu w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie był bowiem "skład morfologicznych hałdy gleby, ziemi i kamieni", lecz status prawny przewożonej hałdy ziemi (czy była odpadem, czy też nie). Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącym, iż poprzez zakwalifikowanie odpadu do konkretnej pozycji wynikającej z rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. organy przekroczyły przyznane im ustawowo kompetencje określone w u.t.d. oraz w prawie o ruchu drogowym, ponieważ już z dokumentacji fotograficznej wynika jaki skład posiadał przewożony ładunek i że skład ten odpowiadał pozycji 17 05 04 (gleba, ziemia w tym kamienie).
Sąd I instancji podkreślił, że transportujący odpady winien posiadać wpis w rejestrze BDO, a kierowca w trakcie transportu winien posiadać potwierdzenie wygenerowane (BDO) oraz dokument, o którym mowa w § 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. WSA nie zgodził się ze skarżącym, iż był on zwolniony z prowadzenia jakiejkolwiek ewidencji, a tym samym, aby kierowca nie miał obowiązku posiadania jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanego odpadu. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że nie musi posiadać jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanego ładunku z uwagi na okoliczność, że "odpad o kodzie 17 05 04 nie wymaga prowadzenia ewidencji jeżeli w jednym roku posiadacz dysponuje ilością mniejszą niż 20 ton takich odpadów na rok".
W podstawie prawnej wyroku wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.").
Skarżący zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrotu od strony przeciwnej kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zdaniem skarżącego podstawę skargi kasacyjnej stanowi naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przepisów postępowania, tzn. 145 §1 pkt 1, lit. c a także art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku §11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów oraz art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach poprzez faktyczne nierozpatrzenie istotnych zarzutów podniesionych w skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego co spowodowało, iż sprawa nie została rozstrzygnięta w jej całokształcie, a argumenty strony skarżącej dotyczące braku obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, a tym samym posiadania dokumentu przewozowego na gruncie przywołanego §11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów pozostały faktycznie niezauważone przez Skład Orzekający i nierozpatrzone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a organ nie wniósł o jej przeprowadzenie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689).
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wprawdzie w ramach podstaw prawnych skarżący wskazał zarówno art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., tym niemniej w zarzutach podniesiono, że podstawę stanowi naruszenie przepisów postępowania, tzn. 145 §1 pkt 1, lit. c, a także art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku §11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów oraz art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach poprzez faktyczne nierozpatrzenie istotnych zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącego. Należy więc przyjąć, że w skardze nie podniesiono zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. W przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W tym też kontekście podkreślenia i zarazem przypomnienia wymaga, że konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Stąd należy przyjąć, że zarzutem określonym w skardze jest jedynie fakt nierozpatrzenia przez Sąd I instancji wszystkich zarzutów skargi, a więc naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy.
Co do zasady, art. 134 §1 p.p.s.a. wymaga ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w skardze, jednakże brak tego, jak również skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygniecie nie wpływają - nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, sąd nie musi odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności (zob. wyrok NSA z 12 września 2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689, wyrok NSA z 22.10.2024 r., III OSK 1587/24, LEX nr 3780732).
W niniejszej sprawie Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów, w tym również kwestii związanej z zastosowaniem §11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów oraz art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach
Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm.) posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia na bieżąco ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, zwanej dalej "ewidencją odpadów". Z kolei ust. 4 powołanego przepisu stanowi, że obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy:
1) wytwórców:
a) odpadów komunalnych,
b) odpadów w postaci pojazdów wycofanych z eksploatacji, jeżeli pojazdy te zostały przekazane do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów,
c) będących rolnikami gospodarującymi na powierzchni użytków rolnych poniżej 75 ha, o ile nie podlegają wpisowi do rejestru na podstawie art. 51 ust. 1,
d) odpadów budowlanych i rozbiórkowych pochodzących z robót budowlanych prowadzonych przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami;
2) osób fizycznych i jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8;
3) podmiotów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 i 12;
4) rodzajów odpadów lub ilości odpadów określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.
W ust. 5 wskazanego przepisu ustawodawca przewidział delegację do wydania rozporządzenia dla ministra właściwego do spraw klimatu co do określenia rodzajów odpadów lub ilości odpadów, dla których nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, kierując się ich szkodliwością oraz potrzebą wprowadzenia ułatwień w przypadku wytwarzania niewielkich ilości odpadów. Na tej podstawie zostało wydane stosowne rozporządzenie, które przewiduje, że w stosunku do gleby i ziemi, w tym kamieni, innych niż wymienione w 17 05 03, nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji, jeżeli ich ilość nie przekracza 20 ton (Mg) na rok.
W niniejszej sprawie odpady przewożone przez skarżącego zostały zakwalifikowane do grupy o kodzie 19 05 04, a więc była to właśnie ziemia, glina i kamienie. Odpady te pochodziły z budowy kanalizacji, która miała miejsce w miejscowości R. oraz innych przyległych miejscowościach. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie występują odpady, gdyż zgodnie z art. 2 ustawy o odpadach ustawy tej nie stosuje się jedynie do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych o ile materiały te zostały wykorzystane do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Z kolei skarżący wywiózł wskazany materiał z terenu budowy.
Należy podkreślić, że regulacja przewidziana w art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach ma charakter wyjątkowy. To na skarżącym ciążył więc obowiązek wykazania, że niniejszy przepis powinien zostać zastosowany, a jednak do tego nie doszło na skutek błędu w ustaleniu stanu faktycznego. Takiego zarzutu jednak w skardze kasacyjnej nie ma. Jedynie na marginesie należy wskazać, że zobrazowana w aktach za pomocą zdjęć ilość przewożonego odpadu niewątpliwie przekracza wskazane 20 ton. Co więcej sama wywrotka może jednorazowo pomieścić do 10 ton takich odpadów, a zwolnienie z prowadzenia ewidencji o którym mowa w powołanym wyżej rozporządzeniu dotyczy ilości do 20 ton na rok. Stąd nie wymaga dowodzenia fakt powszechnie znany, że mając na względzie całą prowadzona przez skarżącego inwestycję ilość odpadów niewątpliwie przekroczyła wskazane 20 ton na rok. Należy jeszcze raz podkreślić, że skoro regulacja zwalniająca z prowadzenia ewidencji jest wyjątkiem od zasady, to właśnie na skarżącym ciąży obowiązek udowodnienia, że powinna ona zostać zastosowana, a czego skarżący nie wykazał w postępowaniu dowodowym przed organem administracyjnym.
Skarżący nie podważał natomiast prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, a jedynie wskazywał na nie ustosunkowanie się Sądu I instancji do podniesionych przez niego w skardze zarzutów. Stąd również nie sposób przyjąć, że mamy do czynienia z zarzutem dotyczącym prawa materialnego, z uwagi na wskazanie w petitum skargi kasacyjnej na §11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów oraz na art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach. "Ocena bowiem zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA: z 13.02.2009 r., I OSK 414/08, CBOSA; z 29.04.2014 r., II OSK 2887/12, LEX nr 1575609; z 13.05.2014 r., I GSK 482/12, LEX nr 1480810; z 23.09.2014 r., II FSK 2327/12, LEX nr 1572494; z 30.10.2014 r., I GSK 186/13, LEX 1587438; z 4.11.2014 r., I GSK 824/13, LEX nr 1590921; z 10.12.2014 r., II OSK 981/13, LEX nr 1637150; z 11.07.2017 r., II FSK 1633/15, LEX nr 2328441 i II FSK 1690/15, LEX nr 2328437; z 11.01.2024 r., III FSK 3460/21, LEX nr 3672711)" (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 174).
W niniejszej sprawie skarżący w zarzutach co do naruszenia przepisów postepowania ani nie kwestionuje stanu faktycznego+, ani go skutecznie nie podważa. Z kolei zarzut braku rozpatrzenia istotnych zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie wobec precyzyjnego odniesienia się w kontrolowanym uzasadnieniu Sądu I instancji do wszystkich podnoszonych zarzutów.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
O sprostowaniu komparycji zaskarżonego wyroku postanowiono na podstawie art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a, w myśl których sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. W niniejszej sprawie w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 150/23 data zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowość ta, jako mająca oczywisty charakter, uzasadniała zatem dokonanie sprostowania.
.