II GSK 1449/24

II GSK 1449/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz
Mirosław Trzecki /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1884/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2024-02-14
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 par. 4, art. 153, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1061
art. 140
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 1260
art. 49 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
Dz.U. 2017 poz 1875
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1884/23 w sprawie ze skargi A.P. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 19 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie na rzecz A.P. 490 (czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 lutego 2024 r. o sygn. akt III SA/Kr 1884/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A.P. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury i Transportu w Krakowie z 19 września 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie (dalej jako: "organ"), 19 września 2018 r. dokonał zatwierdzenia stałej organizacji ruchu według projektu nr [...] w Strefie Płatnego Parkowania [...] na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.; dalej jako: "p.r.d.") oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784).
A.P. (dalej jako: "skarżąca") w skardze do WSA domagała się stwierdzenia nieważności aktu organu.
Skarżąca podniosła, że organ jako podmiot uprawniony do zarządzania i organizacji ruchem miał obowiązek zapewnić sprawność, efektywność i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zdaniem skarżącej projekt organizacji ruchu powinien też spełniać oczekiwania lokalnej społeczności, jednakże zatwierdzony w przedmiotowej sprawie projekt organizacji ruchu nie spełnia jej oczekiwań. Skarżąca wskazała, że problem z dostępem do swoich nieruchomości mieszkańcy (ojciec skarżącej) monitował organowi, jednak monity te w żaden konstruktywny sposób nie zostały uwzględnione.
Zdaniem skarżącej, zatwierdzony projekt organizacji ruchu, w zakresie w jakim uniemożliwia lub utrudnia wyjazd z nieruchomości nr 5 jest sprzeczny z art. 49 ust. 2 pkt 1 p.r.d.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1310/18 (1) stwierdził nieważność zaskarżonego aktu w części dotyczącej umieszczenia po prawej stronie ulicy [...], na wysokości nieruchomości nr [...], poziomych pasów postojowych o szerokości dwóch metrów, oznaczonych znakiem poziomym [...] oraz znakami pionowymi [...] i [...]; (2) w pozostałym zakresie skargę odrzucił; (3) zasądził zwrotu kosztów postępowania.
Prezydent wniósł skargę kasacyjną od ww. rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 2292/19, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 1 i 3 oraz w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po ponownym rozpoznaniu, postanowieniem z 22 czerwca 2023 r, sygn. akt III SA/Kr 514/23, odrzucił skargę.
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 1896/23, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1884/23 oddalił skargę skarżącej.
Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę, dokonując oceny prawnej zaskarżonego aktu z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 2292/19.
Sąd podzielił stanowisko organu, że pas postojowy o szerokości 2 m, który jest zlokalizowany naprzeciwko bram wjazdowych do posesji nr [...] przy ul. [...] - jest zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (zał. nr 2 pkt. 5.2.5.). Zdaniem WSA ulica [...], na przedmiotowym odcinku, jest drogą jednokierunkową o klasie dojazdowej i zgodnie z warunkami technicznymi - jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie szerokość pasa ruchu w przedmiotowej lokalizacji wynosi 3 m, a chodnik przy posesji nr [...] ma szerokość 2,4 m, w związku z czym procedura dotycząca wprowadzenia przedmiotowej organizacji ruchu została zachowana i nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.
W ocenie WSA stosownie do § 15 ust. 1 pkt 6 obowiązującego na dzień podjęcia zaskarżonego aktu rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.124), szerokość pasa ruchu na drodze klasy D (dojazdowej, jaką jest ulica [...] na przedmiotowym odcinku), powinna wynosić 2,5 m, a zatem pas ruchu o szerokości 3 m spełnia to wymaganie.
Sąd podkreślił również, że kwestia dotycząca szerokości drogi manewrowej do wjazdu na nieruchomość skarżącej wynosi 5,4 m (3 m jezdni i 2,4 m chodnika), jest zatem o 0,4 m szersza od wartości minimalnej dla tego rodzaju usytuowania wjazdu na miejsce postojowe, w tym wypadku znajdujące się na nieruchomości skarżącej, której brama wjazdowa usytuowana jest prostopadle do ul. [...]. Zdaniem Sądu uzasadniona była zatem analogia zarówno do § 116 obowiązującego na dzień podjęcia zaskarżonego aktu rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym szerokość drogi manewrowej przy stanowiskach postojowych usytuowanych pod kątem 90° w stosunku do krawędzi jezdni, nie powinna być mniejsza niż 5 m, jak i § 104 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zgodnie z którym dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi, ale co najmniej przy usytuowaniu prostopadłym - 5,0 m.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, wnosząc o o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.
Zarzuciła:
1. na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy, w tym w szczególności brak merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze oraz rozwiniętych na rozprawie w dniu 7 lutego 2024 r., w szczególności w zakresie niezgodności zatwierdzonej organizacji ruchu z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym;
2. na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej części aktu organu, podczas gdy akt ten obarczony jest naruszeniami prawa stwarzającymi konieczność stwierdzenia jego nieważności we wskazanym zakresie;
3. na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 190 p.p.s.a. w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaniechał dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu zgodnie z wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny odpowiednio w wyroku o sygn. I OSK 2292/19 i postanowieniu sygn. II GSK 1896/23 w wyniku czego poprzestał na przyjęciu za własną argumentacji organu, zawartej w odpowiedzi na skargę;
4. na zasadzie art, 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 153 p.p.s.a. przez pominięcie wskazań co do dalszego postępowania określonych orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłymi w przedmiotowej sprawie, nakazującymi dokonanie oceny legalności zaskarżonego aktu w powiązaniu z przepisami regulującymi zarządzanie ruchem, bezpieczeństwo ruchu oraz sposób i warunki umieszczania znaków i sygnałów drogowych, tj. między innymi ustawy Prawo o ruchu drogowym, która to ustawa znalazła się poza zakresem dokonanej przez sąd wojewódzki kontroli;
5. na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny dlaczego w przedmiotowej sprawie nie stwierdził naruszenia przez akt zatwierdzenia stałej organizacji ruchu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz regulacji wynikających z rozporządzeń w sprawie szczegółowych zasad zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem i w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, a nadto nie uzasadnił dopuszczalności i zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie w drodze analogii regulacji dotyczących m.in. parkowania prostopadłego:
6. na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 49 ust. 2 pkt 1 p.r.d. i § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. 177, poz. 1729: dalej jako; rozporządzenie w sprawie zarządzania ruchem na drogach) poprzez ich niezastosowanie, które skutkowało oddaleniem skargi podczas gdy przedmiotowe naruszenia prawa uzasadniały stwierdzenie nieważności aktu w zaskarżonej części.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, zasadnie zarzucono w niej bowiem naruszenie prawa przez Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał najdalej idący zarzut procesowy podniesiony w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ dopiero po przesądzeniu, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało tak skonstruowane, że NSA jest w stanie przeprowadzić kontrolę kasacyjną tego wyroku, możliwie jest przystąpienie do oceny zasadności pozostałych zarzutów kasacyjnych.
Rozpoznać go należy łącznie z zarzutem naruszenia art. 153 i art. 190 p.p.s.a.
Przedmiotowa spraw była dwukrotnie przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z 18 listopada 2022 r. ( sygn. akt I OSK 2292/19 ) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt I i III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 kwietnia 2019 r. ( sygn akt III SA/Kr 1310/18 ) stwierdzającego nieważność aktu Dyrektora Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w części dotyczącej umieszczenia po prawej stronie ulicy [...] na wysokości nieruchomości nr [...] poziomych pasów postojowych o szerokości dwóch metrów, oznaczonych znakiem poziomym [...] oraz znakami pionowymi [...] i [...].
Kolejne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie tj. postanowienie z 22 czerwca 2023 r. ( sygn. akt III SA/Kr 514/23) odrzucające skargę Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 listopada 2023 r. ( sygn. akt II GSK 1896/23 ) uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji uchybił nakazowi przewidzianemu w art. 190 p.p.s.a., gdyż "nie zastosował się do wskazań wynikających z dostrzeżonych przez NSA wadliwości i braków wyroku z dnia 11 kwietnia 2019 r., oraz wykładni zawartej w motywach orzeczenia kasacyjnego, a także pomieszczonych w nim wskazań co do dalszego postępowania".
Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo wskazał, że NSA w uzasadnieniu wyroku z 18 listopada 2022 r. eliminując art. 140 k.c. jako podstawę prawną istnienia interesu prawnego skarżącej do wniesienia skargi nie przesądził jednak w żaden sposób, iż istniała lub nie istniała inna postawa prawna, która mogła stanowić podstawę istnienia interesu prawnego strony w domaganiu się kontroli wydanego w sprawie aktu Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie.
NSA nakazał WSA w Krakowie dokonanie ponownej oceny istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., i wzięcie pod uwagę nie tylko przepisów powołanych rozporządzeń z dnia 23 września 2003 r. i z dnia 3 lipca 2003 r. ale "również przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, z których strona podnosząc trudność lub niemożliwość korzystania z drogi (dostępu do niej) objętej zmianami ruchu przewidzianymi w zaskarżonym akcie, wywodzić mogła istnienie interesu prawnego w domaganiu się poddania kontroli sądowej tego aktu".
W ocenie NSA ma rację skarżąca kasacyjnie zarzucając, że w tej sprawie Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez wyjaśnienia, dlaczego nie stwierdził naruszenia przez zaskarżony akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu przepisów u.p.r.d.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku Sądu. Zobowiązuje on do zawarcia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienia. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z wymienionych w tym przepisie elementów. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tego przepisu. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień stanowiących, w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., kolejne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwłaszcza podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uzasadnienie orzeczenia nie może zatem sprowadzać się jedynie do rekapitulacji przebiegu postępowania i powielenia stanowiska organu. Dokonując kontroli legalności, sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym przez organ oraz zajętego przez organ stanowiska prawnego, zwłaszcza jeżeli są one kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. m.in. wyrok NSA dnia z 13 stycznia 2009r., sygn. akt I FSK 1904/07). Dopiero tak przeprowadzona kontrola sądowa pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu oraz umożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, co w niniejszej sprawie zachodzi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a., nie jest bowiem wystarczające ograniczenie się przez Sąd jedynie do przytoczenia tego co ustalił organ oraz powtórzenia w całości jego argumentacji.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, ogranicza się do przytoczenia in extenso treści obowiązującej regulacji prawnej i powtórzenia konkluzji prawnych organu o tym, które przepisy powinny mieć w sprawie zastosowanie, przy czym Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów i argumentów, że zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu wyznaczający pas postojowy na jezdni naprzeciw bramy wjazdowej do posesji i garażu nieruchomości nr [...] znajdującej się przy uli. [...] stanowiącej własność skarżącej tworzy sytuację zagrożenia w ruchu drogowy, spełniającą hipotezę przepisu art. 49 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Sąd całkowicie pominął zarzuty skargi, w których znajdowały się szerokie wywody skarżącej, że umieszczony pas postojowy utrudnia wjazd i wyjazd z jej posesji, że organ nie wziął pod uwagę szerokości bram wjazdowych i ukształtowania terenu ( garaż skarżącej znajduje się poniżej poziomu jedni i chodnika i z obu stron okala go betonowe obramowanie ). Akceptując stanowisko organu, Sąd nie wyraził zatem w uzasadnieniu w tym zakresie żadnego własnego stanowiska, całkowicie pomijając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa poprzez niezastosowanie art. 49 ust. 2 pkt 1 p.r.d.). Najbardziej sporna kwestia w tej sprawie, fundamentalna dla jej rozstrzygnięcia, została zatem pozostawiona bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów skarżącej. Trafnie zatem zarzuca skarżąca kasacyjnie, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie spełnia wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Samo przytoczenie przepisów, bez precyzyjnego wskazania które z nich według Sądu stanowiły podstawę rozstrzygnięcia i – w kontekście przyjętej przez organ koncepcji działania ciągłego – z jakiego powodu, uznać należy za niewystarczające. Nie spełnia standardów prawidłowej kontroli sądowej legalności działania administracji poprzestanie przez Sąd na podzieleniu prawnego poglądu organu administracji, bez dokonania jego oceny, i bez odniesienia się do argumentów strony skarżącej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest na tyle ogólne, że wymyka się spod kontroli Sądu drugiej instancji, naruszając art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.
Taki sposób procedowania Sądu oznacza jednocześnie naruszenie art. 190 p.p.s.a., bowiem w toku ponownego, już trzeciego z kolei, rozpoznawania sprawy Sąd w istocie nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu zgodnie z wytycznymi zawartymi w orzeczeniach NSA z 18 listopada 2022 r. i 28 listopada 2023 r., a zatem nie wypełnił powierzonego mu zadania przeprowadzenia sądowej kontroli administracji.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.
Ponieważ zasadny okazał się zarzut naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa procesowego, przedwczesne byłoby dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wobec bowiem powyżej wskazanych braków uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, niedopuszczalne byłoby przesądzenie przez sąd kasacyjny prawidłowości zastosowanej w tej sprawie podstawy prawnej. NSA nie powinien zastępować Sądu pierwszej instancji w przeprowadzeniu kontroli instancyjnej zaskarżonej decyzji, jego rolą jest bowiem kontrola rozstrzygnięcia sądu, a nie organu.
W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd pierwszej instancji powinien dokonać rzetelnej i wnikliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i precyzyjnie wskazać w uzasadnieniu wyroku podstawę faktyczną i prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie, szczegółowo ustosunkowując się do zarzutów i argumentacji podniesionej w skardze. Dopiero tak przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola zaskarżonego aktu umożliwi następnie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ewentualną kontrolę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Zasądzona na rzecz skarżącej kasacyjnie kwota stanowi zwrot kosztów postępowania z tytułu uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (150 zł), opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (100 zł) oraz z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, który występował przed Sądem pierwszej instancji (240 zł).