II GSK 144/11

II GSK 144/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-01-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 983/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2010-11-08
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 113, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2009 nr 101 poz 840
§ 21 ust. 1
Rozporządzenie MInistra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty  i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w  programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013"
Dz.U.UE.L 2006 nr 223 poz 1 art. 3 lit. b
Rozporządzenie Rady (WE) NR 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 983/10 w sprawie ze skargi K. L. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. L. P. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 983/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę K. L. P. (dalej: wnioskodawca, skarżący) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, z następującym uzasadnieniem.
W dniu 1 września 2009 r. do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek K. L. P. o dofinansowanie operacji "Wcześniejsza emerytura" w ramach środka 1.5 "rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką", objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej. Organ rozpatrujący sprawę wskazał, iż pomoc finansowa skierowana jest do rybaków, którzy dopiero zamierzają trwale zaprzestać wykonywania zawodu rybaka w związku z realizacją programu. Wyjaśniono, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że wnioskodawca pracował do 31 grudnia 2008 r., a zatem na dzień złożenia wniosku nie wykonywał zawodu rybaka, nie może zatem skorzystać z pomocy przewidzianej Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2010 r., Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że ubiegający się o dofinansowanie nie wykazał, iż w dniu składania wniosku był rybakiem w rozumieniu art. 3 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L 223 z dnia 15 sierpnia 2006 r., str. 1, dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006). Nie spełnił więc wymogu z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 – Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 101, poz. 840 ze zm.; dalej: rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r.). Wyklucza to możliwość przyznania mu pomocy finansowej na realizację operacji dotyczącej wcześniejszej emerytury w ramach środka 1.5 "rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" mimo, że ukończył on co najmniej 55 rok życia, a jego staż pracy w tym zawodzie wynosi co najmniej 10 lat. Podkreślono, że fakt posiadania dokumentów upoważniających do wykonywania zawodu rybaka nie jest jednoznaczny z wykonywaniem tego zawodu na pokładzie czynnego statku rybackiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że podstawę prawną przyznania pomocy finansowej na realizację środka 1.5 Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką, objętego osią priorytetową 1 – Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", stanowiącego załącznik do obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (M. P. Nr 51, poz. 739), stanowi Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006 w którym ustanowiono Europejski Fundusz Rybacki (dalej: "EFR") oraz określono ramy wsparcia wspólnotowego na rzecz zrównoważonego rozwoju sektora rybactwa, obszarów zależnych głównie od rybactwa, a także rybołówstwa śródlądowego.
W art. 3 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 zawarto definicję rybaka –osoby, której zajęciem, uznanym przez państwo członkowskie, jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego.
W dziale VI Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", który został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z 16 października 2008 r., w opisie środka 1.5 Rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką wyjaśniono, iż restrukturyzacja polskiej floty, planowana na okres programowania 2007-2013, wiązała się będzie z dalszym ograniczeniem potencjału połowowego tak, by najlepiej dostosować go do dostępnych zasobów, i będzie miała niekorzystny wpływ na zatrudnienie i sytuację społeczno-ekonomiczną na obszarach rybackich. W związku z tym konieczne jest podjęcie towarzyszących działań społeczno-ekonomicznych w celu zrównoważenia niekorzystnych efektów Planu Dostosowania Nakładu Połowowego, udzielanie wsparcia, różnicowanie działalności na obszarach dotkniętych problemem. Główny typ wsparcia dotyczyć miał m.in. rekompensat za wcześniejsze odejście z zawodu rybaka, w tym wcześniejszych emerytur, jako kontynuacji mechanizmów i projektów Finansowego Instrumentu Wspierania Rybołówstwa. Jako beneficjentów tego środka wskazano rybaków.
W § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. wskazano, iż pomoc w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących wcześniejszych emerytur jest przyznawana, w formie rekompensaty, rybakowi, który trwale zaprzestał wykonywania zawodu rybaka, ukończył co najmniej 55 rok życia oraz pracował w zawodzie rybaka na statku rybackim co najmniej przez 10 lat.
W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni powyższego przepisu. Istotą pomocy w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących wcześniejszych emerytur jest bowiem – zarówno w świetle prawa wspólnotowego, jak i regulacji krajowych – ochrona socjalna czynnych zawodowo pracowników sektora rybołówstwa dotkniętego skutkami realizacji programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Organy orzekające w sprawie, opierając się na zapisach świadectwa pracy oraz treści oświadczenia wnioskodawcy z dnia 10 października 2009 r., ustaliły w sposób bezsporny, iż wnioskodawca nie wykonywał zawodu rybaka w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie, a udzielanie pomocy osobie, która nie wykonuje zawodu rybaka nie byłoby zgodne z celem tego programu.
K. L. P. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. oraz art. 3 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "rybak", nieuwzględniającą wszystkich wersji językowych tłumaczenia pojęcia rybak w świetle art. 3 lit. b Rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006, a w konsekwencji niewłaściwą wykładnię § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. skutkującą uznaniem, że w odniesieniu do skarżącego nie zostały spełnione warunki określone w § 21 ust. 1 tego rozporządzenia, uzasadniające przyznanie pomocy finansowej w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących wcześniejszych emerytur;
- art. 3 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 poprzez naruszenie reguł wykładni i przyznanie pierwszeństwa wykładni celowościowej przed wykładnią językową, która jako pierwsza umożliwiała prawidłowe wyprowadzenie normy prawnej z art. 3 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w związku z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. z zastosowaniem innych, niż angielska wersji językowych (francuskiej, niemieckiej);
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 113 p.p.s.a. (rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia z urzędu wszelkich naruszeń prawa, orzeczenie sprzecznie z zasadą niezwiązania sądu granicami skargi, zamknięcie rozprawy bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, niedokonanie kontroli działalności organu orzekającego zgodnie z zasadą legalności);
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niespełnienie warunków przewidzianych dla uzasadnienia wyroku.
W uzasadnieniu wskazano, że zasadniczą kwestią dla prawidłowej interpretacji § 21 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. jest zdefiniowanie terminu "rybak" w oparciu o art. 3 lit. b Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1198/2006. Zdaniem skarżącego regulacja ustalona wprost w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. nie odpowiada regulacjom, które powinny być określone przez państwa członkowskie UE. W zaskarżonym wyroku brak jest odniesienia do wszystkich wersji językowych definicji rybaka. WSA w tej mierze nie przeprowadził żadnych wywodów, oparł się tylko i wyłącznie na interpretacji zwrotu "rybak" – jako osoby, której zajęciem, uznanym przez państwo członkowskie, jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego – tylko w oparciu o tłumaczenie tekstu na język polski.
Według skarżącego istnieje różnica pomiędzy wersją angielską, która kładzie nacisk na zatrudnienie i zawodowe wykonywanie rybactwa, a wersją francuską, która dużo szerzej określa termin "rybak" zwracając uwagę na wykonywanie rybactwa bez bliższego dookreślenia, w jaki sposób i w jakiej formie. Skarżący podniósł, że wersja francuska, jak i wersja niemiecka różnią się od angielskiej. W odniesieniu do § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. oznacza to według skarżącego, że – wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu wyroku – spełniał on wszystkie warunki: na dzień złożenia wniosku zaprzestał wykonywania zawodu rybaka, miał ukończone 55 lat oraz pracował w tym zawodzie ponad 10 lat.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego i materialnego.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nie zmierza do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń, przyjętych przez WSA jako prawidłowe przy wyrokowaniu. Na etapie postępowania kasacyjnego nie jest zatem sporne, że skarżący w dniu składania wniosku o przyznanie pomocy finansowej oraz w dacie wydawania kwestionowanych decyzji obu instancji osiągnął określony prawem wiek, posiadał wymagany okres pracy w zwodzie rybaka oraz zakończył wykonywanie tego zawodu (31 grudnia 2008 r.).
W świetle podstaw skargi kasacyjnej, sformułowanych w pkt 1 jej petitum, istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, jakie warunki musi spełniać wnioskodawca, aby istniała możliwość przyznania mu "wcześniejszej emerytury" w ramach środka 1,5 "rekompensaty społeczno-gospodarcze w celu zarządzania krajową flotą rybacką" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".
Objęty zarzutami skargi kasacyjnej § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. – w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku – stanowił, że pomoc w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących wcześniejszych emerytur jest przyznawana, w formie rekompensaty, rybakowi, który: 1) trwale zaprzestał wykonywania zawodu rybaka; 2) ukończył co najmniej 55 rok życia; 3) pracował w zawodzie rybaka na statku rybackim co najmniej przez 10 lat.
W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści przytoczonej regulacji należy wywieść, że poza wymogami dotyczącymi wieku (pkt 2), okresu pracy w zawodzie rybaka (pkt 3) oraz konieczności trwałego zaprzestania wykonywania zawodu rybaka (pkt 1) warunkiem przyznania określonej przepisem pomocy jest, aby wnioskodawca był rybakiem. Przepisy wskazanego rozporządzenia nie definiują terminu "rybak". Podkreślenia wymaga jednak, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 19 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619).
Ustawa ta – jak stanowi jej art. 1 – określa zadania oraz właściwość organów w zakresie wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem środków finansowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Rybackiego określonym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z 15 sierpnia 2006 r., str. 1), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1198/2006", oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 120 z 10 maja 2007 r., str. 1), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 498/2007" (art. 1 pkt 1) oraz warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osiami priorytetowymi zawartymi w programie operacyjnym, w tym pomocy technicznej, zwanych dalej "pomocą", w zakresie nieokreślonym w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej (art. 1 pkt 2).
Ponadto zgodnie z art. 9 pkt 3 ustawy w ramach programu operacyjnego pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19.
W tym stanie rzeczy w pełni uzasadnione jest poszukiwanie znaczenia terminu "rybak" w regulacjach unijnych. I tak, zgodnie z art. 3 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 "rybak" to osoba, której zajęciem – uznanym przez państwo członkowskie – jest zawodowe rybactwo na pokładzie czynnego statku rybackiego.
Nie ulega wątpliwości, że przepisy prawa wspólnotowego winny być interpretowane z uwzględnieniem nie tylko polskiej wersji językowej. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie – wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej – nie ma podstaw by twierdzić, że polska wersja językowa terminu "rybak", zawartej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1198/2006, nie była tożsama z definicją tego pojęcia w innych wersjach językowych tego aktu. Co istotne, zarówno w angielskiej, niemieckiej jak i francuskiej wersji odnośnie statku, na pokładzie którego wykonywane jest zawodowe zajęcie rybołówstwa – używa się pojęć oznaczających: czynny, aktywny, w ruchu.
W tym stanie rzeczy – wbrew wywodom skargi kasacyjnej – wykładnia językowa § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. oraz art. 3 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 wskazuje, że uprawnionym do złożenia wniosku jest rybak – jako osoba zajmująca się zawodowo rybołówstwem – który nie tylko spełnia wymogi z punktów 1-3 § 21 ust. 1 krajowego aktu wykonawczego, ale także starając się o przyznanie pomocy jest rybakiem czynnym zawodowo. Sam fakt posiadania uprawnień do wykonywania tego zawodu nie jest w tym zakresie wystarczający (v. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1485/10 oraz z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1529/10). Ponieważ organ orzekając w sprawie bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania taki stan rzeczy winien istnieć w dacie wydawania decyzji.
Za trafnością przedstawionego stanowiska przemawia też wykaz załączników, określony przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które dołącza się do wniosku o dofinansowanie. Zgodnie z pkt 5 ppkt 3 wykazu tych załączników w przypadku środka rekompensaty społeczno-gospodarczej do wniosku należy bowiem dołączyć pisemne zobowiązanie ubiegającego się o dofinansowanie do zaprzestania wykonywania zawodu rybaka. Wynika z tego, że zaprzestanie wykonywania zawodu rybaka winno nastąpić wskutek przyznania wcześniejszej emerytury.
Dodatkowo zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że w świetle powołanych w sprawie przepisów prawa wspólnotowego, jak i regulacji krajowych, z punktu widzenia celu rekompensat społeczno-gospodarczych istotą tej pomocy jest ochrona socjalna czynnych zawodowo pracowników sektora rybołówstwa dotkniętego skutkami realizacji programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".
Wypada też zauważyć, że prawodawca wprowadził w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 r. zmiany. Według znowelizowanego przepisu pomoc w ramach rekompensat społeczno-gospodarczych na realizację operacji dotyczących wcześniejszych emerytur jest przyznawana, w formie rekompensaty, osobie, która: 1) trwale zaprzestała wykonywania zawodu rybaka; 2) ukończyła co najmniej 55 rok życia; 3) pracowała w zawodzie rybaka na statkach rybackich co najmniej przez 10 lat, przy czym co najmniej 12 miesięcy w okresie 24 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Jednakże rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 – Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 43, poz. 249) w § 2 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.
Z przedstawionych wyżej względów zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – wskazanych w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej – przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, nie znajduje uzasadnienia.
Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie uzasadniają też zarzuty naruszania przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 113 p.p.s.a przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. W doktrynie trafnie podnosi się, że dostateczne wyjaśnienie sprawy to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia "prawdy materialnej". Sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, gdy zostały wyczerpane środki dowodowe przedstawione przez strony albo zaistniał stan zdolności sprawy do dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu (B. Dauter i in. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz" Lex, stan prawny 30 marca 2011 r. komentarz do art. 113 ustawy – i powołane tam: J. Gudowski, Przegląd orzecznictwa z zakresu prawa cywilnego procesowego (za II półrocze 1996 r.), PS 2001, nr 4, s. 81 oraz wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 388/08, LEX nr 563189).
W rozpoznawanej sprawie brak podstaw by przyjąć, że tak rozumiany stan dostatecznego wyjaśnienia sprawy nie wystąpił.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, iż sam fakt, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem nie znaczy, że uzasadnienie to nie spełnia wymogów określonych ww. przepisem.
Wobec powyższego skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.