II GSK 141/08

II GSK 141/08 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-01-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Robotowska
Janusz Drachal /przewodniczący/
Stanisław Gronowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II SA/Go 118/07 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2007-05-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 16 par. 1, art. 183 par. 2 pkt 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 26 par. 2.
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
art. 135 ust. 1.
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 105 ust. 2 pkt 5, art. 108 ust. 3.
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Stanisław Gronowski (spr.) Anna Robotowska Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Go 118/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin w zakresie uprawnień instruktora oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Go 118/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W.. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin w zakresie kategorii C, C+E uprawnień instruktora uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W.. na rzecz M. K. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
W okresie od dnia [...] do dnia [...] czerwca 2006 r. inspektor Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta G. przeprowadził, obejmującą okres od dnia [...] stycznia do dnia [...] czerwca 2006 r., kontrolę kompleksową Ośrodka Szkolenia Kierowców A., kierowanego przez M. K., zwanego dalej "skarżącym". Zakres kontroli obejmował sprawdzenie warunków lokalowych i wyposażenia Ośrodka oraz prawidłowość szkolenia praktycznego i teoretycznego jak też poprawność prowadzenia wymaganej dokumentacji. W wyniku kontroli sporządzono protokół z dnia [...] lipca 2007 r., w którym stwierdzono, że w ośrodku szkolenie prowadzi dwóch instruktorów: skarżący i A. P.. Ponadto stwierdzono: brak było aktualnych tekstów aktów prawnych, prowadzenie przez instruktora szkolenia praktycznego w ilości powyżej 8 godzin dziennie, prowadzenie szkolenia praktycznego w ilości mniejszej niż 2 godziny od zmierzchu do świtu, prowadzenie szkolenia praktycznego z więcej niż jedną osobą oraz, że litery adresu na pojazdach były mniejsze od 6 cm. Ponadto, w świetle protokołu z kontroli skarżący w dniach 2 i 7 marca prowadził szkolenie praktyczne w ilości po 9 godzin, szkolenie praktyczne poza obszarem zabudowanym w zakresie kategorii C+E zrealizował w ilości 8 godzin zamiast wymaganych 10, nie prowadził szkolenia praktycznego w okresie od zmierzchu do świtu w dniach [...] lutego oraz [...], [...], [...] i [...] maja prowadził szkolenie praktyczne z więcej niż jedną osobą. Nadto brak było oświadczenia instruktora o wykonywaniu pracy w innym miejscu.
Dnia 13 lipca 2006 r. do Wydziału Komunikacji wpłynęły wyjaśnienia skarżącego z dnia 10 lipca odnoszące się do treści protokołu kontroli. Wskazał w nich, iż dostęp do aktów prawnych zapewniony jest przez stałe łącze internetu i sprzęt drukujący, zakres szkolenia jest realizowany, a jedynie dokumentacja zawiera błędy, będące wynikiem wprowadzenia stosunkowo niedawno nowych wzorów kart przeprowadzania zajęć i warunków w jakich się je wypełnia, zaś co do wielkości liter wskazał na błędy w pisowni języka polskiego.
Pismem z dnia 18 lipca 2006 r. skarżący powiadomiony został przez organ o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania go na egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta G. W.., na podstawie przepisu art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej powoływanej jako Prd ) i art. 104 k.p.a., skierował skarżącego na egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę w zakresie kategorii C, C+E uprawnień instruktora i wyznaczył termin złożenia egzaminu do 20 października 2006 r. W myśl przepisu art. 108 ust. 3 Prd w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora, starosta może skierować go na egzamin, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt z urzędu bądź na wniosek organu sprawującego nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-4. Według organu I instancji w wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości opisane w protokole, które potwierdziła też sama strona w swych wyjaśnieniach. W świetle materiału dowodowego nieprawidłowości dotyczyły szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C oraz C + E. Charakter stwierdzonych nieprawidłowości stanowi rażące naruszenie wymogów prawa zawartych w § 3 ust. 1 pkt 4 litera d, w § 12 ust. 3, w § 14 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U z 2005 r. Nr 217, poz. 1834 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem, oraz § 3 ust. 4 pkt 2 litera c, pkt 3 i 4 załącznik nr 3 wymienionego rozporządzenia. W ocenie organu ustalenia zawarte w protokole, jak i przedłożone wyjaśnienia strony, potwierdzają wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora .
W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, iż organ nie wskazał w żaden sposób w oparciu o co wysnuł tezę o konieczności skierowania skarżącego na ponowny egzamin dla instruktora. Jego wiedzę i umiejętności, jak wywodził, w najlepszy sposób odzwierciedlają wyniki egzaminów szkolonych przez niego osób (egzamin zdawało od 65-95 % osób szkolonych przez skarżącego). Brak jest więc podstaw do przyjęcia istnienia uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności skarżącego.
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. W.. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podzieliło stanowisko organu I instancji, iż opisane w protokole z kompleksowej kontroli nieprawidłowości uzasadniają wątpliwości co do posiadania przez skarżącego wiedzy i umiejętności wymaganej od instruktora. Mimo pouczenia skarżący nie przedstawił w toku postępowania ani w odwołaniu dowodów podważających ustalenia zawarte w protokole kontroli. Przedłożone przez skarżącego statystyki zdawalności, w ocenie Kolegium, nie mogą stanowić wystarczającego dowodu świadczącego o braku uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności skarżącego jako instruktora. Zaakcentowało, na co wskazywał organ I instancji, wielokrotne naruszanie przez skarżącego przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r., co świadczy o wątpliwościach co do znajomości przez skarżącego przepisów z zakresu prowadzonej przez niego działalności. W ocenie organu II instancji, brak znajomości przepisów stanowi wystarczającą podstawę do powzięcia przez organ uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora.
W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W.. skarżący domagał się jej uchylenia. Podtrzymał wcześniejszą argumentację akcentując, że organ II instancji nie wypowiedział się czy stwierdzone w wyniku kontroli uchybienia mogą stanowić uzasadnione wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W.. uznał skargę za uzasadnioną. W świetle regulacji ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jak i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, należy odróżnić sytuację prawną przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców i będącego jego kierownikiem (§ 2 pkt 3 rozporządzenia), od sytuacji prawnej instruktora. To rozróżnienie sytuacji prawnej i związane z tym zróżnicowanie wynikających z przepisów prawa obowiązków musi być zachowane zarówno, gdy przedsiębiorca zatrudnia w ośrodku instruktorów nauki jazdy, jak i wtedy gdy, posiadając stosowne uprawnienia, jest jednocześnie instruktorem w tym ośrodku jak i jego kierownikiem. Organ I instancji, analizując wyniki protokołu kontroli ośrodka szkolenia kierowców, nie poddał ocenie czy wskazane w nim nieprawidłowości są wynikiem naruszenia przepisów regulujących obowiązki przedsiębiorcy, jako kierownika ośrodka szkolenia kierowców czy instruktora. Organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu swej decyzji z czego wywodzi fakt powzięcia uzasadnionych wątpliwości. Uznał natomiast, że charakter stwierdzonych protokołem nieprawidłowości stanowi rażące naruszenie wymogów prawa zawartych w § 3 ust. 1 pkt 4 litera d, w § 12 ust. 3, w § 14 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. oraz § 3 ust. 4 pkt 2 litera c, pkt 3 i 4 załącznika nr 3 tego rozporządzenia. Tymczasem dopuszczenie się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia jest przesłanką do wydania decyzji w przedmiocie skreślenia instruktora z ewidencji (art. 107 Prd ), a nie decyzji o skierowaniu instruktora na ponowny egzamin. Organ I instancji, nakładając na skarżącego obowiązek poddania się ponownemu egzaminowi, uczynił to bez analizy i rozróżnienia czy wykazane w protokole naruszenia, mające być źródłem uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora, są wynikiem uchybień w obowiązkach instruktora czy przedsiębiorcy - kierownika ośrodka szkolenia. Wskazanych wad decyzji organu I instancji nie usunął organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie skarżącego, naruszając tym samym przepis art. 138 k.p.a. Również organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, utożsamił status prawny przedsiębiorcy - kierownika ośrodka szkolenia ze statusem instruktora. Świadczy o tym stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż naruszenie przepisów świadczy o istnieniu wątpliwości co do znajomości przez skarżącego przepisów z zakresu prowadzonej działalności.
Zdaniem Sądu I instancji przesłanka powzięcia przez organ uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora jest spełniona w sytuacjach wskazujących na zaistnienie konkretnych okoliczności podważających jego wiedzę i umiejętności, przy czym punktem odniesienia dla oceny zaistnienia uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności powinien być zakres takiej wiedzy i umiejętności objęty programem szkolenia instruktorów nauki jazdy. Okoliczność, iż wskazany zakres wiedzy, wynikający z programu szkolenia, obejmuje również zasady prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz sporządzania wymaganej dokumentacji nie oznacza automatycznie, iż np.: stwierdzenie jego nienależytego wyposażenia oznacza brak wiedzy instruktora w zakresie takich wymogów i może być podstawą do powzięcia uzasadnionych wątpliwości, o których mowa w przepisie art. 108 ust. 3 Prd.
Skargą kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. W. zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
Kolegium zarzuciło wyrokowi naruszenie:
1. art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez wydanie orzeczenia sądu przez skład, w którym jeden z jego członków nie był sędzią,
2. art. 145 § 1 lit a i c p.p.s.a., poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący dopuścił się naruszenia art. 138 k.p.a. oraz art. 108 ust. 3 Prd w sytuacji kiedy to naruszenie nie miało miejsca,
3. art. 108 ust. 3 pkt 1 Prd poprzez bezpodstawne uznanie, że w stanie faktycznym objętym postępowaniem administracyjnym nie wystąpiły uzasadnione wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora w osobie skarżącego i brak było podstaw do skierowania go na egzamin, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 5 Prd,
4. § 3 ust. 1 pkt 4 lit d, § 12 ust. 3, § 14 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r., poprzez bezpodstawne uznanie, że stwierdzone przez organ I instancji uchybienia w szkoleniu kierowców nie wyczerpują przesłanek wyżej wymienionych przepisów,
5. § 3 ust. 4 pkt 2 lit. c oraz § 3 ust. 4 pkt 3 i 4 załącznika nr 3 do powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez bezpodstawne uznanie, że naruszenie tych przepisów prawa nie świadczy i nie może nasuwać wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora.
W ocenie Kolegium wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora bezspornie narzucają stwierdzone przez kontrolujących, w trakcie przeprowadzonej kontroli ośrodka, okoliczności, iż instruktor szkolił kursantów z naruszeniem postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. i załącznika Nr 3 do tego rozporządzenia. Zdaniem kolegium wykazane zostały okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia organu, zaś okoliczności te bezspornie wynikały z przeprowadzonej w ośrodku szkolenia kierowców kontroli oraz na podstawie stwierdzonych w jej trakcie nieprawidłowości. W ocenie kolegium postępowanie przed organem pierwszej instancji wykazało istnienie uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora jednakże nie wykazało ono rażącego naruszenia prawa i z tego powodu, pomimo powołania się przez organ pierwszej instancji na rażące naruszenia prawa decyzja tego organu była prawidłowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 16 § 1 p.p.s.a., w którego naruszeniu wnoszący skargę kasacyjną organ upatruje nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez sprzeczny z przepisami skład sądu orzekającego w pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Zarzut ten w istocie dotyczy zgodności z Konstytucją powyżej powołanego przepisu p.p.s.a. oraz przepisu art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zwanej dalej p.u.s.a. Wskazać należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt SK 7/06 (OTK-A 2007, Nr 9, poz. 108 ), którego przedmiotem oceny były przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sadów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), kształtujące instytucję asesora sądowego, stwierdził niekostytucyjność tych przepisów oraz orzekł, iż przepisy dotyczące asesorów tracą moc z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia przedmiotowego wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Stanowisko to oznacza, iż do czasu utraty mocy obowiązującego art. 135 ust. 1 powyższej ustawy należy stosować przepisy dotychczasowe.
Na tle rozważanego zarzutu kasacyjnego uwzględnienia wymaga w szczególności stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w powołanym wyroku, że nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencję do powierzania asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony, nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu. W związku z tym, udział w składzie orzekającym asesora sądowego, któremu na podstawie art. 26 § 2 p.u.s.a. powierzono pełnienie czynności sędziowskich, nie powinien być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Tym samym brak jest przesłanek do uznania, że zaistniała przyczyna nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Również w wyroku z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1447/07, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż pojęcie sędziego, użyte w art. 16 § 1 p.p.s.a. dotyczy również asesora, który, tak jak sędzia, ma akt mianowania. Zatem, nie ma podstaw do unieważnienia orzeczeń sądów administracyjnych wydanych przez składy orzekające z udziałem asesorów. Powyższe czyni postawiony w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej zarzut bezzasadnym.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów, z których skarga kasacyjna w istocie wywodzi, iż stwierdzone naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i załącznika nr 3 do tego rozporządzenia, stanowiły podstawę do powzięcia przez organ uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności skarżącego jako instruktora, a tym samym uzasadniały zastosowania wobec niego przepisu art. 108 ust. 3 Prd, nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
Z treści przepisu art. 108 ust. 3 Prd, jak już wyżej wskazano, wynika, iż w przypadku uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora starosta może skierować go na egzamin, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Skierowanie to może nastąpić, co wymaga podkreślenia, w razie nasuwających się wątpliwości, czy instruktor posiada kwalifikacje fachowe do wykonywania stojących przed nim zadań. Przesłankami do nabrania takich wątpliwości mogą być przykładowo spostrzeżenia poczynione w toku hospitacji zajęć prowadzonych przez inspektora, wskazujące na istotne braki w wiedzy teoretycznej z zakresu wykładanego przedmiotu, zgromadzenie przez instruktora dużej ilości punktów karnych za naruszenie przepisów o ruchu drogowym lub zaistnienie wypadku drogowego w czasie jazdy szkoleniowej pod nadzorem instruktora, będącego wynikiem nieprawidłowego wykonywania przez niego obowiązków. Materiał dowodowy, a w szczególności protokół z dnia [...] lipca 2006 r. z przeprowadzonej kontroli w ośrodka szkolenia kierowców prowadzonego przez skarżącego, nie zawiera dostatecznie przejrzystych informacji lub ustaleń mogących skutkować powzięciem uzasadnionych wątpliwości co do wiedzy i umiejętności skarżącego jako instruktora, o których mowa w art. 108 ust. 3 Prd. Protokół ten nie zawiera bowiem informacji, aby w trakcie kontroli skarżący podczas prowadzenia zajęć teoretycznych bądź praktycznych wykazał się brakiem wiedzy teoretycznej w zakresie wykładanego przedmiotu lub brakiem umiejętności praktycznych w trakcie prowadzenia szkolenia praktycznego. Wątpliwości co do wiedzy i umiejętności skarżącego nie potwierdza także treść protokołu, w którego punkcie VI – Kontrola przebiegu szkolenia, kontrolujący stwierdził, iż wymogi merytoryczne i dydaktyczne w zakresie szkolenia teoretycznego, szkolenia praktycznego na placu manewrowym i szkolenia w ruchu drogowym zostały przez skarżącego spełnione.
Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. i załącznika nr 3 do tego rozporządzenia, na które powołuje się skarga kasacyjna, określają limity czasowe i ilościowe dla prowadzonego szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do prowadzenia pojazdów w zakresie ogólnym jak i dla poszczególnych kategorii prawa jazdy odnośnie łącznego czasu pracy instruktora w czasie doby, ilości godzin zajęć praktycznych, jakie instruktor zobowiązany jest przeprowadzić w określonych warunkach (np.: od zmierzchu do świtu, poza obszarem zabudowanym) dla danej kategorii oraz ilości osób z którymi instruktor może prowadzić w danym czasie zajęcia praktyczne. Brak jest dostatecznie uzasadnionych podstaw do przyjęcia przez organ w rzeczy samej domniemania faktycznego, które z faktów przekroczenia przez skarżącego ilości łącznego czasu pracy instruktora przy prowadzeniu zajęć praktycznych w ciągu doby, nieprowadzenia szkolenia praktycznego w ruchu drogowym w okresie od zmierzchu do świtu, prowadzenia szkolenia praktycznego z więcej niż jedną osobą oraz prowadzenia szkolenia praktycznego poza obszarem zabudowanym w ilości godzin mniejszej niż przewidziana wymogami szkolenia, wprost wyprowadza wątpliwości co do wiedzy i umiejętności skarżącego jako instruktora w świetle przepisu art. 108 ust. 3 Prd. W szczególności, co jest mankamentem postępowania, zarówno organu I instancji, jak i odwoławczego, iż w postępowaniu administracyjnym nie rozważono, czy zarzucane w protokole kontroli nieprawidłowości są przejawem nie tyle braku wiedzy i umiejętności skarżącego jako instruktora, w rozumieniu przepisu art. 108 ust. 3 Prd, co naruszaniem wskazanych przepisów, które w ocenie organu wnoszącego skargę kasacyjna nie było rażące.
Dodać przy tym należy, na co słusznie wskazuje wyrok Sądu I instancji, że decyzja organu I instancji wskazywała jedynie na rażące naruszenia przez skarżącego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r., co nie jest podstawą dla skierowania na egzamin w świetle przepisu art. 108 ust. 3 Prd. Natomiast organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie wskazał, które elementy materiału dowodowego wskazywałyby bezspornie na zaistnienie przesłanek z art. 108 ust. 3 Prd, a tym samym przemawiałyby za trafnością i prawidłowością decyzji organu I instancji. Ograniczając się do stwierdzenia, za organem pierwszej instancji, iż naruszenie tych przepisów świadczy o wątpliwościach co do znajomości przepisów z zakresu prowadzonej przez skarżącego działalności zaś brak znajomości tych przepisów stanowi wystarczającą podstawę do powzięcia wątpliwości co do wiedzy i umiejętności instruktora, czyni wobec braku wyczerpującego uzasadnienia w tym zakresie decyzję organu odwoławczego niemożliwą do zweryfikowania w toku kontroli sądowoadministracyjnej pod względem jej prawidłowości.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.