II GSK 1408/25

II GSK 1408/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Rysz
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2351/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-11-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 1, art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 art., art. 141 § 4, art. 151, art. 153, art. 176 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 6 , art. 8 , art. 75 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 645
art. 40 ust. 12
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Protokolant asystent sędziego Tomasz Dąbrowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 2351/24 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 maja 2024 r. nr KOC/1804/Dr/24 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2024r., sygn. akt VI SA/Wa 2351/24 oddalił skargę C. Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: Kolegium, SKO) z 7 maja 2024 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
Z wyrokiem WSA nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając to orzeczenie w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami art.6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na wadliwym przyjęciu, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy biorąc pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy w rzeczywistości należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie oraz poprzedzające rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, albowiem naruszyły one przepisy art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy, polegający na błędnym przyjęciu, że doszło do zajęcia pasa drogowego,
c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i §4, art. 80, art. 84 § 1, art. 136 § 1 k.p.a., poprzez zaakceptowanie naruszeń w sferze gromadzenia dowodów popełnionych na etapie postępowania administracyjnego i wadliwe przyjęcie, iż materiał dowodowy zebrany przez organy był wystarczający do uznania, że doszło do zajęcia pasa drogowego, podczas gdy dowody te w rzeczywistości były niewystarczające do ustalenia faktu zajęcia pasa drogowego, tj. brak w aktach opinii biegłego geodety oraz mapy do celów prawnych z wrysowanym w odpowiedniej skali nośnikiem reklamowym przez biegłego geodetę w odniesieniu do granic pasa drogowego, brak uwzględnienia gzymsów znajdujących się na elewacji budynków przy ocenie przebiegu granicy pasa drogowego, a w rezultacie oddalenie skargi, w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dawał podstaw do wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego,
d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o znikomym naruszeniu prawa, w sytuacji w której zarówno czasookres którego dotyczy przedmiotowe postępowanie jak i sama powierzchnia reklamy przemawiają za jego zastosowaniem,
e) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi,
f) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem,
g) art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi,
h) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi,
2. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: przepisu art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 645 z późn. zm.; dalej: u.d.p.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wymierzającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego z uwagi na brak zezwolenia zarządcy drogi, podczas gdy nośnik reklamowy ze względu na swoje położenie względem drogi oraz brak funkcjonalnego związku z ruchem drogowym nie znajdował się w granicach pasa drogowego.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, zasądzenie od Kolegium na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie z ostrożności procesowej, w przypadku, gdyby Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji SKO, zasądzenie od Strony na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu Skarżąca kasacyjnie Spółka powołała argumenty na poparcie zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Spółki nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który przewiduje, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której podejmuje czynności Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W kontrolowanej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przyczyny nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona.
Wymaga podkreślenia, że w kontrolowanej sprawie wypowiadał się wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie VI SA/Wa 1428/20, który wyrokiem z 12 listopada 2020 r. uchylił decyzję Kolegium i Prezydenta, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 12 maja 2023 r. w sprawie II GSK 431/21 oddalił skargę kasacyjną SKO i podzielił stanowisko WSA, że stan faktyczny w zakresie przebiegu granicy pasa drogowego, a w konsekwencji lokalizacji reklamy/nośnika reklamowego nie został ustalony jednoznacznie. Jednocześnie Sąd kasacyjny stanął na stanowisku, że organ przy ustalaniu spornych okoliczności może posłużyć się wszelkimi dowodami w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., a nie tylko określonym typem mapy geodezyjnej czy operatem geodezyjnym, jak uważał WSA w sprawie
VI SA/Wa1428/20.
W obecnie kontrolowanej sprawie Sąd I instancji stanął na stanowisku, że organy uzupełniając materiał dowodowy o opinie geodezyjne i przeprowadzając ponownie analizę zgromadzonych dowodów zrealizowały zalecenia zawarte we wcześniejszych orzeczeniach Sądów obu instancji. Do tego wytyczne z wcześniejszych opisanych orzeczeń wiążą także orzekający obecnie Sąd na mocy art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Nie było podnoszone, aby uległy zmianie przepisy.
Zatem Skarżąca kasacyjnie, aby postawić skuteczne zarzuty wobec obecnie skarżonego wyroku WSA, przede wszystkim powinna była zgłosić zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. i wykazać, w jakim zakresie doszło do naruszenia tej regulacji.
Spółka zaś nie zgłosiła zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. ani w zarzutach, ani w ich uzasadnieniu. Niepodniesienie zarzutu naruszenia przez WSA w kontrolowanym orzeczeniu art. 153 p.p.s.a., należało odczytywać, że Sąd I instancji, akceptując stanowisko organów, zastosował się do oceny prawnej i wykonał zalecenia zawarte we wcześniejszych wyrokach. Tym samym zarzuty obecnie rozpoznawanej skargi kasacyjnej, co do braków postępowania dowodowego (pkt 1 i 2., który w rezultacie także podważa ustalenia faktyczne organu) należałoby uznać za nieskuteczne.
Równocześnie Sąd przy ocenie skargi kasacyjnej Spółki miał 0na uwadze uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, w której wyjaśniono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.
Należy podkreślić, że Spółka nie kwestionowała, aby organy (oraz kontrolujący je Sąd I instancji) naruszyły zalecaną przy gromadzeniu materiału dowodowego przez NSA w sprawie II GSK 431/21 regułę z art. 75 § 1 k.p.a., że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie podważyła więc legalności wcześniej zgromadzonych dowodów, uzupełnionych o opinię biegłego geodety, której dołączenia do akt nie dostrzegła. Sąd wyjaśnił, dlaczego uznał uzupełnione dowody za wystarczające, odwołując się przy tym do stanowiska NSA w sprawie II GSK 431/21. Zatem zarzut naruszenia art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. okazał się nietrafny.(por. zarzut z pkt 1 lit. c) skargi). Uchybienia przepisowi art. 136 § 1 k.p.a. Skarżąca nie wyjaśniła, na czym miałby polegać błąd organu odwoławczego – SKO, które nie prowadziło dodatkowego postępowania dowodowego, i słusznie, bo wystarczający materiał dowodowy zgromadził organ I instancji.
W świetle powyższego nietrafny okazał się także zarzut podniesiony w pkt 1.lit.b) petitum skargi kasacyjnej, gdyż Spółka nie podważyła opinii organów i WSA, że zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, zgodnie z zaleceniami sformułowanymi w sprawach: VI SA/Wa 1428/20 i II GSK 431/21.
Nie było też podstaw do twierdzenia, że naruszono art. 6 i art. 8 k.p.a., skoro organy wykonały zalecenia z wcześniejszych wyroków, których Skarżąca kasacyjnie przy konstruowaniu zarzutów kontrolowanej skargi kasacyjnej nie rozważała.
Co do uchybienia art. 135 p.p.s.a., warunkiem zastosowania tej regulacji jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie, a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie Przepis ten znajduje zastosowanie bowiem jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Zatem art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie właśnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą kasacyjną (por. wyroki NSA z: 27 listopada 2024 r., sygn. akt I GSK 594/21; 10 września 2024 r., sygn. akt II OSK 1915/23; opubl., podobnie jak inne orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jako nietrafny należało uznać zarzut z pkt 1. lit. g) petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. O uchybieniu temu przepisowi można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Przepis ten można naruszyć także wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyrok NSA z 20 marca 2025 r., sygn. akt I FSK 2047/21).
Przede wszystkim Spółka nie podjęła próby wyjaśnienia, jak dalece wcześniejsze wyroki wpłynęły na zakres obecnie rozpoznawanej sprawy. Ponadto w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących organ administracji (por. wyrok NSA z 25 października 2024 r., sygn. akt III OSK 3475/23), a do czego właśnie zmierzała Spółka.
Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., postawiony w pkt 1.lit. f) petitum skargi kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku bowiem może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia ww. przepisu zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Natomiast polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu I instancji nie może być dokonywana w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Do tego zaś zmierzała Skarżąca kasacyjnie łącząc naruszenie tego przepisu z brakiem oceny przez WSA zgromadzonego materiału dowodowego, brakiem ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem.
Nieuprawnione okazały się zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a w zw. z art. 3 § 1, § 2 pkt 1 p.p.s.a. (zarzut z pkt 1 lit. e), g) petitum skargi kasacyjnej). Powołane przepisy mają charakter ustrojowy. O naruszeniu art. 1 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną SKO, której kontrolę przewiduje art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd I instancji przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności organu administracji, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę Strony, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w p.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., ani art. 3 § 1 p.p.s.a (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia.
Co do zarzutu postawionego w pkt 1.lit. d) petitum skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zarzut ten nie spełnia wymogów z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie został uzasadniony, a okoliczności, które Autor skargi kasacyjnej podnosi w treści samego zarzutu stanowią przesłanki odpowiedzialności na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p., w tym i Spółki. Z tytułu umieszczania reklam, w tym i w spornym pasie drogowym, Spółka uzyskiwała dochody. Zresztą Strona nie podważała długości okresu umieszczenia reklamy na murze budynku i powierzchni reklamy, czyli ustaleń faktycznych decydujących o wielkości nałożonej kary pieniężnej (art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 u.d.p.), mimo że zarzut umieściła w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. (ujęty w pkt 1.lit. h) petitum skargi kasacyjnej). Przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, zawierając normę o charakterze wynikowym i określając wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest natomiast możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym (por. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 6003/21; 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1733/21; 26 czerwca 2023 r., sygn. akt I FSK 568/23).
Jak już zaznaczono, za nieskuteczny należało uznać zarzut podniesiony w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, zgłaszany jako zarzut naruszenia prawa materialnego wskutek niewłaściwego zastosowania art. 40 ust. 12 u.d.p. Natomiast Skarżąca skonstruowała omawiany zarzut jako skierowany przeciwko ustaleniom faktycznym.
Błędne zastosowanie prawa materialnego zaś to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym. Czyli w przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (por. wyroki NSA z: 21 maja 2025 r., sygn. akt I GSK 703/22; 21 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 905/24).
Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.