II GSK 1399/19

II GSK 1399/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Janson
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2257/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-05-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 10, art. 12 art. 156 § 1 pkt 4, art. 153, art. 138 § 1 pkt 2 art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 § 1, 135, art. 153, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2257/18 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 18 października 2018 r. nr RD-za 22111/18/18221/17 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2257/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 18 października 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia 27 lipca 2017 r., w pkt 2. zasądził od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz W. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ zaskarżając ten wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:
przepisów postępowania, tj.:
1) art. 134 § 1 i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie przez Sąd, iż konieczne jest uchylenie obu decyzji wydanych przez organy Policji, gdy tymczasem z całokształtu materiałów sprawy wynika, iż nie było podstaw takiego uchylenia bowiem Komendant Stołeczny Policji zastosował się do wytycznych Sądu zamieszczonych w wyroku z dnia 9 maja 2018 r.,
2) art. 153 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie się przez Sąd do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 9 maja 2018 r., co skutkowało uchyleniem decyzji organów Policji, gdy tymczasem z zaskarżonej decyzji Komendanta Stołecznego Policji wynika, iż wydane przez niego rozstrzygnięcie czyniło w pełni zadość tym wytycznym,
3) art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywodu stwierdzającego, iż intencją Sądu wyrokującego w dniu 9 maja 2018 r. było zobowiązanie Komendanta Stołecznego Policji do uchylenia decyzji organu I instancji, gdy tymczasem z wytycznych tego Sądu wynika, iż ich istotą było wskazanie, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wydanie decyzji powinno nastąpić w stosunku do podmiotu będącego stroną tego postępowania, co też zostało wykonane,
4) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 153 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wskazanie, iż decyzja organu I instancji była obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności, w sytuacji gdy Sąd w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. nie stwierdził nieważności żadnej decyzji organów Policji, chociaż w takim przypadku, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. obowiązany był on do stwierdzenia nieważności decyzji, co skutkuje tym, iż Sąd nie zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 9 maja 2018 r.,
5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. jest w istocie niedopuszczalnym "sprostowaniem strony postępowania", gdy tymczasem instytucji sprostowania decyzji nigdy nie można utożsamiać z instytucją zmiany decyzji dokonywanej w postępowaniu odwoławczym,
6) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż decyzja organu I instancji nie mogła podlegać konwalidacji, gdy tymczasem Komendant Stołeczny Policji nie dokonał jest sprostowania, lecz wydał stosowne rozstrzygnięcie wynikające z katalogu rozstrzygnięć określonego w art. 138 K.p.a.,
7) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 10 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż działanie Komendanta Stołecznego Policji naruszyło czynne prawo strony do udziału w postępowaniu, gdy tymczasem z całokształtu postępowania administracyjnego wynika, iż strona brała czynny udział w tym postępowaniu, w tym zwłaszcza składała skutecznie środki zaskarżenia,
8) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 12 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż Komendant Stołeczny Policji powinien bezwzględnie uchylić decyzję organu I instancji, gdy tymczasem takie działanie, pomijając kwestie podnoszone powyżej, naruszało zasadę szybkości i prostoty postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., podobnie, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Rejowego Policji Warszawa IV z dnia 27 lipca 2017 r. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnicze znaczenie dla oceny odnośnie do braku zgodności z prawem kontrolowanej decyzji miała wiążąca ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 9 maja 2018 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 281/18, którym Sąd ten orzekając w sprawie ze skargi strony na pierwotnie wydaną w sprawie decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 20 grudnia 2017 r., uchylił tę decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Odwołując się w związku z tym – jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 153 p.p.s.a., Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymienionego przepisu prawa, co uzasadniało jej uchylenie – a wobec charakteru oraz istoty stwierdzonego naruszenia – także uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 27 lipca 2017 r.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
W punkcie wyjścia, tytułem koniecznych uwag wprowadzających i zarazem porządkujących trzeba stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi wspólny mianownik zarzutów z pkt 3), oraz pkt 5) – 8) petitum skargi kasacyjnej, albowiem o jego naruszeniu nie sposób jest zasadnie wnioskować na podstawie tychże zarzutów, w tym ich konstrukcji oraz prezentowanej w ich uzasadnieniu argumentacji.
Zwłaszcza, gdy w odpowiedzi na stanowisko skarżącego kasacyjnie organu podnieść, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia wymienionego przepisu prawa zasadniczo wówczas, gdy nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa jego kontrola instancyjna, albowiem funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji zażądania jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku sądu administracyjnego I instancji nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a., to również, jeżeli nie przede wszystkim, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia i wolne jest także od sugerowanych przez skarżący kasacyjnie organ wad i deficytów, które można, czy też należałoby kwalifikować, jako naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, co prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji uczynił zadość obowiązkowi jego sporządzenia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.
Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów. Brak przekonania strony, czy też skarżącego kasacyjnie organu o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie organu, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza więc, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną.
Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).
Zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało więc uznać za nieusprawiedliwione, o czym w odniesieniu do innych jeszcze kwestii eksponowanych na ich gruncie, mowa jeszcze dalej.
Nie są również usprawiedliwione zarzuty z pkt 1) – 4) petitum skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie.
Odpowiadając na te zarzuty trzeba przede wszystkim podnieść, że nie sposób jest zasadnie przypisać Sądowi I instancji zarzucanego na ich gruncie naruszenia przepisów postępowania, a tym samym naruszenia adresowanych do sądu administracyjnego wzorców działania, którym – wobec uchylenia pierwotnie podjętego w sprawie rozstrzygnięcia – Sąd ten miałby uchybić ponownie rozpoznając sprawę ze skargi strony na ponownie wydaną w sprawie decyzję organu odwoławczego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.
W tym też kontekście przypomnienia wymaga, że w rezultacie sądowej kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia wymienionej sprawy, pierwotnie wydana w niej ostateczna decyzja Komendanta Stołecznego Policji dnia 9 maja 2018 r. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 281/18, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W uzasadnieniu przywołanego judykatu wojewódzki sąd administracyjny stwierdził, że "[...] Do rozważenia w przedmiotowej sprawie pozostaje [...], czy istnieje ustawowe upoważnienie do przyjętego przez organy określenia strony. [...]. Z rozstrzygnięcia (tekst nagłówka sentencji) decyzji organu I instancji wynika, że została ona skierowana do Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "Gemini" [...]. Takie oznaczenie strony [...] nie jest prawidłowe [...] to nic innego, jak nazwa (firma w rozumieniu potocznym) pod jaką zarejestrował się w ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorca, będący osobą fizyczną. [...] sama nazwa (firma) nie może być podmiotem praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. [...] nazwa nie może być stroną postępowania administracyjnego. [...] stroną postępowania administracyjnego, którego przedmiot pozostaje w związku z działalnością gospodarczą określonej osoby fizycznej, będzie przedsiębiorca, czyli osoba fizyczna tę działalność prowadząca. [...] poprzestanie na oznaczeniu nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia imienia i nazwiska tej osoby, powoduje konieczność przyjęcia, iż doszło [...] do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony (art. 107 § 1 Kpa.). Na gruncie kontrolowanej sprawy wskazać więc należy, że organ I instancji w wydanej decyzji z dnia 27 lipca 2017 r. w jej komparycji i rozstrzygnięciu nie zamieścił jakichkolwiek danych osobowych przedsiębiorcy, który funkcjonuje pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "Gemini" [...]. Prawidłowe ustalenie strony postępowania administracyjnego, a w konsekwencji prawidłowe oznaczenie adresata decyzji administracyjnej, ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia procesowego charakteru i funkcji pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym. Poprzestanie na oznaczeniu nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia imienia i nazwiska tej osoby, powoduje konieczność przyjęcia, iż doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony (art. 107 § 1 Kpa.). Skierowanie decyzji do podmiotu wadliwie oznaczonego, a przez to niemieszczącego się w kręgu podmiotów wymienionych w art. 29 Kpa [...] jest równoznaczne w skutkach ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, co w następstwie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Wracając na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślić należy, że nie doszło tu do skierowania decyzji do osoby oznaczonej w sposób niepełny (co stwarzałoby możliwość rektyfikacji tego rodzaju wady), jednak organy kierowały ją do jednostki nieposiadającej samodzielnego bytu prawnego. [...] Przedstawionej wadliwości nie dostrzegł organ odwoławczy, co czyni wadliwą decyzję tego organu. [...] W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji skierowana została nie do przedsiębiorcy a do nazwy pod jaka działał przedsiębiorca."
Natomiast w adresowanych do organu administracji publicznej wytycznych, stanowiących konsekwencję przywołanych ocen prawnych, wojewódzki sąd administracyjny stwierdził, że "W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organu będzie wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do podmiotu będącego stroną postępowania, a nie utrzymanie w mocy decyzji skierowanej do Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "Gemini" [...]."
Konfrontując ocenę prawną wyrażoną w przywołanym i wiążącym w sprawie prawomocnym judykacie wojewódzkiego sądu administracyjnego z aktualnie kontrolowaną przez Sąd I instancji (ponownie wydaną w sprawie) decyzją ostateczną oraz – co nie mniej istotne – z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, trzeba stwierdzić, że zmierzające do podważenia jego prawidłowości zarzuty kasacyjne, w tym zwłaszcza zarzuty naruszenia przepisów art. 134 § 1 i 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a., nie mogą być uznane za zasadne, a co za tym idzie i za skuteczne. Zmierzają one bowiem w istocie rzeczy do podważenia stanowiska wyrażonego w pierwotnie wydanym w sprawie wyroku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 281/18.
Zestawiając powyżej przywołane stanowisko wynikające z tego wyroku oraz formułowaną na jego gruncie ocenę prawną – która na podstawie art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. ma walor prawnie wiążący, co w relacji do funkcji, celów oraz treści ostatniego z tych przepisów prawa odnosi się, w warunkach nim określonych, do każdego sądu administracyjnego, a więc niezależnie od tego, czy jest to wojewódzki sąd administracyjny, czy też Naczelny Sąd Administracyjny, a także do organu administracji, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania stanowiło przedmiot zaskarżenia, i co w relacji do znaczenia konsekwencji wynikających z tej oceny prawnej, nota bene znalazło swoje odzwierciedlenie w adresowanych do organu administracji jasnych wytycznych co do dalszego postępowania – z treścią aktualnie kontrolowanej decyzji, Sąd I instancji nie bez usprawiedliwionych podstaw stwierdził, że została ona wydana naruszeniem art. 153 p.p.s.a.
Wobec wyraźnie i jednoznacznie wyrażonego poglądu prawnego narzucającego organowi administracji (oraz sądowi administracyjnemu) w ponownie prowadzonym postępowaniu przyjęcie określonego sposobu działania – przy tym, aż nadto oczywistego w świetle przywołanej w koniecznym zakresie treści uzasadnienia wyroku w sprawie VI SA/Wa 281/18 oraz zawartych w nim wytycznych wyrażających się we wskazaniu, że "[...] rzeczą organu będzie wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do podmiotu będącego stroną postępowania [...]" – wynikający z przywołanego judykatu zakres wiążącej oceny prawnej nie mógł pozostawiać żadnych wątpliwości, a co za tym idzie nie mógł tworzyć pola, na którym mogłyby być podejmowane zabiegi zmierzające do wykazania związania przywołaną oceną prawną w innym zakresie – czy też, co trzeba podkreślić, w inny sposób, gdy chodzi o jej praktyczną realizację – niż wynikający z przywołanego orzeczenia.
W tym zwłaszcza związania tą oceną prawną w sposób, który miałby się materializować w wydaniu przez Komendanta Stołecznego Policji decyzji, która wskazując w postawie jej podjęcia art. 138 § 2 pkt k.p.a., miałaby zawierać "rozstrzygnięcie" o treści "I) uchylam zaskarżoną decyzję w części, tj. fragment powołujący nazwę przedsiębiorcy w brzmieniu: "P. H. U. – "G." i w tym zakresie orzekam, poprzez nadanie temu fragmentowi decyzji brzmienia: W. J. prowadzący działalność gospodarczą pod firmę W. J. – P. H. U. "G.", II) w pozostałym zakresie utrzymuję zaskarżoną decyzję w mocy."
W relacji do szeroko przypomnianego stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu prawomocnego wyroku w sprawie VI SA/Wa 281/18 oraz formułowanych na jego gruncie wiążących ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania – które nie były przecież kwestionowane przez organ administracji publicznej, co powoduje, że nie sposób jest zmierzać do skutecznego ich podważenia na aktualnym etapie postępowania – trzeba stwierdzić, że działanie organu odwoławczego (a mianowicie, działanie podejmowane na etapie wywołanym skutecznie wniesionym odwołaniem od decyzji z dnia 27 lipca 2017 r., a co za tym idzie wymagające rozpatrzenia tego odwołania w sposób przewidziany w art. 138 k.p.a.) materializujące się w wydaniu decyzji zawierającej "rozstrzygnięcie" o przywołanej powyżej treści, nie mogło być uznane za korespondujące z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu przywołanego judykatu wojewódzkiego sądu administracyjnego, a co za tym idzie za służące ich wykonaniu.
W relacji do charakteru pierwotnie stwierdzonego naruszenia prawa, istota tychże ocen prawnych oraz wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie wyrażała się bowiem, co jest aż nadto jasne, gdy chodzi o kierunek rozstrzygnięcia organu odwoławczego, we wskazaniu na potrzebę (nakaz) wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc decyzji reformatoryjno merytorycznej, którą organ odwoławczy "uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy" – i co tym samym powoduje, a trzeba to podnieść w tym właśnie miejscu, że nieuzasadnionym, a z całą pewnością niezrozumiałym i przez to nieskutecznym (zob. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17) jest stanowisko (zob. s. 10 skargi kasacyjnej) odwołujące się do art. 138 § 2 k.p.a., a w tym kontekście do zasady ustanowionej w art. 12 k.p.a., która miałaby doznać uszczerbku (?), co w konsekwencji prowadzi do tego wniosku, że oczywiście chybiony i nieskuteczny jest zarzut z pkt 8) petitum skargi kasacyjnej.
Podkreślając w korespondencji do powyższego, że rozstrzygnięciem decyzji, jako aktu stosowania prawa, jest – w rozumieniu art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. – wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego, nie sposób jest za takie uznać zawartego w zaskarżonej decyzji "rozstrzygnięcia" o przywołanej powyżej treści. Zwłaszcza, że nie mieści się ono w wyznaczonym przepisem art. 138 § 1 i 2 kp.a. zamkniętym katalogu decyzji organu odwoławczego i z całą pewnością nie jest rozstrzygnięciem reformatoryjno merytorycznym (pkt 2 § 1 art. 138 k.p.a.).
W istocie rzeczy – jak trafnie ocenił to Sąd I instancji – zaskarżona decyzja, gdy chodzi o istotę oraz treść jej "rozstrzygnięcia", wyrażała się wyłącznie w zmianie oznaczenia adresata decyzji organu I instancji, a więc innymi słowy w zmianie oznaczenia strony, nosząc tym samym wszelkie cechy oraz znamiona sprostowania tejże decyzji, które miałoby w rezultacie zmierzać do konwalidowania jej wadliwości w omawianym zakresie – dostrzeżonej już przecież wcześniej, to jest w pierwotnie wydanym w sprawie wyroku z dnia 9 maja 2018 r. – czemu sprzeciwiały się aż nadto jasne i jednoznaczne oceny prawne oraz wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wymienionego judykatu (a więc przepisy art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a.), a ponadto – co nie mniej istotne – również przepis art. 113 § 1 k.p.a. Zwłaszcza, gdy odwołać się do jego treści oraz funkcji (zob. w tej mierze również np. wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 258/07). Tego rodzaju działaniu materializującemu się w przywołanym powyżej "rozstrzygnięciu" zawartym w zaskarżonej decyzji, sprzeciwiał się również – o czym była już mowa, i co w korespondencji do przedstawionych argumentów trzeba podkreślić – art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., którego treści oraz logiki organ odwoławczy nie uwzględnił jednak w dostatecznym stopniu. Podobnie, jak i wyznaczonych tą regulacją prawną funkcji orzeczeń podejmowanych w postępowaniu odwoławczym, co – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – wobec (ponownego już w rozpatrywanej sprawie) braku ich uwzględnienia, czy też braku dostrzeżenia, stanowiło uzasadnioną podstawę nie dość, że uchylenia zaskarżonej decyzji, to również uchylenia utrzymanej nią w nocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji Warszawa IV z dnia 27 lipca 2017 r., i co jednocześnie – jak należałoby stwierdzić w rekapitulacji – prowadzi do wniosku o oczywistej niezasadności zarzutów z pkt 5) – 6) petitum skargi kasacyjnej.
Odwołując się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z art. 176 pkt 2 p.p.s.a. oraz wymogów odnoszących się do zarzutów stawianych na tej podstawie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09) – co nie pozostawało również bez wpływu na ocenę odnośnie do braku zasadności powyżej już omówionych zarzutów kasacyjnych – należało stwierdzić, w tym w korespondencji do argumentów stanowiących odpowiedź na zarzut (zarzuty) naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a., że skutku oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ nie mógł również odnieść zarzut z pkt 7 petitum skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna, której zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach, podlegała więc oddaleniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.