II GSK 1394/11

II GSK 1394/11 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-06-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Kamińska /przewodniczący/
Joanna Kabat-Rembelska
Maria Jagielska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
III SA/Wr 825/10 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2011-03-31
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 153, art. 141 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 § 1 pkt 7, art. 107 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 31 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 825/10 w sprawie ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę K. Ż. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd I instancji wskazał, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., który wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r. (sygn. akt III SA/Wr 314/09) uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z siedzibą w S. z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie odmowy przyznania K. Ż. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2008 r., z powodu stwierdzenia, w wyniku kontroli na miejscu w dniu [...] sierpnia 2008 r., różnicy między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną stanowiącą 59,70%. w odniesieniu do działek rolnych A, B i C położonych na działce ewidencyjnej nr [...]. Z uzasadnienia wskazanego orzeczenia wynikało, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy w zakresie różnic stwierdzonych pomiędzy obszarem zadeklarowanym przez skarżącego, a ustalonym w wyniku kontroli, były niejasne i budziły wątpliwości. Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił, czy dane dotyczące powierzchni działek są odzwierciedlone w dokumentach urzędowych (księgach wieczystych, ewidencji gruntów), nie zweryfikował również zarzutów skarżącego formułowanych na etapie postępowania administracyjnego, a podważających pomiar według GPS oraz obliczenia powierzchni działek. Wyrokiem z 2009 r. WSA zobowiązał organy do wyeliminowania stwierdzonych uchybień tj. naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. z siedzibą w S., utrzymaną w mocy przez organ II instancji (decyzją z dnia [...] września 2010 r.), ponownie odmówił skarżącemu przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych z uwagi na stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną stanowiącą 59,70%. Organy powołały się na art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.), dalej jako: Rozporządzenie Nr 796/2004. Z ustalonego stanu faktycznego wywiodły, że kontrola na miejscu wykazała nieprawidłowości w odniesieniu do działek rolnych A, B i C położonych na działce ewidencyjnej nr [...] co do zadeklarowania na nich powierzchni i typów użytkowania uprawnionych do otrzymywania płatności. Organ II instancji uznał, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zrealizował wskazania Sądu i zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający mu na ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Organ II instancji wskazał, że porównanie załącznika graficznego dołączonego przez skarżącego do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich w roku 2008, na którym zaznaczony został obszar kwalifikujący się do płatności, ze śladem przejścia inspektora na ortofotomapę i mapę geodezyjną dowodzi, iż przebieg granicy uprawy, po której dokonano pomiaru odbiega od granicy ewidencyjnej działki nr [...]. Obszar niewłączony do pomiaru, na który jak wynika z załącznika graficznego oznaczonego przez skarżącego, skarżący wnioskował o przyznanie pomocy do gruntów rolnych, został udokumentowany przez inspektorów terenowych na fotografiach nr 4 i 5. Pomniejszenie zaś całego areału zgłoszonej powierzchni działek znajdujących się w tej samie grupie upraw rzutowało na areał działek A i B choć w odniesieniu do nich, jak wynika z załącznika obrazującego ślad przejścia inspektorów, pokrywa się z granicami ewidencyjnymi działki [...].
W tym kontekście organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu, iż organ I instancji dla potwierdzenia prawidłowości pomiaru dokonanego metodą GPS wykonał dodatkowy pomiar obszaru na podstawie cyfrowej ortofotomapy w oparciu o ścieżkę śladu przejścia inspektora terenowego na działce nr [...], a wykonana w ten sposób wizualizacja działki w 100 % potwierdziła wynik pomiaru dokonanego w trakcie kontroli na miejscu. Oznacza to, że pomiar wykonany przy pomocy urządzenia GPS model T. odzwierciedlał stan faktyczny zastany w dniu kontroli na działce nr [...] i nie było podstaw do jego kwestionowania.
Organ nie zgodził się wreszcie z zarzutem skarżącego, iż decyzja organu I instancji nie posiada wszystkich elementów określonych w art. 107 § 3 Kpa. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie te elementy, a fakt niedokładnego odciśnięcia pieczęci, na której widnieje imię i nazwisko oraz nazwa organu, podczas gdy osoba upoważniona do wydania decyzji złożyła podpis pod jej treścią, nie stanowi podstawy do uchylenia takiego aktu administracyjnego. W aktach sprawy – jak dalej wskazał organ II instancji - znajduje się również egzemplarz decyzji na którym widoczna jest nazwa organu- Kierownik Biura Powiatowego oraz wyraźne imię i nazwisko.
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR za bezzasadne uznał uzupełnienie dokumentacji o wypisy z ewidencji gruntów czy księgi wieczystej, wskazując, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.), ARiMR tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "systemem" zawierający wszelkie dane dotyczące działek ewidencyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., oddalając skargę K. Ż., stwierdził, że zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., zostały wykonane. W świetle uzupełniającego postępowania i dodatkowych ustaleń, zgodził się z organem, że materiał dowodowy w postaci dokumentacji pokontrolnej jest bezsporny i pozwala ustalić jaki był stan faktyczny działek rolnych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia 13 maja 2008 r.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż pomiar wykonany przy pomocy urządzenia GPS model T., jako pomiar precyzyjny i pewny, odzwierciedla stan faktyczny zastany w dniu kontroli na działce nr [...]. Podczas kontroli w gospodarstwie skarżącego do pomiarów użyte zostało urządzenie GPS, które posiada wymagane prawem certyfikaty potwierdzające, iż jakość pomiaru wykonanego tym odbiornikiem spełnia wymagania na poziomie Wspólnoty Europejskiej normy techniczne (art. 30 ust. 1 Rozporządzenia Nr 796/2004). Znajduje to potwierdzenie w treści zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2008 r. wystawionego przez katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu [...] w O. Dlatego też za niezasadne WSA uznał żądanie odnoszące się do konieczności przedstawienia homologacji i legalizacji urządzenia GPS i podważające jego sprawność i dokładność. Tym bardziej, iż pomiar dokonany metodą GPS potwierdzony został dodatkowym pomiarem obszaru na podstawie cyfrowej ortofotomapy w oparciu o ścieżkę śladu przejścia inspektora terenowego na działce nr [...]. Wykonana w ten sposób wizualizacja działki w 100 % potwierdziła zaś wynik pomiaru dokonanego w trakcie kontroli na miejscu (pow. 10,04 ha).
WSA uznał też za trafne stanowisko organu odwoławczego, że akta administracyjne rozpatrywanej sprawy nie wymagają uzupełnienia o wypisy z ewidencji gruntów czy też z księgi wieczystej. W sprawie zakwestionowana została bowiem powierzchnia upraw, a nie działki ewidencyjnej [...], a podczas porównania załącznika graficznego skarżącego, na którym zaznaczył on obszar kwalifikujący się do płatności, którego obrys przebiega po granicach ewidencyjnych działki nr [...], ze śladem przejścia inspektorów naniesionym na ortofotomapę i mapę geodezyjną, w sposób wyraźny uwidacznia się odstępstwo w przebiegu tych granic. Ponadto, jak stwierdził WSA, ARiMR z urzędu posiada wiedzę co do powierzchni poszczególnych działek ewidencyjnych, a także ich położenia, granic wektorowych itd. Agencja tworzy i prowadzi bowiem krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.). A system ten zawiera wszelkie dane dotyczące działek ewidencyjnych, w tym powierzchnie całkowite wynikające z EGiB wraz z podziałem na określone rodzaje użytkowania, a także informacje co do przebiegu granic działek rolnych w państwowym systemie odniesień przestrzennych, o którym mowa w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 5 ust. 4) oraz wektorowe granice i powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 oraz identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 9a). Do jego prowadzenia wykorzystuje się w szczególności: ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; dane z wniosków o przyznanie płatności oraz wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 1122/2009 oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE Nr L 368 z 23.12.2006, str. 74 ze. zm.). Poczynione w toku ponownego postępowania ustalenia potwierdziły według WSA, że organy zasadnie uznały, że kontrola na miejscu w sprawie wykazała trafnie rodzaj i zakres nieprawidłowości w odniesieniu do działek A, B i C położonych na działce ewidencyjnej nr [...] co do zadeklarowanej na nich powierzchni i typów użytkowania uprawnionych do otrzymania płatności. W konsekwencji, ze względu na to, że stwierdzona różnica między powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wyniosła 59,70 %, zasadnym było, zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 Rozporządzenia Nr 796/2004, odmówienie przyznania płatności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. Ż. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi lub uchylenie orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, szczególnie art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. przez uznanie, że brak w decyzji podania imienia i nazwiska osoby reprezentującej organ nie jest wadą kwalifikowaną skutkującą uznaniem istnienia przesłanek stwierdzających nieważność decyzji,
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia oraz art. 153 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że skarżona decyzja pomimo braku wykonania wiążących zaleceń WSA z wyroku uchylającego nie narusza wiążącego nakazu usunięcia wskazanych w wyroku sądu błędów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzja organu I instancji nie zawiera bezwzględnego minimum elementów decyzji, określonych w art. 107 § 1 Kpa. Ostatnia strona tej decyzji zawiera bowiem klauzulę: Podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej. Nad tą adnotacją została umieszczona pieczęć o treści: KIEROWNIK BIURA POWIATOWEGO S. (dalej nieczytelne), podpis nieczytelny. Treść tej pieczęci nie pozwala według kasatora na uznanie, że decyzja zawiera imię i nazwisko osoby reprezentującej organ. WSA we W. nie odniósł się do zarzutu, że brak powyższego elementu skutkuje uznaniem bezwzględnej nieważności decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.
Ponadto wyrokowi zarzucono, że sankcjonuje odstąpienie organu I instancji od wykonania wiążących zaleceń WSA z wyroku o sygn. akt: III SA/Wr 314/09. W czasie ponownego postępowania nie zostały bowiem zrealizowane wnioski skarżącego o wystąpienie do ewidencji gruntów prowadzonej przez właściwą gminę o wydanie wypisów z ewidencji dotyczących nieruchomości będących przedmiotem sporu w celu ustalenia, jaka powierzchnia wykazana została w oficjalnej ewidencji i czy pokrywa się z ustaleniami ARiMR, a także wniosek o wystąpienie do Wydziału Ksiąg Wieczystych we właściwym Sądzie Rejonowym z wnioskiem jak wyżej. Poza tym organ I instancji w żaden sposób nie udowodnił, że użyty do wykonania pomiarów sprzęt GPS był sprawny, posiadał wymaganą homologację oraz legalizację do prowadzenia pomiaru w terenie z użyciem przenośnych urządzeń zasilających. Stan ten usankcjonował WSA który uznał m.in., że do pomiarów użyte zostało urządzenie GPS, które posiada wymagane prawem certyfikaty, co znajduje potwierdzenie w treści zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2008 r. wystawionego przez Katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu [...] w O. WSA błędnie interpretując treść powyższego zaświadczenia pominął fakt, że dokument ten dotyczy partii urządzeń GPS i nie stwierdza przydatności i sprawności jednego, konkretnego urządzenia pomiarowego. Ponadto tak podmiot wydający powyższe "zaświadczenie" jak i jego treść nie mieszczą się w określonych wymogach w zakresie sprzętu pomiarowego, tj.: rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. Nr 30, poz. 297), Wykaz standardów technicznych, poz. 7 Instrukcja Techniczna G-4 pomiary sytuacyjne i wysokościowe wprowadzona zarządzeniem nr 7 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z dnia 28 czerwca 1979 r., rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz roślin energetycznych przeznaczonych na cele energetyczne (Dz. U. Nr 57, poz. 383 ) oraz wydanych przez Głównego Geodetę Kraju wytycznych technicznych G-1.12 w sprawie pomiarów satelitarnych opartych na systemie precyzyjnego pozycjonowania ASG-EUPOS. Nie przedstawiono również dokumentów homologacji i legalizacji konkretnego urządzenia pomiarowego GPS użytego do dokonania pomiarów w terenie u skarżącego uwzględniających informacje o dopuszczeniu tego urządzenia do używania, spełnianiu ustalonych norm, dopuszczeniu do dokonywania pomiarów w ruchu, wskazaniu zakresu dopuszczalnego błędu pomiarowego dokonanych tym konkretnym wskaźnikiem pomiarowym oraz potwierdzające dokonanie okresowych przeglądów technicznych oraz sprawność w dniu dokonania pomiaru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jako oparta na nieusprawiedliwionych podstawach podlega oddaleniu.
Na wstępie przypomnieć należy, iż skargę kasacyjną oprzeć można na podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Co wymaga podkreślenia, stosownie do art. 183 § 1 zadanie pierwsze p.p.s.a. sąd kasacyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, co oznacza, że kontrola zaskarżonego wyroku przebiega wyłącznie obszarze wytyczonym przez kasatora, zaś z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania według przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., z których żadna w sprawie nie zachodzi.
Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok uznający za zgodną z prawem decyzję odmawiającą skarżącemu K. Ż. przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.
Składający skargę kasacyjną oparł ją na zarzutach naruszenia przepisów procesowych. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest niedostrzeżenie przez WSA, iż zaskarżona postępowanie administracyjne obarczone było wadą nieważności, o której mowa w art.156 § 1 pkt 7 Kpa. Powyższy zarzut, mimo że dotyczy wadliwości procedury administracyjnej, podlega rozpatrzeniu, stosownie do treści podjętej dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09) przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w pełnym składzie, zgodnie z którą przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na NSA, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz art.183 § 1 tej ustawy, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.
Kasator upatruje przesłanki nieważności postępowania administracyjnego w zaaprobowanym przez organ odwoławczy, a następnie przez sąd administracyjny, takim działaniu organu pierwszej instancji, które przejawiło się doręczeniem skarżącemu decyzji zawierającej kwalifikowaną wadę, a za taką skarżący uważa brak pełnych danych osoby podpisującej rozstrzygnięcie. Zarzut należy uznać za niezasadny. Przepis art. 107 § 1 Kpa. do koniecznych składników decyzji zalicza m.in. oznaczenie organu oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydawania decyzji. Obowiązek oznaczenia organu służy ocenie, czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do naruszenia właściwości rzeczowej, miejscowej czy też instancyjnej (vide: J. Borkowski [w:] J.Borkowski, B.Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 wyd. C.H.Beck , str. 545 ). Z kolei gdy idzie o obowiązek złożenia na decyzji podpisu, to spoczywa on na osobie piastującej funkcję organu administracyjnego lub na osobie, której udzielono pełnomocnictwa czy to na zasadzie art. 268a Kpa., czy ewentualnie na podstawie przepisów odrębnych. Z chwilą podpisania decyzji przestaje być ona tylko projektem, a staje się obowiązującym organ indywidualnym aktem administracyjnym wchodzącym do obrotu prawnego z chwilą doręczenia go stronie/stronom postępowania. Jeżeli doręczona decyzja nie wskazuje i nie pozwala rozpoznać właściwego dla jej wydania organu, a ponadto nie jest podpisana, akt taki w dalszym ciągu jest tylko projektem rozstrzygnięcia i nie ma żadnej mocy sprawczej. Inaczej rzecz się ma w sytuacji, gdy doręczone stronie rozstrzygnięcie jest zaopatrzone w oznaczenie właściwego organu i podpis z pieczęcią umieszczone pod treścią decyzji, lecz ich treść nie jest w pełni identyfikowalna z przyczyn ogólnie rzecz ujmując technicznych np. wskutek niedoskonałego powielenia. W takim przypadku należy przyjąć, że decyzja zawiera wszystkie przewidziane art. 107 § 1 Kpa. elementy, a ewentualna kontrola prawidłowości wydanej decyzji w części dotyczącej właściwego organu lub osoby upoważnionej do jej podpisania dokonuje się w oparciu o oryginał decyzji znajdujący się w aktach administracyjnych danej sprawy. W kontrolowanej przez sąd wojewódzki sprawie nie było wątpliwości co do identyfikacji organu I instancji, bowiem był on wskazany w nagłówku rozstrzygnięcia. Nie stanowiło też problemu odczytanie stanowiska osoby podpisującej decyzję (Kierownik Biura Powiatowego), a wątpliwości dotyczyły imienia i nazwiska tej osoby, jednakże ustalenie tych danych było możliwe przez odwołanie się do dokumentów z akt administracyjnych. Podsumowując tę część rozważań, stwierdzić należy, iż niewyraźnie odciśnięta pieczęć i nie w pełni czytelny lub nieczytelny podpis osoby widniejące pod treścią doręczonej stronie decyzji nie stanowią o wadzie, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 Kpa.
Kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej jest naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niezgodnym ze stanem faktycznym przedstawieniu sprawy. Z zarzutem tym kasator wiąże zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. twierdząc, iż organy nie wykonały zaleceń zawartych w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., a Sąd I instancji oddalając skargę, usankcjonował takie wadliwe działanie.
Zarzuty należy uznać za pozbawione podstaw. Przede wszystkim, brak jest podstaw, aby stwierdzić, iż zaskarżony wyrok nie spełnia wymogów jakich od prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wymaga art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem wyrok powinien zwięźle przedstawiać stan sprawy, podniesione w skardze zarzuty, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji powyższemu obowiązkowi nie uchybił, między innymi szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy, z uwzględnieniem wyroku jaki zapadł 25 listopada 2009 r. i wyjaśnił powody, dla których uznał, iż organy administracji zalecenia zawarte we wskazanym wyroku wykonały.
Należy zauważyć, że wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania, o czym mowa w art. 153 p.p.s.a., stanowią wynik krytycznej oceny przebiegu postępowania prowadzonego przez organ administracji i zmierzają do wyeliminowania stwierdzonych błędów w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz analizy akt sprawy, w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., pierwotnie rozpoznający sprawę sąd administracyjny, uchylając tak decyzję zaskarżoną jak też decyzję ją poprzedzającą, uznał stan faktyczny dotyczący powierzchni działek rolnych skarżącego za niepełny i wątpliwy dla przyjętego przez organy rozstrzygnięcia. Wyjaśnieniu kwestii różnic pomiędzy powierzchnią zgłoszoną, a stwierdzoną, miało, w ocenie tego sądu, służyć m.in. wystąpienie o wypis z ewidencji gruntów dotyczących nieruchomości, której dotyczy płatność i wystąpienie do Wydziału Ksiąg Wieczystych we właściwym sądzie rejonowym; sąd wskazywał też na zasadność przeprowadzenia kontroli dla potwierdzenia kwestionowanych przez skarżącego pomiarów GPS.
Należy stwierdzić, że osiągnięcie celu zawartych w wyroku zaleceń, a więc ustalenie powierzchni działek rolnych w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy - uzupełnioną dokumentację z przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego kontroli w dniu [...] sierpnia 2008r., kserokopie dokumentów dotyczących użytego podczas kontroli odbiornika GPS G., wydruki ortofotomap oraz map ewidencyjnych z naniesionym śladem GPS - uczyniło dalsze postępowanie dowodowe niecelowym. Ponieważ, jak trafnie stwierdził WSA, wątpliwości dotyczyły powierzchni upraw, a nie powierzchni ewidencyjnych, których organy administracji nie kwestionowały, zbędne było ustalanie powierzchni działek ewidencyjnych według danych zawartych w księdze wieczystej czy ewidencji gruntów. Zatem w sytuacji, gdy załączone przez organ dodatkowe dowody pozwoliły w sposób, jak to stwierdził Sąd I instancji, niewątpliwy ustalić okoliczności mające decydujące znaczenie dla płatności tzn. powierzchnię i stan działek rolnych zgłoszonych do tych płatności, to należy uznać, iż brak jest podstaw by tylko z tego powodu, że nie wszystkie wskazywane w zaleceniach środki dowodowe zostały wykorzystane, twierdzić, iż naruszony został przepis art. 153 p.p.s.a.
Wreszcie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej krytyczne uwagi co do sprzętu, którym przeprowadzano pomiary GPS, nie doczekały się postawienia zarzutu naruszenia konkretnych przepisów prawa. Ogólne odwołanie się do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie (Dz. U. Nr 30, poz. 297) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzać przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz roślin energetycznych przeznaczonych na cele energetyczne nie spełnia wymogów art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wskazania naruszenia określonego przepisu z podaniem sposobu tego naruszenia niezbędnych ze względu na zasadę związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym była wyżej mowa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.