II GSK 139/22

II GSK 139/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Karolina Kisielewicz-Sierakowska /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1874/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-01-21
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2410
art. 29a ust. 2
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1874/20 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 24 czerwca 2020 r. nr OOL.WSK.46.1.2020.9 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. Sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 21 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1874/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 24 czerwca 2020 r. (nr OOL.WSK.46.1.2020.9), w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 27 stycznia 2020 r. D. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Prezesa UKE wniosek o wznowienie postępowania zakończonego jego decyzją z 23 listopada 2018 r. o nałożeniu kary pieniężnej za nieprzekazanie danych, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2410 ze zm.).
W uzasadnieniu podała, że korespondencja w sprawie nie została jej skutecznie doręczona, mimo że w związku ze zmianą siedziby złożyła we właściwym urzędzie pocztowym polecenie przekierowania wszystkich przesyłek na adres gwarantujący ich odbiór. W konsekwencji nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji, ani wykazać, że w identycznym stanie faktycznym i prawnym sprawozdanie innego operatora telekomunikacyjnego przez ten sam organ uznane zostało za prawidłowe. To zaś oznacza, zdaniem Spółki, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r., a wskazane wyżej okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nie były znane organowi wydającemu decyzję.
Prezes UKE postanowieniem z 10 marca 2020 r. (nr OBI.WSK.46.3.2020.10) wydanym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 oraz art. 148 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460, ze zm.), odmówił wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Organ administracji odwołał się do pism strony z 4 czerwca 2019 r. i 24 czerwca 2019 r. i podał, że Spółka z podaniem o wznowienie postępowania wystąpiła po upływie ustawowych terminów na jego złożenie, o których mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., liczonych od dnia 4 czerwca 2019 r., kiedy otrzymała pismo Urzędu Skarbowego Warszawa-Wola informujące o zajęciu jej rachunku bankowego przez organ egzekucyjny tytułem egzekucji kary pieniężnej nałożonej na nią decyzją Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r.
Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE postanowieniem z 24 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. W jego uzasadnieniu powtórzył wcześniejszą argumentację, nadto odnosząc się do twierdzenia strony zgodnie z którym w identycznym stanie faktycznym i prawnym sprawozdanie innego operatora telekomunikacyjnego uznane zostało za prawidłowe, stwierdził, że jest ono bezzasadne i nie stanowi istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1874/20 oddalił skargę D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 24 czerwca 2020 r.
Sąd I instancji powołał się na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie XVII Wydział - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 15 października 2019 r. sygn. akt XVII AmT 186/19, którym odrzucono wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r. oraz odrzucono odwołanie od tej decyzji i stwierdził, że organ administracji prawidłowo ustalił, że skarżąca wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r. złożyła po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o tej decyzji (w odniesieniu do podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), jak i po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (w odniesieniu do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.), wskazując, że termin ten w obu przypadkach rozpoczął bieg w dniu 4 czerwca 2019 r., tj. dniu w którym strona otrzymała pismo z Urzędu Skarbowego Warszawa-Wola o zajęciu rachunku bankowego oraz kiedy sporządziła odwołanie od decyzji Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r.
D. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1874/20 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa UKE z dnia 24 czerwca 2020 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., jako P.p.s.a.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy w zw. z art. 7, art. 8, art. 80, art. 77 § 1, art. 107 i art. 148 § 2 K.p.a., nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd, że uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, mimo że o decyzji Prezesa UKE z dnia 23 listopada 2018 r. dowiedziała się w grudniu 2019 r. i w konsekwencji niezasadne oddalenie skargi;
2. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że Spółka miała wiedzę o wydaniu decyzji z dnia 23 listopada 2018 r., podczas gdy wiedzę taką uzyskała dopiero w grudniu 2019 r. i zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;
3. art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy organ pomimo faktu, że Spółka dochowała należytą staranność przekazując dane, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, nie podjął należytych starań w celu zdobycia wiedzy w tym zakresie;
4. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu strony, dotyczącego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., podczas gdy organ w żadnym stopniu nie kwestionuje okoliczności, że nie miał wiedzy o przekazaniu danych, o których mowa w art. 29 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych przez skarżącą;
5. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędną, albowiem dowolną, niewszechstronną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę całokształtu materiału dowodowego i uznanie, że Spółka miała wiedzę o decyzji z 23 listopada 2018 r. już w chwili jej wydania, podczas gdy o jej istnieniu dowiedziała się dopiero na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego "i też nie od razu skarżąca miała wiedzę, że chodzi o decyzję z dnia 23.11.2018 r."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podała m. in., że decyzja Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r. została jej doręczona na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. (doręczenie zastępcze), a zdarzenie to nie może być utożsamiane z dowiedzeniem się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 K.p.a. i w konsekwencji stanowić początek biegu miesięcznego terminu do złożenia, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Początek biegu terminu wyznacza dzień faktycznego powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu i to niezależnie od źródła, z którego informacja pochodzi. Spółka dodała jednocześnie, że organ nie ustalił prawidłowo daty, w której skarżąca dowiedziała się faktycznie o decyzji z 23 listopada 2018 r., tym samym doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Spółka podniosła również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozważył, czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną, nawet gdyby założyć, że wniesienie podania o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem terminu z art 148 § 1 K.p.a., to "organ powinien zauważyć, że w razie znalezienia przyczyn wznowienia po stronie organu powstaje obowiązek wznowienia postępowania".
Prezes UKE nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania - określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. - jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 P.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.
Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Z tego względu wady konstrukcyjne podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia mogą uniemożliwić bądź zasadniczo ograniczyć możliwość ich oceny. Biorąc pod uwagę treść uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w sytuacji, gdy z całokształtu skargi kasacyjnej wynikają wystarczająco wyraźnie zarówno podstawy, na których ją oparto, jak i to na czym naruszenie powołanych przepisów polega, merytoryczna ocena zaskarżonego wyroku jest możliwa, mimo że skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada wymogom z art. 174 i 176 P.p.s.a. Taki stan rzeczy ma miejsce w niniejszej sprawie.
Przystępując do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje przede wszystkim stanowisko organu, zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji, że uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 151 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy w zw. z art. 7, art. 8, art. 80, art. 77 § 1, art. 107 i art. 148 § 2 K.p.a., podniosła, że wbrew stanowisku WSA w Warszawie i Prezesa UKE zachowała miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Argumentowała że o decyzji Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r. nie dowiedziała się w dniu, w którym doręczono jej tę decyzję w trybie zastępczym, ale dopiero w grudniu 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za nieuzasadniony.
Stosownie do art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ administracji jest obowiązany z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi o braku podstaw do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym.
Nie jest zasadne stanowisko Spółki, że organ (i następnie Sąd pierwszej instancji) nieprawidłowo uznały, że nie zachowała miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, liczonego od dnia, kiedy dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Wnosząca skargę kasacyjną w jej uzasadnieniu prawidłowo wywodzi, że nie można utożsamiać daty dowiedzenia się o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie z doręczeniem takiej decyzji w trybie art. 44 § 2 K.p.a. Rzecz jednak w tym, że ani Prezes UKE, ani Sąd I instancji nie wyrazili takiego poglądu w niniejszej sprawie, natomiast oba te organy zasadnie przyjęły – powołując się na pisma Spółki z 4 czerwca 2019 r. (odwołanie od decyzji z 23 listopada 2018 r.) i z 24 czerwca 2019 r. (wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 23 listopada 2018 r.), że o decyzji kończącej postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie, dowiedziała się w dniu 4 czerwca 2019 r.
Można dodać, że Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postanowieniu z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt XVII AmT 186/19, o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r. oraz odwołania od tej decyzji również ustalił, że strona dowiedziała się o tej decyzji w dniu 4 czerwca 2019 r.
Niejako na marginesie można dodać, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 K.p.a.) należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (por. np. wyrok NSA z 21 lutego 2025 r. sygn.. akt I OSK 113/22).
Naczelny Sąd Administracyjny uznał również za nieuzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 § 1 i § 2, art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 148 § 1 i § 2, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.) bez powiązania ich z przepisami P.p.s.a. Jest oczywiste, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stosował przepisy K.p.a. jedynie jako narzędzie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czyli w sposób pośredni. Dlatego w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że dla poprawności zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd I instancji w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej (por. np. wyroki NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. akt I GSK 220/20, z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt I GSK 1353/19 i z 5 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 6034/21). Zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego skarżący kasacyjnie powinien powiązać je z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów postępowania sądowoadministracyjnego – czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił.
Niemniej jednak mając na względzie motywy uchwały NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, stwierdzić należy, że tego rodzaju uchybienie nie stoi na przeszkodzie rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymagań określonych w art. 176 P.p.s.a.
Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, należy przypomnieć, że wnosząca skargę kasacyjną motywowała zarzut naruszenie wskazanych przepisów procedury administracyjnej nieuwzględnieniem przez organ i Sąd I instancji, że o decyzji Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r. dowiedziała się dopiero w grudniu 2019 r. Zarzuty te nie są uzasadnione, ponieważ prawidłowo ustalono, że wnosząca skargę kasacyjną dowiedziała się o tej decyzji 4 czerwca 2019 r.
Rozpatrywana sprawa dotyczy niezachowania przez stronę terminów do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., przewidzianych w art. 148 § 1 i 2 K.p.a.
Według art. 148 § 1 § K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
W przypadku okoliczności określonych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o tych okolicznościach, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (wyrok NSA z 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046).
Tymczasem strona wnosząca skargę kasacyjną nawet nie wskazała jednoznacznie, jakie to okoliczności faktyczne wypełniają jej zdaniem dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r. złożonym 27 stycznia 2020 r. Spółka D. podała, że w postępowaniu administracyjnym o nałożenie kary pieniężnej za nieprzekazanie Prezesowi UKE wymaganych przepisami informacji nie mogła wykazać, że nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki do nałożenia takiej kary. Nie mogła też wykazać, że w identycznym stanie faktycznym i prawnym sprawozdanie innego operatora telekomunikacyjnego zostało uznane przez ten sam organ za prawidłowe.
Zdaniem Spółki te okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nie były znane organowi wydającemu decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.
Abstrahując od tego, czy te okoliczności uzasadniałyby wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wnosząca skargę kasacyjną nie podała, kiedy dowiedziała się o ich zaistnieniu. Co prawda nie wyjaśniono wyczerpująco tej kwestii w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed sądem I instancji, ale żadne okoliczności tej sprawy nie wskazują, że strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w terminie miesięcznym, liczonym od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.).
W sytuacji, w której nie zachowano terminów do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego badania zasadności powołanych przesłanek tego wznowienia jest bezprzedmiotowe. Dlatego też nie jest również zasadny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z tych samych względów nie są również uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na nie odniesieniu się do zarzutu strony, dotyczącego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Reasumując, skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. W ocenie NSA Sąd I instancji zasadnie uznał, że Prezes UKE dostatecznie wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Skoro zatem Spółka wnosząca skargę kasacyjną najpóźniej w dniu 4 czerwca 2019 r., kiedy powzięła informację z urzędu skarbowego o zajęciu jej rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, dowiedziała się o decyzji Prezesa UKE z 23 listopada 2018 r., to wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a, zakończonego decyzją z dnia 23 listopada 2018 r., złożony został po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a.
Nie zachowano również przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Prawidłowe było zatem stanowisko Sądu I instancji, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 148 § 1 i 2 K.p.a., nie narusza prawa.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 P.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu za udział w rozprawie, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).