VI SA/WA 268/06

VI SA/Wa 268/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i czasie pracy kierowców oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego K. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 14.000,- złotych - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2005 r., na wjeździe na autostradę [...] (węzeł [...]), około godz. 17:44, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów, składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 3.500 kg, oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...] o d.m.c. wynoszącej 2.000 kg, kierowanego przez A. M. W toku kontroli stwierdzono, iż kontrolowanym pojazdem wykonywany jest zarobkowo międzynarodowy przewóz osób polegający na przewozie kobiet do pracy w Niemczech, a ponadto przewóz rzeczy - tarcicy iglastej. W treści protokołu inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż w trakcie kontroli kierowca w/w pojazdu nie okazał dokumentu przewozowego na w/w ładunek, lecz jedynie świadectwo legalności pochodzenia drewna. Ponadto stwierdzono, iż nie okazano wymaganego wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy i osób. Stwierdzono także, iż w kontrolowanym pojeździe nie zainstalowano tachografu, oraz, że kierujący pojazdem nie okazał dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy).
W toku kontroli dokonano ponadto przesłuchania świadków w osobach pasażerów kontrolowanego pojazdu – Pani A. S. oraz Pani M. D. (vide: Protokoły przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2005 r. – w aktach administracyjnych sprawy). W toku przesłuchań pasażerki te zeznały, iż w dniu [...] kwietnia 2005 r. wsiadły do kontrolowanego pojazdu celem wyjazdu do pracy w Niemczech. Z zeznań tych wynikało, że za wykonaną usługę przewozu świadkowie ci mieli uiścić, po dowiezieniu na miejsce, stosowną kwotę pieniężną.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony.
W piśmie z dnia [...] maja 2005 r. skarżący, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania - wyjaśnił, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przewozie międzynarodowym samochodami osobowymi do 5 osób, na dowód czego przedłożył stosowne zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy [...]. Skarżący stwierdził, iż nie posiada powołanej przez organ licencji, albowiem nie jest ona wymagana z uwagi na wykonywanie przewozu do 5 osób. Ponadto skarżący wyjaśnił, iż busa, którego używa do przewozu osób, zarejestrowanego ma na 5 osób, jednakże samochód ten uległ awarii i w dniu kontroli zmuszony był po raz pierwszy wyjechać pojazdem marki [...]. Stwierdził on, że nie mógł się wycofać z przewozu osób, albowiem był zobowiązany wobec pasażerów, którzy zmuszeni byli stawić się do pracy na terenie Niemiec na dany termin. Odnośnie zarzutu braku karty opłaty skarżący stwierdził, że posiada taką kartę, a jedynie przez ludzkie przeoczenie karta ta nie została zabrana przez kierowcę w trasę. Na dowód tego załączył do pisma wypełnioną siedmiodniową kartę opłaty nr [...]. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu dotyczącego braku zainstalowanego tachografu skarżący podniósł, iż nie był świadomy obowiązku posiadania takiego urządzenia w transporcie drogowym, gdyż z posiadanych przez niego informacji wynikało, że do przewozu do 5 osób tachograf taki nie jest wymagany. Wskazał również, że kontrolowanym pojazdem wyjechał awaryjnie, zaś do busa, którego używa zazwyczaj, posiadanie tachografu było zbędne z uwagi na masę całkowitą. Odnośnie przewozu drewna skarżący wskazał, iż pochodzi ono z legalnego źródła i było przewożone w celach czysto grzecznościowych, na dowód czego przedłożył oświadczenie S. S. z dnia [...] maja 2005 r., dla którego miało być przewiezione przedmiotowe drewno. Skarżący powołał się ponadto na swoją trudną sytuację rodzinną i majątkową, oraz załączył do pisma szereg dokumentów, mających potwierdzać w/w wyjaśnienia.
Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 1, art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), a także na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), oraz na podstawie art. 3 ust. 1-2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370) w zw. z Lp. 1.1.1, Lp. 1.11.7 ust. 1 oraz Lp. 1.4.1 Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącego K. M. karę pieniężną w łącznej wysokości 14.000,- złotych, w tym karę 8.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, karę 3.000,- złotych z tytułu braku w pojeździe zainstalowanego przyrządu kontrolnego – tachografu, a także karę 3.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż należy przyjąć, że przewóz wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego nosi wszelkie znamiona międzynarodowego transportu drogowego. Powołując się na przepis art. 3 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, iż strona wykonując zarobkowy przewóz osób (a jednocześnie niezarobkowy przewóz rzeczy) zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej 5,5 t, nie korzysta z wyłączeń wskazanych w tym przepisie, a zatem podlega ustawie. Zdaniem organu o wykonywaniu przez skarżącego międzynarodowego transportu drogowego osób świadczą jednoznacznie zeznania pasażerek, jak również wyjaśnienia samej strony. Wskazując na przepis art. 4 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ uznał, iż na stronie spoczywał obowiązek uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ustosunkowując się do zarzutu braku tachografu organ wskazał, iż z uwagi na fakt dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczającej 3.500 kg, strona naruszyła normy prawa wspólnotowego wskazane w cyt. rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł również, iż w toku kontroli strona nie okazała dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, zaś dosłana w toku postępowania karta siedmiodniowa nie pozwala na przyjęcie, iż brak jest podstaw do nałożenia kary. Organ na marginesie wskazał, iż załączona w późniejszym terminie karta opłaty jest ponadto wypełniona w sposób nieprawidłowy.
Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2005 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Podtrzymując w uzasadnieniu swoje dotychczasowe stanowisko, skarżący podniósł m.in., iż ubiegał się w Ministerstwie Transportu o udzielenie licencji, lecz nie mógł jej otrzymać na działalność gospodarczą polegającą na przewozie 5 osób. W jego ocenie posiada on zarejestrowaną zgodnie z prawem działalność gospodarczą. Skarżący podtrzymał również, że nie posiadał tachografu oraz dowodu uiszczenia opłaty, lecz z uwagi na okoliczności łagodzące oraz trudną sytuację majątkową i rodzinną zwrócił się do organu odwoławczego o łagodne potraktowanie i najniższy wymiar kary.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, na przepisy wspólnotowe oraz przede wszystkim na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2005 r. kontroli pojazdu kierowanego przez A. M. - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był transport drogowy – międzynarodowy okazjonalny przewóz osób. Zdaniem organu odwoławczego kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób oraz nie okazał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto – w ocenie organu II instancji – prawidłowo ustalono również, iż kontrolowany pojazd nie posiadał zainstalowanego tachografu. Według organu odwoławczego nie zasługują na uwzględnienie wyjaśnienia skarżącego o braku możliwości uzyskania licencji, albowiem w świetle przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym świadczenie usług w zakresie transportu drogowego osób może odbywać się wyłącznie po uzyskaniu odpowiedniej licencji. W tej sytuacji organ uznał, iż zasadnie ukarano skarżącego karą w wysokości 8.000,- zł za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Ustosunkowując się do naruszenia polegającego na braku zainstalowanego w pojeździe tachografu organ II instancji uznał, iż wobec stanowczej treści przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wyjaśnienia skarżącego dotyczące wyjątkowego wykorzystania kontrolowanego pojazdu nie mogły mieć znaczenia, albowiem rolą przedsiębiorcy jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby obowiązujące przepisy były przestrzegane. Odnosząc się z kolei do kwestii naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, organ II instancji stwierdził, że bezspornym faktem jest, iż kierowca A. M. nie okazał do kontroli karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, co wynika zarówno z protokołu kontroli, jak i twierdzeń strony zawartych w odwołaniu. Zdaniem organu późniejsze przedstawienie siedmiodniowej karty opłaty drogowej nie mogło być uznane za wiarygodny dowód na okoliczność uiszczenia należnej opłaty.
W dniu [...] stycznia 2006 r. skarżący K. M. – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił decyzji organu II instancji:
- obrazę art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym – polegającą na błędnym zastosowaniu przepisów tej ustawy do okazjonalnego przewozu drogowego wykonywanego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób, jaki w dniu [...] kwietnia 2005 r. wykonywał samochodem skarżącego jego kolega A. M.,
- obrazę art. 48 ustawy o transporcie drogowym – polegającą na przyjęciu, że Inspekcja Transportu Drogowego upoważniona jest do kontroli pojazdu skarżącego, pomimo, że zgodnie z tym przepisem inspekcja ta nie może kontrolować pojazdów przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób,
- błąd w ustaleniach faktycznych – polegający na przyjęciu, że skarżący prowadzi działalność w zakresie transportu drogowego, podczas gdy faktycznie prowadzi on niezarobkowy okazjonalny przewóz osób do pracy w Niemczech, który nie stanowi źródła jego utrzymania.
- błąd w ustaleniach faktycznych – polegający na uznaniu, że skarżący nie uiścił opłaty za przejazd po drogach krajowych w sytuacji, gdy w rzeczywistości taką opłatę uiścił, a jedynie kierowca nie posiadał dowodu opłaty w pojeździe,
- obrazę art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym – polegającą na błędnym przyjęciu przez organ, że na wykonanie przewozu okazjonalnego konieczne jest zezwolenie.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że przewóz osób do pracy w Niemczech odbywa się wyłącznie niezarobkowo i okazjonalnie, tylko wtedy, gdy strona jedzie do pracy w Niemczech, co zdarza się raz na 3 miesiące. Skarżący wskazał, iż nie czerpie on żadnych zysków z przewozu tych osób, gdyż rozlicza tylko koszty zużytego paliwa. Ponadto skarżący podniósł, że w dniu kontroli pożyczył samochód koledze, który nie jest jego pracownikiem. W związku z tym – w jego ocenie – ustawa o transporcie drogowym, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 – do takiego pojazdu nie powinna mieć zastosowania. Strona podniosła, że pojazdy takie nie podlegają również kontroli Inspekcji Transportu Drogowego, co wynika z art. 48 cyt. ustawy. Skarżący wskazał, że kierujący jego pojazdem kolega nie posiadał karty opłaty drogowej, ale opłata taka była uiszczona, na dowód czego przedstawiono oryginał tej opłaty, wykupionej w dniu [...] kwietnia 2005 r. W tej sytuacji – zdaniem strony – ukaranie karą 3.000,- złotych, a nie karą 200,- złotych, jak to wynika z przepisu Lp. 1.4.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym – jest rażącym naruszeniem prawa. W ocenie strony skarżącej zarzut dotyczący instalacji tachografu również jest nietrafny, ponieważ w przypadku przewozu okazjonalnego, ani zezwolenie, ani tachograf, ani też żadna licencja nie są wymagane. Skarżący stwierdził ponadto, iż – pomimo wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - w zasadzie nie zajmuje się nawet przewozem do 5 osób samochodem osobowym, gdyż jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny jest praca w Niemczech. Skarżący wskazał ponadto na swoją trudną sytuację zdrowotną, rodzinną i finansową oraz stwierdził, iż nałożenie na niego tak wysokiej kary pieniężnej jest ogromnym uszczerbkiem dla utrzymania koniecznego jego i jego rodziny.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy stanowi w sposób oczywisty o słuszności zastosowanej podstawy prawnej nałożenia sankcji pieniężnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. M. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.
Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, jak również unormowań tzw. pochodnego (wtórnego) prawa wspólnotowego, w tym w szczególności przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dziennik Urzędowy WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.; Dz.Urz. UE – polskie wydanie specjalne 07/t. 1) oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dziennik Urzędowy WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.; Dz.Urz. UE – polskie wydanie specjalne 05/t. 1).
Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 14.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że w dniu [...] kwietnia 2005 r. skontrolowanym zespołem pojazdów, należącym do strony skarżącej, dokonywano międzynarodowego transportu drogowego osób – polegającego na zarobkowym międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób do pracy w Niemczech. Organy obu instancji zasadnie uznały, iż kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób oraz nie okazał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto – w ocenie Sądu – prawidłowo ustalono również, iż kontrolowany pojazd nie posiadał zainstalowanego tachografu.
Według Sądu należy uznać, iż Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo przyjął, że skarżący wykonywał sporny przewóz osób nie posiadając stosownej licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób.
Na wstępie należy uznać, iż argumentacja strony skarżącej powołana w skardze, a dotycząca kwestii braku podstaw do zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób.
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego - wykonywany przewóz osób nie miał charakteru niezarobkowego, albowiem przesłuchani w charakterze świadków pasażerowie kontrolowanego pojazdu zeznali zgodnie, iż w dniu [...] kwietnia 2005 r. wsiedli do niego, celem przejazdu do pracy w Niemczech. Z zeznań tych wyraźnie wynikało, że za wykonaną usługę przewozu pasażerowie ci mieli uiścić, po dowiezieniu do miejsca docelowego w Niemczech, stosowną kwotę pieniężną (vide: protokoły przesłuchania A. S. oraz M. D. z dnia [...] kwietnia 2005 r. – w aktach administracyjnych sprawy).
W tej sytuacji nie można – zadaniem Sądu - zakwalifikować spornego przewozu osób do niezarobkowego przewozu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy.
Sąd nie dał wiary również wyjaśnieniom skarżącego, z których wynika, iż w dniu kontroli sporny przewóz wykonywany był rzekomo przez jego kolegę A. M. Zarzut ten – podniesiony zresztą dopiero w skardze skierowanej do Sądu – nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Należy zwrócić uwagę, iż również sam kierowca A. M. nie potwierdził tego w toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2006 r., podpisując się bez zastrzeżeń pod treścią protokołu kontroli.
Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym międzynarodowy transport drogowy – oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej.
Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący w dniu kontroli wykonywał zarobkowy transport drogowy osób do Niemiec, który - stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 w/w - ustawy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Niezasadny – zdaniem Sądu - jest zarzut skarżącego odnoszący się do treści przepisu art. 18 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, albowiem norma wyrażona w tym przepisie nie dotyczy obowiązku posiadania licencji, lecz jedynie wymogu uzyskania stosownego zezwolenia, które – w przypadku okazjonalnego przewozu osób wykonywanego przez stronę skarżącą – nie jest wymagane przez ustawodawcę.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 cyt. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.
W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego przewóz osób nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania licencji, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.1.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 8.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Ustosunkowując się do kwestii zarzutu związanego z brakiem zainstalowanego przyrządu kontrolnego należy stwierdzić, iż zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, przyrząd kontrolny (tachograf) instaluje się i używa w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy.
W ocenie Sądu kontrolowany zespół pojazdów należący do skarżącego nie podlegał wyłączeniu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w/w rozporządzenia w zw. z art. 4 i art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, albowiem dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony (brak możliwości zastosowania art. 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia Nr 3820/85), zaś zespół pojazdów nie był przeznaczony tylko do przewozu osób, gdyż przewoził także rzeczy - drewno (brak możliwości zastosowania art. 4 pkt 2 rozporządzenia).
W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego przewóz osób nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania zamontowanego tachografu, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.11.7. ust. 1 Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez zainstalowanego w pojeździe przyrządu kontrolnego.
Z kolei, jeśli chodzi o zarzut dotyczący wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych należy – zdaniem Sądu - podzielić stanowisko organu i uznać, że z akt postępowania administracyjnego wynika bezspornie, iż w dniu kontroli skarżący wykonywał sporny przewóz (zarobkowy transport drogowy osób) bez uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej.
Należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić. Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty.
W ocenie Sądu bez znaczenia pozostaje fakt przesłania przez stronę, na etapie dalszego postępowania, wypełnionej siedmiodniowej karty opłaty, albowiem powołany przez skarżącego przepis Lp. 1.4.2 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przewidujący karę pieniężną w wysokości 200,- złotych, może mieć zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w której przedsiębiorca wykonuje transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe karty opłaty drogowej miesięcznej, półrocznej i rocznej wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli.
Zdaniem Sądu skoro z akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2005 r. – wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w chwili kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego pracownika [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, iż skarżący wykonywał transport drogowy osób bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych, należy przyjąć, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.4.1. Załącznika do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości 3.000,- złotych.
Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 48 ustawy o transporcie drogowym, albowiem pojazd skarżącego nie należał do pojazdów wyłączonych spod kontroli organów inspekcji transportu drogowego.
W ocenie Sądu należy ponadto uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zarówno organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.
Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.