II GSK 137/18

II GSK 137/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-01-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba /przewodniczący/
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /sprawozdawca/
Marek Sachajko
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 966/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-10-04
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 134 § 1, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 1410
art. 129 ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Aleksandra Larkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 966/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 966/17, oddalił skargę C. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2016 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne.
I
W dniu [...] sierpnia 2015 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy RP, UPRP lub organ) wpłynął sprzeciw C. S.A. z siedzibą w P. (wnosząca sprzeciw, skarżąca) wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "€$CINKCIARZ" o nr R.269904 na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: uprawniony), przeznaczonego do oznaczania usług z klasy 36, tj.: doradztwo finansowe, informacje finansowe, operacje finansowe, usługi finansowe, banki z dostępem bezpośrednim np. przez Internet (home banking), operacje walutowe, wymiana pieniędzy, transakcje finansowe, wymiana waluty, zarządzanie majątkiem.
Jako podstawę prawną wnoszący sprzeciw wskazał art. 246 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1-3, art. 131 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 2-4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 – dalej : p.w.p.).
Zdaniem wnoszącej sprzeciw oznaczenie "cinkciarz" ma charakter opisowy w stosunku do wszystkich oznaczanych usług. Ponadto oznaczenie to jest sprzeczne z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami, gdyż oznacza kogoś działającego nielegalnie i ma charakter pejoratywny. Stwierdziła ponadto, że sporne oznaczenie mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd w szczególności co do charakteru towaru, sugerując jego nielegalność, pokątny czy wręcz kryminalny charakter.
Uprawniony w piśmie z 30 października 2015 r. wniósł o oddalenie sprzeciwu. Stwierdził, że słowo "cinkciarz" nie ma opisowego charakteru w stosunku do usług objętych spornym prawem ochronnym. Ponadto wskazał, że określenie "cinkciarz" nie obraża żadnych norm społecznych. Wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że sporny znak może wprowadzać w błąd oraz sugerować "nielegalność" bądź "pokątność" świadczonych usług.
Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Urząd Patentowy RP - działając na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1-3, art. 131 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 2-4 p.w.p. - oddalił sprzeciw.
UPRP - odnosząc się do przedłożonych przez strony postępowania dokumentów - stwierdził, że akta sprawy obejmują obszerny materiał dowodowy wystarczający do określenia, jakie znaczenie niesie słowo "cinkciarz" od czasu jego powstania do chwili obecnej.
Organ zgodził z opinią prof. dr. hab. J.B. przedłożoną przez uprawnioną, że "w sensie fizycznym nie można uznać istnienia cinkciarzy - jednak nie można powiedzieć, że brak takiego sposobu istnienia desygnatu eliminuje słowo ze słownika jako wyraz pospolity, powszechnie rozumiany. Nie ma już żywych przedstawicieli wielu zawodów, nie ma balwierzy, powroźników i snycerzy - ale byli i słowa ich oznaczające funkcjonują nadal w świadomości językowej wielu użytkowników. Słowa oznaczające dawne relacje, dawnych ludzi, dawne przedmioty bywają określane terminem "archaizmy rzeczowe". Jak wskazała również dr J.P.– biegła sądowa w zakresie językoznawstwa, w swojej opinii przedłożonej przez wnoszącą sprzeciw, że "wyraz cinkciarz nadal funkcjonuje we współczesnej polszczyźnie jako nazwa pospolita, która częściowo zachowała swoje znaczenie pierwotne, czyli wywodzące się z czasów, gdy cinkciarze pokątnie handlowali walutami".
Jak stwierdził UPRP najistotniejsze jest określenie, jakie było znaczenie słowa "cinkciarz" na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony. Wszyscy bowiem opiniodawcy zgodzili się, że "język żyje, zmieniają się realia, w których on funkcjonuje, na przestrzeni lat zmienia się też w jakimś stopniu znaczenie wyrazów, ich społeczne konotacje itp." (por. opinia J. P.). Zdaniem dr J.P., trzeba całkowicie pominąć elementy znaczeniowe obecne w dawniejszej definicji słownikowej słowa "cinkciarz", która odnosiła się do tego, że była to działalność pokątna, prowadzona w tajemnicy, nieoficjalnie, niezgodna z prawem. Obecnie działalność prowadzona przez takie firmy jest legalna, oficjalna i zgodna z prawem.
Według UPRP materiały dowodowe przedłożone do akt niniejszej sprawy nie dowodzą, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, tj. [...] września 2013 r. oznaczenie "cinkciarz" było oznaczeniem opisowym wskazującym na usługi ujęte w zakresie ochrony spornego znaku.
Organ stwierdził, że żaden z przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw dokumentów nie świadczy o używaniu słowa "cinkciarz" w odniesieniu do legalnie świadczonych usług wymiany walut. Artykuły przedłożone przez wnoszącego sprzeciw wskazują, że profesja ta funkcjonowała w PRL-u, do 1989 r., do czasu kiedy wprowadzono w życie nowe prawo dewizowe, które zalegalizowało prywatny obrót walutami obcymi w kantorach walutowych.
Zdaniem organu wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność używania spornego oznaczenia w obrocie jako nazwy rodzajowej przez konkurencyjne podmioty w okresie poprzedzającym zgłoszenie znaku towarowego. Wprawdzie swoje znaczenie posiada wyraz "cinkciarz" to jednak należy je uznać za fantazyjne wobec świadczonych legalnie usług. Określenia takie pozostają więc nazwami fantazyjnymi, choć są to nazwy sugerujące. Zatem znak towarowy zawierający słowo "cinkciarz" jest znakiem o charakterze jedynie zbliżonym do znaków opisowych, a taki - zgodnie z przyjętym w doktrynie stanowiskiem może korzystać z ochrony.
W ocenie Urzędu Patentowego RP sporny znak towarowy nadaje się do odróżniania w obrocie usług zawartych w zakresie ochrony spornego znaku towarowego. Określenie "cinkciarz" w świetle zgromadzonego materiału nie było używane przez inne, konkurencyjne podmioty przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony. Oznaczenie powyższe nie było ani oficjalną, ani uznawaną, ani praktykowaną nazwą takiej usługi po przemianach gospodarczych w 1989 r. Zatem sporny znak towarowy z elementem słownym "cinkciarz" może spełniać prawidłowo funkcję odróżniającą, ponieważ ma cechy, które pozwalają zindywidualizować daną, konkretną usługę na rynku wśród usług tego samego rodzaju, ale pochodzących z różnych przedsiębiorstw.
Organ nie stwierdził również naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p. wskazując, że na poparcie zarzutu naruszenia tego przepisu nie przedstawiono żadnego materiału dowodowego potwierdzającego, że na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego oznaczenie to weszło do języka potocznego lub było zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych jako nazwa usług objętych zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Wręcz przeciwnie. Zarówno dr J. P. jak i językoznawcy, których opinie przedłożył uprawniony, zgodnie przyznają, że obecnie słowo "cinkciarz" w kontekście legalnie świadczonych usług wymiany walut dość często pojawia się jako nazwa firmy C. - czyli uprawnionego.
W związku z powyższym UPRP stwierdził, że wyraz "cinkciarz" wobec usług zawartych w zakresie ochrony spornego znaku towarowego nie spełnia przesłanek do odmowy udzielenia prawa ochronnego zawartych w przepisach art. 129 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 p.w.p. Jak wskazał, pomimo tego, że stylizowane symbole zawarte w znaku sugerują rodzaj waluty, to oznaczenie jako całość, z jego głównym elementem - słowem "cinkciarz" - może spełniać funkcję odróżniania usług jednego przedsiębiorstwa od usług innego przedsiębiorstwa.
Organ nie zgodził się z wnoszącą sprzeciw, że został naruszony art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. (sprzeczność z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami). Zdaniem organu, mimo, iż słowo "cinkciarz" obecnie ma znaczenie pejoratywne i oznacza osobę niegodną zaufania oraz naciągacza, to wykorzystanie tej nazwy w roli znaku towarowego w ocenie nie wywołuje oburzenia. Jest to raczej nazwa przewrotna. W obecnej sytuacji wolnego rynku i możliwości prowadzenia prywatnego kantoru nałożenie na tego typu usługi znaku towarowego z elementem słownym "cinkciarz" to zabieg marketingowy, który nie godzi w uczucia religijne ani w normy obyczajowe. W ocenie organu nie wykazano w niniejszej sprawie, że sporny znak ze względu na swoją formę lub treść można uznać za wulgarny, obraźliwy lub w inny sposób sprzeczny z porządkiem publicznym czy też dobrymi obyczajami.
Ponadto organ stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. (wprowadzenie odbiorców w błąd). Nazwa cinkciarz natomiast nie odstrasza klientów, wręcz przeciwnie, jest chwytliwa i wywołuje raczej uśmiech. Dowodzą tego materiały dowodowe przedłożone przez uprawnionego. Wynika z nich, iż kantor internetowy C. cieszy się dużą ilością klientów i odnosi sukcesy. Zatem, w ocenie organu w niniejszej sprawie nie wystąpi rozdźwięk pojęciowy z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy.
Nie doszło również do naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 p.w.p., gdyż symbole € i $ zostały zamieszczone w spornym znaku w formie stylizowanej, co wyklucza sugestię, iż działalność prowadzona pod tym znakiem ma związek z instytucjami finansowymi Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2017 r. oddalił skargę wnoszącej sprzeciw.
Zdaniem Sądu I instancji argumentacja wnoszącego sprzeciw nie dowodzi, że sporne oznaczenie ma charakter opisowy, lecz iż posiada jedynie elementy sugestywne, które w zestawieniu całościowym, w formie znaku towarowego słowno-graficznego, mogą i realizują jego funkcję dystynktywną. Słowo "cinkciarz" ma swoje znaczenie językowe i wskazuje wprost na osobę zajmującą się nielegalnie handlem walutą. Profesja ta zanikła wraz z rokiem 1989, kiedy to dopuszczono legalny obrót walutą. W ocenie WSA oznaczenie "cinkciarz" jest oznaczeniem aluzyjnym, które bezpośrednio nie wskazujący na opis, jakość lub rodzaj produktów, którymi ma być sygnowany, a jedynie może budzić takie skojarzenia. Odbiorca oznaczenia aluzyjnego musi poczynić pewien szczególny wysiłek intelektualny, aby przekształcić tą informację w racjonalną ocenę.
WSA dokonał analizy przedmiotowego znaku jako całości "€$CINKCIARZ", analizując ten znak w odniesieniu do usług do których sygnowania został przeznaczony, tj. usług z klasy 36: doradztwo finansowe, informacje finansowe, operacje finansowe, usługi finansowe, banki z dostępem bezpośrednim np. przez Internet (home
banking), operacje walutowe, wymiana pieniędzy, transakcje finansowe, wymiana waluty, zarządzanie majątkiem. Według WSA symbole "€" "$" maja jedynie charakter aluzyjny, gdyż z uwagi na swą stylizację budzą skojarzenie z symbolem odpowiednich walut. Natomiast znak towarowy winien być oceniany jako całość.
Zdaniem Sądu I instancji wyżej wymienione usługi należą do szeroko rozumianych usług finansowych, tak więc ich odbiorca będzie zarówno profesjonalista, jak i osoba fizyczna. W tym kontekście WSA podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że brak opisowości przedmiotowego znaku, jego aluzyjny, czy fantazyjny charakter pozwala wyżej wymienionym odbiorcom identyfikować towary i usługi nim opatrzone jako pochodzące z konkretnego przedsiębiorstwa, a tym samym umożliwia odróżnianie towarów/usług od towarów/usług pochodzących od innych podmiotów.
Mając powyższe na uwadze WSA uznał, że umieszczenie oznaczenia słowno - graficznego "€$CINKCIARZ" na usługach wskazanych w wykazie towarów objętych spornym prawem ochronnym - nie wskazuje jednoznacznie, natychmiastowo i konkretnie przeciętnemu odbiorcy, że jest to szeroko rozumiana usługa finansowa. W ocenie Sądu I instancji, sporne oznaczenie nie wywołuje jednoznacznego skojarzenia w kontekście usługi, do których sygnowania służy, można zatem uznać je za fantazyjne, czy też za wyłącznie aluzyjne.
Bez wątpienia sporne oznaczenie nie ma charakteru opisowego (informacyjnego), albowiem w przypadku tego oznaczenia wskazane powyżej skojarzenie z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy występuje dopiero po głębszej refleksji. Oznaczenie to również nie wskazuje na nazwę rodzajową. Sporny znak towarowy nadaje się do odróżniania w obrocie usług doradztwa finansowego, informacji finansowych, usług finansowych, banków z dostępem bezpośrednim np. przez Internet (home bankig), operacji walutowych, wymiany pieniędzy, transakcji finansowych, wymiany waluty, zarządzania majątkiem, znak towarowy z elementem słownym "cinkciarz" może spełniać prawidłowo funkcję odróżniającą, ponieważ ma cechy, które pozwalają zindywidualizować daną, konkretną usługę na rynku wśród usług tego samego rodzaju, ale pochodzących z różnych przedsiębiorstw. Jeśli bowiem sporne oznaczenie jest oznaczeniem fantazyjnym (choć sugerującym) to nie można twierdzić, że odbiorca nie będzie rozpoznawał danego oznaczenia jako pochodzącego od określonego przedsiębiorcy.
Reasumując WSA nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p.
WSA nie stwierdził również naruszenia art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p., gdyż UPRP słusznie uznał, że wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnego materiału dowodowego potwierdzającego, że na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego oznaczenie to weszło do języka potocznego lub było zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych jako nazwa usług objętych zakresem ochrony spornego znaku towarowego.
Zdaniem Sądu I instancji także zarzut skargi sugerujący, że charakter spornego oznaczenia jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami - w myśl art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz zawiera wymienione w art. 131 ust. 2 pkt 2-4 p.w.p. niedozwolone elementy - jest niezasadny, co organ jednoznacznie wykazał w zaskarżonej decyzji.
W kwestii naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. WSA podzielił stanowisko organu, iż wyraz "cinkciarz" ma aktualnie historyczny i fantazyjny charakter i nie można stwierdzić, w szczególności na podstawie przedłożonego na tę okoliczność przez skarżącą materiału dowodowego, że godzi w porządek publiczny czy w dobre obyczaje.
WSA nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 2- 4 p.w.p., gdyż sporny znak nie zawiera żadnych z wymienionych w tych przepisach elementów, ze względu na użycie symboliki adekwatnej do wykonywanej działalności uprawnionej, jednoznacznie sugerującej w odbiorze spornego znaku wymianę walut, nie zaś jakąś formę współpracy lub powoływania się na instytucje unijne lub amerykańskie. Istotne znaczenie ma w tym przypadku fakt, iż symbole walut euro i dolara przedstawione w spornym znaku są tylko podobne, a nie tożsame z oficjalnymi symbolami tych walut, gdyż zawierają graficzną i autorską ich stylizację, co w kontekście działalności prowadzonej przez skarżącą, którą obrazuje sporny znak słowno-graficzny, trudno o inne skojarzenia, nie związane z taką działalnością.
W ocenie Sądu I instancji organ w niezbędnym zakresie zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.).
II
W skardze kasacyjnej C. S.A. z siedzibą w P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 256 p.w.p. oraz art. 7, 8, 77, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a:
- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ograniczenie się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do ogólnikowych stwierdzeń wskazujących na akceptację ustaleń i ocen organu, brak wyjaśnienia, dlaczego w świetle przepisów prawa stanowisko takie jest prawidłowe bądź nieprawidłowe,
- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 130, a także art. 129 ust. 2 pkt. 1, pkt. 2, pkt.3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 2, pkt. 3, pkt. 4 p.w.p. poprzez nie dokonanie wykładni pojęć istotnych dla rozstrzygnięcia, jak i brak wskazania metodologii oceny, czy sposobu stosowania przepisów w rozpoznawanej sprawie,
- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznanie wszystkich zarzutów i argumentów skargi, które mogły wpłynąć na zmianę orzeczenia, a także brak uzasadnienia motywów rozstrzygnięcia WSA dlaczego pomimo przyjęcia, iż słowo cinkciarz ma konkretne znaczenie w kontekście usług wymiany walut, uznano, iż jest fantazyjne dla tychże usług związanych z handlem walutą,
- błędną ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego (wyciągnięcie wniosków z ustalonego stanu faktycznego), tj. pomimo przyjęcia w wyroku, iż słowo cinkciarz ma konkretne znaczenie to uznanie w konsekwencji, iż jest oryginalne dla usług związanych z handlem walutą,
- naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do twierdzeń i argumentacji strony skarżącej opartych na art. 129 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 130, a także art. 129 ust. 2 pkt. 1, pkt. 2, pkt 3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 2, pkt. 3, pkt 4 p.w.p.,
- naruszenie art. 134 § 1 i art.141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wnikliwej i merytorycznej analizy argumentacji skarżącej przedstawionej w trakcie postępowania; poprzez brak szczegółowego uzasadnienia przez Sąd swego stanowiska w odniesieniu do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącej, które mogły wpłynąć na zmianę orzeczenia. Z zaskarżonego wyroku bowiem wynika brak bądź pozorność dokonanej przez Sąd I Instancji kontroli decyzji UPRP,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości, a to wobec nierozpatrzenia przez organ w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcia przedłożonych dowodów na okoliczność wejścia oznaczenia cinkciarz do języka potocznego, a także słowników, korpusu języka polskiego, artykułów w tym strony niezłomni.com, filmów, książek, blogów,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości, a to wobec przekroczenia przez organ granic swobodnej oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności poprzez wybiórcze oparcie się na zgromadzonych dokumentach podczas rozstrzygania sprawy, nieuzasadnione nieuwzględnienie wiarygodności dowodów,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pomimo jej wadliwości, a to wobec niewskazania przez organ dlaczego zlekceważył on moc dowodową dokumentów potwierdzających opisowość oznaczenia cinkciarz, przynależność oznaczenia, cinkciarz do języka potocznego, jego opisowości,
- naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. przez brak rozpatrzenia całości sprawy oraz zignorowanie istotnych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności w zakresie przesłanki wejścia oznaczenia cinkciarz do języka potocznego,
- pomimo przyjęcia, iż słowo "cinkciarz" ma konkretne znaczenia "słownikowe" powiązane z wymianą walut, z transakcjami finansowymi, w tym specyficznymi, tj. oszustwami finansowymi - błędne uznanie, iż posiada zdolność odróżniającą, nie jest opisowe a sugerujące dla usług związanych z handlem walutą, Przy czym bez uzasadnienia pominięte zostały inne znaczenia niż "nielegalna wymiana walut", w tym takie jak po prostu wymiana walut, waluciarz, hochsztapler, spekulant czy cwaniak,
- poprzez zlekceważenie mocy dowodowej dokumentów "obiektywnych", w tym różnorodnych słowników, dokumentów z artykułów potwierdzających opisowość oznaczenia "cinkciarz",
- poprzez niewyjaśnienie, dlaczego dla opisowości oznaczenia, jego przynależności do zasobów języka potocznego jakiekolwiek istotne znaczenie miałoby mieć niewystępowanie profesji cinkciarza (str. 17 wyroku), czy fakt występowania/niewystępowania waluciarzy w formie legalnej,
- poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu do istotnych twierdzeń i argumentacji strony skarżącej opartych na art. art. 129 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 130, a także art. 129 ust. 2 pkt. 1, pkt. 2, pkt.3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 2, pkt. 3, pkt. 4 p.w.p., w tym pominięcia wyraźnego wskazania opisowości oznaczenia, jego znaczenia słownikowego, przynależności do języka potocznego i sprzeczności z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami,
- nierozpatrzenie przez Sąd w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności całkowitego pominięcia przedłożonych dowodów na okoliczność wejścia oznaczenia "cinkciarz" do języka potocznego, w tym wszystkim dowodów ze słowników, Korpusu Języka Polskiego, artykułów, filmów, książek, blogów i stron internetowych, które potwierdzały obecność słowa o określonych znaczeniach w języku potocznym,
- poprzez całkowite pominięcie kwestii zastosowania w oznaczeniu symboli urzędowych, nie wskazanie na przyjętą metodologię oceny przesłanek art. 131 ust. 2 pkt. 3, pkt. 4 p.w.p.,
- przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie dowodów lub wybiórcze oparcie się na zgromadzonych dokumentach podczas rozstrzygania sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- poprzez brak rozpatrzenia całości sprawy oraz zignorowanie istotnych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa i odmowę uchylenia przez Sąd decyzji Urzędu Patentowego RP w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze p,p,s,a. poprzez nieprawidłowe, bowiem wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
2) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przepisów p.w.p., tj.:
- art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 130 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1-3 p.w.p. poprzez uznanie, że oznaczenie "€$CINKCIARZ" posiada dostateczne znamiona odróżniające oraz nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone i nie składa się z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności oraz że oznaczenie to nie zawiera elementów, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych,
- art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. poprzez uznanie, że oznaczenie "€$CINKCIARZ" nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami,
- art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez uznanie, że oznaczenie "€$CINKCIARZ" nie wprowadza odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru towarów, dla których zostało zarejestrowane,
- art. 131 ust. 2 pkt 3 i 4 p.w.p. poprzez uznanie, że oznaczenie "€$CINKCIARZ" nie zawiera symboli należących do państw lub organizacji międzynarodowych i nie wymaga wykazania się zezwoleniem, które uprawnia do używania oznaczenia w obrocie, jak również uznanie, że nie zawiera urzędowo uznanych oznaczeń przyjętych do stosowania w obrocie,
- art. 6 ter Konwencji paryskiej poprzez uznanie, że oznaczenie "€$CINKCIARZ" nie naśladuje urzędowych oznaczeń Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W piśmie procesowym z dnia 16 maja 2019 r. C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.
W piśmie procesowym z dnia 28 maja 2019 r. C. S.A. z siedzibą w P. podtrzymała stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W tym też kontekście podkreślić należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny I instancji, a ponadto wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie, ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97; postanowienia NSA: z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z dnia 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. również wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 746/12 oraz wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 1005/12).
Z powyższego wynika, że to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazując, które normy prawa zostały naruszone, a sąd kasacyjny nie ma obowiązku, ani też prawa do dokonywania konkretyzacji zarzutów kasacyjnych, wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków, czy też domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1130/12; wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12). I to nawet w sytuacji, gdy ustalone w sprawie fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują lub też mogą wskazywać, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewskazany wyraźnie w petitum, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Również wówczas bowiem, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę. Konsekwencją obowiązującej w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym zasady dyspozycyjności jest bowiem to, że skarga kasacyjna powinna być tak skonstruowana i zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 281/13). Z systemowych relacji art. 176 i art. 183 p.p.s.a. wynika więc, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej rzecz ujmując, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12.).
Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna w zakresie sformułowania przez jej autora podstaw kasacyjnych zawiera szereg nieprawidłowości, które często uniemożliwiają merytoryczne ustosunkowanie się do tak wadliwie postawionych zarzutów. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca ww. wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postępowania wskazano naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 256 p.w.p. oraz art. 7, 8, 77, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a.
Autor skargi kasacyjnej w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania szeroko rozbudował przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który wskazał jako samodzielny zarzut oraz w połączeniu z przepisami prawa materialnego dotyczącymi wskazanych we wniosku podstaw unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy.
W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został samodzielnie postawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).
Autor skargi kasacyjnej formułując ten zarzut podniósł, że Sąd I instancji nie wyjaśnił, dlaczego podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, który zaskarżoną decyzją oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie - uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane przez przywołany przepis. Bowiem Sąd I instancji dopełnił obowiązku sporządzenia uzasadnienia wyroku w taki sposób, który umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie.
Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich zarzutów i argumentów powołanych w skardze, jeżeli argumentacja sądu przesądza łącznie o ich bezskuteczności (por. wyrok NSA z 14 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 768/07). Ponadto wskazać należy, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, czego skarżący nie uczynił, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe, nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, czy też nie. To zaś, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji - nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.
Całkowicie niezasadne są zarzuty wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, tj. art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 130, a także art. 129 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 2 pkt 2, pkt 3, pkt. 4 p.w.p. Kasator upatruje naruszenia tych przepisów w braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do twierdzeń i argumentacji skarżącej oraz w nie dokonaniu przez Sąd I instancji wykładni pojęć istotnych dla rozstrzygnięcia oraz braku wskazania metodologii oceny, czy sposobu stosowania tych przepisów.
Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów przypomnieć należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy wyjaśnianiu treści, czy dokonywaniu wykładni mających w rozpoznawanej sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Przepis ten bowiem określa niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Nieusprawiedliwiony jest również wskazywany przez kasatora zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu uzasadnia go wskazując lakonicznie na brak rozpatrzenia całości sprawy, brak wnikliwej i merytorycznej analizy argumentacji skarżącej przedstawionej w trakcie postępowania, czy zignorowanie istotnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy.
Na wstępie stwierdzić należy, że wskazywane przez kasatora uchybienia nie powinny być podnoszone w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Ponadto przepis ten jest tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których naruszenia przez organ Sąd I instancji nie zauważył z urzędu. Tymczasem zarzut naruszenia omawianego przepisu p.p.s.a. i jego uzasadnienie takich wymogów nie spełniają. Argumentacja strony wnoszącej skargę kasacyjną w istocie nie może skutecznie podważyć, opartego na zgromadzonym materiale aktowym, stanowiska Sądu I instancji.
Podkreślenia wymaga, że o naruszeniu przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. można byłoby mówić, gdyby Sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona lub gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Jednakże taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.
Nie są również usprawiedliwione wynikające z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wprawdzie wynika, w czym upatruje naruszenia tych przepisów kasator, niemniej jednak brak wykazania, czy ewentualne uchybienia w zakresie wskazanych przepisów mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, że Urząd Patentowy RP nie naruszył art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy przedłożony przez skarżącą niejednokrotnie odnosząc się do poszczególnych dowodów w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast odnosząc się do zarzutu nierozpatrzenia przez UP dowodów na okoliczność wejścia oznaczenia "cinkciarz" do języka potocznego należy stwierdzić, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do podstawy unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, o której mowa w art. 129 ust. 2 pkt 3 p.w.p. i stwierdził, że skarżąca jako wnosząca sprzeciw nie przedstawiła żadnego materiału dowodowego potwierdzającego, że na dzień zgłoszenia do UP spornego znaku towarowego oznaczenie to weszło do języka potocznego, czego autor skargi kasacyjnej skutecznie nie podważył. Ponadto UP podkreślił, że o tym, że oznaczenie "cinkciarz" nie weszło do języka potocznego świadczy również opinia dr J. P., jak i opinie innych językoznawców, które przedłożył uprawniony do spornego znaku towarowego. Przyznają oni bowiem, że obecnie słowo "cinkciarz" pojawia się dosyć często w kontekście świadczonych usług wymiany walut jako oznaczenie firmy uprawnionego C.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego postawionych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. zarzutów naruszenia art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 130, a także art. 129 ust. 2 pkt 1- 3 oraz art. 131 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 131 ust. 2 pkt 3- 4 p.w.p. oraz art. 6 ter Konwencji paryskiej - autor skargi kasacyjnej zarzucił ich naruszenie poprzez błędną wykładnię lub zastosowanie.
Odnosząc się do tych zarzutów już na wstępie stwierdzić należy, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię należy wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.
Wniesiona skarga kasacyjna w zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli zarzutów naruszenia prawa materialnego nie spełnia wymogów formalnych, co już tylko z tego powodu czyni je niezasadnymi. Autor skargi kasacyjnej bowiem nie sprostał wymogom prawidłowego powołania zarzutów prawa materialnego.
Ponadto - jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - jej autor za pomocą tych zarzutów polemizuje w istocie z ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi przez organ, co nie może odnieść spodziewanego przez kasatora skutku. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że do naruszenia tych przepisów doszło wskutek uznania, że: oznaczenie "cinkciarz" nie zawiera elementów, które weszły do języka potocznego; oznaczenie "cinkciarz" nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; oznaczenie "cinkciarz" nie wprowadza w błąd co do charakteru towarów, dla których zostało zarejestrowane; oznaczenie "cinkciarz" nie zawiera symboli należących do państw lub organizacji międzynarodowych.
Podkreślenia wymaga, że - jak wynika z orzecznictwa NSA - prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874).
Podnoszenie zarzutów niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w sytuacji, gdy strona chce zakwestionować wadliwe według jej oceny ustalenia stanu faktycznego. Próba zatem zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. np. wyroki NSA z 11 lipca 2017 r., II FSK 1633/15 oraz II FSK 1690/15). Błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości, co nie zostało wykazane w rozpoznawanej sprawie (por. wyroki NSA: z 5 września 2014r., sygn. akt I OSK 1119/13; z 2 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 5431/16; M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 759).
W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.