II GSK 1346/24

II GSK 1346/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VIII SAB/Wa 78/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-01-25
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 4 oraz 8, art. 134 § 1 , art. 135 ,   art. 141 § 1 oraz 4,   art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c),  art. 149 § 1, art.174 pkt 1 i  2, art. 183 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 95 ust. 3 pkt 1,
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 35 , art. 36,  art. 37 § 1 pkt 1,  art. 143 ,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 479
art. 71ca
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2024 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 78/23 w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie wydania pojazdu usuniętego na parking strzeżony 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. P. na rzecz Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 stycznia 2024 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 78/23, oddalił skargę M. P. (dalej: Strona, Skarżący) na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: MWITD, organ) w przedmiocie podjęcia czynności materialno-technicznych polegających na wydaniu pojazdu usuniętego na parking strzeżony.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Pismem z 18 stycznia 2023 r. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) na bezczynność MWITD w podjęciu czynności polegających na wydaniu jej pojazdu marki F. o nr rej. [...], stanowiącego jej własność, a pozostającego aktualnie we władaniu MWITD - skierowanego przez ten organ na parking depozytowy, w związku z kontrolą drogową przeprowadzoną 14 lutego 2020r. (udokumentowaną protokołem kontroli z tej daty), podczas której inspektorzy MWITD uznali, że kierujący ww. pojazdem obywatel G. wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji- ewentualnie wezwaniu Skarżącego do odbioru ww. pojazdu w zakreślonym przez organ terminie. Autor skargi wniósł o: stwierdzenie bezczynności MWITD w podejmowaniu czynności materialno-technicznych związanych ze zwrotem pojazdu właścicielowi oraz ustalenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do niezwłocznego podjęcia czynności materialno-technicznych poprzez niezwłoczne wydanie pojazdu właścicielowi, ewentualnie do wezwania właściciela do obioru pojazdu w zakreślonym terminie; przyznanie od MWITD na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 28.342,65 zł; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1.945 zł.
Jako podstawę prawną podjęcia ww. czynności materialno-technicznych strona powołała art. 108a i 108b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r poz. 2201; dalej: u.t.d.) oraz art. 1a pkt 21 i art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a.
Skarżący miał wiedzę, że kierującego ww. pojazdem uznano za podmiot zagraniczny wykonujący przewóz i zobowiązano do uiszczenia kaucji na poczet przewidywanej kary pieniężnej 12.000 zł, na mocy art. 94 ust. 3 u.t.d. Kierujący nie dysponował ww. kwotą, więc pojazd został usunięty na parking strzeżony, na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Pojazd jest aktualnie własnością strony.
Zdaniem Strony, skoro nie spełniły się przesłanki do zwrotu pojazdu na podstawie art. 95 ust. 3 u.t.d., odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a., do których odsyła art. 95 ust. 4 u.t.d., a które przewidują możliwość prowadzenia egzekucji jedynie z ruchomości zobowiązanego poprzez ich zajęcie i nie wskazują na możliwość władania/dysponowania ruchomością przez wierzyciela w braku jej zajęcia przez organ egzekucyjny. To stanowisko potwierdził organ egzekucyjny - Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu (dalej: Naczelnik US) informując, że nie przystąpiono do czynności zajęcia pojazdu, gdyż zobowiązany wskazany w tytułach wykonawczych nie jest właścicielem pojazdu.
Zatem niepodjęcie przez MWITD (do dnia złożenia skargi) czynności materialno-technicznych polegających albo na wydaniu Stronie ww. pojazdu, albo wezwaniu jej do odbioru ww. pojazdu w zakreślonym przez organ terminie, zdaniem Skarżącego, ma charakter nieuprawnionej bezczynności. Jej rażący charakter uzasadnia zaś fakt uporczywego ignorowania przez MWITD wezwań do wydania pojazdu, podobnie jak ponaglenia do załatwienia sprawy z 27 lipca 2022r.
W odpowiedzi na skargę MWITD wniósł o jej oddalenie. Uważał, że skarga na bezczynność organu została złożona przedwcześnie, w sytuacji gdy wierzyciel zaskarżał poszczególne czynności organów egzekucyjnych, a tym samym nie sposób uznać, że pozostawał w bezczynności. Organ stał na stanowisku, że działając na podstawie ustawy o transporcie drogowym do czasu prawomocnego zakończenia rozpoznawania sprawy dotyczącej nieprzystąpienia do egzekucji nie jest uprawniony do zwolnienia zabezpieczonego na poczet kary pieniężnej pojazdu, gdyż tym samym dopuściłby się naruszenia przepisów zobowiązujących go do zatrzymania pojazdu używanego do wykonywania nielegalnego przewozu osób. A wyrok WSA z 22 czerwca 2023r., sygn. akt VIII SA/Wa 324/23 oddalający skargę MWITD na postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji, nie jest prawomocny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę Strony w sprawie VIII SAB/Wa 78/23, stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła zarzucana organowi bezczynność i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. dalej: p.p.s.a.) skargę oddalił.
Wyjaśnił, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.
Sąd I instancji przyjął, że skarga jest dopuszczalna i została poprzedzona wniesieniem przez Skarżącego ponaglenia (pismo z 16 listopada 2022r.) stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a.
Podał, że podstawą zatrzymania przez organ spornego pojazdu, będącego aktualnie własnością Strony, był art. 95 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 94 ust. 3 u.t.d.
Analizując, czy doszło do zarzucanego przez Stronę stanu bezczynności Sąd miał na uwadze stan faktyczny sprawy w dacie wniesienia skargi. Z akt sprawy wynikało zaś, że w sprawie kara pieniężna została wymierzona kierującemu spornym pojazdem obywatelowi G. ostatecznymi decyzjami MWITD z 23 marca 2021r. oraz 18 czerwca 2021r. Nie ulegało wątpliwości, że kaucja, odpowiadająca wysokości wymierzonej kary, nie została uiszczona. Przyjęte przez art. 95 ust. 1 u.t.d. rozwiązanie "usunięcie pojazdu na najbliższy parking strzeżony" stanowi materialno-techniczną czynność organu administracji. Ustawodawca nie przewidział bowiem formy aktu administracyjnego (np. decyzji administracyjnej) dla nakazania skierowania pojazdu na parking, w warunkach określonych cytowanym przepisem. Jednocześnie art. 95 ust. 3 u.t.d. określa przesłanki zwrotu pojazdu z parkingu. Zwrot ten jest możliwy po przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5 (art. 95 ust. 3 pkt 1 u.t.d.) lub usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu (art. 95 ust. 3 pkt 2 u.t.d).
W ocenie WSA istotnym było też to, że Naczelnik US wydał 3 listopada 2022 r. postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji należności objętych tytułami wykonawczymi nr: WFK.3210.1.802.2021-T175 oraz WFK.3210.1.1360.2021-T174 obejmujące nieuregulowany obowiązek z tytułu kary pieniężnej za wykonanie przez podmiot przewozu drogowego z naruszeniem obowiązku lub warunku przewozu nałożonych ww. decyzjami MWITD, które zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: DIAS) postanowieniem z 22 marca 2023r. Następnie wyrokiem z 22 czerwca 2023r., sygn. akt VIII SA/Wa 324/23 WSA oddalił skargę MWITD na wspomniane postanowienie DIAS. Wyrok Sądu, zarówno w dacie wniesienia skargi na bezczynność, jak i nadal, jest nieprawomocny.
Zdaniem WSA zwrot pojazdu z parkingu jest czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i następuje po spełnieniu przesłanek wymienionych w art. 95 ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Warunkiem jej podjęcia jest uiszczenie, nałożonej w drodze decyzji, kary pieniężnej.
Kierując się powyższym WSA uznał, że zarzucana organowi bezczynność nie istnieje, co czyni bezzasadnym zarzut niepodjęcia czynności polegającej na zwrocie skarżącemu pojazdu usuniętego na parking strzeżony. Za prawidłowe uznał stanowisko organu, że do czasu prawomocnego zakończenia sprawy dotyczącej nieprzystąpienia do egzekucji, w której oczekuje na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skarga kasacyjna organu od wyroku WSA w sprawie VIII SA/Wa 324/23, organ nie był uprawniony do zwolnienia pojazdu zabezpieczonego na poczet kar pieniężnych, wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych. Zarzuty skargi strony podnoszące konieczność zwrotu pojazdu w momencie wydania postanowienia Naczelnika US z 9 lutego 2023r. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego również nie jest prawomocne, a jest związane ze wskazanym wyżej wyrokiem WSA w sprawie VIII SA/Wa 324/23. Ponadto Skarżący, jako właściciel pojazdu, nie spełnił również dobrowolnie przesłanek zwrotu pojazdu z parkingu określonych we wskazanym w niniejszym uzasadnieniu przepisie art. 95 ust. 3 u.t.d. (tj. nie uiścił kary pieniężnej albo nie wpłacił stosownej kaucji).
Dlatego WSA nie znalazł podstaw do czynienia MWITD pozostawania w bezczynności w podjęciu czynności polegającej na zwrocie pojazdu, do której organ nie był dotychczas zobowiązany, gdyż nie zezwalały mu na to przepisy prawa. Podkreślił, że organ wielokrotnie odpowiadał Skarżącemu na kierowaną do niego korespondencję i informował o stanie sprawy, jak i możliwościach zwrotu spornego pojazdu (por. pismo organu z 3 marca 2022r., stanowiące odpowiedź na wezwanie Skarżącego do wydania pojazdu z 23 lutego 2022r.).
Z wyrokiem WSA nie zgodziła się Strona i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Orzeczenie zaskarżyła w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a., 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę w zakresie bezczynności MWITD w podjęciu czynności materialno-technicznych polegających na zwrocie właścicielowi – M. P. samochodu osobowego marki F. o numerze rejestracyjnym [...] (dalej: Pojazd), który od dnia 14 lutego 2020 r. pozostaje we władaniu ITD i niedostrzeżenie naruszeń w zakresie:
a. art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 95 ust. 1 u.t.d. i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 29 u.p.e.a i art. 7 §1 i 2 u.p.e.a., a także art. 6 i 8 § 1 k.p.a. i 143 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż dokonanie czynności materialnotechnicznej polegającej na zwrocie Pojazdu usuniętego na parking strzeżony na podstawie art. 95 ust. 3 u.t.d. wymaga prawomocnego zakończenia postępowania dotyczącego nieprzystąpienia do egzekucji administracyjnej względem zobowiązanego obywatela G. (osoby trzeciej), w sytuacji, gdy:
i. nie wstrzymano wykonania postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu z 22 czerwca 2023 r., co obligowało wierzyciela – w którego dyspozycji Pojazd pozostaje do wykonania na wezwanie uprawnionego – Skarżącego czynności materialno-technicznej związanej z ostatecznym (chociaż nieprawomocnym) zakończeniem postępowania egzekucyjnego poprzez nieprzystąpienie do egzekucji polegającej na zwrocie mu pojazdu;
ii. na skutek wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego (o czym szerzej w zarzucie pkt 1 lit. c petitum) organ wadliwie pominął okoliczność, iż względem Pojazdu nie zastosowano żadnego środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 12 u.p.e.a.) czy zabezpieczającego (art. 1a pkt. 19 u.p.e.a.), uprawniającego do rozporządzania przez ITD składnikiem majątkowym M. P. – w tym od dalszego dysponowania nim poprzez odmowę wydania/zwrotu, a zatem dalsze władanie tą ruchomością przez ITD ma charakter bezprawny;
iii. nawet przystąpienie do egzekucji względem G. A. nie uzasadniałoby zajęcia ruchomości w postaci Pojazdu należącego do M. P., bowiem organy egzekucyjne są uprawnione na zasadzie art. 7 § 2 u.p.e.a. wyłącznie do stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, zaś zajęcie ruchomości należącej do osoby trzeciej za taki środek bezspornie nie może być uznane, na co wskazywał WSA w Warszawie w wyroku z 22 czerwca 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 324/23 w sprawie odmowy przystąpienia do egzekucji względem zobowiązanego – G. A. (orzeczenie jest przedmiotem skargi kasacyjnej ITD);
b. art. 95 ust. 3 u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy w zw. z art. 95 ust. 4 u.t.d., tj. uznanie, iż naruszony przepis znajduje zastosowanie, jako jedyna podstawa do dokonania zwrotu pojazdu usuniętego na parking strzeżony, w sytuacji, gdy:
i. naruszony przepis w zw. z treścią art. 95 ust. 4 u.t.d. nie znajduje zastosowania po upływie 30 dni od dnia nałożenia kary pieniężnej, która w stanie faktycznym niniejszej sprawy nałożona została w drodze decyzji z 23 marca 2021 r. (nr WP.8140.1.30.2020) oraz z 18 czerwca 2021 r. (nr WP.8140.9.6.2021), zaś w jego miejsce odpowiednio stosowane są przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm.) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości;
ii. art. 95 ust. 3 pkt 1 u.t.d. nie mógłby mieć zastosowania nawet w przypadku wpłaty kwoty kaucji przez M. P., gdyż naruszony przepis jako przesłankę do dokonania zwrotu pojazdu wskazuje wprost "przekazanie kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy", zaś takim podmiotem Skarżący – aktualny właściciel pojazdu bezspornie nie jest;
iii. pozostaje sprzecznym z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP oraz zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP, potwierdzoną art. 6 k,p.a. w art. 18 u.p.e.a.) zabieg którym posłużył się ITD (a zaaprobowany przez WSA w zaskarżonym orzeczeniu – str. 7 akapit 3 oraz str. 8 akapit 1 uzasadnienia) polegający na przerzucaniu na właściciela pojazdu konsekwencji nieuiszczenia przez zobowiązanego kary administracyjnej czy kaucji, gdyż strona (nie będąc zobowiązaną) nie może ponosić konsekwencji ewidentnych błędów i zaniedbań prawodawcy, w tym zwłaszcza takich, które powodują lukę w prawie naruszającą podstawowe zasady porządku konstytucyjnego – w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy polegającą na niezawarciu w przepisach u.p.e.a. regulacji określających czynności materialno-techniczne konieczne do podjęcia w przypadku nieprzystąpienia do egzekucji [czy podobnie w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego np. po uchyleniu czynności egzekucyjnych w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego (art. 60 u.p.e.a.) czy wydania przez uprawnionego postanowienia w przedmiocie wyłączenia rzeczy spod egzekucji na podstawie art. 38 u.p.e.a.];
c. art, 95 ust, 1 u.t.d, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, w zw. z art. 95 ust. 4 u.t.d. oraz art. 2 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 1a pkt 19 u.p.e.a i art. 154 § 1 u.p.e.a., art. 155 u.p.e.a oraz 164 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 1a pkt. 21 u.p.e.a. polegającą na oczywiście wadliwym przyjęciu przez ITD i GITD, iż naruszony przepis art. 95 ust. 1 u.t.d. stanowi samodzielną podstawę do dokonania zajęcia zabezpieczającego (o którym mowa w art. 155 u.p.e.a oraz art. 1a pkt. 21 u.p.e.a.) ruchomości-pojazdu usuniętego na parking strzeżony na podstawie naruszonego przepisu, podczas, gdy:
i. wykładnia ta jest wprost sprzeczna z przepisami u.p.e.a. dotyczącymi postępowania zabezpieczającego – bowiem prowadziłaby do legalizacji zajęcia dokonanego w sposób władczy jedynie poprzez czynność materialno-techniczną przez wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym;
ii. prowadzenie czynności zabezpieczających (w tym zajęć) wykracza poza kompetencje Inspekcji Transportu Drogowego określone w art. 50 u.t.d. i tym bardziej inspektorów wykonujących zadania Inspekcji (art. 55 ust. 1 i ust. 3 u.t.d.) *uprawnienia tego rodzaju przysługują funkcjonariuszom
iii. z treści art. 95 ust. 1 u.t.d. nie wynika domniemana przez ITD podstawa do ograniczenia prawa własności właściciela pojazdu poprzez bezterminowe jego "zajęcie" "na poczet kar pieniężnych" i w związku z tym wykładnia dokonana przez ITD i GITD (aprobowana także przez WSA w zaskarżonym orzeczeniu – str. 8 akapit 1) narusza wprost art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP określające wymóg formalny, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i zakreślające maksymalną granicę ingerencji przez zakaz naruszenia istoty prawa własności;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.):
a. art. 95 ust. 1 u.t.d. poprzez jego niewłaściwą wykładnię (naruszenie uzasadnione szerzej w pkt. 1 lit. a petitum);
b. art. 95 ust. 3 u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy w zw. z art. 95 ust. 4 u.t.d. (naruszenie uzasadnione szerzej w pkt. 1 lit. b petitum);
c. art. 95 ust. 1 u.t.d. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, w zw. z art. 95 ust. 4 u.t.d. oraz art. 2 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 1a pkt. 19 u.p.e.a i art. 154 § 1 u.p.e.a., art. 155 u.p.e.a oraz 164 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 1a pkt. 21 u.p.e.a. (naruszenie uzasadnione szerzej w pkt. 1 lit, c petitum)
Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wnosił o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA oraz na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie skargi strony na bezczynność MWITD w podjęciu czynności materialno-technicznych polegających na zwrocie właścicielowi – stronie ww. pojazdu poprzez: . stwierdzenie bezczynności MWITD w podejmowaniu czynności materialno-technicznych związanych że zwrotem pojazdu właścicielowi oraz ustalenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie MWITD do niezwłocznego podjęcia czynności materialno-technicznych poprzez niezwłoczne wydanie pojazdu właścicielowi, ewentualnie do wezwania właściciela do odbioru pojazdu w zakreślonym terminie; na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. przyznanie od MWITD na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 40.000 zł; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1945,00 zł (z uwzględnieniem obciążenia skarżącego kosztami z tytułu wynagrodzenia adwokata w kwocie 1845,00 zł oraz zwrotu poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 2460 zł), a także oświadczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną MWITD wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika według norm przepisanych.
Obecni na rozprawie przed NSA pełnomocnicy podtrzymali stanowiska zaprezentowane w złożonych pismach (skardze kasacyjnej oraz odpowiedzi na skargę kasacyjną).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi też żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wynikające z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy "w granicach skargi kasacyjnej" oznacza, że zakres kontroli dokonywanej przez ten sąd określa autor skargi kasacyjnej, wskazując naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania, wykazujące szczegółowo takie naruszenie prawa, które realizuje podstawy kasacyjne z art. 174 p.p.s.a.
Z przepisu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Co do uzasadnienia, oznacza to, że strona ma wyjaśnić, na czym polega naruszenie przepisu, ma wskazać jak przepis powinien być rozumiany oraz wykazać, jak ten przepis należało zastosować, a w przypadku naruszenia przepisów prawa procesowego, jej autor zobligowany jest do wykazania istotności wpływu naruszenia tychże przepisów na wynik sprawy. Istotność wpływu na wynik sprawy oznacza w kontekście przepisów procesowych wpływ na poczynione przez organy podatkowe ustalenia faktyczne. Jeśli autor skargi kasacyjnej nie jest w stanie wykazać wpływu uchybień proceduralnych na poczynione ustalenia faktyczne, nie może być mowy o skutecznym kwestionowaniu danego rozstrzygnięcia w ramach podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z: 29 listopada 2022 r. sygn. akt I GSK 114/19; 22 lutego 2023 r., sygn. akt III FSK 1683/21; opubl., podobnie jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wyjaśnienia Sądu odwoławczego były istotne z uwagi na konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej, opartych na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Jednakże w przypadku zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zgłoszonych w pkt 2.petitum skargi kasacyjnej, Skarżący przywołał w ppkt a)-c) w zasadzie tylko naruszone przepisy i ich formę naruszenia (niewłaściwą wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie), odsyłając do opisu naruszenia zaprezentowanego w pkt 1. ppkt a)-c) petitum skargi kasacyjnej, czyli w zarzutach opartych na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – zgłaszających naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, do tego bardzo rozbudowanych, gdyż w każdym z jego podpunktów zostały wyszczególnione dalsze jednostki (po trzy), co zmuszałoby Sąd odwoławczy do prowadzenia procesu przyporządkowywania (dopasowywania) trzech zarzutów z pkt 2. do kilkunastu zarzutów z pkt 1.petitum skargi kasacyjnej.
Do tego uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odnosi się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż sam kasator zaznaczył, że "Wobec obszernej treści zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej, w których opisie zawarte jest ich uzasadnienie i które stanowią również uzasadnienie postawionych wniosków skargi kasacyjnej, ponowne przytaczanie tożsamej argumentacji nie jest konieczne.
Należy w tym miejscu poczynić jednak pewne ogólne oraz uzupełniające uwagi prezentujące stanowisko Skarżącego i uzasadniające zakres i treść zarzutów zgłoszonych w petitum skargi kasacyjnej." (s. 5 skargi kasacyjnej).
Opisana konstrukcja skargi kasacyjnej, a co najmniej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego z pkt 2.petitum stanowiła naruszenie art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., gdyż nie pozwalała na jednoznaczne ustalenie granic skargi kasacyjnej w tej części, co ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny bowiem, ze względu na ograniczenia wynikające z powołanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja w odniesieniu do prawa materialnego bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
W tej sytuacji zarzuty zgłoszone w pkt 2.petitum skargi kasacyjnej należało uznać za bezskuteczne.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w pkt 1.petitum skargi kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w ocenie NSA przede wszystkim są niezasadne, ale niektóre- nieskuteczne.
Należy najpierw wyjaśnić, że ocena zasadności skargi na bezczynność organu musi być zasadniczo, konfrontowana z istnieniem prawnego obowiązku działania organu administracji zobowiązanego - na wniosek lub z urzędu do załatwienia konkretnej sprawy w sposób, w formie i w terminie przewidzianymi w przepisach obowiązującego prawa.
W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że żądanie Strony skierowane do MWITD dotyczyło czynności materialnoprawnej - wydania Pojazdu, który został skierowany na parking w związku z kontrolą, podczas której ustalono, że Pojazdem tym kierował obywatel G., który dopuścił się naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym i w związku z tym nie uiścił kaucji, a które to naruszenia skutkowały wydaniem przez MWITD dwóch decyzji nakładających na kierującego kary pieniężne, decyzji, które stały się ostateczne, a MWITD wobec nieuiszczenia kaucji ani kary, próbując wszcząć egzekucję z tego Pojazdu, nie wyraził zgody na wydanie pojazdu Skarżącemu, który w trakcie postępowania stał się właścicielem Pojazdu, a wcześniej był jego leasingobiorcą.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przypadkach określonych pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są akty objęte kognicją sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a dopuszczalne jest zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowania ukierunkowanego na wydanie takiego aktu (por. postanowienie NSA z 3 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 6523/21).
Określony art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej skargi na bezczynność nie może być identyfikowany inaczej niż przy wykorzystaniu wykładni przepisów art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. definiujących bezczynność i przewlekłość, jako określone tymi przepisami stany rzeczy istniejące w niezakończonym i dotkniętym wadliwością naruszenia art. 35 k.p.a. postępowaniu administracyjnym. Skarga na bezczynność jest zatem skargą na bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., skierowaną przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje.
Ponadto należy podkreślić, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wniosek taki znajduje swoje uzasadnienie w normatywnej treści pojęć bezczynności i przewlekłości, a wspiera go wspólna na gruncie regulacji postępowania administracyjnego i postępowania przed sądami administracyjnymi instytucja ponaglenia (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19; opubl.: ONSAiWSA z 2020 r., z. 6, poz. 79).
W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy (istniejący w dacie wyrokowania, który dotyczy fazy orzekania), sąd administracyjny rozstrzyga więc, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje on żadnych czynności albo że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe, służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo - mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa - nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął innej stosownej czynności (por. wyrok NSA z 20 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1254/14).
Odnosząc powyższe wytyczne do kontrolowanej sprawy, zdaniem składu orzekającego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że organ nie pozostawał w bezczynności, choć inne okoliczności miały zasadnicze znaczenie dla przyjęcia takiego stanu rzeczy.
Skarżący pismem z 16 listopada 2022 r. wystąpił do GITD z ponagleniem do dokonania czynności materialnoprawnej. GITD zaś pismo to potraktował także jako podanie o dokonanie czynności materialno-technicznej i postanowieniem z 3 stycznia 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego, powołując się na art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: k.p.a.). W tej sytuacji, tym orzeczeniem GITD załatwił sprawę w przedmiocie dokonania żądanej czynności. Z akt sprawy wynika, że Strona, jeżeli nie zgadzała się z tym rozstrzygnięciem, to, mimo pouczenia zawartego w ww. postanowieniu, nie podjęła działań w celu wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu i nie wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to stało się ostateczne, ale z daty doręczenia tego postanowienia do MWITD i biorąc pod uwagę termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wynika, że w dacie złożenia skargi na bezczynność, postanowienie to nie było jeszcze ostateczne. W przeciwnym razie, gdyby postanowienie to byłoby ostateczne w dacie złożenia skargi na bezczynność do WSA, należałoby zastosować środek wskazany w ww. uchwale NSA w sprawie II OPS 5/19.
Okoliczność tę dostrzegł WSA, ale nie wyprowadził z niej właściwych wniosków.
Ponadto, prawidłowe jest także stanowisko WSA, że podejmowane były czynności przez MWITD, które były uzasadnione i z taką częstotliwością, że nie można było mówić i w tym kontekście o bezczynności organu w rozumieniu art. 35 , art. 36 k.p.a. w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., których naruszenia Strona w skardze kasacyjnej nie podnosiła, tym bardziej że wyrok w sprawie VIII SA/Wa 324/24 nie był prawomocny. Dlatego nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zgłoszony w pkt 1.petitum skargi kasacyjnej.
Należy też wyjaśnić, że organ, mimo niekorzystnego dla niego wyroku w sprawie VIII SA/Wa 324/23, nie ma obowiązku zwolnienia pojazdu zabezpieczonego na poczet kar, gdyż wspomniany wyrok jest nieprawomocny (bezsporne), a na mocy art. 170 p.p.s.a. dopiero prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Skarżący nie zgłaszał naruszenia powyższego przepisu, mimo że ww. sprawa jest przecież na etapie postępowania sądowego, próbując podważyć stanowisko organu w tej kwestii na podstawie art. 143 k.p.a. (pkt 1.ppkt a petitum skargi kasacyjnej), stanowiącego, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a organ, który wydał postanowienie może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna za stosowne. Zatem i zarzut naruszenia art. 143 k.p.a. nie był trafny.
Nieuzasadniony okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., także postawiony w pkt 1.petitum skargi. Są to przepisy wynikowe, z tym że stosowane w sytuacji uwzględniania przez sąd skargi na decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1p.p.s.a.), a w niniejszej sprawie skarga dotyczyła bezczynności MWITD i podstawą wyrokowania w sytuacji uwzględnienia skargi byłby art. 149 § 1 p.p.s.a., którego uchybienia nie zgłaszała.
Za niezasadny należało także potraktować zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., podniesiony w pkt 1.petitum skargi kasacyjnej. Jest to przepis ustrojowy, ogólny, o charakterze tylko kompetencyjnym. O jego naruszeniu można by mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa również wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że Skarżący nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznaczało naruszenia tego uregulowania.
Zdaniem NSA niezrozumiały okazał się zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., również z pkt 1.skargi kasacyjnej, ponieważ Sąd I instancji przy wyrokowaniu nie stosował tego przepisu, bo nie mógł. Zgodnie z jego treścią sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przesłanką zastosowania tego unormowania jest więc stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy, a należy pamiętać, że przedmiotem sprawy była bezczynność MWITD.
Co do zarzutu naruszenia pozostałych przepisów z pkt 1.petitum skargi kasacyjnej tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 1 p.p.s.a., podniesionego w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., trzeba przede wszystkim podnieść, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
Przypomnienia również wymaga, że zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony, czy też skarżącego kasacyjnie organu o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA z: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).
Zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób logiczny i jasny przedstawia stanowisko WSA, dotyczące braku podstaw do stwierdzenia bezczynności organu z powodu odmowy dokonania żądanej przez Stronę czynności wydania z parkingu Pojazdu, wskazuje też na podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zawiera jej wyjaśnienie. Zawarte w uzasadnieniu wyroku motywy, jakimi Sąd I instancji kierował się, podejmując orzeczenie, są jasne i pozwalają na kontrolę instancyjną w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Co do naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, NSA nie stwierdza, aby Sąd I instancji przekroczył granice rozstrzygania. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd I instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2007 r.,sygn. akt II OSK 610/06; 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09; 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15; 15 października 2015 r., sygn. akt I GSK 241/14).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów ujętych w ppkt a)-c) pkt 1.petitum skargi kasacyjnej, należy najpierw wyjaśnić, że kognicja sądu administracyjnego w przypadku skargi na bezczynność ogranicza się jedynie do badania przesłanek bezczynności organu, nie zaś przesłanek prawidłowego zastosowania norm materialnoprawnych, które winny znaleźć zastosowanie w przypadku kontroli decyzji czy innego aktu, np. czynności materialnotechnicznej (por. wyroki NSA z: 24 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 1214/21; 28 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2172/11; 28 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 211/11). Oznacza to, że sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność organu nie może nakazać organowi wydania decyzji, postanowienia, innego aktu lub podjęcia czynności o określonej treści, a ewentualne wskazania nie są wiążące.
Z podanych powodów zgłoszone zarzuty naruszenia szeregu przepisów k.p.a., u.p.e.a. i u.t.d. w ww. zarzutach nie były uzasadnione, gdyż były zgłoszone w celu poddania przez WSA oceny prawidłowego zastosowania norm materialnoprawnych przez organ, co jak podniesiono, nie jest dokonywane w postępowaniu na bezczynność organu. Zresztą jest odrębne postępowanie zakończone nieprawomocnym wyrokiem w sprawie VIII SA/Wa 324/23, dotyczące także podstaw stanu niewydawania Pojazdu Stronie przez MWITD i zgłoszone zarzuty w kontrolowanej skardze kasacyjnej zmierzają do uzyskania oceny w tamtej sprawie.
Należy zauważyć, że Strona nie znajdowała podstaw co do możliwości zapłaty kary czy kaucji za zobowiązanego, co według organu zakończyłoby spór związany z trzymaniem Pojazdu na parkingu strzeżonym, tłumacząc to zakazem przewidzianym w art. 95 ust. 3 pkt 1 u.t.d., wskazującym na obowiązek przekazania kaucji wyłącznie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy (pkt 1.ppkt b lit. ii., s. 7 skargi kasacyjnej), mimo że art. 71ca u.p.e.a. (obowiązujący już w dacie 26 sierpnia 2021 r., w której Strona stała się właścicielem Pojazdu) wskazuje osoby, które mogą zapłacić organowi egzekucyjnemu należność pieniężną, odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie, koszty upomnienia oraz koszty egzekucyjne, podobnie jak regulacja art. 95 ust. 2 u.t.d., że w zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, która także zasadniczo dotyczy właściciela pojazdu (por. wyrok NSA z 12 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 49/24).
Z powyższych względów skargę kasacyjną Strony należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast w oparciu o art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.).