II GSK 1341/13

II GSK 1341/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-07-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha
Małgorzata Korycińska /przewodniczący sprawozdawca/
Marzenna Zielińska
Symbol z opisem
6230 System oceny zgodności, certyfikacja
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2109/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-02-19
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 138 poz 935
art. 9
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Marzenna Zielińska Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 31 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. H. C. Z. C. Spółki jawnej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2109/12 w sprawie ze skargi E. H. C. Z. C. Spółki jawnej w S. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu ograniczenia udostępniania wyrobu do czasu poddania urządzenia odpowiedniej procedurze oceny zgodności oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę "E." H. C., Z. C. Spółki jawnej w S. na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie poddania urządzenia odpowiedniej procedurze oceny zgodności.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
Okręgowy Inspektor Pracy w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. wyznaczył skarżącej spółce termin na usunięcie niezgodności wyrobu spółki - atmosferycznej parownicy wysokociśnieniowej do azotu z zasadniczymi wymogami obejmującymi m.in. poddanie parownicy odpowiedniej procedurze oceny zgodności zależnej od kategorii urządzenia ciśnieniowego, sporządzenia deklaracji zgodności WE potwierdzającej zgodność z wymaganiami określonymi w dyrektywie 97/23/WE
i umieszczenie na parownicy oznakowania CE. Wobec nieusunięcia wyżej określonych niezgodności organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nakazał skarżącej ograniczyć udostępnianie wyrobu użytkownikom do czasu poddania urządzenia odpowiedniej procedurze oceny zgodności właściwej dla III kategorii urządzeń ciśnieniowych, sporządzenia deklaracji zgodności WE, potwierdzającej zgodność
z wymaganiami określonymi w dyrektywie 97/23/EWG oraz umieszczenia na parownicy oznakowania CE.
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2012 r. Główny Inspektor Pracy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że urządzenie produkowane przez skarżącą jest zbiornikiem w rozumieniu § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. Nr 263, poz. 2200; dalej: rozporządzenie z 21 grudnia 2005 r.). Mając na uwadze ustalenia kontroli, które wykazały, że skarżąca eksploatuje parownicę wysokociśnieniową dla azotu - tzw. wymiennik ciepła, w którym następuje zmiana stanu skupienia z fazy ciekłej skroplonej na fazę gazową i jednoczesny brak adnotacji wskazującej na fakt, że ww. wymiennik ciepła jest przeznaczony do celów chłodzenia lub ogrzewania powietrza, organ uznał, że w sprawie niniejszej nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w ostatnim zdaniu § 3 pkt 3 rozporządzenia umożliwiający zakwalifikowanie urządzania jako rurociągu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę uznał, że spór między skarżącym, a organem sprowadzał się w istocie do odpowiedniego zakwalifikowania kontrolowanego urządzenia, tj. ciśnieniowego rurociągu falowego typu RFWC - 200, do kategorii "zbiorników" lub "rurociągów". Odnosząc się do tak zarysowanego problemu Sąd I instancji zauważył, że rozporządzenie z 21 grudnia
2005 r. wdrażające do polskiego systemu prawnego postanowienia dyrektywy 97/23/EWG z dnia 29 maja 1997 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń ciśnieniowych (Dz. Urz. WE L 181 z 9.07.1997, str. 1, L 265 z 27.09.1997, str. 110) zawiera definicję zbiornika (§ 3 pkt 2) oraz rurociągu (§ 3 pkt 3). W ocenie Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa parownica atmosferyczna wykorzystuje ciepło otaczającego powietrza do odparowania
i ogrzania azotu, a więc jest wymiennikiem ciepła, w którym następuje zmiana stanu skupienia azotu z fazy ciekłej (skroplonej) na fazę gazową.
Sąd I instancji stanął na stanowisku, że poddane kontroli urządzenie ciśnieniowe, składające się z rur nie jest przeznaczone do celów chłodzenia lub ogrzewania powietrza, dlatego też, jako zbiornik powinno być przed wprowadzeniem do obrotu poddane ocenie zgodności z udziałem jednostki notyfikowanej i oznaczone znakiem CE. A zatem, w ocenie Sądu, skoro producent nie dokonał w/w czynności, decyzje organów obu instancji, jako zgodne z art. 41c ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r., Nr 138, poz. 935, dalej: ustawa
o systemie jakości) nie naruszają prawa.
W podstawie prawnej wyroku powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.
z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
II
"E." H. C., Z. C. Sp. j. z siedzibą w S. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie § 3 ust. 3 rozporządzenia z 21 grudnia 2005 r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że rurociąg falowy typu RFWC - 200 (niewłaściwie nazwany parownicą atmosferyczną) jest zbiornikiem i wymiennikiem ciepła, podczas gdy w rzeczywistości rurociąg falowy typu RFWC - 200 jest rurociągiem.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że analiza treści przepisu § 3 rozporządzenia z 21 grudnia 2005 r., pozwala zgodzić się, że przedmiotowy rurociąg falowy jest, w istocie, urządzeniem ciśnieniowym o średnicy (do 25 mm średnicy - tzw. DN-25), co oznacza, że zgodnie z przepisem § 11 cytowanego rozporządzenia, na tego typu urządzeniach nie umieszcza się oznakowania CE. Ponadto wskazała, że nieuzasadnione jest stwierdzenie Sądu I instancji (s. 6 uzasadnienia), że na etapie kontroli nie kwestionowano stwierdzenia, że "urządzenie składające się z rur nie jest przeznaczone do celów chłodzenia lub ogrzewania". Od początku postępowania trwał spór w ocenie przeznaczenia urządzenia, a w szczególności, jego głównych
i ubocznych celów. W ocenie skarżącej, Sąd błędnie uznał, że przedmiotowy rurociąg falowy jest wymiennikiem ciepła i jednocześnie zbiornikiem, podczas gdy jest on rurociągiem, którego efektem ubocznym jest ogrzanie gazu w jego wnętrzu. W ocenie skarżącej w celu "rozstrzygnięcia sporu właściwym będzie uzyskanie opinii biegłego".
Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
III
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przed odniesieniem się do poszczególnych jej zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych.
Przenosząc te rozważania na rozpoznawaną skargę kasacyjną podkreślenia wymaga, że została ona oparta jedynie na zarzucie naruszenia prawa materialnego -
§ 3 "ust." 3 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2005 r. w obu formach, o których stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Oparcie skargi kasacyjnej tylko na zarzucie prawa materialnego oznacza, że nie zostały zakwestionowane ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie przez organy, a przyjęte przez Sąd I instancji. Z ustaleń tych wynika, że wyrób skarżącej jest zbiornikiem ciśnieniowym – wymiennikiem ciepła służącym do zasilania stałej instalacji napełniania butli z gazami technicznymi. Wynika także, że wyrób ten wykorzystuje ciepło otaczającego powietrza do odparowania i ogrzania azotu, składa się z rur i nie jest przeznaczony do celów chłodzenia lub ogrzewania powietrza.
W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 9 ustawy o systemie oceny zgodności Minister Gospodarki wydał rozporządzenie z dnia 21 grudnia 2005 r.
w sprawie zasadniczych wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołu urządzeń ciśnieniowych. W § 3 tego rozporządzenia zdefiniowano określenia w nim używane, przy czym w punkcie 3 (a nie "ustępie" 3, jak mylnie wskazano w zarzucie skargi kasacyjnej) pojęcie rurociągu. W myśl tego przepisu, rurociąg oznacza elementy rurowe przeznaczone, po ich zintegrowaniu w układ ciśnieniowy, do przesyłania płynów; w szczególności rurociąg zawiera rurę lub układ rur, kształtki rurowe, złączki, kompensatory, przewody elastyczne oraz inne elementy ciśnieniowe, o ile są stosowane; za rurociągi uważa się również wymienniki ciepła przeznaczone do schładzania lub ogrzewania powietrza, składające się z rur.
Z definicji tej wynika, że dla uznania danego wyrobu za rurociąg koniecznym jest ustalenie, że składający się z elementów wymienionych w tym przepisie wyrób służy do przesyłania płynów, lub, że jest wymiennikiem ciepła przeznaczonym do schładzania lub ogrzewania powietrza. Z przedstawionych istotnych elementów stanu faktycznego niezakwestionowanych odpowiednim zarzutem skargi kasacyjnej wynika, że wyrób skarżącej nie służy do przesyłania płynów, ani też jako wymiennik ciepła nie jest przeznaczony do schładzania lub ogrzewania powietrza. W tej sytuacji zarzut naruszenia § 3 pkt 3 omawianego rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest nieusprawiedliwiony.
Również nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia tego przepisu przez jego błędną wykładnię. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd I instancji dokonał wykładni § 3 pkt 3 rozporządzenia w zakresie odnoszącym się do drugiej jego części i przyjął, że "wymiennik ciepła składający się z rur jest rurociągiem, o ile jest przeznaczony do schłodzenia lub ogrzewania powietrza. Wykładnia a contrario prowadzi do ustalenia, że wymiennik ciepła składający się z rur, jednakże nieprzeznaczony do celów chłodzenia lub ogrzewania powietrza nie jest rurociągiem".
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo wyłożył treść tego przepisu i zauważa, że tak samo skarżąca spółka rozumie normę prawną
w nim zawartą, wskazując w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "rurociąg to zespół elementów (rur) służących do przesyłania substancji (zasada) jak również wymiennik ciepła składający się z rur, o ile ogrzewają lub schładzają powietrze (wyjątek)".
Sąd I instancji nie wykładał § 3 pkt 3 rozporządzenia w zakresie w jakim przepis ten odnosi się do tego, co skarżąca spółka nazywa zasadą, w związku z czym nie sposób twierdzić, że dokonał jego błędnej wykładni. Na marginesie jedynie więc należy zauważyć, że treść § 3 pkt 3 rozporządzenia jest jednoznaczna i jasna oraz nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych. Kwestią sporną może być natomiast subsumcja tego przepisu, a zatem ustalenie, czy dany wyrób służy do przesyłania płynów lub jest wymiennikiem ciepła przeznaczonym do ogrzewania lub schładzania powietrza. Jest to jednak problem ustaleń faktycznych, które co jeszcze raz należy podkreślić, w tej sprawie nie zostały podważone zarzutem postawionym w oparciu o podstawę, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Za nieskuteczną przy tym należy uznać próbę podniesienia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej konieczności powołania w sprawie biegłego, gdyż nie wskazano żadnego przepisu, który w związku z tym został naruszony.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.