II GSK 1340/25

II GSK 1340/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /sprawozdawca/
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1336/24 - Wyrok WSA w Krakowie z 2025-01-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska- Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 stycznia 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 1336/24 w sprawie ze skargi Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2024 r. nr SKO.SW/4101/102/2024 w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od Ł. G. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi Ł. G., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2024 r., znak: SKO.SW/4101/102/2024 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości K..
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z dnia 14 marca 2022 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działkach o nr ewid. [...] i [...] położnych w m. K..
Decyzją z dnia 29 marca 2022 r., na podstawie art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 284 ze zm. – dalej u.b.i.a.), organ zatwierdził regulamin strzelnicy zlokalizowanej na ww. nieruchomościach, stwierdzając, że przedłożony regulamin spełnia wymagania, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 lutego 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz.U. z 2000 r., poz. 234 ze. zm. - dalej: rozporządzenie).
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2024 r., organ działając w trybie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 147 i art. 149 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją z dnia 29 marca 2022 r. o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 3 lipca 2023 r. za pośrednictwem wyszukiwarki publicznej RWD dostępnej na stronie podmiotowej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, ustalono, iż dla działek, na których miała zostać zlokalizowana strzelnica nie wydano pozwolenia na budowę ani nie dokonano zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych związanych z utworzeniem strzelnicy, co stanowi istotną nową okoliczność faktyczną dotychczas nieznaną organowi.
W dniu 28 lutego 2024 r. dokonano oględzin działek nr [...] i [...], podczas których stwierdzono wykonanie prac ziemnych polegających na wyrównaniu terenu i usypaniu wałów ziemnych, częściowe obsypanie wałów do "koryta" strzelnicy. Dodatkowo stwierdzono brak tablicy informacyjnej z zatwierdzonym regulaminem i decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania.
Następnie, Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz, decyzją z dnia 19 marca 2024 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł w pkt 1 o uchyleniu decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz z dnia 29 marca 2022 r. o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działkach o nr ewid. [...] i [...], poł. w miejscowości K. oraz w pkt 2 o odmowie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] poł. w miejscowości K..
Po rozpatrzeniu odwołania Ł. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W ocenie Kolegium, organ I instancji przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania prawidłowo stwierdził, że zaistniała przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przed zatwierdzeniem regulaminu strzelnicy, w ramach postępowania wyjaśniającego wójt/burmistrz/prezydent miasta dokonuje ustaleń, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, czy strzelnica powstała zgodnie z prawem na podstawie odpowiednich zgód m.in. organów architektoniczno-budowlanych oraz jest zorganizowana w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza jej obręb pocisku. Organ zatwierdzający regulamin ma obowiązek zbadać, czy takiej ocenie strzelnica została poddana przez inne kompetentne organy, bowiem tylko dla konkretnej, legalnie usytuowanej i spełniającej pozostałe wymogi prawne konkretnej strzelnicy, możliwe jest zatwierdzenie regulaminu określającego zasady korzystania z niej. Przedwczesne i niedopuszczalne byłoby zatwierdzenie regulaminu korzystania ze strzelnicy, która w ogóle nie miałaby prawa funkcjonować w świetle przepisów prawa budowlanego lub ochrony środowiska. Tak więc kwestie związane z prawnym dopuszczeniem strzelnicy do użytkowania stanowią jeden z koniecznych elementów potwierdzających prawidłowe zorganizowanie strzelnicy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie tylko nie przedstawił dowodów na to, że planowana inwestycja w postaci strzelnicy została poddana stosownej ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej i środowiskowej, ale w istocie nie przedstawił jakichkolwiek informacji dotyczących samej strzelnicy, poza wskazaniem działki, na jakiej ma być zlokalizowana i ogólnego opisu. Nie dołączono do wniosku żadnych dokumentów, które konkretyzowałyby przedsięwzięcie skarżącego. Tym samym skarżący, ubiegał się o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy hipotetycznej, która miałaby powstać w przyszłości, o nieokreślonych uwarunkowaniach, co jest niedopuszczalne.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zakwestionował możliwość wznowienia w okolicznościach niniejszej sprawy postępowania oraz twierdzenie, że organy samorządu są uprawnione do badania kwestii związanych z lokalizacją i budową strzelnicy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obydwu instancji.
Zdaniem Sądu skarga była uzasadniona, choć nie wszystkie jej zarzuty zostały przez Sąd podzielone.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że organ zatwierdzający regulamin strzelnicy jest zatem zobowiązany do oceny, czy obiekt posiada wymagane prawem zgody na korzystanie z niego jako strzelnicy. Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy jest zwieńczeniem całego procesu zmierzającego do jej powstania, co wynika z treści art. 46 ust. 1 u.b.i.a., poddanego zarówno wykładni językowej, jak i systemowej. Istnieją prawnie określone warunki, jakie musi spełniać strzelnica (otwarta) zanim rozpocznie się jej użytkowanie. O ile jednak nie określono warunków technicznych dla zrealizowania strzelnicy otwartej, o tyle przewidziano prawne warunki jej realizacji. Ich spełnienie podlega ocenie i sprawdzeniu na poszczególnych etapach procesu budowlanego. Jeżeli w toku postępowania o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy organ ustali, że wnioskodawca nie uzyskał odrębnych pozwoleń lub innych zgód, które dotyczą legalnego wybudowania strzelnicy, zmiany sposobu użytkowania danego terenu na cele strzelnicy lub oddania obiektu do użytkowania, to nie ma podstaw do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Strzelnica jest obiektem, którego sposób wybudowania lub użytkowania musi przede wszystkim zapewnić bezpieczeństwo osób na niej i w jej pobliżu przebywających, a takich kwestii nie reguluje w wyczerpujący sposób regulamin. Jak bowiem trafnie podnosi się w skardze, w zależności od okoliczności faktycznych, strzelnica otwarta może być nie tyle wybudowanym czy zrealizowanym obiektem budowlanym, co jedynie miejscem, gdzie w bezpieczny sposób można zgodnie z prawem strzelać z broni palnej.
Konkludując Sąd I instancji stwierdził, że w ponownym postępowaniu organ dokona ustalenia stanu faktycznego we wskazanym w uzasadnieniu zakresie oraz dokona jego oceny, kierując się wyrażonymi poglądami prawnymi, a następnie, stosownie do dokonanych ustaleń i dokonanej oceny, rozstrzygnie sprawę. Dotychczasowe postępowanie przeprowadzone zostało bowiem powierzchownie jak na jego zakres przedmiotowy i sprawia wrażenie postępowania przeprowadzonego w pośpiechu. To natomiast przełożyło się na istotne braki w ustaleniu stanu faktycznego, koniecznego do dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej przedmiotu tego postępowania i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy.
Nie jest więc tak, że kwestia braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę strzelnicy była oczywista. To w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia regulaminu, skarżący powinien był przedstawić dokumenty dotyczące prawidłowości lokalizacji strzelnic, nieprzekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych przepisami o ochronie i kształtowaniu środowiska, a także, jeżeli twierdził, że nie jest wymagane w sprawie pozwolenie na budowę stosowną argumentację.
Sąd wskazał natomiast, że sam fakt zaniedbań lub nieprawidłowego wykonywania obowiązków przez pracowników organu administracji nie stanowi przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania. Tym samym, skoro przyczyną braku dokonania właściwych ustaleń było zaniedbanie organu administracji, to w ocenie Sądu organ wybrał niewłaściwy tryb wzruszenia pierwotnej decyzji zatwierdzającej regulamin strzelnicy, do którego zastosowania nie był uprawniony.
W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zaskarżając wyrok w całości na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniosło zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zaszły przesłanki do uchylenia decyzji organów obydwu instancji w związku z nieprawidłowym założeniem Sądu, że w sprawie przyjęto niewłaściwy tryb postępowania nadzwyczajnego z uwagi na zawinienie organu w braku dokonania właściwych ustaleń w postępowaniu zwykłym, podczas gdy podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest uzależniona od przyczyny nieprzeprowadzenia dowodów przez organ w postępowaniu zwyczajnym, a co za tym idzie prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w trybie wznowienia było prawidłowe;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i jednozdaniowe uzasadnienie, niepozwalające na poznanie motywów przyjętego rozstrzygnięcia, podczas gdy zwłaszcza w sytuacji wątpliwości i rozbieżności interpretacyjnych Sąd winien odnieść się do wszelkich aspektów sprawy i dokonać przedstawienia toku rozumowania, z jakiego wynikło przyjęcie rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem przedstawienia podstawy prawnej wraz z jej wyjaśnieniem;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji organów obydwu instancji z powołaniem się na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy Sąd zaniechał wskazania, jakie przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez organy orzekające w sprawie, a z zaskarżonego wyroku nie wynika, aby naruszenia prawa materialnego mogły mieć - i dlaczego - istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji nie zachodziła wyżej wymieniona, a powołana przez Sąd, podstawa do uwzględnienia skargi.
Powołując takie zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik organu oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że trudno odnosić się do przyjętego przez Sąd stanowiska wobec zupełnego pozbawienia wyroku uzasadnienia zgodnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyrok Sądu I instancji poza lakonicznym stwierdzeniem, że w sytuacji zawinienia organu w przeprowadzeniu prawidłowego postępowania wyjaśniającego brak jest podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie zawiera argumentacji, pozwalającej na poznanie toku rozumowania Sądu. Nie jest wiadome, o jakie zaniedbania organu w niniejszej sprawie może chodzić. Brak jest odniesienia się do realiów rozpatrywanej sprawy. Obszerne przytoczenie stanowisk sądów administracyjnych czy doktryny w sprawach dotyczących regulaminów strzelnic bez odniesienia ich do konkretnych okoliczności sprawy nie jest wystarczające. Nie jest też wiadome, jaki tryb w ocenie Sądu byłby właściwy w niniejszej sprawie skoro wybrany przez organ jest niewłaściwy. Natomiast pozostawanie w obrocie decyzji wydanej w wysoce wadliwym postępowaniu zwyczajnym nie da się pogodzić z ideą państwa prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje organów obydwu instancji powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., a zatem uznając, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, podczas gdy Sąd podzielił ten ocenę prawną dokonaną przez Kolegium w decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. z uwagi na to, że skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna nie wniosła o jej przeprowadzenie.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Podstawę skargi kasacyjnej stanowią zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., które z uwagi na ich charakter winny zostać rozpoznane łącznie. Wyjaśnienia jednak wymaga, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawierają normy o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu nie może służyć podważeniu oceny wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Natomiast w okolicznościach rozpoznawanej sprawy treść przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. należy postrzegać jedynie jako punkt odniesienia dla oceny najdalej idącego zarzutu uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a.
I tak, zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania.
W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli: 1) nie wiadomo, jaki stan faktyczny sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, 2) uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego stwierdził bądź nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., II OSK 1985/09, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 marca 2025 r., III FSK 1631/23 (CBOSA) podkreślił, że jednym z elementów koniecznych uzasadnienia jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia sąd powinien podać argumenty, którymi kierował się wydając takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Obowiązkiem sądu I instancji jest więc przeprowadzenie wywodu prawnego, w którym omówiona zostanie podstawa prawna orzeczenia z uwzględnieniem jej wykładni. Oznacza to, iż powinny być wskazane przepisy prawa mające zastosowanie w rozstrzyganej sprawie oraz wyjaśnienie ich znaczenia. W uzasadnieniu powinna również zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne.
Co istotne, uzasadnienie orzeczenia sądowego spełnia także istotną rolę porządkującą, obligując stosującego prawo do prawidłowej i pełnej rekonstrukcji stanu faktycznego pod kątem jego dalszego przyrównania do miarodajnej normy prawa materialnego i ustalenia na tej podstawie ostatecznego wyniku sprawy. Dlatego też składające się na uzasadnienie dwie podstawy rozstrzygnięcia: faktyczna i prawna muszą tworzyć łącznie jedną całość, którą powinna cechować wewnętrzna spójność, tak aby nie było zasadniczych wątpliwości co do tego, jaki stosunek faktyczny i w jaki sposób sąd wiążąco uregulował" (zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2025 r., III OSK 7471/21, CBOSA i przyw. w nim orzecznictwo).
W judykaturze podkreśla się wagę prawidłowo skonstruowanego uzasadnienia na tle obowiązków organów administracji wynikających z art. 153 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że jakkolwiek decydujący wpływ na postępowanie administracyjne i wydane w nim rozstrzygnięcie ma sentencja orzeczenia sądu administracyjnego, to związanie organu administracji publicznej dokonaną oceną prawną wypływa wprost z uzasadnienia orzeczenia sądu, w którym ta ocena została zawarta. Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracyjny powinien zastosować się nie tylko do tej oceny, która legła u podstaw wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, ale także oceny prawnej, która w kontekście zarzutów skargi i dokonanej kontroli legalności uznawała działania organu administracji za zgodne z prawem. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12, CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów i standardów o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, który zarówno uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, jak i organom administracyjnym podjęcie w ponownie prowadzonym postępowaniu czynności realizowanych w zgodzie z art. 153 p.p.s.a.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przytoczył poglądy w przedmiocie obowiązków organu zatwierdzającego regulamin strzelnicy wynikających z przepisów art. 46 i art. 47 u.b.i.a. Podkreślenia jednak wymaga, że w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji jest zbieżne ze stanowiskiem zaprezentowanym w podlegających kontroli decyzjach organów administracji publicznej. Stanowisko to sprowadza się do przyjęcia, że warunkiem zatwierdzenia regulaminu strzelnicy jest ustalenie, czy strzelnica zgodnie z prawem została zlokalizowana, wybudowana i zorganizowana w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza jej obręb pocisku. Organ zatwierdzający regulamin ma obowiązek zbadać, czy takiej ocenie strzelnica została poddana przez inne kompetentne organy, bowiem tylko dla konkretnej, legalnie usytuowanej i spełniającej pozostałe wymogi prawne konkretnej strzelnicy, możliwe jest zatwierdzenie regulaminu określającego zasady korzystania z niej.
Tymczasem jako podstawę wyrokowania Sąd I instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., która jednoznacznie wskazuje, że organ administracji dopuścił się naruszenia prawa materialnego. Sąd nie wskazał jednak w podstawie rozstrzygnięcia ani w treści uzasadnienia żadnych innych przepisów prawa materialnego, aniżeli te, których sposób wykładni dokonany przez organy podzielił. Powyższe czyni zasadnym pytanie, naruszenie jakich przepisów prawa materialnego zarzucił Sąd meriti, a w konsekwencji – jakie przepisy i w jaki sposób ma zastosować organ w dalszym postępowaniu.
Podobnie ocenić należy brak wskazania przepisów postępowania, który doprowadził Sąd do przywołania w podstawie orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Oceniając kontrolowaną sprawę Sąd I instancji stwierdził jedynie, że: "Dotychczasowe postępowanie przeprowadzone zostało bowiem powierzchownie jak na jego zakres przedmiotowy i sprawia wrażenie postępowania przeprowadzonego w pośpiechu. To natomiast przełożyło się na istotne braki w ustaleniu stanu faktycznego, koniecznego do dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej przedmiotu tego postępowania i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy", nie wskazując na naruszenia konkretnych przepisów postępowania i ich wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Szczególnie istotnego znaczenia nabierają natomiast braki uzasadnienia polegające na nieumotywowaniu stanowiska Sądu I instancji odnośnie do niewłaściwości zastosowanego trybu wzruszenia pierwotnej decyzji zatwierdzającej regulamin strzelnicy. WSA w Krakowie nakazał: "w ponownym postępowaniu organ dokona ustalenia stanu faktycznego we wskazanym w uzasadnieniu zakresie oraz dokona jego oceny, kierując się wyrażonymi poglądami prawnymi, a następnie, stosownie do dokonanych ustaleń i dokonanej oceny, rozstrzygnie sprawę". Pozostawienie w obrocie prawnym postanowienia z dnia 19 lutego 2024 r., którym Wójt - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 147 i art. 149 § 1 k.p.a. - wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 29 marca 2022 r. o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy, daje asumpt do przyjęcia, że ponownie winno zostać przeprowadzone postępowanie wznowieniowe. W dalszej części uzasadnienia Sąd zanegował jednak możliwość wznowienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy postępowania na podstawie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie wskazując, jaki zdaniem Sądu tryb do wzruszenia ostatecznej decyzji jest właściwy.
Nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że uzasadnienie wyroku uwzględniającego skargę musi zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te muszą być na tyle konkretne i jednoznacznie sformułowane, aby w ponownym postępowaniu umożliwić organowi usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, a w konsekwencji doprowadzić do wydania w sprawie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku tych wymogów nie spełnia.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności poprzez brak wskazania przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, jakie zdaniem Sądu zostały naruszone uniemożliwia kontrolę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pod kątem prawidłowości zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na usprawiedliwionej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. Rozpoznając ponownie skargę Sąd I instancji uwzględni uwagi przedstawione powyżej tak, aby uzasadnienie wyroku pozwalało na jednoznaczne ustalenie motywów zapadłego orzeczenia i kontrolę jego prawidłowości.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).