II GSK 1328/14

II GSK 1328/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-07-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-05-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach
Marzenna Zielińska /sprawozdawca/
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6231 Dozór techniczny
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2083/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-01-31
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 122 poz 1321
art. 14 ust. 1, art. 18
Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.
Dz.U. 2012 poz 1468
§ 1 pkt 1 lit. d
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Protokolant asystent sędziego Paulina Marchewka po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2083/13 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w [...] na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na eksploatację urządzenia technicznego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. Spółki z o.o. w [...] na rzecz Ministra Gospodarki 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2083/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę P. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] maja 2013 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego z dnia [...] lutego 2013 r. zezwalającą na eksploatację urządzenia technicznego (stałego zbiornika ciśnieniowego) o numerze fabrycznym [...] i numerze ewidencyjnym [...] oraz ustalającą dla tego urządzenia formę dozoru pełnego.
Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w sprawie. Organy te stwierdziły, że pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Prezes Zarządu skarżącej spółki wystąpił do Urzędu Dozoru Technicznego Oddział w [...] o wydanie decyzji dozorowej na zbiornik kompresora powietrza [...] typ [...] (nr fabr. [...]) o nadciśnieniu 11 barów i pojemności 1500 dm³. W dniu [...] lutego 2013 r. zostało przeprowadzone badanie wspomnianego urządzenia i w związku pozytywnym wynikiem tegoż badania Prezes Urzędu Dozoru Technicznego - działając m.in. na podstawie art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.) - uwzględnił w całości żądanie spółki zezwalając na eksploatację przedmiotowego urządzenia technicznego i ustalając dla urządzenia formę dozoru pełnego. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki Minister Gospodarki utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organów administracji, przedmiotowe urządzenie techniczne (stały zbiornik ciśnieniowy sprężonego powietrza) jest urządzeniem, o jakim mowa w § 1 pkt 1 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1468; dalej powoływanego jako "rozporządzenie RM z 7 grudnia 2012 r."), a zatem podlega dozorowi technicznemu, zaś do jego eksploatacji wymagane jest uzyskanie decyzji, o jakiej mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wydane w sprawie decyzje administracyjne nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Powołując się na treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dozorze technicznym, Sąd stwierdził, że dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne m.in. w toku ich eksploatacji, których rodzaje zostały określone w rozporządzeniu RM z 7 grudnia 2012 r. Zgodnie natomiast z § 1 pkt 1 lit. d) tego rozporządzenia, dozorowi technicznemu podlegają "zbiorniki stałe, dla których iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 barów x dm³, a nadciśnienie jest wyższe niż 0,5 bara, przeznaczone do magazynowania cieczy lub gazów albo prowadzenia w nich procesów technologicznych, z wyjątkiem grzejników i nagrzewnic powietrza, zbiorników w instalacjach ziębniczych o iloczynie nadciśnienia i pojemności nie większym niż 300 barów x dm³, zbiorników w instalacjach chłodniczych z rur o średnicy nie większej niż DN 25 z kolektorami i rozdzielaczami o pojemności każdego z nich nie większej niż 100 dm³ i przekroju nie większym niż 2 dm² oraz zbiorników stanowiących obudowy urządzeń elektrycznych, przewodów energetycznych i telekomunikacyjnych".
W ocenie Sądu pierwszej instancji, parametry techniczne przedmiotowego zbiornika oraz jego zastosowanie wskazują na kumulatywne spełnienie przesłanek wymienionych w przywołanym przepisie rozporządzenia RM z 7 grudnia 2012 r. Zgodnie bowiem z opisem technicznym tego zbiornika, jego nadciśnienie obliczeniowe wynosi 11 barów, a pojemność 1500 litrów (dm), a zatem iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 barów x dm, zbiornik jest przeznaczony do magazynowania sprężonego powietrza, a jego zadaniem jest utrzymanie w miarę stałego ciśnienia w instalacji. Z tego względu Sąd przyjął, ze przedmiotowy zbiornik należy zakwalifikować jako stały zbiornik w rozumieniu rozporządzenia, podlegający dozorowi technicznemu, bowiem z treści omawianego przepisu wynika, że zbiornikiem stałym jest zbiornik przeznaczony do magazynowania cieczy lub gazów albo prowadzenia w nim procesów technologicznych. Tego rodzaju urządzenia mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym.
Sąd wskazał również, że Prezes Urzędu Dozoru Technicznego wydał decyzję zgodnie z wnioskiem spółki oraz na podstawie pozytywnych wyników badań i wykonanych czynności. Potwierdzeniem tego jest protokół czynności poprzedzających wydanie pierwszej decyzji zezwalającej na eksploatację z dnia [...] lutego 2013 r., jak również opis techniczny, z którego wynika wprost, że przedmiotowy zbiornik jest stałym zbiornikiem ciśnieniowym sprężonego powietrza.
Za nietrafny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 18 ustawy o dozorze technicznym. Sąd wskazał, że decyzję o wstrzymaniu eksploatacji (o jakiej mowa w tym przepisie) wydaje się wyłącznie dla urządzeń, w stosunku do których uprzednio wydano decyzję zezwalającą na eksploatację. Natomiast urządzenie podlegające dozorowi technicznemu, w stosunku do których nie została wydana taka decyzja, nie mogą być eksploatowane, a zatem nie wstrzymuje się eksploatacji, która zgodnie z prawem nie może być prowadzona.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyło P. Spółka z o.o. Spółka zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku wskazania, jakimi przesłankami kierował się Sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie oraz braku ustosunkowania się w zaskarżonym wyroku do wszystkich twierdzeń i wywodów skarżącej przed Sądem pierwszej instancji,
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 poprzez niewskazanie jakie przeprowadzone dowody świadczą o zasadności dokonanej oceny dowodów przez Sąd pierwszej instancji o przynależności urządzenia technicznego - zbiornika kompresora powietrza [...] do kategorii "zbiorników stałych", a w konsekwencji brak wszechstronnego odniesienia się do wskazanych zarzutów w skardze oraz niewyjaśnienie przyjętej wykładni prawa i dokonanej oceny dowodów,
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym poprzez przyjęcie, iż zbiornik kompresora na powietrze [...] podlega dozorowi technicznemu,
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 18 ustawy o dozorze technicznym poprzez niezastosowanie przesłanek z niego wynikających.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do kwestionowanej przez stronę postępowania okoliczności, iż zbiornik przedmiotowego urządzenia nie jest zbiornikiem stałym, lecz przenośnym. Wbrew stanowisku organów oraz WSA, sporny zbiornik nie jest zbiornikiem stałym, gdyż producent urządzenia nie wskazał, że jest to urządzenie stałe, jak również nie przystosował go do stałego zamocowania. Ponieważ brak jest definicji legalnej stałego zbiornika, to decyzji takiej należy poszukiwać w innych gałęziach prawa, a mianowicie w prawie budowlanym. Wobec tego zbiornikiem stałym jest zbiornik trwale związany z gruntem. Nie jest to również zbiornik przenośny zmieniający miejsce między napełnieniem a opróżnieniem, gdyż instrukcja obsługi w pkt C 3.6 wyklucza możliwość transportu zbiorników pod ciśnieniem i znajdującym się wewnątrz medium. Instrukcja ta nie wskazuje również na obowiązek zgłaszania zbiorników do nadzoru UDT.
Kasator stwierdził także, iż ustawa o dozorze technicznym nie upoważniła Rady Ministrów do wydania rozporządzenia o zastosowaniu współczynnika do obliczania ciśnienia w zbiorniku i na tej podstawie do wskazywania, czy dany zbiornik podlega UDT, czy nie. Ponadto w obowiązującym układzie SI ciśnienie określa się w barach, a nie w barach x dm³, zatem zastosowanie współczynnika i jednostki jest niewłaściwe, a zatem należy przyjąć, iż dozorowi podlegają zbiorniki stałe o ciśnieniu powyżej 50 bar.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra Gospodarki (radca prawny) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem brak było uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.
W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że w odróżnieniu od innych postępowań sądowych, postępowanie sądowoadministracyjne nie zajmuje się samą sprawą jako taką, ale zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny może – w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.) – uchylić decyzję dotkniętą tego rodzaju naruszeniami prawa.
Tak więc, zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest kontrola organów administracji pod względem zgodności ich działania z prawem, natomiast zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kontrola wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia i zbadanie, czy Sąd ten wykonał kontrolę w sposób właściwy.
Rozdział tych kompetencji wynika z dość szeroko określonego zakresu kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a.) oraz dość zawężonego zakresu kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (art.. 174 w zw. z art. 183 p.p.s.a.). Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wydawane przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne orzeczenia pod względem uchybień prawu materialnemu lub przepisom postępowania, ale jedynie w takim zakresie, w jakim wyznacza go wniesiona skarga kasacyjna, chyba że zachodzi nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest dość rygorystycznym środkiem zaskarżenia w każdym postępowaniu sądowym. Zgodnie z nałożonymi wymogami formalnymi powinna ona określać podstawy kasacyjne, jednoznacznie wskazywać przepisy, których naruszenie zarzucono oraz powinna zawierać uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że skarżący stawiając określone zarzuty powinien nie tylko wskazać, jakim przepisom uchybił jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny, lecz wykazać i opisać na czym uchybienie polega. Natomiast w przypadku drugiej podstawy kasacyjnej (naruszenie przepisów postępowania) dodatkowo należy wykazać, że dane uchybienie mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, w związku z czym w pierwszym rzędzie należało zbadać, czy nie zachodzą uchybienia przepisom postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy bez względu na ewentualną obrazę prawa materialnego.
W pkt 1/ petitum skargi kasacyjnej postawiony został zarzut naruszenia "przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 ppsa polegającym na braku wykazania, jakim przesłankami kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, podejmując zaskarżone orzeczenie oraz braku ustosunkowania się w zaskarżonym wyroku do wszystkich twierdzeń i wywodów Skarżącego przed Sądem I instancji". Zgodnie z przywołanym przepisem, w zakresie w jakim może mieć on zastosowanie w sprawie niniejszej (art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a.), "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie". Skarżący jednak nie wskazuje, jaki wpływ na wynik sprawy, czyli na rozstrzygnięcie, miały (mogły mieć) treść lub sposób sporządzenia uzasadnienia.
Nadmienić przy tym należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może odnieść zamierzony skutek jedynie wówczas, gdy wykaże się, iż uzasadnienie zostało tak sporządzone, że nie można na jego podstawie ocenić, czym kierował się sąd podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie. W sprawie niniejszej sytuacja taka nie zachodzi, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób jednoznaczny przedstawia rozumowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wyciągnięte przez niego wnioski.
W zdawkowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej również nie zostało wskazane, do jakich konkretnie twierdzeń i wywodów Sąd się nie ustosunkował i jak to mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało ocenić jako oczywiście pozbawiony jakichkolwiek podstaw.
Jeszcze bardziej nieuzasadniony jest zarzut z pkt 2/ petitum skargi kasacyjnej, którym miało być "naruszenie przepisów postępowania mającą istotny w na wynik sprawy, a to art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez niewskazanie jakie przeprowadzone dowody świadczą o zasadności dokonanej oceny dowodów przez Sąd I instancji o przynależności urządzenia technicznego – zbiornika kompresora powietrza [...] do kategorii "zbiorników stałych", a w konsekwencji brak wszechstronnego odniesienia się do wskazanych zarzutów w skardze oraz niewyjaśnieniu przyjętej wykładni prawa i dokonanej oceny dowodów".
Po pierwsze, w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie ma zastosowania Kodeks postępowania administracyjnego, ale Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego więc choćby względu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje k.p.a., to nie mógł (wprost) naruszyć jakichkolwiek jego przepisów.
Po drugie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy..." i nie przeprowadza własnych dowodów świadczących o zasadności dokonanej przez siebie oceny dowodów.
Po trzecie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma jakichkolwiek uprawnień do orzekania "o przynależności urządzenia technicznego – zbiornika kompresora powietrza [...] do kategorii "zbiorników stałych" ". Do kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należała ocena, czy organ, kwalifikując przedmiotowy zbiornik do kategorii "zbiorników stałych", naruszył prawo, czy też nie. I takiej oceny Sąd dokonał przyjmując, że "parametry techniczne przedmiotowego zbiornika oraz jego zastosowanie wskazują na kumulatywne spełnienie przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie", tj. § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1468).
W zakresie pierwszej podstawy kasacyjnej (w pkt 3/ petitum skargi kasacyjnej) strona skarżąca zarzuciła "naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym (dalej - u.d.o.t.) poprzez przyjęcie, iż zbiornik kompresora na powietrze [...] podlega dozorowi technicznemu". Jednakże przywołany przepis nic nie mówi o tym, co podlega dozorowi technicznemu. Stanowi on bowiem, że: "Urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego", a zatem o warunkach eksploatacji urządzeń już objętych dozorem technicznym.
Niewłaściwe zakwalifikowanie przedmiotowego zbiornika ewentualnie mogłoby być podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dozorze technicznym w zw. z § 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, jednakże brak jest takiego zarzutu w skardze kasacyjnej i jego uzasadnienia.
Na marginesie jednak można zauważyć, że zgodnie § 1 pkt 1 lit. e tego rozporządzenia, zbiornikami przenośnymi są zbiorniki "zmieniające miejsce między napełnieniem a opróżnieniem" , a nawet w skardze kasacyjnej (str. 4) strona skarżąca sama przyznaje: "Nie jest to również zbiornik przenośny zmieniający miejsce między napełnieniem, a opróżnieniem, gdyż instrukcja obsługi w pkt C 3.6. wyklucza możliwość transportu zbiorników pod ciśnieniem i znajdującym się wewnątrz medium". Tym samym przedmiotowy zbiornik, choć nie musi być obiektem budowlanym, to nie może być kwalifikowany inaczej jak "zbiornik stały".
Z tego względu omówiony wyżej zarzut nie tylko że jest nietrafiony prawniczo, ale też w sposób oczywisty jest merytorycznie bezzasadny, a zatem niemożliwe byłoby jego uwzględnienie.
Ostatnim zarzutem skargi kasacyjnej (z pkt 4/ jej petitum) jest: "naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 18 u.d.o.t. poprzez niezastosowanie przesłanek z niego wynikających". Z kontekstu uzasadnienia dotyczącego tego zarzutu wynika, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o ust. 1 tego przepisu, który stanowi, że: "W przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia".
Zdaniem strony skarżącej (str. 4): "Stanowisko Sądu I instancji, iż tenże przepis art. 18 dotyczy decyzji o wstrzymaniu eksploatacji, wydawanych wyłącznie dla urządzeń, w stosunku do których uprzednio wydano decyzję zezwalającą na eksploatację, jest wbrew ratio legis tego przepisu". Przyjmując stanowisko przeciwne do tego, jakie zajął Sąd, strona skarżąca wysnuwa wniosek, iż "jeżeli w protokole z kontroli organ twierdzi, że zbiornik podlega dozorowi, następnie nie wydaje decyzji określonej w art. 18 ustawy tzn. uznał, że nie naruszono przepisów ustawy i w konsekwencji nie wiadomo na jakiej podstawie wydając decyzję stwierdził, iż jest to zbiornik stały i podlega dozorowi".
Wobec powyższego należy zwrócić uwagę, że strona skarżąca, pomimo iż powołała się na cały art. 18 ustawy o dozorze technicznym, to jednak pomija jego ust. 5, w którym postanowiono: "Ponowne dopuszczenie do eksploatacji i obrotu urządzeń, o których mowa w ust. 1 i 3, następuje na zasadach określonych w art. 14 i art. 16". Jeżeli więc sam ustawodawca mówi o "ponownym dopuszczeniu" w sytuacji gdy spełnione są przesłanki z ust. 1 i 3 art. 18 tej ustawy, to znaczy, że musiało zachodzić uprzednie dopuszczenie, tak jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny. Tak więc do ustalenia znaczenia treści art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym nie trzeba poszukiwać intencji ustawodawcy, jak to czyni kasator, ale wystarczy uwzględnić brzmienie całego art. 18. Notabene tak też ten przepis został przywołany w skardze kasacyjnej, bez sprecyzowania konkretnej jednostki redakcyjnej i bez wyjaśnienia, dlaczego strona skarżąca pominęła jego ust. 5. Tak więc i ten zarzut nie nadawał się do uwzględnienia.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też - stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.