II GSK 1318/24

II GSK 1318/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Sieńczyło - Chlabicz
Krzysztof Sobieralski /przewodniczący/
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II SA/Po 60/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-04-10
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 338
art. 36
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 7, art. 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K.Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Po 60/24 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w P. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2023 r. nr DN-E.906.46.2023 w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności nadzoru sanitarnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. Sp. z o.o. w P. na rzecz Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 60/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. sp. z o.o. w P. (spółka, strona skarżąca) na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (organ, WPWIS, organ odwoławczy/II instancji) z dnia 28 listopada 2023 r., nr DN-E.906.46.2023 w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności nadzoru sanitarnego.
II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
Decyzją z dnia 28 listopada 2023 r. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez K. Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu (organ I instancji, PPIS) z dnia 13 października 2023 r. w sprawie ustalenia opłaty za czynności nadzoru sanitarnego w kwocie 572 zł w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości podczas kontroli sanitarnej przeprowadzonej 25 sierpnia 2023 r. w obiekcie spółki (ul. [...], [...] P.).
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż nie stwierdził naruszenia prawa w działaniu organu I instancji, zarówno w kwestii ustalenia stanu faktycznego, jak i zastosowania prawa materialnego. Organ I instancji działał zgodnie z regułami prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym przewidzianymi w art. 6, art. 7 art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji prawidłowo wykazał swoje umocowanie do działania, wskazując przepisy § 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (rozporządzenie). W ocenie organu odwoławczego, PPIS w Poznaniu prawidłowo zastosował i wskazał adresatowi decyzji regulacje zawarte w § 2-6 rozporządzenia. Organ podniósł, iż zgodnie z § 6 rozporządzenia czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1, określa dyrektor stacji sanitarno- epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej. W konsekwencji powyższego, w omawianej sprawie w uzasadnieniu decyzji organ I instancji prawidłowo wskazał – obok art. 36 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (u.PIS) także zarządzenie Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Poznaniu nr 9/2019 z 19 czerwca 2019 r. Powyższe zarządzenie nie stanowi podstawy prawnej wydanej decyzji, a jest jedynie dokumentem, który pozwala na wyliczenie wysokości opłaty "w sposób standaryzowany" dla wszystkich podmiotów będących pod nadzorem PPIS w Poznaniu, "co wyczerpuje zasadę równego traktowania podmiotów" będących pod nadzorem PPIS w Poznaniu w odniesieniu do wydawanych decyzji w przedmiocie opłaty. Za chybiony uznał organ II instancji zarzut, że do ww. zarządzenia strona nie miała żadnego dostępu. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. PPIS w Poznaniu w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 15 września 2023 r. poinformował stronę o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a co za tym idzie, możliwości wglądu do akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Informacja ta została zamieszczona ponownie w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania administracyjnego z 27 września 2023 r., jednak strona nie skorzystała z przysługującej jej prawa. Ponadto, zgodnie z art. 73 § 1 i § 1a k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Czynności te dokonywane są w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Tym samym błędny jest zarzut strony skarżącej dot. braku udostępnienie przez PPIS w Poznaniu akt postępowania w formie cyfrowej. PPIS w Poznaniu nie miał obowiązku udostępnić akt sprawy w formie cyfrowej, ponieważ zgodnie z art. 73 § 3 k.p.a. organ administracji publicznej może (ale nie musi) zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w swoim systemie teleinformatycznym. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego oszacowania czasu dojazdu do podmiotu kontrolowanego (90 minut), organ odwoławczy wyjaśnił, iż całkowity czas dojazdu do poszczególnych stref miasta Poznania oraz gmin powiatu poznańskiego, który oznacza dojazd do kontrolowanego obiektu oraz powrót do siedziby PSSE w Poznaniu, został określony w załączniku nr 2 do ww. Zarządzania Dyrektora PSSE w Poznaniu nr 9/2019. Zgodnie z wyceną ujawnioną w rachunku nr E.55.2023 dla kontrolowanego obiektu, znajdującego się na terenie gminy Komorniki, czas ten ustalono na 1,5 godziny (tj. 90 minut, po 45 minut w każdą stronę). Przedmiotowe ustalenie nie budziło zastrzeżeń organu odwoławczego i nie wykraczało poza uprawnienia wskazane w § 6 omawianego wyżej rozporządzenia. Czas ten nie jest również dalece odmienny, od czasu przejazdu wskazanego przez skarżącego (ok. 30 min w jedna stronę). Zaistniałe różnice czasu dojazdu do wskazanego miejsca, wynikać mogą z aktualnie panującej sytuacji na drodze (np. natężenia ruchu, utrudnień drogowych). Ponadto, stawkę godzinową osobistego zaszeregowania określono w § 3 ust. 3 Zarządzenia Dyrektora PSSE w Poznaniu nr 9/2019 i zaktualizowano zgodnie z komunikatem Głównego Księgowego PSSE w Poznaniu w sprawie stawki ogólnozakładowej w nadzorze z 30 września 2021 r. (68 złotych). W odniesieniu do zarzutu dotyczącego kwestionowania czasu kontroli obszaru, w którym stwierdzono nieprawidłowości (30 minut), organ wyjaśnił, iż całkowity czas kontroli prowadzonej w siedzibie podmiotu wyniósł 4 godziny i 45 minut, w tym czas kontroli, w którym stwierdzono nieprawidłowości, wyniósł 30 minut. Wskazany w decyzji organu I instancji czas kontroli obszaru, w którym stwierdzono nieprawidłowości (tj. 30 minut) jest tożsamy z czasem wskazanym w punkcie II.5 protokołu kontroli znak: E.9020.2.70.2023.HM z 25.08.2023 r. Organ odwoławczy wskazał, że w toku czynności kontrolnych pracownicy PSSE w Poznaniu podjęli działania zmierzające do ujawnienia nieprawidłowości dotyczących braku zgłoszenia do Systemu Nadzoru Epidemiologicznego: 202 przypadków biegunki i zapalenia żołądkowo-jelitowego o przypuszczalnie zakaźnej etiologii (kod ICD-10: A09), 93 przypadków ospy wietrznej (kod ICD-10: BOI), 27 przypadków choroby zakaźnej wywołanej przez Strepfococcus pyogenes (płonica) szkarlatyna (kod ICD-10: A38), 4 przypadków choroby z Lyme (kod ICD-10: A69.2), przypadku przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (kod ICD-10: BI8.2), przypadku świnki (kod ICD-10: B26), przypadku choroby wywołanej przez Giardia intestinalis (Giardia lamblia) tj. giardioza (koi! ICD-10: A07.1) oraz 29 przypadków wirusowych i innych określonych zakażeń jelit (kod ICD-10: A08), co stanowi naruszenie art. 27 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Organ uznał, że czas 30 minut wskazany jako czas czynności zmierzających do stwierdzenia nieprawidłowości jest adekwatny do zakresu stwierdzonych nieprawidłowości, wykonanych czynności i jego oszacowanie nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem WPWIS termin zapłaty zaskarżonej decyzji został również ustalony prawidłowo na 14 dni od dnia jej doręczenia. Opłaty wskazane w art. 36 u.PIS stanowią niepodatkowe należności budżetowe w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 67 ww. ustawy do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Przed wejściem w życie ww. ustawy, odesłanie do stosowania działu III ordynacji podatkowej dla niepodatkowych należności budżetowych zawierał art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej.
Strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję WPWIS, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
Sad I instancji wskazał, że nałożenie opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 u.PIS, jest dopuszczalne dopiero po stwierdzeniu, że doszło do naruszenia wymagań higienicznych i sanitarnych. Wskazał, że z akt sprawy wynika (w tym z protokołu kontroli z dnia 25 sierpnia 2023 r., k.7-10 akt admin.), że kontrola została przeprowadzona w ramach sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego i dotyczyła przestrzegania przepisów w zakresie zgłaszalności do inspekcji sanitarnej podejrzeń lub rozpoznań zakażeń, chorób zakaźnych lub zgonów. W toku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów art. 27 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. WSA podniósł, że spółka stwierdzonych uchybień nie kwestionowała i przystąpiła do realizacji zaleceń pokontrolnych, co wynika m.in. z pisma skarżącej z dnia 8 września 2023 r. Spełniony został zatem podstawowy warunek ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 u.PIS, tj. naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Powyższe ustalenia, w sposób niebudzący wątpliwości Sądu, uprawniały organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej do ustalenia w niniejszej sprawie opłaty za wykonane czynności. W ocenie WSA, określając wysokość opłaty organy wskazały elementy składowe kosztów, z zachowaniem przewidzianego w przepisach ww. rozporządzenia podziału na koszty bezpośrednie i pośrednie. Na koszty bezpośrednie w wysokości 306 zł składały się koszty opracowania dokumentów (34 zł), koszty kontroli (272 zł). Koszt kontroli stanowi iloczyn stawki godzinowej ustalonej w wysokości 68 zł, czasu czynności kontrolnych (30 minut – czas kontroli plus czas dojazdu 90 minut) oraz liczby osób uczestniczących w kontroli (2). Natomiast koszty pośrednie (266,22 zł) ustalono jako 87% kosztów bezpośrednich, co uczyniono także zgodnie z zarządzeniem Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Poznaniu nr 9/2019 z dnia 19 czerwca 2019 r. Zastosowanie stawki tzw. godziny roboczej w przypadku kosztów bezpośrednich, jak i uśrednionej wysokości kosztów pośrednich, było uprawnione. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego przyjętego przez organ czasu dojazdu, wyjaśnił, że zgodnie z § 6 rozporządzenia czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1 określa dyrektor stacji sanitarno-epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej. W ocenie Sądu I instancji takie ustalenie czasu dojazdu nie wykracza poza uprawnienia wskazane w § 6 ww. rozporządzenia, natomiast odnosząc się do opisanej w skardze kwestii, iż zgodnie z "mapami Google" czas dojazdu wynosi 30 minut, wskazać należy, na co zwrócił również uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że jest to wyłącznie czas szacowany, który może być każdorazowo inny, w zależności od dnia tygodnia, pory dnia, godziny, warunków atmosferycznych, natężenia ruchu czy utrudnień drogowych. WSA odnosząc się do kwestionowania czasu kontroli, wskazał, że całkowity czas kontroli prowadzonej w podmiocie wyniósł 4 godziny i 45 minut, w tym czas kontroli, w którym stwierdzono nieprawidłowości wyniósł 30 minut. Sąd nie podzielił zastrzeżeń spółki, że kontrola ta polegała "po prostu na porównaniu danych z jednego i drugiego wydruku", co zajmuje tyle, "co kliknięcie myszką i nie mogło trwać 30 minut". Strona nie wniosła zresztą żadnych uwag czy też zastrzeżeń do protokołu kontroli. Ponadto z protokołu kontroli wynika, że same czynności nie polegały na dokonaniu wydruków, ale również analizie i porównaniu z danymi z różnych systemów czy też formularzy. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu, że w niniejszej sprawie termin zapłaty powinien zostać ustalony na podstawie przepisów k.p.a., a nie Ordynacji podatkowej, wskazał, że podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m.in. w wyroku z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2339/15, w którym przyjęto, że opłaty z art. 36 u.PIS stanowią niepodatkowe należności budżetowe w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca, zaskarżając go w całości, wnosząc o wydanie wyroku reformatoryjnego, tj. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Strona skarżąca wniosła także o "zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego oraz TSUE", czy zgodne z Konstytucją oraz prawem europejskim jest "wydawanie decyzji administracyjnych w oparciu o wewnętrzny akt prawny organu administracji publicznej, który nie podlega kontroli sądowej oraz nie może być zaskarżony przez obywatela/podmiot gospodarczy".
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji I instancji;
- przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 36 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, "gdyż treść ww. przepisów pozwala na dowolne kształtowanie kosztów ponoszonych przez kontrolowanego bez podstawy prawnej wynikającej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz bez możliwości skarżenia ww. stawek";
- przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 i art. 78 Konstytucji "poprzez naliczenie opłat w oparciu o dokument nie podlegający jakiejkolwiek kontroli, niezaskarżalny oraz w sposób dowolny kształtujący obowiązki podmiotu".
V. Stanowisko strony przeciwnej.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
1. Skarga kasacyjna została oddalona jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych. Wynik weryfikacji powyższych zarzutów okazał się negatywny, co stanowi konieczną i wystarczającą podstawę do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku.
4. Sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych, pomimo ich podziału na zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego, uzasadnia poddanie ich łącznej weryfikacji, albowiem istota stanowiska strony skarżącej sprowadza się do zakwestionowania oceny prawnej organów oraz kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego w zakresie podstawy prawnej ustalenia wysokości opłaty za czynności nadzoru sanitarnego oraz zasad jej konkretyzacji.
Dokonując weryfikacji podniesionego zarzutu naruszenia art. 36 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (u.PIS) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (r.MZ) przez ich błędną wykładnię, polegającą – jak można założyć na podstawie językowego ujęcia podstawy kasacyjnej – na przyjęciu takiej jej wersji, która "pozwala na dowolne kształtowanie kosztów ponoszonych przez kontrolowanego bez podstawy prawnej wynikającej z przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz bez możliwości skarżenia", Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut ten dotknięty nieusuwalnymi wadami konstrukcyjnymi, które uniemożliwiają poddanie go ocenie merytorycznej.
Po pierwsze, autor skargi kasacyjnej nie dokonał prawidłowej konkretyzacji zakresu wskazanego wzorca kontroli kasacyjnej przez wyraźne określenie niższych jednostek redakcyjnych przepisów, które miały zostać naruszone, oraz powiązanie z nimi treści zarzutu kasacyjnego (np. ustępy 1, 2 i 4 z art. 36 u.PIS).
Po drugie, w opisie zarzutu skargi kasacyjnej nie wskazano postulowanej wersji prawidłowej wykładni lub prawidłowego zastosowania miarodajnych przepisów na tle niepodważanego stanu faktycznego sprawy, ograniczając się jedynie do zakwestionowania wykładni zaakceptowanej przez Sąd Wojewódzki.
Tożsamej ocenie podlegał również zarzut naruszenia "przepisów prawa materialnego" w zakresie art. 7 i art. 78 Konstytucji RP przez "naliczenie opłat w oparciu o dokument nie podlegający jakiejkolwiek kontroli, niezaskarżalny oraz w sposób dowolny kształtujący obowiązki podmiotu".
O ile można domniemywać, że celem autora skargi kasacyjnej było w istocie zakwestionowanie legalności podstawy prawnej ustalenia przez skarżony organ wysokości opłaty za czynności nadzoru sanitarnego, a więc – jak wskazano w skardze – § 2 i § 3 r.MZ, to jednak – jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej – strona skarżąca kasacyjnie zakwestionowała jedynie sposób ustalania kosztów transportu (dojazdu) upoważnionych pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych, stanowiących tzw. koszty pośrednie wykonania czynności nadzorczych, nie wskazując jednak jako wzorców kontroli kasacyjnej przepisów § 4 pkt 5 (dotyczącego kosztów transportu) oraz § 6 cyt. r.MZ (przepis ten wyraźnie stanowi, że czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1, określa dyrektor stacji sanitarno-epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej), co skutkowało wyłączeniem możliwości poddania kontroli kasacyjnej oceny prawnej Sądu Wojewódzkiego w zakresie legalności rozporządzeniowej podstawy prawnej do ustalenia przez organy kosztów pośrednich czynności nadzoru sanitarnego w części obejmującej koszty transportu, w tym także zastosowania przez te organy wewnętrznego aktu prawnego (zarządzenia) właściwego dyrektora stacji sanitarno-epidemiologicznej, który na podstawie § 6 r.MZ został upoważniony do określenia czasu pracy pracownika niezbędnego do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1 r.MZ. Jak wynika natomiast z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten nie jest – zgodnie z zasadą związania granicami skargi kasacyjnej – upoważniony i zobowiązany do uzupełniania, dookreślania lub korygowania wadliwie skonstruowanych, sformułowanych lub niepełnych zarzutów kasacyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2024 r., II GSK 51/24).
Niedopełnienie formalnoprocesowego obowiązku precyzyjnego określenia i skonkretyzowania podstawy kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a.) stanowi podstawę do formalnego oddalenia wadliwie skonstruowanego zarzutu kasacyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2024 r., II GSK 1255/23).
Wobec powyższych ustaleń oddaleniu musiał podlegać również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. jako przepisu konsekwencyjnego, z którego wynika sposób orzekania sądu administracyjnego w razie stwierdzenia bezzasadności wniesionej skargi.
Mając na względzie formalne oddalenie podniesionych zarzutów kasacyjnych, brak było podstaw do rozważenia zasadności wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego RP oraz Trybunału Sprawiedliwości UE z odpowiednimi pytaniami prawnymi (prejudycjalnymi) w sprawie zgodności z przepisami konstytucyjnymi lub prawa UE (niewskazanymi przez autora skargi kasacyjnej) bliżej nieokreślonej podstawy prawnej (nie jest jasne, czy autor skargi kasacyjnej kwestionował w tym zakresie art. 36 u.PIS, czy przepisy r.MZ) wydania przez właściwego dyrektora stacji sanitarno-epidemiologicznej aktu wewnętrznego, o którym mowa w § 6 cyt. rozporządzenia, niezależnie od tego, że – jak już podniesiono – w skardze kasacyjnej nie określono w sposób prawidłowy wzorców kontroli (pominięto przede wszystkim § 4 pkt 5 oraz § 6 r.MZ).
5. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
-----------------------
2