II GSK 131/22

II GSK 131/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Wojciech Maciejko
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1608/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-09-20
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 § 1 i § 4, art. 174, art. 176, art. 183
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 324
art. 120 ust. 1 art. 129 (1) ust. 1 pkt 1 i 2, art. 152 (23),  art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252, art. 253 ust. 1, art. 252
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1608/21 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 marca 2021 r. nr DT-I.Z.492237.464.2020.10.mlaw w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 września 2021r., sygn. akt VI SA/Wa 1608/21, oddalił skargę C. sp. z o.o. w O. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z [...] marca 2021 r. w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu 31 października 2018 r. do UP został zgłoszony przez Spółkę znak towarowy słowny: coffee break, nr [...] dla towarów z klasy 30: wyroby cukiernicze i słodycze, lody oraz usług z klasy 43: usługi cukierni.
Po przeprowadzeniu postępowania, Urząd decyzją z 28 lutego 2020 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego na ww. określony znak towarowy.
Wskutek wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, UP zaskarżoną decyzją z 23 marca 2021 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Organ podając, że podstawę wydania ww. decyzji jest art. 1291 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2021 r. poz. 324; dalej: p.w.p.), przytoczył treść art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
Co do odbiorów zgłoszonych towarów i usług, UP przyjął, że są to osoby dorosłe stanowiące część ogółu społeczeństwa, jak polscy konsumenci kawy, osoby pracujące i korzystające z przerwy, żeby coś przekąsić i wypić kawę.
Wyjaśnił też, że znak towarowy powinien umożliwiać odbiorcom odróżnienie oznaczonych nim towarów od towarów innych przedsiębiorstw, bez konieczności wykazywania przez tych odbiorców szczególnej uwagi, w związku z czym wymagany dla rejestracji znaku towarowego próg dystynktywności nie może zależeć od poziomu uwagi owych odbiorców.
Organ opisał, że zgłoszony znak towarowy ma charakter słowny, nie posiada żadnej charakterystycznej grafiki, składa się ze słów, tworzących wyrażenie: "coffe break". Dokonując oceny zdolności odróżniającej ww. znaku, UP stwierdził, iż składa się ono z prostych słów w języku angielskim, które w połączeniu tworzą łatwy w odbiorze przekaz informacyjny. Zgłoszone oznaczenie nie nadaje się do pełnienia funkcji odróżniającej dla zgłoszonych towarów w klasie 30 i usług w klasie 43, gdyż nie będzie w stanie wskazywać pochodzenia tych towarów i usług na rynku od Wnioskodawcy. Jednocześnie zgłoszone oznaczenie nie jest w stanie odróżniać zgłoszonych towarów i usług od takich samych towarów i usług na rynku. Za określeniem "coffee break" stoi wyżej omówiona koncepcja przerwy kawowej, w związku z czym znak ten mówi o treści, którą wskazują użyte w nim słowa i tworzone przez nie wyrażenie, a nie wskazuje na komercyjne pochodzenie towarów i usług. Zgłoszone oznaczenie postrzegane jako całość jednoznacznie wyraża pojęcie "przerwy na kawę".
Urząd uznał, że zgłoszony znak towarowy nie odznacza się oryginalnością lub szczególnym znaczeniem i że nie zostałby odebrany przez właściwy krąg odbiorców jako wskazanie pochodzenia handlowego tak oznaczonych usług i dlatego jest pozbawiony odróżniającego charakteru w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Spółki na decyzję UP z 26 marca 2021 r., stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem obie zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
Potwierdził, że materialnoprawną podstawę decyzji obu instancji stanowił art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., zgodnie z którym nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone. Skarżąca słusznie zarzuciła w skardze, że UP w zaskarżonej decyzji odwołał się do art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., ale przytoczył treść art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji wynika jednoznacznie, że UP w oparciu o treść art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., badał i ocenił zdolność odróżniającą zgłoszonego znaku towarowego w obrocie towarów, dla których został on zgłoszony. Przytoczenie w uzasadnieniu decyzji treści art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p., zamiast treści art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Z tego względu niezasadny był zarzut skargi co do naruszenia przez UP art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., poprzez przyjęcie niewłaściwej perspektywy materialnoprawnej i niezastosowanie metody i kryteriów oceny, jakich wymaga ten przepis, zgodnie ze swoim brzmieniem i orzecznictwem.
Ze względu na definicję znaku towarowego, zawartą w art. 120 ust. 1 p.w.p., ustawodawca określając bezwzględne przeszkody rejestracji znaku towarowego w art. 1291 p.w.p., uznał, że nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone.
Sporny słowny znak towarowy UP uznał za pozbawiony odróżniającego charakteru w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., czyli pozbawiony pierwotnej, konkretnej zdolności odróżniającej w odniesieniu do konkretnych towarów lub usług, które miał sygnować. Sąd podał, że według orzecznictwa i piśmiennictwa oznaczenie jest niedystynktywne, a więc nie nadaje się do odróżniania towarów, dla których zostało zgłoszone, gdy nie pozwala na powiązanie towaru (usługi) z pochodzeniem z danego przedsiębiorstwa i w ten sposób nie pozwala na odróżnienie danego towarów od pozostałych towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Znaki niedystynktywne nie posiadają na tyle charakterystycznych cech strukturalnych, które umożliwiłyby identyfikację towarów nimi oznaczonych w obrocie. Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wniesiono o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw.
Powyższa przeszkoda rejestracji znaku towarowego powinna być rozpatrywana tylko w odniesieniu do towarów (usług), dla jakich znak został zgłoszony do ochrony. Dlatego, należy rozpatrywać relację zachodzącą pomiędzy znakiem a towarem lub usługą sygnowanymi danym znakiem. Ponadto, zdolność odróżniająca znaku powinna być badana z perspektywy postrzegania znaku przez właściwy krąg odbiorców, składający się z konsumentów danych towarów lub usług należycie, dobrze poinformowanych, należycie uważnych i przezornych.
W ocenie WSA, UP słusznie jako właściwy krąg odbiorców towarów i usług, do oznaczania których przeznaczony był zgłoszony znak towarowy, wskazał część ogółu społeczeństwa przede wszystkim osoby dorosłe, wśród których znajdują się konsumenci kawy, osoby pracujące i korzystające z przerwy, żeby coś przekąsić i wypić kawę przy czym wyróżnienie tej grupy odbiorców nie było relewantne dla oceny zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku towarowego. W sprawie bowiem zdolność odróżniającą zgłoszonego znaku należało badać z perspektywy postrzegania jego zwłaszcza przez osoby dorosłe, które są konsumentami wyrobów cukierniczych, słodyczy, lodów, usług cukierni.
Co do charakteru oznaczenia, Sąd zgodził się z Urzędem, że oznaczenie "coffee break", jako słowny znak towarowy, pozbawiony graficznych elementów, składa się z prostych słów w języku angielskim, które w połączeniu tworzą łatwy w odbiorze przekaz informacyjny. Określenie "coffee" wskazuje na nazwę popularnego napoju – kawy, "break", w jednym z jego znaczeń, odnosi się do pojęcia przerwy, co jako całość jednoznacznie wyraża pojęcie "przerwy na kawę". W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że powyższe semantyczne znaczenie omawianego oznaczenia jest znane właściwemu, należycie uważnemu, przezornemu i dobrze poinformowanemu kręgowi odbiorców towarów i usług oznaczanych spornym znakiem. Skarżąca nie kwestionowała tego stanowiska w skardze.
W ocenie Sądu, Urząd zasadnie uznał, że wyrażenie "coffee break" odwołuje się do wyobrażenia o przerwie w pracy, czy przerwaniu wykonywania innej niż praca czynności i piciu w ramach tej przerwy kawy, ewentualnie jedzeniu czegoś do kawy, wyjściem na kawę do kawiarni/cukierni czy po prostu do knajpki serwującej kawę i przekąski. Dlatego też oznaczenie to w odniesieniu do towarów i usług, które miało sygnować, czyli do wyrobów cukierniczych, słodyczy, lodów i usług cukierni, byłoby w taki właśnie sposób odbierane – jako informacja o przerwie na kawę, w trakcie której można spożyć te produkty, czy też skorzystać z tych usług, a nawet zachęta do takiej przerwy, w trakcie której można spożyć wyroby sygnowane tym oznaczeniem (wyroby cukiernicze, słodycze, lody), czy też skorzystać z usług cukierni sygnowanych tym oznaczeniem. Taki odbiór omawianego oznaczenia, zdaniem WSA, byłby oczywisty nie tylko dla konsumentów kawy, ale dla każdego przeciętnego konsumenta wyrobów cukierniczych, słodyczy, lodów i usług cukierni. Łączne bowiem spożycie tych produktów – wyrobów cukierniczych, słodyczy, lodów oraz kawy – jest znane i oczywiste nie tylko dla konsumentów kawy. Z tego względu, w ocenie Sądu, powyższa warstwa informacyjna spornego oznaczenia przeważała nad funkcją odróżniającą jaką miało pełnić jako znak towarowy. Urząd prawidłowo wywodził, że sporne oznaczenie nie jest w stanie odróżniać zgłoszonych towarów i usług od takich samych towarów i usług na rynku, gdyż mówi o treści, którą wskazują użyte w nim słowa i tworzone przez nie wrażenie, a nie wskazuje na komercyjne pochodzenie towarów i usług.
Zatem prawidłowe wnioski UP o braku odróżniającego charakteru spornego oznaczenia, w odniesieniu do towarów i usług, jak w niniejszej sprawie oznaczały, że nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy mankamenty dotyczące ustaleń faktycznych UP w zakresie ograniczenia odbiorców towarów i usług, które miały być sygnowane zgłoszonym znakiem towarowym do konsumentów kawy i dokonanie oceny odróżniającej zdolności tego znaku z perspektywy tylko tych odbiorców.
Z powyższych względów, Sąd uznał za niezasadne również zarzuty skargi podnoszące naruszenie przez UP przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na brak należytej wnikliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia, które zdaniem Skarżącego, nie znajduje oparcia w ustaleniach faktycznych w wyniku czego jest dowolne. W ocenie Sądu, UP w precyzyjny sposób wyjaśnił dlaczego przedmiotowa "fraza słowna" jest nośnikiem przede wszystkim informacji, a zdaniem Sądu, nawet pewnej zachęty, w niej zawartej, która przeważa nad zdolnością odróżniającą jako znaku towarowego, którą w zamierzeniu Skarżącego miało posiadać przedmiotowe oznaczenie w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem. Organ dokonał oceny zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do konkretnych towarów i usług dla jakich przedmiotowy znak towarowy został zgłoszony, w związku z czym zbadał relacje zachodzące pomiędzy znakiem a konkretnymi towarami i usługami. Dlatego w ocenie Sądu, pomimo wskazanych przez Skarżącego, opisanych powyżej, wadliwości zaskarżonej decyzji, rozstrzygniecie UP znajduje oparcie w dokonanych ustaleniach faktycznych i nie ma charakteru dowolnego.
W rezultacie, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja i decyzja I instancji nie naruszały przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).
Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się Spółka i wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą kasacyjną, w której wnosiła o: uchylenie w całości ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który go wydał; rozpoznanie na rozprawie skargi kasacyjnej; zasądzenie zwrotu skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego należnych wg norm. Skargę kasacyjną oparła na podstawach polegających na naruszeniach przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie:
w ramach podstaw z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
I. naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 15223 ust. 1 p.w.p. przez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów;
II. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 252 w zw. z art. 15223 ust. 1 p.w.p. i w zw. z art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz w zw. z art. 120 ust. 1 p.w.p. -przez co sąd naruszył przepisy p.p.s.a., tj. oddalił skargę i zastosował dyspozycję art. 151 p.p.s.a. zamiast skargę uwzględnić i zastosować dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; naruszenia, o jakich tu mowa, polegają na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów, przy czym w przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. chodzi o brak zastosowania;
podstawa z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:
III naruszenie art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz art. 120 ust. 1 p.w.p. - przez co sąd naruszył przepisy p.p.s.a., tj. oddalił skargę i zastosował dyspozycję art. 151 p.p.s.a. zamiast skargę uwzględnić i zastosować dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.; naruszenia, o jakich tu mowa, polegają na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów, przy czym w przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. chodzi o brak zastosowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik organu – UP wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Spółki nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Kierując się powyższymi założeniami i wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny zgodności z prawem wydanego przez Sąd I instancji wyroku w zakresie zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, NSA stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważył zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 w zw. z art. 15223 p.w.p. zgłoszony w pkt I. petitum skargi kasacyjnej. Podkreślenia wymaga, że ocena odnośnie do braku zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a co za tym idzie ich skuteczności nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2163/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014r., sygn. akt II OSK 793/13). Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to należy przyjąć, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenie przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Owszem, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej Autor próbuje wykazywać wystąpienie tego, koniecznego elementu, ale czyni to nieskutecznie (o czym poniżej).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przypomnienia wymaga, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia ww. przepisu zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Natomiast fakt, że stanowisko zajęte przez sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu I instancji nie może być dokonywana w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Do tego zaś zmierzała Skarżąca kasacyjnie łącząc naruszenie tego przepisu z błędną akceptacją przez WSA niejednoznacznie i nieprawidłowo przedstawionej przez UP podstawy prawnej, a w rezultacie nieuzasadnionej wyczerpująco, z naruszeniem wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., jak i nieprawidłowym przeprowadzeniem przez WSA oceny decyzji z punktu widzenia art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. oraz art. 120 ust. 1 p.w.p., podczas gdy ten ostatni przepis należy łączyć z podstawą z art.1291 ust. 1 pkt 1 p.w.p.
Nieuzasadnione było w kontekście podnoszonych braków uzasadnienia WSA powoływanie się przez Spółkę na naruszenie art. 252 p.w.p., mówiącego że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro kwestionowane było uzasadnienie wyroku WSA jako mające nie spełniać kryteriów z art. 141 § 4 p.p.s.a.
Również powoływanie się przez Kasatora na naruszenie art. 15223 ust. 1 p.w.p. było oczywiście bezzasadne, gdyż postępowanie przez Urzędem nie toczyło się w trybie sprzeciwu, w którym ma zastosowanie powoływana regulacja (Do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252 i art. 253 ust. 1 stosuje się odpowiednio).
W ramach omawianego zarzutu, w uzasadnieniu Spółka podnosiła, że nie została jednoznacznie wyjaśniona w zaskarżonym rozstrzygnięciu podstawa prawna, a WSA wręcz mówił o jednoznaczności decyzji w tym zakresie (pkt 5, 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej).
Odnosząc się do wspomnianej kwestii, organ, a za nim WSA, jako podstawę odmowy udzielenia prawa ochronnego na sporny znak powołali art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Przepis ten stanowi, że nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone.
Owszem, w zaskarżonej decyzji Urząd w uzasadnieniu prawnym (s. 7) przywołując wspomniany przepis jako podstawę wydania decyzji, jako jego treść przytoczył brzmienie z pkt 3 ust. 1 art. 1291 p.w.p. (nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności).
Jednakże już w następnym akapicie uzasadnienia określił, że "wyróżniający charakter oznaczenia musi być oceniany, z jednej strony, w odniesieniu do towarów i usług, dla których zostało zgłoszone dane oznaczenie, a z drugiej strony, w odniesieniu do sposobu postrzegania przez właściwy krąg odbiorców" (s. 7), by w dalszej części uzasadnienia analizować właśnie te przesłanki (s. 8-9 decyzji).
Spółka nie podważała, że przy ocenie, czy występuje bezwzględna przeszkoda rejestracji znaku towarowego określona w art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., należy właśnie badać te okoliczności. Do tego, z porównania brzmienia treści art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., przesłanki odmowy rejestracji znaku towarowego określone w powołanych regulacjach obejmują odmienne kryteria, gdyż w pkt 2 jest mowa o braku zdolności odróżniania w obrocie towarów, dla których oznaczenie zostało zgłoszone, a w pkt 3 natomiast o budowie z elementów, które mogą służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności.
Zatem w omawianym zakresie brak jest podstaw do podważania stanowiska WSA, który zasadnie nie miał wątpliwości co do podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, że był nią art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p., którą organ wskazał w podstawie prawnej skarżonego rozstrzygnięcia i który to przepis był także podstawą wcześniejszej decyzji Urzędu.
Wobec powyższego podnoszenie przez Skarżącą kasacyjnie Spółkę naruszenia przepisów art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. należało uznać za nieskuteczne.
Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skargi kasacyjnej, co do zarzutów sformułowanych w jej pkt II. i pkt III., dotyczących akceptacji przez Sąd I instancji przeprowadzonej przez Urząd z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., błędnej, pozbawionej wnikliwości oceny zgłoszonego znaku towarowego "coffee break", a do tego mającej być dokonaną z pozycji abstrakcyjnej zdolności odróżniającej z powodu odwoływania się do definicji znaku towarowego, zawartej w art. 120 ust. 1 p.w.p., co skutkować miało niewłaściwym zastosowaniem art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. - z uwagi na komplementarny charakter tychże zarzutów, odniesiono się do nich łącznie.
Należy zauważyć, że ani Urząd w zaskarżonej decyzji, ani WSA nie rozważali podstawy odmowy rejestracji znaku ujętej w art. 1291 ust. 1 pkt 1 p.w.p., że sporne oznaczenie nie może być znakiem towarowym. Nie było rozważane charakteryzowanie się przez sporne oznaczenie zdolnością odróżniania czyli abstrakcyjną zdolnością odróżniającą. Odwołali się organ i WSA do przeszkody braku konkretnej zdolności rejestracyjnej spornego oznaczenia, co oznaczało, że nie było wątpliwości, że oznaczenie to może być znakiem towarowym.
Skoro oceny abstrakcyjnej zdolności odróżniającej oznaczenia nie można dokonać bez uwzględnienia definicji znaku towarowego, gdyż zdolności odróżniania nie posiada oznaczenie, które nie odpowiada definicji znaku towarowego, czyli nie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz nie jest możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony (por. M. Kondrat (red.) Prawo własności przemysłowej. Komentarz, WKP 2021, komentarz do art. 1291, t. 1.1.), to tym bardziej oceny konkretnej zdolności odróżniającej nie przeprowadzi się w oderwaniu od definicji z art. 120 ust. 1 p.w.p. Przepis ten stanowi, że znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.
Dopiero bowiem po ustaleniu, że dane oznaczenie może być znakiem towarowym, można zastanawiać się, czy oznaczenie to może być znakiem towarowym dla towarów (usług), dla których zostało zgłoszone. Przy ocenie konkretnej zdolności znaku towarowego chodzi bowiem o powiązanie tego znaku z towarami (usługami), które znak ma sygnować. Zdolność abstrakcyjna jest zatem punktem wyjściowym dla oceny konkretnej zdolności odróżniającej danego oznaczenia, bowiem oznaczanie pozbawione abstrakcyjnej zdolności do odróżniania nie może być w ogóle znakiem towarowym. Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wnosi się o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 21 stycznia 2010r. w sprawie C-398/08P Audi AG przeciwko OHIM, opubl.: lex.europa.eu, pkt 33 i powołane w nim orzecznictwo).
Charakter odróżniający należy oceniać w odniesieniu do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony i z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (tamże, pkt 34).
Znak towarowy ma pozwalać danemu kręgowi odbiorców na odróżnienie towaru lub usługi, które są nim oznaczone, od towarów i usług o innym pochodzeniu handlowym, oraz na stwierdzenie, że wszystkie towary lub usługi, które są nim oznaczone, zostały wyprodukowane i sprzedane albo wykonane pod kontrolą właściciela tego znaku towarowego, któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość. Natomiast charakteru odróżniającego pozbawione są znaki towarowe, które nie pozwalają danemu kręgowi odbiorców ponownie dokonać takiego samego zakupu, jeśli doświadczenie okazało się pozytywne, albo unikać przy późniejszych zakupach danych towarów lub usług, jeśli doświadczenie było negatywne (por. wyrok Sądu (dawniej I instancji) z 8 lutego 2011 r. w sprawie T-157/08 Paroc Oy AB przeciwko OHIM, pkt 44-45).
Odnosząc powyższe do sprawy, Skarżąca kasacyjnie w zasadzie nie kwestionowała opisanej metodologii (jak wyżej przedstawiona) przyjętej przez Urząd i podzielonej przez WSA. Skupiała się na niewłaściwym zastosowaniu art. 120 ust. 1 p.w.p., co miałoby oznaczać, że przeprowadzono ocenę jedynie abstrakcyjnej zdolności odróżniającej. Natomiast, zdaniem składu orzekającego, ocena zdolności odróżniającej spornego oznaczenia została przeprowadzona przez organ i WSA w odniesieniu do towarów i usług objętych tym znakiem oraz z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców, poprawionego przez WSA, co nie było skarżone przez Spółkę, czyli według kryteriów z art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p.
Nie można zgodzić się ze Spółką, aby ocena braku zdolności odróżniającej przeprowadzona przez organ, a skontrolowana przez WSA była niepełna, niewnikliwa, naruszająca reguły z art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 k.p.a. Przy ocenie uwzględniono, że sporny znak jest słownym oznaczeniem, dwuczłonowym (przeanalizowano każdy z elementów znaku, jak i przeprowadzono jego całościową ocenę), złożonym z prostych angielskich słów, jednoznacznie rozumianym jako "przerwa na kawę", a odbiorców towarów i usług objętych spornym znakiem (towary z klasy 30: wyroby cukiernicze, słodycze, lody oraz usługi z klasy 43: usługi cukierni), informującym, że w trakcie tej przerwy można spożyć wyroby sygnowane tym znakiem, czy skorzystać z usług cukierni, także sygnowanych spornym znakiem.
Niezasadnie Spółka podnosi, że stanowisko Urzędu i WSA o przekazywaniu przez sporne oznaczenie opisanej wyżej informacji powinno być oceniane w oparciu o art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Ani Urząd, ani WSA nie stwierdzili, że oznaczenie składa się ze słów, które oznaczają opatrzony nim towar lub opisują rodzaj, jakość, ilość, przeznaczenie, wartość, pochodzenie geograficzne, lub inne właściwości tego towaru w języku jednego państwa członkowskiego, ale, że wyrażenie to oznacza "przerwę na kawę" i nie wskazuje bezpośrednio na towary i usługi nim objęte, co z kolei jest wymagane do wystąpienia przeszkody z art.1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p.
W ocenie NSA, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że ocena spornego oznaczenia przeprowadzona przez organ spełniała wymogi powołanych przepisów k.p.a., a także wyczerpująco odnosiła się do powoływanej podstawy rozstrzygnięcia – art.1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p.
Oznaczało to, że zarzuty sformułowane w pkt II. i pkt III. petitum skargi okazały się nietrafne.
Z powyższych przyczyn skargę kasacyjną Spółki należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a.