II GSK 1304/24

II GSK 1304/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
III SA/Łd 658/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2024-03-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 141 par. 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 86.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2023 poz 622
art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. c).
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marcin Kamiński sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 658/23 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2023 r., nr SKO.4121.86.2023 w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od M. R. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 26 marca 2024 r., uwzględnił skargę M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2023 r., w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy uchylając tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 6 lipca 2023 r. Sąd orzekł również o zwrocie kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w wyniku przeprowadzonej w ośrodku szkolenia kierowców prowadzonej przez skarżącego kontroli Prezydent Miasta Łodzi, decyzją z dnia 6 lipca 2023 r., orzekł o skreśleniu strony z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Podstawą decyzji było stwierdzenie nieprawidłowości w postaci: niezrealizowania w stosunku do dwóch szkolonych osób jednego z obowiązujących zadań egzaminacyjnych dotyczącego jazdy drogami dwukierunkowymi dwujezdniowymi w ruchu drogowym; zrealizowania w stosunku do trzech szkolonych osób dwóch rodzajów parkowania zamiast jednego podczas egzaminu wewnętrznego; przeprowadzenia czterech godzin szkolenia praktycznego w stosunku do osoby kontynuującej szkolenie przed przystąpieniem przez nią do wewnętrznego egzaminu praktycznego. Organ stwierdził ponadto nieprawidłowość w postaci potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia – przeprowadzenia zajęć praktycznych z instruktorem - w odniesieniu do dwóch kursantów.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy za zasadne uznał stwierdzenie, że skarżący dopuścił się rżącego naruszenia przepisów poprzez przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia w stosunku do 2 osób poprzez niezrealizowanie jednego z obowiązujących zadań egzaminacyjnych z części praktycznej egzaminu dotyczącego jazdy drogami dwukierunkowymi dwujezdniowymi w ruchu drogowym. Za zasadne uznał również stwierdzenie rażącego naruszenia przepisów poprzez potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia, z której wynikało, iż ten sam instruktor w tym samym czasie prowadził zajęcia praktyczne z dwoma kandydatami na kierowcę.
W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów poprzez przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia poprzez wykonanie przez kursantów podczas egzaminu wewnętrznego z części praktycznej dwóch manewrów parkowania zamiast jednego. Nie było również naruszeniem prawa przeprowadzenia czterech godzin szkolenia praktycznego przed egzaminem wewnętrznym przez kursanta, który uzyskał pozytywny wynik z egzaminu wewnętrznego teoretycznego przeprowadzonego w innym ośrodku szkolenia.
Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne (dwukrotne) przeprowadzenie szkolenia niezgodnie zobowiązującym programem szkolenia oraz potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.
Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego.
W ocenie Sądu organ z naruszeniem art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. nie dopełnił wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a ocena zebranego materiału dowodowego była niepełna i jednostronna.
Sąd wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynikała tylko okoliczność, iż na dwóch arkuszach przebiegu części praktycznej egzaminu wewnętrznego na prawo jazdy w pozycji: "Ruch drogowy" w pkt 3 nie została zaznaczona żadna ocena, ani negatywna, ani pozytywna. Nie oznaczało to, w ocenie Sądu, że ta część zajęć nie została przeprowadzona. Zauważył, iż można było wykluczyć, że przy zaznaczaniu przez instruktora przy kolejnych zadaniach, czy ocena za wykonanie kolejnych czynności jest pozytywna czy negatywna, któraś z 44 pozycji na karcie mogła zostać przeoczona. Sąd wskazał w tym zakresie, że stwierdzenie istnienia uchybień formalnych w wypełnionych arkuszach egzaminacyjnych nie jest równoznaczne z naruszeniem obowiązującego programu szkolenia. Sąd stwierdził, że jeżeli występują w tym zakresie wątpliwości, obowiązkiem organu jest podjęcie wszystkich możliwych działania, aby taką okoliczność wyjaśnić.
Odnosząc się do naruszenia potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia, Sąd I instancji stwierdził, że na karcie zajęć M. Ś. wpisano w poz. 1 i 2 jazdy w dniu 12.10.2022 r. w godzinach 10.00 -12.00 i 15.00-17.00, a na karcie zajęć Y. A. wpisane zostały jazdy z tym samym instruktorem w dniu 12.10.2022r w godzinach 16.00-18.00. W tym zakresie Sąd wskazał na wyjaśnienia skarżącego, z których wynikało, że wpisanie do karty zajęć M. Ś. 2 godzin jazdy w dniu 12.10.2022 r. w godzinach 15.00 -17.00 było omyłką pisarską zaś faktycznie pierwsze 2 godziny jazdy odbyły się 12.10.2022 r. w godzinach 10.00-12.00, a drugie zajęcia odbyły się 13.10.2022 r. w godzinach 15.00-17.00, po których odbył się egzamin wewnętrzny. Wskazał również na przedstawione organowi pisemne oświadczenie Z. M. mające potwierdzać argumentację skarżącego. Sąd stwierdził, że organy obu instancji wyjaśnień strony i przedstawionego oświadczenia nie uwzględniły. Nie uwzględniono również wniosku o przesłuchanie świadków i strony, uznając, że dotyczył on okoliczności stwierdzonej wystarczająco innym dowodem – kartami przeprowadzonych zajęć. Sąd zauważył, że karty zajęć są dowodem zasadniczy, co nie oznacza, że jest to dowód jedyny i niepodważalny.
W ocenie Sądu I instancji okoliczności, które skarżący chciał wykazać za pomocą zgłoszonych dowodów, były okolicznościami, które miały podstawowe znaczenie dla sprawy. Od nich zależało, czy organ uzna, że zaistniały przesłanki do skreślenia skarżącego z ewidencji instruktorów, a więc czy doszło dwukrotnie do przeprowadzenia szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem i czy skarżący potwierdził nieprawdę w dokumentacji dotyczącej szkolenia, czy też wszystkie lub niektóre z zarzutów były nietrafne. Zdaniem Sądu, charakter zgłaszanych przez stronę dowodów powodował, że organ nie mógł odmówić ich dopuszczenia i przeprowadzenia, skoro zmierzały one do wykazania faktów odmiennych od tych, jakie wynikały dla organu ze skontrolowanej dokumentacji.
Sąd stwierdził, że organ uznał wymienione uchybienia za równoznaczne z niezrealizowaniem obowiązkowych zadań egzaminacyjnych, choć art. 23 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2023 r. poz. 622, dalej: u.k.p.), określając zakres szkolenia, nie zalicza do niego także sposobu wypełniania arkuszy egzaminacyjnych. Brak zakreślenia pól negatywnej lub pozytywnej oceny zadań jest nieprawidłowością, nie jest jednak równoznaczny z niezrealizowaniem zadania egzaminacyjnego, a tym samym programu szkolenia, a taki wniosek bez przeprowadzenia innych zgłaszanych dowodów wyprowadził organ. W ocenie Sądu I instancji w przypadku uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków – osób egzaminowanych, organ mógł ustalić, czy zostały wykonane wszystkie zadania egzaminacyjne. Oddalając wnioski pozbawił się możliwości wykazania, że ewentualnie zadań tych nie zrealizowano.
Sąd nie zgodził się także ze stanowiskiem organu o spełnieniu przesłanki z art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.k.p., potwierdzenia przez skarżącego nieprawdy w dokumentacji szkolenia. Zdaniem Sądu organ powinien wyjaśnić, czy informacje zawarte w dokumentacji szkolenia były wynikiem błędu, czy faktycznie doszło do potwierdzenia nieprawdy. W tym zakresie Sąd wskazał na oświadczenie M. Ś., która wyjaśniła, że 12 października szkolenie odbyło się w godzinach 10-12, a następnego dnia, 13 października, miała kolejne zajęcia w godzinach 15-17, po których przystąpiła do egzaminu wewnętrznego od godz. 17:15 do 18:00. Z Arkusz przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy wynikało natomiast, że egzamin ten odbył się 13 października w godz. 17:15-18:00. W ocenie Sądu zestawienie tych informacji sprawia, że wiarygodności nabierał argument strony o omyłkowym udokumentowaniu szkolenia M. Ś. 12 października w godz. 15-17. Sąd stwierdził, że organy w żaden sposób nie próbowały zweryfikować tej okoliczności, uznając rygorystycznie, że skoro z karty przeprowadzonych zajęć wynikało, iż skarżący przez godzinę szkolił jednocześnie dwie osoby, a tak nie było to potwierdził nieprawdę w dokumentacji szkolenia.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, skargą kasacyjną zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1. naruszenie prawa materialnego:
a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 roku poz. 2492 z późniejszymi zmianami) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia norm prawa materialnego w postaci art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. c) u.k.p.;
b) art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. w zw. z § 13, § 21 ust. 2, 3 i 6 oraz § 23 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 roku w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r,, poz. 1885 z późniejszymi zmianami), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż kursantki N. G. oraz Z. M. wykonały wszelkie zadania egzaminacyjne w ramach egzaminu wewnętrznego w sytuacji, gdy treść arkusz przebiegu części praktycznej egzaminu temu przeczy, a w konsekwencji błędne uznanie, iż M. R. w powyższym zakresie nie dopuścił się prowadzenia szkolenia niezgodnie z programem;
c) art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. w zw. z § 13, § 21 ust. 2, 3 i 6 oraz § 23 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 roku w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1885 z późniejszymi zmianami), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż arkusz przebiegu części praktycznej egzaminu wewnętrznego nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu tego egzaminu;
d) art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. w zw. z § 21 pkt 2, 3 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 roku w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1885 z późniejszymi zmianami), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż brak zakreślenia pól negatywnej lub pozytywnej oceny zadań na arkuszu przebiegu egzaminu wewnętrznego jest nieprawidłowością i uchybieniem formalnym, które nie są równoznaczne z niezrealizowaniem zadania egzaminacyjnego, a tym samym programu szkolenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż M. R. w powyższym zakresie nie dopuścił się prowadzenia szkolenia niezgodnie z programem;
e) art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. w zw. z § 21 pkt 2, 3 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 roku w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1885 z późniejszymi zmianami), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu pozaustawowej przesłanki błędnego wypełnienia arkusza egzaminacyjnego w postaci "wadliwego wypełnienia karty egzaminacyjnej" oraz "błędu lub braku wpisu w prowadzonej dokumentacji szkolenia", która to przesłanka w ocenie Sądu skutkuje tym, że pomimo stwierdzonych nieprawidłowości nie można mówić o niezrealizowaniu obowiązkowego punktu z programu szkolenia;
f) art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.k.p. w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 roku w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1885 z późniejszymi zmianami), poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż M. R. nie dopuścił się potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia, albowiem treść dokumentacji odzwierciedlającej przeprowadzone zajęcia jednoznacznie wskazuje, iż w tym samym czasie M. R. prowadził zajęcia praktyczne z dwoma kandydatami na kierowcę;
g) art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.k.p. w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 roku w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1885 z późniejszymi zmianami), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wpisanie w dokumentacji odzwierciedlającej przeprowadzone zajęcia, iż ten sam instruktor w tym samym czasie prowadził zajęcia praktyczne z dwoma kandydatami na kierowcę jest co najwyżej nieprawidłowością i uchybieniem formalnym, które nie są równoznaczne z potwierdzeniem nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia;
2. naruszenie przepisów postępowania:
h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) i c) u.k.p.;
i) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 w zw. z art. 77 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie ostatecznej decyzji, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć, natomiast istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego;
j) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, oraz brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia oraz o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
M. R., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w jej petitum zarzuty mają usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie okazały się zasadne.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem przedstawionych zasad postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy, na których środek zaskarżenia oparto, usprawiedliwiają wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze treść zarzutów skargi kasacyjnej pomieszczonych w obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. - naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego, wraz z ich uzasadnieniem, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Za niezasadne uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty z punktu 2 lit. j) p.p.s.a., tj. zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. "przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, oraz brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego." NSA uznał ten zarzut jako bezpodstawny. Wymieniony przepis prawa – jak przyjmuje orzecznictwo sądowoadministracyjne – może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach, a mianowicie, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1071/17; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1363/17; 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3998/17) oraz jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Według NSA uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji, w zakresie analizy przedstawionych w nim argumentów umożliwia przeprowadzenie kontroli prawidłowości tego orzeczenia. Zawiera ono również wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym stanowisko odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania oraz wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej, a mianowicie przepisów prawa stanowiących wzorce kontroli legalności działania organu administracji w rozpatrywanej sprawie, a także ocenę w zakresie ich naruszenia. Wbrew twierdzeniom organu w uzasadnieniu wyroku WSA znalazły się również wytyczne dla organów co do dalszego postępowania (s. 25-26 zaskarżonego wyroku WSA). Tak więc i ten normatywny element składowy zawiera uzasadnienie wyroku Sądu I instancji.
| Odnosząc się do pozostałych zarzutów pomieszczonych w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, z uwagi na ich komplementarny|
|charakter, należy je rozpatrywać łącznie. Skarżący kasacyjnie organ zarzuca w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej błędną ocenę działalności|
|organów administracji publicznej dokonaną przez WSA i uznanie przez ten Sąd, że doszło do naruszenia przepisów proceduralnych (w |
|zakresie zarówno naczelnych zasad procesowych, jak i zasad postępowania dowodowego) i stwierdzenie, że naruszenia te mogły mieć istotny|
|wpływ na wynik sprawy oraz bezzasadne uznanie przez WSA, iż organy w niniejszej sprawie dokonały błędnej wykładni wskazanych przepisów |
|ustawy o kierujących pojazdami, tj. art. 46 ust. 1 pkt 4 lit a) i lit. c) u.k.p., w związku ze wskazanymi przepisami rozporządzenia |
|Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania |
|pojazdami, instruktorów i wykładowców (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1885 ze zm.), tj. § 13, § 21 ust. 2, 3 i 6, § 23 ust. 1 pkt 2 lit. |
|a), § 8 ust. 1 |
|NSA stwierdza, że organy w analizowanej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, opierając decyzje |
|administracyjne na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku czynności kontrolnych, na podstawie dowodów w postaci kart |
|przeprowadzonych zajęć jak również wyjaśnień M. R. i jego pełnomocnika, zatem Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wskazane zarzuty |
|skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. |
|Wskazać należy, że w przypadku gdy czynności kontrolne potwierdzą naruszenie reguł normatywnych, dotyczących przebiegu szkolenia, |
|organy zobowiązane są do wszczęcia postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest zbadanie – zgodnie z zasadami dowodowymi, a|
|następnie - w przypadku potwierdzenia w kategoriach dowodowych istnienia naruszeń – wydania indywidualnych aktów administracyjnych |
|sankcjonujących zaniechanie wywiązania się przez adresatów tych norm z obowiązków normatywnych, zarówno w stosunku do instruktorów (czy|
|też wykładowców), jak i wobec przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia. NSA podkreśla, że zarówno z ustawy o kierujących |
|pojazdami, jak i z rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca |
|2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (t.j.: Dz.U. z 2018|
|r. poz. 1885 ze zm.), wynikają określone obowiązki instruktora nauki jazdy. Instruktor ma obowiązek przeprowadzenia szkolenia zgodnie z|
|obowiązującym programem szkolenia. Natomiast w przypadku dopuszczenia się przez instruktora rażącego naruszenia przepisów poprzez |
|wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia starosta posiada obowiązek skreślenia instruktora |
|z ewidencji instruktorów (art. art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) ww. ustawy). Powyższe akty prawne wskazują m.in. normatywny wzorzec |
|postępowania instruktora nauki jazdy w obszarze jego obowiązków związanych z realizacją ustawy o kierujących pojazdami zgodnie z |
|obowiązującym programem szkolenia i stanowią podstawę, w sytuacji naruszenia tego wzorca, do zastosowania przewidzianych w ustawie o |
|kierujących pojazdami administracyjnych środków sankcjonujących. Brak jest w ustawie wskazania - jako elementu konstytutywnego |
|orzeczenia tego środka przez uprawniony organ - zawinionego zaniechania wywiązania się przez instruktora z określonych w przepisach |
|prawa administracyjnego obowiązków. |
|Dokonując analizy rodzajów środków dowodowych skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z |
|dnia 27 lutego 2020 r. (sygn. akt II GSK 3868/17), że: "karta przeprowadzonych zajęć stanowi niezwykle istotny środek dowodowy, |
|odzwierciedlający faktyczny przebieg szkolenia. Na podstawie karty przeprowadzonych zajęć organ posiada możliwość kontroli czy został w|
|pełni zrealizowany przez instruktora nauki jazdy zarówno program teoretyczny, jak i praktyczny szkolenia. Dokument ten posiada więc |
|istotne znaczenie z perspektywy kontroli dokonywanej przez uprawnione organy, a to w zakresie weryfikacji spełnienia przez instruktora |
|wzorca normatywnego w obszarze prowadzenia kursów. Karty prowadzonych zajęć są także doniosłym środkiem dowodowym na okoliczność ilości|
|nieprawidłowości w programie szkolenia, a to w zakresie normatywnej przesłanki - wielokrotnego przeprowadzenia szkolenia przez |
|instruktora niezgodnie z obowiązującym programem." |
|NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie, z uwagi na prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organy i zgromadzenie |
|wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej materiału dowodowego brak było podstaw prawnych zarówno do przesłuchania M. R.w |
|charakterze strony, jak i przesłuchania kursantów. Zgodnie bowiem z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z |
|powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia |
|może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. W|
|sprawie nie zaistniały więc przesłanki normatywne, zobowiązujące organy do zastosowania ww. przepisu postępowania administracyjnego. |
|Kontrola dokonana przez WSA była więc w tym zakresie nieprawidłowa. |
|Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także stwierdzenie kasatora, iż nie są uzasadnione zarzuty sformułowane w zaskarżonym wyroku |
|Sądu I instancji, a dotyczące naruszenia w tej sprawie przez organy art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a) i c) u.k.p. w związku ze wskazanymi |
|wyżej, a wymienionymi w zarzutach skargi kasacyjnej paragrafami rozporządzenia wykonawczego, polegające na błędnej wykładni tych norm. |
|W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej spawie nie doszło do naruszenia przez organy przepisów procesowych w stopniu istotnym |
|dla rozstrzygnięcia sprawy, a wykładnia przepisów prawa materialnego dokonana przez te organy była prawidłowa. |
|Mając na względzie wyniki przeprowadzonej kontroli kasacyjnej zainicjowanej przez organ skargą kasacyjną oraz uznając, że istota sprawy|
|sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 151|
|P.p.s.a. – uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę (punkt pierwszy i drugi sentencji wyroku). |
|O kosztach postępowania NSA orzekł jak punkcie trzecim sentencji wyroku, tj w oparciu o art. 203 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 2) |
|lit. b) i w zw. z §14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za |
|czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). |