II GSK 13/05

II GSK 13/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Chlebny /przewodniczący/
Małgorzata Korycińska /sprawozdawca/
Rafał Batorowicz
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne
Radiofonia i telewizja
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1116/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-09-01
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny, Sędziowie NSA Rafał Batorowicz, Małgorzata Korycińska (spr.), Protokolant Karolina Mamcarz, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych T. P. S.A. w W. oraz Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 1116/04 w sprawie ze skargi T. "P" S.A. w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programów TVP 1. oddala skargi kasacyjne; 2. zasądza solidarnie od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i T. P. S.A. na rzecz T. "P." S.A. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2000 r.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, iż decyzją z dnia [...] października 1993 r. została udzielona Spółce Akcyjnej "P." koncesja nr 1 na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "P.".
Następnie koncesja ta została zmieniona decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. poprzez przyznanie Spółce "P." uprawnienia do bezprzewodowego rozprowadzania w systemie cyfrowym programów telewizyjnych: TVP 1, TVP 2, TVP Polonia oraz WOT (punkt 9 koncesji).
Zmiana decyzji nastąpiła na podstawie pisma informującego, że Zarząd TVP S.A. w dniu [...] grudnia 1998 r. podjął uchwałę zawierającą zgodę na rozprowadzanie programów telewizji publicznej przez P. T. S. "P." S.A., a szczegółowe warunki zgody zostaną określone w odrębnej umowie. Wobec niezawarcia umowy między stronami, Prezes Zarządu Spółki T. P. S.A. powiadomił Krajową Radę Radiofonii i Telewizji o tym, że skarżąca rozprowadza programy telewizji publicznej bez posiadanej zgody nadawcy.
Po bezskutecznym wezwaniu "P." S.A. do zaniechania działań w zakresie bezprzewodowego rozprowadzania w systemie cyfrowym programów telewizji publicznej, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. cofnął koncesję nr 1 udzieloną "P." S.A. w części dotyczącej punktu 9, stojąc na stanowisku, iż rozprowadzanie programów nadawcy publicznego bez jego zgody stanowi naruszenie art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia [...] marca 2001 r. utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie, po czym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2003 r. w sprawie o sygn. II SA 1392/01 oddalił skargę Telewizji "P". S.A. na przywołaną decyzję. W motywach tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przekazanie i przejęcie programu innego nadawcy z istoty nie wyczerpuje się w akcie jednorazowym i dlatego rozprowadzaniu "cudzych" programów telewizyjnych musi towarzyszyć ciągłe porozumienie pomiędzy przekazującym a przejmującym co do prowadzenia takiej działalności. Skoro w rozpatrywanej sprawie takiego porozumienia nie było, należy uznać za zasadne cofnięcie skarżącemu koncesji na podstawie art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji.
Od tego wyroku rewizję nadzwyczajną wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, a skargę kasacyjną Telewizja "P." S.A. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2004 r. Sąd Najwyższy umorzył postępowanie w sprawie z rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Telewizji "P." S.A. i wyrokiem z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt GSK 43/04 uchylił wyrok z dnia 1 kwietnia 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd będąc związany granicami skargi kasacyjnej ograniczył swoje rozważania do wskazanej podstawy tego środka odwoławczego – tj. błędnej wykładni art. 4 pkt 1 i art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji. Przyjął, że kluczowe znaczenie dla sprawy ma pismo TVP z dnia [...] grudnia 1998 r. skierowane do Zarządu Telewizji P. Pismo to, zdaniem Sądu, zawiera w istocie dwa oświadczenia woli: o charakterze publicznoprawnym, na potrzeby wydania przez KRRiT koncesji dotyczącej rozprowadzania przez Telewizję P. programów TVP S.A. (zdanie pierwsze) i cywilnym, zapowiadającym określenie warunków wyrażenia tej zgody w odrębnej umowie między stronami (zdanie drugie). Tak też to pismo zostało zinterpretowane przy wydawaniu decyzji z [...] grudnia 1998 r., w której nie znalazły się żadne warunki, z jakimi mogło łączyć się udzielenie koncesji. Nie pojawiły się nawet jakiekolwiek okoliczności pozwalające na łączenie udzielenia koncesji pod warunkiem nawiązującym, rozwiązującym lub zawieszającym wynikające z koncesji uprawnienia dla Telewizji P. W takiej sytuacji, wywodził Naczelny Sąd Administracyjny, nie było dopuszczalne posłużenie się przy wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2001 r. w przedmiocie cofnięcia powyższej koncesji przesłanką naruszenia określonych w niej warunków (art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji). Nie można było również cofnąć koncesji na podstawie art. 38 pkt 4 w związku z art. 4 pkt 1 i 3 wymienionej ustawy, gdyż w aktach sprawy nie ma oświadczenia TVP S.A. cofającego zgodę sformułowaną w piśmie z dnia [...] grudnia 1998 r. Nie może być uznane za takie oświadczenie wystąpienie TVP do Przewodniczącego KRRiT zawierające informacje o niezawarciu ze skarżącą zapowiedzianej umowy i wniosek o nakazanie jej zaprzestania rozprowadzania programów telewizji publicznej.
Ponadto podkreślono, że w wyroku zaskarżonym skargą kasacyjną przyjęto koncepcję ścisłego powiązania ze sobą w racjonalną całość obu zdań pisma TVP S.A. z dnia [...] grudnia 1998 r., dostrzegając w nim zgodę warunkową. Zabrakło dla niej jednak istotnego elementu uzależnienia zgody od zawarcia umowy dotyczącej w istocie zapłaty za wykorzystanie programów telewizji publicznej. Oba zdania tego pisma nie były bowiem sformułowane w trybie warunkowym.
Po takim przedstawieniu przebiegu postępowań zarówno administracyjnych, jak i sądowoadministracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle wyroku tego Sądu z dnia 1 czerwca 2004 r., wydanego w trybie skargi kasacyjnej, zarówno omawiane pismo TVP S.A. z dnia [...] grudnia 1998 r., jak i wystąpienie TVP S.A. do Przewodniczącego KRRiT zawierające informację o niezawarciu ze skarżącą umowy, nie stanowią przesłanek z art. 38 pkt 4 w zw. z art. 4 pkt 1 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji i tym samym nie uzasadniały cofnięcia koncesji. Cofnięcie koncesji w takich okolicznościach faktycznych stanowiło naruszenie art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji, której to przepis był podstawą prawną do wydania decyzji i dlatego też obydwie te decyzje Sąd uchylił.
II.
Skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz T. P. S.A.
Przewodniczący KRRiT zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu:
- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji w związku z art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, polegające na nieuwzględnieniu braku wyłącznych praw Telewizji "P." S.A. do nadawania programów T. P. S.A.,
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie braku nabycia lub uzyskania praw wyłącznych z art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
Podnosząc te zarzuty autor skargi domagał się uchylenia w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznania skargi lub też przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd.
Również T. P. S.A. zaskarżyła wyrok w całości, przywołując w podstawie skargi kasacyjnej art. 102 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) oraz art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut oparła na nieustaleniu stanu faktycznego podając, że po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r. o rozszerzeniu koncesji zmieniły się okoliczności faktyczne leżące u podstaw wydania tej decyzji, gdyż Telewizja "P." rozprowadzała programy TVP S.A. bez jej zgody. Nieustalenie tych okoliczności faktycznych było istotne z tego względu, że rozprowadzanie programów TVP bez jej zgody naruszało przepisy o radiofonii i telewizji (art. 4 pkt 3 tej ustawy). Wskazując na takie uchybienie domagano się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie, że zaskarżona decyzja cofająca koncesję "wydana została zgodnie z prawem i nie podlega uchyleniu".
Odpowiadając na skargę kasacyjną Przewodniczącego KRRiT, Telewizja "P." S.A. domagała się jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, powołano następujące argumenty:
- art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych związany jest z zagadnieniem cywilnoprawnym, do którego rozpoznania nie są właściwe sądy administracyjne lecz sąd powszechny. Takie też postępowanie się toczy przed Sądem Okręgowym w W.– sygn. akt XVI GC 1185/03,
- zarzut naruszenia prawa materialnego można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa zastosowanego przez Sąd. Ponieważ Sąd I instancji nie stosował art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych to czynienie mu takiego zarzutu jest niedopuszczalne,
- skargę kasacyjną oparto na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, naruszając tym samym zakaz z art. 190 zd. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
- żądanie skargi kasacyjnej – przy podniesionej podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy procesowej jest niedopuszczalne.
Odpowiedź na skargę kasacyjną T. P. S.A. wniósł Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, popierając ją w całości. Podniesiono przy tym, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r. oparty był na tezie o bezwarunkowości zgody udzielonej przez T. P. S.A. na nadawanie jej programów przez Telewizję "P.". W powołanym wyroku, jak również w wydanym na jego podstawie wyroku WSA w Warszawie pominięta została kwestia braku nabycia bądź uzyskania praw wyłącznych przez Telewizję "P." wynikających z art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wydając wyrok, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wziął pod uwagę okoliczności faktycznych istniejących w materiale sprawy wskazujących na brak nabycia lub uzyskania prawa nadawania programu. Uwzględnienie tych okoliczności nie zmieni wykładni prawa dokonanej uprzednio przez Naczelny Sąd Administracyjny.
III.
Na rozprawie pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe stanowiska zajęte w skargach kasacyjnych i w odpowiedziach na nie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą procesową, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia.
Podstawy skargi kasacyjnej zostały określone w art. 174 ustawy procesowej, zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Opierając skargę kasacyjną na podstawie określonej w pkt 2 omawianego przepisu, strona skarżąca zobligowana jest zatem nie tylko wskazać przepis postępowania, któremu uchybił sąd I instancji, ale także wykazać istnienie związku pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej. Nadto, w sytuacjach gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest orzeczenie sądu wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy przekazanej w trybie art. 183 § 1 ustawy procesowej, to skargi tej nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie uprzednio przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zakaz ten został wprowadzony w art. 190 zdanie drugie ustawy procesowej.
2. Przepis art. 190 ustawy procesowej wprowadza w pierwszym zdaniu zasadę związania Sądu, któremu sprawa została przekazana, wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast ustanawiając w zdaniu drugim art. 190 ustawy procesowej zakaz oparcia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, ustawodawca rozszerzył związanie wykładnią prawa na Naczelny Sad Administracyjny rozpoznający kolejną skargę kasacyjną wniesioną w danej sprawie.
Stosownie więc do art. 190 in fine ustawy procesowej wykładnia prawa dokonana uprzednio przez Naczelny Sąd Administracyjny w danej sprawie jest wykładnią wiążącą dla Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego kolejną skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie.
3. Orzeczenie sądu zapadłe na skutek kontroli legalności zaskarżonej decyzji o cofnięcie koncesji po raz wtóry zostało poddane kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uprzednim wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 1998 r. nie zawierała żadnego warunku, z jakim mogło łączyć się udzielenie koncesji i w takiej sytuacji nie było dopuszczalne posłużenie się przy wydawaniu decyzji w przedmiocie cofnięcia koncesji przesłanką naruszenia określonych w niej warunków.
Sąd wówczas wyraził także pogląd, że nie można było cofnąć koncesji na podstawie art. 38 pkt 4 w zw. z art. 4 pkt 1 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji, gdyż TVP nie cofnęła zgody sformułowanej w piśmie z dnia [...] grudnia 1998 r.
Stosownie do cytowanego uprzednio art. 190 in fine ustawy procesowej dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. wykładnia prawa jest wiążąca dla składu orzekającego w niniejszej sprawie i wszelkie próby jej kwestionowania w sposób bezpośredni (poprzez postawienie odpowiedniego zarzutu) bądź pośredni (poprzez podważenie oceny pisma odnoszącego się do zgody TVP na rozprowadzanie jej programów przez Telewizję "P.") są prawnie bezskuteczne i niedopuszczalne.
4. Wymogom określonym w art. 176 ustawy procesowej nie czyni zadość skarga kasacyjna wniesiona przez T. P. S.A. W skardze tej mimo przywołania art. 174 pkt 2 ustawy procesowej nie powołano przepisu (bądź przepisów) postępowania, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji.
Stawiając zarzut nieustalenia stanu faktycznego, nie powiązano tego zarzutu z przepisem prawa, który obligowałby sąd administracyjny do dokonywania takich ustaleń. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej T. P. S.A. w oderwaniu od przytoczonej podstawy powołuje z kolei przepisy prawa materialnego (art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji), wykładając je i stosując w sposób sprzeczny z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. zapadłym w tej sprawie. Te wadliwości skargi kasacyjnej T. P. S.A. czynią ją bezskutecznym środkiem prawnym.
5. Skarga kasacyjna Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oparta została na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy procesowej, przy czym zarzuty te są ze sobą ściśle związane, gdyż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy procesowej, tak jak i zarzut naruszenia prawa materialnego odnoszą się do art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji.
W myśl przywołanego art. 38 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (w brzmieniu z Dz.U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34 ze zm.) koncesja mogła być cofnięta, jeżeli działalność objęta koncesją była wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą lub warunkami określonymi w koncesji. W omawianej skardze kasacyjnej w istocie wyrażono pogląd, iż pod pojęciem ustawy, o której mowa w art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji, mieści się nie tylko ta ustawa, ale także inne ustawy, w tym w szczególności ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o pawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.).
Gdyby zatem przyjąć tezę zaprezentowaną przez stronę skarżącą, to należałoby uznać, iż w ówczesnym stanie prawnym cofnięcie koncesji w trybie art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji byłoby dopuszczalne wówczas, gdyby działalność koncesyjna była wykonywana w sposób sprzeczny z jakąkolwiek obowiązującą ustawą.
Ten pogląd jest nie do przyjęcia i pozostaje w sprzeczności zarówno z treścią art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji (w ówczesnym jej brzmieniu), jak i art. 3 tej ustawy.
W pierwszym z tych przepisów ustawodawca posłużył się słowem "ustawa", a nie "ustawy". Natomiast art. 3 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi, że do radiofonii i telewizji stosuje się przepisy prawa prasowego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Żaden inny przepis ustawy o radiofonii i telewizji nie odsyła do stosowania innych ustaw.
Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, skoro przepis ten nie miał i nie mógł mieć w takim powiązaniu w sprawie zastosowania.
Cofnięcie koncesji w oparciu o przepis art. 38 pkt 4 omawianej ustawy mogło nastąpić tylko w sytuacji, gdy działalność była wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą o radiofonii i telewizji lub warunkami określonymi w koncesji.
Strona skarżąca nie postawiła w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 38 pkt 4 ustawy o radiofonii i telewizji w powiązaniu z innymi przepisami tej ustawy.
Nie mogła przy tym podnieść tego zarzutu, opierając go na art. 4 pkt 1 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji, gdyż wówczas naruszyłaby zakaz wynikający z treści art. 190 ustawy procesowej.
Odnosząc się jeszcze do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej Przewodniczącego KRRiT wyjaśnić należy, iż skoro zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się nieusprawiedliwiony, to z tych samych przyczyn nie można uznać za trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy procesowej. Przepis ten bowiem obliguje sąd do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Z naprowadzanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił obydwie skargi kasacyjne w oparciu o art. 184 ustawy procesowej. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy procesowej w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).