II GSK 1256/23

II GSK 1256/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II SA/Ol 850/22 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2023-02-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 104
art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c, art. 22 ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 850/22 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 28 września 2022 r. nr 2801-IOC.48.14.2022.MP w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 850/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę S. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 28 września 2022 r., nr 2801-IOC.48.14.2022.MP, w przedmiocie kary pieniężnej za niepodanie w zgłoszeniu SENT numeru rejestracyjnego naczepy.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oraz zasądzenie na jego rzecz od organu administracji kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., zarzucono:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że odpowiedzialność za dokonanie uzupełnienia zgłoszenia ponosi przewoźnik S. Z., w sytuacji, gdy na mocy umowy łączącej strony oraz z powszechnie stosowanej praktyki spółka P. S.A. miała obowiązek zgłaszania przewozu włącznie ze wszystkimi potrzebnymi danymi przewidzianymi w powyższym przepisie, w tym także numeru rejestracyjnego ciągnika i naczepy, jak również aktualizowania danych znajdujących się w zgłoszeniu SENT,
b) art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane we wskazanym przepisie, i w konsekwencji jego niezastosowanie, w sytuacji gdy postawa odwołującego wskazuje na zaistnienie w niniejszej sprawie ważnego interesu publicznego.
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, tj.:
a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozważenie w sposób wyczerpujący przez WSA w Olsztynie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień podmiotu P. S.A. w zakresie okoliczności dotyczących zgłaszania oraz aktualizacji danych do systemu PUESC, w wyniku czego na S. Z. została nałożona kara finansowa w wysokości 10 000 zł,
b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 144a § 2 ordynacji podatkowej w zw. z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że kierowane do skarżącego wezwanie na przesłuchanie w charakterze strony zostało przez niego skutecznie odebrane w sytuacji, gdy ani odwołujący ani jego pełnomocnik nie otrzymali ww. wezwania za pośrednictwem platformy e-PUAP, a tym samym brak było możliwości zapoznania się skarżącego z przedmiotowym wezwaniem.
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (dalej ustawa SENT) polegające na
niewykonaniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu SENT nr [...] o dane dotyczącej numeru rejestracyjnego środka transportu (naczepy), o których stanowi art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy, stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion przypisanego stronie deliktu administracyjnego, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Zwłaszcza, że – zdaniem Sądu I instancji – organy administracji bez naruszenia prawa oceniły również, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zwłaszcza, że – co trzeba podkreślić – ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie można pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).
Operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi, z punktu widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z przedstawionych uwag wprowadzających trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Nie są bowiem usprawiedliwione zarzut z pkt 2. lit. a) i lit. b) petitum skargi kasacyjnej skargi kasacyjnej, a mianowicie, odpowiednio, zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 144a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych, których ocena nie może pomijać – co trzeba podkreślić – znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).
Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Z przedstawionego punktu widzenia, omawiane zarzuty kasacyjne nie mogą być uznane za zasadne, a co za tym idzie skuteczne. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera bowiem wskazanego i zarazem koniecznego elementu, a co za tym idzie nie wyjaśnienia na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych przepisów prawa i rekonstruowanych na ich podstawie wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, które Sąd ten miałby naruszyć.
Odnosząc się na wstępie do zarzutu z pkt 2. lit. b) petitum skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że nie jest on zasadny i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą, a to wobec deficytów jego uzasadnienia (zob. s. 4 – 5 skargi kasacyjnej).
Zarzucając naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 144a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych poprzez przyjęcie, że "[...] kierowane do skarżącego wezwanie na przesłuchanie w charakterze strony zostało [...] skutecznie odebrane w sytuacji, gdy ani odwołujący, ani jego pełnomocnik nie otrzymali w/w wezwania [...]", strona skarżąca nie wyjaśnia w relacji do normatywnej treści wymienionych przepisów prawa na czym dokładnie miałoby polegać ich naruszenie przez Sąd I instancji, jako wzorców kontroli zaskarżonej decyzji.
Abstrahując już nawet od tego, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, jakie znaczenie oraz walor miałby posiadać dowód z przesłuchania w charakterze strony, i którego nieprzeprowadzenie miałoby nie pozostawać bez wpływu na ocenę odnośnie do braku zupełności przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych – co wobec tego rodzaju deficytu już siłą rzeczy prowadzi do wniosku o braku wykazania istnienia istotnego wpływu naruszenia wymienionych przepisów prawa na wynik sprawy – trzeba przede wszystkim podkreślić, że stanowisko ograniczające się li tylko do kwestionowania odbioru korespondencji w postaci wezwania na przesłuchanie w charakterze strony nie może służyć wykazaniu naruszenia art. 144a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych, jeżeli nie odwołuje się do żadnych konkretnych argumentów, ani też okoliczności, w świetle których można byłoby podważać prawidłowość ustaleń, na których oparł się Sąd I instancji kontrolując zgodność z prawem działania organu administracji publicznej w omawianym zakresie. W tym zaś kontekście nie można tracić z pola widzenia – czego, co istotne, skarga kasacyjna nie podważa – że jak wynika z akt sprawy, pismo (wezwanie) którego skuteczność doręczenia kwestionuje strona – a nie była to przy tym jedyna korespondencja przesyłana pełnomocnikowi skarżącegodrogą elektroniczną – zostało w dniu 4 sierpnia 2022 r. przesłane na adres skrzynki e-PUAP wskazany przez pełnomocnika strony w polu 47 druku pełnomocnictwa szczególnego (PPPS – 1), zaś z wygenerowanego tego samego dnia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) wynika – jak należałoby przyjąć w świetle jego treści – że zostało również odebrane oraz skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 8 sierpnia 2022 r.
Jeżeli więc twierdzenia strony – co ponownie trzeba podkreślić – ograniczają się wyłącznie do negowania okoliczności doręczenia jej wymienionego wezwania (zob. s. 4 – 5 skargi kasacyjnej) i w analizowanym zakresie nie przeciwstawiają ustaleniom Sądu I instancji – ani też organu administracji – żadnych argumentów, które ustalenia te mogłyby skutecznie podważyć, w tym zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do faktycznych podstaw tychże ustaleń, to omawiany zarzut kasacyjny należało uznać za niezasadny.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut z pkt 1. lit. a) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia przepisu art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT przez jego błędną wykładnię.
Ocena jego zasadności wymaga przypomnienia, że błędna wykładnia prawa materialnego, to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – by zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej – a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, aby zawierało ono wskazane i konieczne elementy.
Co więcej, odwołując się do znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, trzeba stwierdzić, że zarzut błędnej wykładni art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą przede wszystkim dlatego, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (zob. s. 10 – 15), aby Sąd I instancji podejmował jakiekolwiek zabiegi interpretacyjne w odniesieniu do wymienionego przepisu prawa, którego treść zawarta w jednostce redakcyjnej pod lit. c) została jedynie przywołana (s. 10 - 11 uzasadnienia wyroku). Wobec tego więc, że Sąd I instancji nie podejmował zabiegów interpretacyjnych, w rezultacie których w błędny sposób miałby ustalić treść normy prawnej rekonstruowanej z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) przywołanej ustawy, omawiany zarzut kasacyjny – abstrahując już nawet od tego, że w skardze kasacyjnej nie podjęto nawet próby wykazania na czym miałby polegać zarzucany błąd wykładni – należało uznać za oczywiście niezasadny. Natomiast teza strony skarżącej, jakoby ów błąd wykładni miał polegać "[...] na przyjęciu, że odpowiedzialność za dokonanie uzupełnienia zgłoszenia ponosi przewoźnik [...], w sytuacji, gdy na mocy umowy łączącej strony oraz powszechnie stosowanej praktyki spółka P. S.A. miała obowiązek zgłaszania przewozu włącznie ze wszystkimi potrzebnymi danymi [...]", w sposób oczywisty odnosi się do stosowania normy prawnej w okolicznościach sprawy, nie zaś jej wykładni.
Zarzutu naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT przez jego niewłaściwe zastosowanie skarga kasacyjna jednak nie stawia.
Jeżeli wobec konstrukcji omawianego zarzutu kasacyjnego nawet założyć – przy odwołaniu się do argumentu, że falsa demonstratio non nocet któremu nie sprzeciwia się zasada dyspozycyjności obowiązująca w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjna – że rzeczywista istota stawianej na jego gruncie kwestii spornej, dotyczy niewłaściwego zastosowania wymienionego przepisu prawa, to również taki zarzut należałoby uznać za niezasadny. Z tego powodu, że zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, zaś w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany – co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu). Jeżeli przy tym podkreślić – co jest nie mniej istotne – że ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22), to wniosek o braku podstaw do przypisania Sądowi I instancji naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT jego niewłaściwe zastosowanie, jako wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji, należałoby uznać za tym bardziej uzasadniony.
Wobec treści przywołanego przepisu prawa, z którego wynika, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a oraz wyznaczonego tym przepisem zakresu postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń – a więc innymi słowy, zbioru koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów – za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że twierdzenia o braku prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych oraz braku prawidłowości oceny dowodów stanowiących podstawę tychże ustaleń nie uzasadnia zarzut z pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa "[...] poprzez nierozważenie w sposób wyczerpujący [...] zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień [...] P. S.A. w zakresie okoliczności dotyczących zgłaszania danych do systemu PUSEC [...]".
W odpowiedzi na ten zarzut – który nie jest również wolny od deficytów, oi których była już mowa powyżej – trzeba przede wszystkim podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że to strona skarżąca, jako przewoźnik, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy SENT, wykonywała przewóz drogowych definiowany w art. 2 pkt 9 przywołanej ustawy. Jeżeli tak, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej była zobowiązana do uzupełnienia zgłoszenia o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, co wynika z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT, który ustanowiony na jego gruncie obowiązek wprost adresuje do przewoźnika, co nie mniej jasno wynika również z art. 22 ust. 2 tej ustawy, który jest przepisem sankcjonującym w relacji do sankcjonowanego przepisu art. 5 ust. 4.
W związku z tym, wobec imperatywnej treści tych przepisów prawa za uzasadniony trzeba uznać wniosek – podzielając w tej mierze stanowisko Sądu I instancji (s. 13 – 14 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – że, ani cywilnoprawna umowa o współpracy łącząca stronę skarżącą z P. S.A., której przedmiot określa zasady wykonywania przez przewoźnika (stronę) na rzecz zlecającego (P. S.A.) profesjonalnych usług przewozowych w transporcie drogowym, ani też zawarta między wymienionymi stronami umowa w zakresie użyczenia urządzeń do podawania danych geolokalizacyjnych pojazdu, ani też praktyka ich wykonywania, nie prowadzą do uchylenia, zniweczenia – czy też do jakiejkolwiek modyfikacji – treści publicznoprawnych obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, ani też do uchylenia, czy też modyfikowania zasad odpowiedzialności za naruszenie tychże obowiązków. Nie jest więc tak – jak twierdzi strona skarżąca (s. 4 skargi kasacyjnej) – że konsekwencją zawarcia wymienionych umów oraz praktyki ich wykonywania miałoby być to, że wynikający z art. 5 ust. 4 ustawy SENT obowiązek spoczywa na P. S.A., która "[...] usprawniając kwestię przewozu towarów zwalnia przewoźników od zajmowania się sprawami technicznymi i administracyjnymi. [...] i ten także podmiot powinien zadbać o to, ażeby wszelkie wymagane przepisami prawa dane znalazły się w tym zgłoszeniu, skoro zwalnia z tego obowiązku przewoźników." Propozycję strony skarżącej odnośnie do znaczenia konsekwencji mających wynikać z wymienionych umów oraz praktyki ich wykonywania – które, jak wynika z wyjaśnień P. S.A., nie pozbawiały strony możliwości samodzielnej aktualizacji zgłoszenia zwłaszcza, że wynika z nich również, że "[...] każdorazowym obowiązkiem realizującego transport jest zweryfikowanie danych otrzymanych w komunikacji sms pod kątem ich prawidłowości" – należy więc uznać za nieuzasadnioną, albowiem pozostaje ona w jaskrawej wręcz opozycji do treści art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) i art. 22 ust. 2 ustawy SENT oraz – co nie mniej istotne – funkcji i celów ustanowienia tej ustawy.
W tym też kontekście trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut z pkt 1. lit. b) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT.
Przede wszystkim dlatego, że – podobnie jak zarzut z pkt 1. lit. a) petitum skargi kasacyjnej – nie czyni on zadość koniecznym wymogom konstrukcji oraz uzasadnienia zarzucanego błędu wykładni oraz błędu subsumpcji, a deficytów tych w żadnym stopniu, ani też zakresie nie usuwa zabieg polegający na odwoływaniu się do przywoływanych w skardze kasacyjnej przykładów judykatów sądowych (s. 5 – 6), a to wobec braku uwzględnienia istoty wyrażonych w nich poglądów prawnych w relacji do stanów faktycznych, na gruncie których zostały one wyrażone, ani też zabieg ograniczający się do twierdzenia, że przypisane stronie naruszenie miało charakter "pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu", które "nie stanowiły realnego zagrożenia dla interesów Skarbu Państwa".
Nie mniej jednak, odpowiadając na omawiany zarzut wyjaśnienia wymaga, że wobec argumentu z systematyki wewnętrznej art. 22 ustawy SENT oraz konwencji językowej, którą na jego gruncie operuje ustawodawca, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że przedmiotem regulacji ust. 3 art. 22 jest kolejny, w relacji do opisanego w ust. 1 – 2a, i zarazem obligatoryjny, etap postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a ponadto, że kompetencje organu administracji kształtowane tym przepisem prawa zostały oparte na konstrukcji uznania administracyjnego, albowiem w warunkach nim określonych "organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej", zaś same warunki oraz dyrektywy korzystania z tak określonej kompetencji zostały opisane przy wykorzystaniu zwrotów oraz pojęć niedookreślonych i nieostrych – "uzasadniony przypadek", "ważny interes przewoźnika", "interes publiczny". Konsekwencją powyższego jest to, że na regulowanym ust. 3 art. 22 ustawy SENT etapie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, organowi administracji publicznej pozostawiono "luz decyzyjny", jak określa się to w opisie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego w decyzyjnym modelu stosowania prawa, a etap postępowania prowadzonego na podstawie wymienionego przepisu prawa w relacji do etapu poprzedzającego (o którym mowa w ust. 1 – 2a) służy sprawdzeniu, bo taki jest jego cel, czy – co trzeba podkreślić, albowiem strona skarżąca nie uwzględnia tego w dostatecznym stopniu – w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.
Podejmowany w takich warunkach akt stosowania prawa, w którego rezultacie nie musi, ale może dojść do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, w relacji do niedookreślonych (nieostrych) pojęć "uzasadnionego przypadku", "ważnego interesu przewoźnika", "interesu publicznego" – jako rezultatów działań (racjonalnego) prawodawcy, który świadomie posługując się określonymi środkami techniki prawodawczej zmierza w ten sposób do realizacji zamierzonych celów – wiąże się więc z potrzebą zajęcia jednoznacznego i zindywidualizowanego okolicznościami rozpatrywanego przypadku stanowiska wobec tychże pojęć. Mianowicie, stanowiska zawierającego uargumentowaną i wiążącą propozycję jego (ich) rozumienia na gruncie rozpatrywanego przypadku, co innymi słowy wiąże się z kwalifikowaniem lub oceną określonych faktów (zdarzeń, zachowań, zjawisk), jako podpadających albo niepodpadających pod daną normę prawną oraz, jako objętych albo nieobjętych zakresem normowania i zastosowania danej normy prawnej.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa prawidłowości podejścia Sądu I instancji, ani do rozumienia art. 22 ust. 3 ustawy SENT, ani też jego zastosowania w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, jako wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Jeżeli z konwencji językowej stosowanej dla potrzeb redakcji wypowiedzi normatywnej zawartej w ust. 3 art. 22 przywołanej ustawy, wprost i jednoznacznie wynika, że ważny interes przewoźnika lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony, a więc innymi słowy, że odstąpienie od nałożenia sankcji administracyjnej jest motywowane przypadkiem uzasadnionym jego okolicznościami oraz relacją w jakiej pozostaje do ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, to za uprawniony należy uznać wniosek, że ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanki "przypadku uzasadnionego" (ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym), nie może pomijać tego koniecznego aspektu oceny, który wiąże się z potrzebą rozpoznawania omawianej przesłanki w relacji do celów ustawy SENT oraz – co trzeba podkreślić – w relacji do okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.
Wobec celów ustawy SENT, które ukierunkowane są na pełne monitorowanie przewozu towarów wrażliwych, niewykonanie przez przewoźnika adresowanego do niego obowiązku, o których stanowi przepis art. 5 ust. 4 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy SENT, z całą pewnością nie służy realizacji tych celów. Jeżeli tak, to za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że charakter i rodzaj obowiązku, którego nie wykonała strona skarżąca oraz rodzaj stwierdzonych w tym względzie zaniechań sprzeciwia się nie dość, że kwalifikowaniu ich, jako "pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu" – zwłaszcza, że strona nie wyjaśniła, albowiem nic takiego nie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jakie kryteria oceny miałyby taką kwalifikację uzasadniać i tym samym przekonywać o wskazywanym charakterze stwierdzonego naruszenia – to przede wszystkim, jako przypadku uzasadniającego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ze względu na interes publiczny.
Podkreślając, że strona skarżąca nie podważa wynikającej z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oceny odnośnie do braku zaktualizowania się przesłanki "ważnego interesu przewoźnika", należy stwierdzić, że argumentacja prezentowana w uzasadnieniu omawianego zarzutu kasacyjnego nie podważa zasadności oceny Sądu I instancji, ani też organu administracji publicznej odnośnie do braku zaktualizowania się przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny. Rozpoznając "interes publiczny", o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT w kontekście, który w relacji do okoliczności rozpatrywanej sprawy nakazuje uwzględniać istotę oraz cele przywołanej ustawy, za uzasadniony trzeba bowiem uznać wniosek, że nie jest w interesie publicznym – a to właśnie z uwagi na cele ustawy SENT – akceptowanie i tolerowanie działań oraz zachowań, które realizacji tych celów – a mianowicie pełnego monitorowania wykonywanej operacji przewozu towarów wrażliwych – nie służą, a więc tak właśnie, jak w rozpatrywanym przypadku, a to z uwagi na rodzaj naruszonego obowiązku oraz – co należy podkreślić – okoliczności towarzyszące naruszeniu tego obowiązku.
W tym bowiem kontekście nie można pomijać znaczenia tej okoliczności, że niewykonanie przez stronę – jako przewoźnika – obowiązku, o którym stanowi art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT było motywowane założeniem – eksponowanym również w skardze kasacyjnej, o czym była już mowa powyżej – że cywilnoprawne umowy zawarte z P. S.A. oraz praktyka ich wykonywania zwalniają stronę z obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o numery rejestracyjne środka transportu przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej, uchylając również jej odpowiedzialność we wskazanym zakresie. Wobec tego jednak – o czym była już mowa powyżej – że wymienione umowy, ani też praktyka ich wykonywania nie prowadzą – bo nie mogą prowadzić – do uchylenia, czy też jakiejkolwiek modyfikacji publicznoprawnych obowiązków wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, ani też do uchylenia, czy też modyfikowania zasad odpowiedzialności za naruszenie tychże obowiązków poprzez swoistego rodzaju ich "przenoszenie, czy też "cedowanie" na inny podmiot, niż ten do którego obowiązki te są adresowane, to omawiane założenie – podobnie jak i tworzone na jego podstawie oczekiwania – należy uznać, nie dość, że za oczywiście nieuzasadnione, to również za niepozostające bez wpływu na oceną odnośnie do braku zasadności kwalifikowania zachowania strony oraz motywów tego zachowania, jako "uzasadnionego przypadku", w rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Nie jest bowiem w interesie publicznym odstępowanie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy – tak jak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy – niewykonywanie przez przewoźnika adresowanych do niego obowiązków wynikających z ustawy SENT jest motywowane "przeniesieniem" tych obowiązków, na podstawie umowy cywilnoprawnej, na inny podmiot, a więc innymi słowy, w sytuacji uchylania się od wykonywania tych obowiązków we wskazany (lub jemu podobny) sposób.
Tak rozpoznawany interes publiczny nie uzasadnia więc – jak należałoby przyjąć, podzielając stanowisko Sądu I instancji – kwalifikowania okoliczności rozpatrywanej sprawy, jako "uzasadnionego przypadku" w przedstawionym powyżej tego rozumieniu, który ze względu na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny uzasadniałby stosowanie art. 22 ust. 3 ustawy SENT.
W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.