II GSK 1252/25

II GSK 1252/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska /przewodniczący/
Krzysztof Dziedzic
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Sygn. powiązane
II SA/Sz 544/24 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2025-01-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. Sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 544/24 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wałczu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 10 maja 2024 r. nr SKO.4120.1795.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 544/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie ze skargi prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałczu (prokurator, strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (SKO, Kolegium, organ) z dnia 10 maja 2024 r., nr SKO.4120.1795.2023, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu, uchylił zaskarżoną decyzję.
II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 r., po rozpoznaniu wniosku K. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. (spółka, uczestnik postępowania), Starosta Wałecki (organ I instancji), na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) zarejestrował pojazd marki B. , o numerze nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne.
Pismem z 20 czerwca 2023 r. prokurator złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie sprzeciw od ww. ostatecznej decyzji organu I instancji, w którym wniósł o stwierdzenie jej nieważności. Prokurator zarzucił organowi I instancji, że wydał ww. decyzję z rażącym naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., polegającym na wydaniu decyzji bez zgromadzenia wszystkich niezbędnych dokumentów, w tym braku świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. W ocenie prokuratora, w stosunku do przedmiotowego ciągnika rolniczego dokument taki był wymagany, gdyż pojazd ten był rejestrowany po raz pierwszy na terenie państwa członkowskiego UE, a został sprowadzony z terenu państwa niebędącego członkiem UE. Prokurator powołał się na regulacje prawne dotyczące warunków wprowadzenia pojazdu do obrotu, w tym wymogi podlegania procedurze homologacji zawarte w przepisach p.r.d. oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (rozporządzenie nr 167/2013). Pismem z 8 listopada 2023 r. spółka przedstawiła swoje stanowisko o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Wskazała, że ww. pojazd był po raz pierwszy zarejestrowany na Białorusi, co skutkowało jej zdaniem, o braku podstaw do załączenia dokumentów homologacji. W ocenie spółki, ważniejsze są badania techniczne pojazdu, dopuszczające ciągnik do ruchu. Według spółki, stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, w oparciu o którą pojazd od kilku lat jest dopuszczony do ruchu spowoduje szereg komplikacji po stronie spółki i podmiotów, które nabyły od niej ten pojazd i ewentualnie dalej nim rozporządziły.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wydało w dniu 10 maja 2024 r. decyzję nr SKO.4120.1795.2023, w której stwierdziło "brak przesłanek do stwierdzenia nieważności" decyzji organu I instancji. Organ przedstawił stan faktyczny w sprawie i wyjaśnił, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Organ przytoczył treść art. 2 pkt 62, art. 73 ust. 1, ust. 1e pkt 1, art. 72 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 2a, art. 70b ust. 1 i ust. 2 p.r.d., § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (rozporządzenie MIB), art. 3 pkt 37 rozporządzenia nr 167/2013, na podstawie których przeprowadził analizę pojęcia "nowego pojazdu". SKO podało, że organ I instancji uznał, iż przedmiotowy ciągnik nie był pojazdem nowym w rozumieniu art. 2 pkt 62 p.r.d. Organ wskazał, że definicję "pojazdu nowego" zawiera art. 3 pkt 37 rozporządzenia nr 167/2013, zaś pojęcie "rejestracja" wynika z art. 3 pkt 38 rozporządzenia nr 167/2013. Kolegium wyjaśniło, że przepisy p.r.d. nie zawierają definicji "rejestracji", ani "dopuszczenia", do których to pojęć odnoszą się przepisy rozporządzenia nr 167/2013. Organ przywołał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie o sygn. C-513/15, w którym Trybunał stwierdził, że używany ciągnik z państwa trzeciego, który nie posiada homologacji typu WE i jest przeznaczony po raz pierwszy do użytku w Unii Europejskiej jest "nowym pojazdem". Organ uznał, że w niniejszej sprawie organ I instancji powinien odmówić dokonania rejestracji ww. ciągnika z uwagi na brak dokumentów homologacji. Według Kolegium, choć organ I instancji naruszył art. 72 ust.1 pkt 3 p.r.d., to naruszenie to nie miało charakteru rażącego. Proste zestawienie treści decyzji organu I instancji z treścią przepisów p.r.d. nie wskazuje, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Sprzeczność ujawnia się dopiero po dokonaniu wykładni przepisów krajowych z przepisami unijnymi. Nie zaistniały również, w ocenie SKO, "inne przesłanki" z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji.
Prokurator wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję.
W odpowiedzi skargę na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie opisanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd I instancji uznał za bezsporne, że przedmiotowy pojazd podlegał procesowi rejestracji i wcześniej nie był zarejestrowany w Polsce, lecz na Białorusi. Sąd Wojewódzki wskazał, że w myśl art. 72 ust. 2a p.r.d., w przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim zamiast dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rejestrację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. Sposób postępowania w przypadku utraty dowodu rejestracyjnego pojazdu zarejestrowanego za granicą określa art. 72 ust. 5 p.r.d. Sąd I instancji podniósł, że art. 72 p.r.d. określa niezbędne dokumenty, stanowiące podstawę rejestracji pojazdu oraz wyłączenia i szczegółowe uregulowania w stosunku do podstaw rejestracji. Charakter prawny dokumentów wymienionych w ust. 1, które muszą być przedstawione kumulatywnie, a nie alternatywnie, jest mieszany. Katalog tych dokumentów rejestracyjnych jest zamknięty. Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że przedłożenie dokumentu homologacji pojazdu na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., w sytuacji gdy była ona wymagana, jest obowiązkowe, w sytuacji gdy pojazd nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Sąd podniósł, że jak wynika z akt sprawy, spółka składając wniosek o rejestrację ciągnika nie przedłożyła dokumentów homologacji. Zdaniem WSA, stwierdzone przez Kolegium naruszenie przez organ I instancji art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. jest oczywiste, gdyż dokument, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., był wymagany dla uzyskania decyzji o rejestracji ciągnika rolniczego. Wbrew stanowisku organu, nie sposób uznać, że w postępowaniu przed organem I instancji wystąpiła konieczność zastosowania złożonego procesu wykładni dla odkodowania hipotetycznego stanu faktycznego i zapisanych konsekwencji prawnych. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, "wystarczyło przepisy ze sobą zestawić", aby odczytać w sposób prawidłowy normę prawa. Sąd Wojewódzki wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium powinno uwzględnić przedstawioną ocenę prawną, a w szczególności rozważyć, czy stwierdzone w sprawie "niewątpliwe naruszenie prawa" miało rażący charakter. Nadto obowiązkiem organu jest przeanalizowanie, czy decyzja organu I instancji wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. Stanowisko organu w tym zakresie powinno być należycie wyjaśnione i uzasadnione. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył uczestnik postępowania, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także zrzekając się prawa do rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1) p.r.d., jak również w związku z art. 2 pkt 62 p.r.d. oraz art. 3 pkt 37), art. 1 ust. 1 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 167/2013, poprzez błędną wykładnię, w ramach której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wadliwie uznał, że stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenie przez organ I instancji art. 72 ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1) p.r.d. było oczywiste i świadczyło o rażącym naruszeniu prawa, w sytuacji gdy naruszenie to nie miało charakteru rażącego a jego wystąpienie wynikało z wątpliwości interpretacyjnych ww. przepisów prawa poprzedzonych złożonym procesem wykładni;
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) p.p.s.a. poprzez orzeczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie o uchyleniu "zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z uwagi na zarzucone jej wydanie z naruszeniem innych przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy", jednak bez jednoczesnego wykazania przez ww. Sąd prawdopodobieństwa oddziaływania naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na wynik sprawy administracyjnej, "a w szczególności, że w następstwie zbadania przez organ odwoławczy społeczno-ekonomiczno-gospodarczych skutków wydania decyzji o rejestracji przedmiotowego ciągnika rolniczego przez organ I instancji bez zażądania przedłożenia dokumentu homologacji może nastąpić wydanie decyzji o odmiennej niż dotychczas treści".
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
1. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżony wyrok – w granicach możliwej kontroli kasacyjnej – odpowiada prawu.
2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
3. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył – zgodnie z zasadami związania granicami skargi kasacyjnej oraz rozporządzalności procesowej – rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych.
4. Stwierdzając bezzasadność zarzutów skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w swoim wcześniejszym orzecznictwie na tle tożsamych lub analogicznych stanów faktycznych w sprawach dotyczących strony skarżącej kasacyjnie (zob. m.in. wyrok NSA z 25.09.2025 r., II GSK 923/25; wyrok NSA z 6.11.2025 r., II GSK 1091/25; wyrok NSA z 30.10.2025 r., II GSK 947/25).
Przede wszystkim należało podzielić – kwestionowany w zarzucie 1. petitum skargi kasacyjnej – pogląd kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego, że naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. w spornej decyzji Starosty Wałeckiego z dnia 30 kwietnia 2021 r. było – na tle przesłanki rażącego naruszenia z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – oczywiste.
Kwalifikacja ta jest konsekwencją kategorycznego brzmienia regulacji normatywnej, która z jednej strony ustanawia zasadę, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (art. 71 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 71 ust. 3 p.r.d.), z drugiej zaś – ustanawia zamknięty katalog dokumentów, na podstawie których dokonuje się rejestracji (zob. art. 72 ust. 1 p.r.d.). W zbiorze powyższych, stanowiących obligatoryjną podstawę rejestracji właściwego pojazdu, dokumentów – zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. (z zastrzeżeniem art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania weryfikowanej decyzji rejestracyjnej – znajdowały się świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzja o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Jeżeli więc zgodnie z niepodważonym stanem faktycznym sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją rejestracyjną sporny pojazd (ciągnik rolniczy) nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem wyłączenie z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. nie miało w tej sprawie zastosowania, to niewątpliwie powyższa decyzja rejestracyjna nie mogła zostać wydana bez spełnienia warunku przedłożenia jednego z dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d.
Ocena ta jest – wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej – spójna z kwalifikacją spornego pojazdu jako "nowego pojazdu" w rozumieniu art. 3 pkt 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U. UE. L. z 2013 r. Nr 60, str. 1 ze zm.; rozporządzenie nr 167/2013), albowiem pojazd ten nigdy wcześniej nie był rejestrowany (zob. art. 3 pkt 38: "rejestracja" to "administracyjne zezwolenie na dopuszczenie pojazdu, w tym do ruchu drogowego, obejmujące identyfikację pojazdu i nadanie mu numeru seryjnego znanego jako numer rejestracyjny, na stałe, czasowo lub na krótki okres") ani dopuszczony na terytorium UE (zob. art. 3 pkt 40: "dopuszczenie" to "pierwsze wykorzystanie w Unii pojazdu, układu, komponentu, oddzielnego zespołu technicznego, części lub wyposażenia zgodnie z ich przeznaczeniem"). W związku z tym, zgodnie z treścią powyższej regulacji, unormowania wykonawcze wynikające z § 2 ust. 5 uchylonego z dniem 4 września 2022 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych przewidywały, że w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nowego pojazdu, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza jeden z dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. Treść powyższej regulacji była jednoznaczna i jasna, a zatem nie wymagała przeprowadzenia skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych, niezależnie od złożoności wtórnego prawa unijnego dotyczącego systemu homologacji pojazdów. To ostatnie zagadnienie ma jednak charakter odrębny względem warunków prawnych legalnej rejestracji pojazdów na terytorium RP.
Nawiązując do rozważań przeprowadzonych we wcześniejszym orzecznictwie NSA (zob. np. wyrok NSA z 30.10.2025 r., II GSK 947/25), trzeba również podnieść, że w świetle jednoznacznej regulacji wynikającej z art. 8, 11, 13 i 15 rozporządzenia nr 167/2013 wnioskująca o rejestrację spornego pojazdu spółka – bez względu na jej kwalifikację lub występowanie w charakterze importera (art. 11) lub dystrybutora (art. 13) nowego pojazdu na określonym etapie podejmowanych działań – przez samo wystąpienie o rejestrację tego rodzaju pojazdu stała się podmiotem obowiązków producenta określonych w ww. akcie prawa unijnego. Zgodnie bowiem z art. 15 rozporządzenia nr 167/2013 importer lub dystrybutor uważany jest do celów niniejszego rozporządzenia za producenta i podlega obowiązkom producenta zgodnie z art. 8-10, w przypadku gdy importer lub dystrybutor udostępnia na rynku lub rejestruje pojazdy, układy, komponenty lub oddzielne zespoły techniczne lub jest odpowiedzialny za ich dopuszczenie pod swoją własną nazwą lub znakiem handlowym lub modyfikuje pojazd, układ, komponent lub oddzielny zespół techniczny w sposób, który może mieć wpływ na zgodność z mającymi zastosowanie wymogami. W tym zakresie należało w szczególności uwzględnić, że w razie wprowadzania do obrotu lub dopuszczania pojazdów, układów, komponentów lub oddzielnych zespołów technicznych producenci zapewniają, aby były one produkowane i homologowane zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu oraz w aktach delegowanych i wykonawczych przyjętych na mocy ww. rozporządzenia (art. 8 ust. 1), a ponadto – są oni odpowiedzialni przed organem udzielającym homologacji za wszystkie aspekty procesu homologacji i za zapewnienie zgodności produkcji, niezależnie od tego, czy bezpośrednio uczestniczą we wszystkich etapach konstruowania pojazdu, układu, komponentu lub oddzielnego zespołu technicznego (art. 8 ust. 6).
W przedmiotowej sprawie organ rejestrujący nie mógł także pominąć bezpośrednio obowiązującego i jednoznacznego w swej treści art. 38 rozporządzenia nr 167/2013, który stanowi, że – z zastrzeżeniem art. 41 i 44 – pojazdy, dla których obowiązkowa jest homologacja typu UE całego pojazdu, lub pojazdy, dla których producent uzyskał taką homologację na mocy niniejszego rozporządzenia, są udostępniane na rynku, rejestrowane lub dopuszczane, jeżeli towarzyszy im ważne świadectwo zgodności (zob. art. 3 pkt 33 rozporządzenia nr 167/2013: "świadectwo zgodności" to "dokument wydany przez producenta, w którym zaświadcza się, że wyprodukowany pojazd jest zgodny z homologowanym typem pojazdu") wydane zgodnie z art. 33.
Obowiązki powyższe były i są oczywiście wtórne względem zasadniczego obowiązku poddania nowego pojazdu właściwej procedurze homologacyjnej, o której była mowa w obowiązującym w dacie spornej rejestracji art. 70b ust. 2 p.r.d. Przepis art. 70b ust. 1 p.r.d. stanowił wówczas w sposób kategoryczny i jednoznaczny, że nowy typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części, który ma być wprowadzony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powinien spełniać wymagania techniczne, odpowiednie dla danej kategorii pojazdu, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1 p.r.d., natomiast spełnienie odpowiednich wymagań technicznych danego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części potwierdzało się właśnie w procedurze homologacji (art. 70b ust. 2 p.r.d.). Ponadto zgodnie z obowiązującym w miarodajnym okresie przepisem art. 70d ust. 1 p.rd. producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części, z zastrzeżeniem art. 70d ust. 2-6 pr.d., miał obowiązek uzyskać dla każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części odpowiednie świadectwo homologacji typu WE. W korespondencji do powyższej regulacji w art. 70g ust. 1 p.r.d. ustanowiono normatywny zakaz wprowadzania do obrotu nowego pojazdu bez wymaganego odpowiedniego świadectwa homologacji typu lub innego równoważnego dokumentu, o którym mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1 p.r.d.
Na tle powyższych uwag w pełni uprawniony jest zatem wniosek, że w rozpoznawanej sprawie należało uznać, że rezultat wykładni przepisów art. 72 ust.1 pkt 3 w związku z ust. 2 pkt 1 p.r.d. i omówionych powyżej przepisów rozporządzenia unijnego, dokonanej z uwzględnieniem reguł językowych i systemowych "jest jednoznaczny i w istocie niesporny" (zob. np. wyrok NSA z 30.10.2025 r., II GSK 947/25), a zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że mogły zaistnieć na ich tle – jak próbowano wykazać w skardze kasacyjnej – "istotne wątpliwości interpretacyjne", które stanowiłyby przeszkodę do uznania, że weryfikowana decyzja jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Konkluzji tej nie poważa w żadnym stopniu fakt, że w okresie obowiązywania dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającej dyrektywę 74/150/EWG (Dz.Urz.UE z 2003 r., L 171, s. 1), zmienionej dyrektywą Komisji 2014/44/UE z dnia 18 marca 2014 r., analizowane zagadnienie budziło określone wątpliwości, które zostały rozstrzygnięte wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z 15 czerwca 2017 r. w sprawie C-513/15 (ECLI:EU:C:2017:473), w którym potwierdzono, że przepisy powyższego aktu powinny być interpretowane w ten sposób, że wprowadzenie do użytku i zarejestrowanie w państwie członkowskim używanych ciągników przywiezionych z państwa trzeciego jest uzależnione od spełnienia wymogów technicznych przewidzianych w ww. dyrektywie.
Odnosząc się z kolei do drugiego zarzutu kasacyjnego w zakresie, w jakim dotyczy on naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należy stwierdzić, że został on skonstruowany w sposób formalnie i merytorycznie błędny.
Strona skarżąca kasacyjnie nie zauważyła, że jakkolwiek kontrolowany Sąd Wojewódzki istotnie wskazał w podstawie procesowej wyroku uwzględniającego skargę przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., to jednak przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej zostały powiązane tylko pośrednio z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiącym przykład regulacji kompetencyjno-materialnej. Sąd a quo zakwestionował w istocie przebieg i końcowy rezultat postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności spornej decyzji (przede wszystkim w zakresie fazy wyjaśniająco-interpretacyjnej), a zatem – stawiając zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – należało dokonać jego powiązania z dalszymi przepisami postępowania administracyjnego, których błędna wykładnia lub zastosowanie albo niezastosowanie zostało wadliwie ocenione w zaskarżonym wyroku. Ponieważ tego rodzaju wzorców kontrolnych nie wskazano w podstawie kasacyjnej, dlatego dalsze dywagacje na temat niedokonania przez Sąd Wojewódzki "jednoczesnego wykazania (...) prawdopodobieństwa oddziaływania naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na wynik sprawy administracyjnej" są bezprzedmiotowe (por. także wyrok NSA z 30.10.2025 r., II GSK 947/25).
5. Mając na względzie wskazane wyżej argumenty oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
-----------------------
2