II GSK 1230/20

II GSK 1230/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Małgorzata Rysz /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 617/19 - Wyrok WSA w Lublinie z 2020-06-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 617/19 w sprawie ze skargi C. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 17 września 2019 r. nr SKO.41/2495/DR/2019 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 617/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji"), oddalił skargę C. w L. (dalej: "strona skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy") z [...] września 2019 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Postanowieniem z [...] maja 2018 r. znak [...], Prezydent Miasta L. (dalej: "organ I instancji") wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z [...] maja 2018 r. znak [...] w sprawie zezwolenia C. w L. na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] na okres od [...] maja 2018 r. do [...] września 2018 r. w związku z realizacją projektu "Most [...]".
Następnie organ I instancji decyzją z [...] czerwca 2019 r. znak [...] odmówił uchylenia decyzji z [...] maja 2018 r. znak [...].
Po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2019 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że ponownie przeanalizował przesłanki wznowienia postępowania wskazane przez organ I instancji jako podstawę wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.").
Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych przesłanek zaznaczył, iż wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Odstąpienie od wymagania wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa dowodów orzeczeniem sądu lub innego organu jest możliwe wyłącznie jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W rozpoznawanej sprawie na żadnym etapie postępowania nie pojawiły przesłanki wskazujące na potencjalne fałszerstwo dowodów.
Ustosunkowując się do drugiej z powoływanych przesłanek wznowieniowych organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nowe okoliczności i nowe dowody muszą być istotne dla sprawy, tzn. muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz posiadać znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie przedmiotem analizy w trakcie postępowania o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego był wniosek, w którym przedstawiona została koncepcja wnioskodawcy. Zezwolenie udzielone zostało zgodnie z wnioskiem. Ewentualne uzgodnienia pomiędzy podmiotem występującym o zajęcie pasa drogowego a jego zleceniobiorcami, pozostają poza istotą sprawy jeżeli okoliczności i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz będą stanowić podstawę wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Jednocześnie organ wskazał, iż zajęcie pasa drogowego w sposób odmienny od wydanego miało miejsce po dacie wydania decyzji pierwotnej, jak bowiem wynika z dokumentacji akt sprawy, zajęcie pasa nastąpiło w terminie wskazanym w zezwoleniu, zaś nieprawidłowości stwierdzono [...] maja 2018 r.
W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie doszło również do spełnienia przesłanki wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Brak jest bowiem przepisu prawa, który zobowiązywałby zarządcę drogi do uzyskania opinii innego organu, tym samym nie jest możliwe wystąpienie omawianej przesłanki.
Na powyższą decyzję z [...] września 2019 r. strona skarżąca wniosła skargę.
Wyrokiem z 30 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.
Po omówieniu instytucji wznowienia postępowania oraz przywołaniu odpowiednich przepisów mających zastosowanie w sprawie, Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie ulega wątpliwości, że istniały formalne przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania (wznowienie dotyczyło sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną), a jako podstawy wznowienia wskazał organ ustawowe przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ uzyskał informację o zmianie koncepcji zajęcia pasa drogowego w związku z organizacją "Mostu [...]". Jak wynika z akt sprawy, do pisma z [...] maja 2018 r. skarżący dołączył tę samą mapę (zdjęcie terenu wykonane ze znacznej wysokości), która dołączona była do wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i stanowiła podstawę decyzji z [...] maja 2018 r., lecz na mapie tej w inny sposób rozmieszczono usytuowanie poszczególnych obiektów. Ponadto organ dokonał w dniu [...] maja 2018 r. kontroli zajęcia pasa drogowego, która potwierdziła inne usytuowanie obiektów, co mogło wskazywać, że decyzję wydano na podstawie nieaktualnej mapy, dołączonej przez skarżącego do wniosku. Sąd zauważył również, że organ wystosował do skarżącego pismo, wzywające do przedłożenia dodatkowych dokumentów (uzgodnienia z konserwatorem zabytków oraz zgłoszenia dokonanego właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu). Niezależnie od oceny zasadności tego wezwania stwierdzić należy, że organ podjął przed wznowieniem postępowania czynności wyjaśniające, które pozwoliły na ocenę dopuszczalności wznowienia i wskazywały na potencjalne istnienie przesłanek wznowienia postępowania, określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. Na tym wstępnym etapie postępowania organ nie był jednak uprawniony do oceny istnienia poszczególnych przesłanek. Wymagało to przeprowadzenia postępowania po wznowieniu postępowania, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a.
Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie to nie potwierdziło występowania w sprawie niniejszej przesłanek wznowienia postępowania, określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a.
Sąd zauważył, że w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu postępowania organ odwoławczy dwukrotnie uchylał decyzje organu I instancji, wskazując każdorazowo jakich nieprawidłowości dopuścił się organ I instancji i jakie okoliczności powinien wyjaśnić rozpoznając sprawę ponownie. Zebrany w wyniku trzykrotnego rozpoznania sprawy przez organ I instancji materiał dowodowy jest obszerny i dawał organowi odwoławczemu wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia. Nie zachodziła potrzeba jego uzupełniania.
Zdaniem WSA, słusznie uznano w sprawie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Fałszerstwo dowodów nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Nie ustalono także okoliczności wskazujących na oczywistość sfałszowania jakichkolwiek dowodów, które były podstawą ustaleń w postępowaniu o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Z akt sprawy wynika, że decyzja z [...] maja 2018 r. wydana została na podstawie bardzo lakonicznego i nieprecyzyjnie sformułowanego wniosku skarżącego złożonego [...] kwietnia 2018 r. oraz dołączonej do wniosku mapy z naniesionymi obiektami, które miałyby być usytuowane w pasie drogowym. Okoliczność, że po wydaniu decyzji skarżący przedłożył kolejną mapę, z innym usytuowaniem obiektów nie daje podstaw do uznania sfałszowania dowodów. Nie ustalono także w toku postępowania, by doszło do sfałszowania jakichkolwiek innych dokumentów lub dowodów, na podstawie których organ podjął decyzję o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że postępowanie w sprawie przekroczenia uprawnień poprzez przyjęcie korzyści majątkowej, osobistej lub ich obietnicy przez osoby pełniące funkcje publiczne w związku z projektem "Most [...]" zostało umorzone postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej L. w L. z [...] grudnia 2018 r.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że w niniejszej sprawie okoliczności, które były analizowane w trakcie postępowania o udzielenie zezwolenia, ograniczały się do przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji zagospodarowania terenu. Ewentualne inne zarówno wcześniejsze, jak i późniejsze uzgodnienia pomiędzy podmiotem występującym o zajęcie pasa drogowego a jego zleceniobiorcami, w szczególności podmiotem prowadzącym punkt gastronomiczny, pozostają poza istotą sprawy. Organ wydający zezwolenie jest bowiem związany treścią wniosku. W rozpoznawanej sprawie organ uwzględnił wniosek skarżącego i w decyzji z [...] maja 2018 r. zawarł postanowienia zgodne ze złożonym [...] kwietnia 2018 r. wnioskiem. W toku postępowania wznowieniowego nie wykazano w żaden sposób, że dołączona do akt korespondencja dotycząca punktu gastronomicznego, prowadzonego przez odrębny podmiot stanowić może nową okoliczność, nieznaną organowi, która mogła mieć zasadnicze znaczenie w sprawie o wydanie zezwolenia, a w konsekwencji wpłynąć na treść decyzji. Podkreślił, że wprawdzie z korespondencji tej wysnuć można wniosek, że podmiot prowadzący punkt gastronomiczny przedstawiał skarżącemu projekt nowej koncepcji zagospodarowania przestrzeni, jednak podmiotem występującym o zezwolenie był skarżący, który nie zdecydował się ostatecznie na złożenie wniosku uwzględniającego te zmiany. Trudno powiedzieć, czy było to wynikiem niedopatrzenia czy też było to działanie świadome. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia, ponieważ to do skarżącego, jako ubiegającego się o zezwolenie należała decyzja co do treści wniosku. Słusznie zwraca również uwagę organ II instancji, że zajęcie pasa drogowego w sposób odmienny od wydanego zezwolenia nastąpiło po wydaniu decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że zajęcie pasa nastąpiło w terminie wskazanym w zezwoleniu, zaś nieprawidłowości stwierdzono w dniu [...] maja 2018 r. Z tych względów brak podstaw do uznania, że spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.pa.
WSA wskazał, że prawidłowe jest też stanowisko organu co do nieistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Przyczyną wznowienia postępowania na tej podstawie jest nieuzyskanie przed wydaniem decyzji wymaganego prawem stanowiska innego organu. Tryb uzgodnienia określa art. 106 k.p.a. Trafnie stwierdza organ, że w niniejszej sprawie brak jest przepisu prawa, który zobowiązywałby zarządcę drogi do uzyskania opinii innego organu, tym samym nie jest możliwe wystąpienie omawianej przesłanki.
Podsumowując Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 12 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 7, art. 80 i art. 81 k.p.a. Prawidłowo rozważył bowiem i ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny sprawy. Nie naruszył zasady szybkości i prostoty postępowania, wyrażonej w art. 12 k.p.a. Zarzuty skarżącego są zresztą ogólnikowe i nie wskazują, na czym konkretnie uchybienia organu miałyby polegać. Ogólnikowe stwierdzenie, że organ nie uwzględnił żądań i stanowisk skarżącego nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem C. w L. złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie poniesionych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a poprzez błędną wykładnię i uznanie, że art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania z uwagi na zaistniałe nieprawidłowości, które nie dają podstaw do uchylenia decyzji i wydania jednocześnie decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, z uwagi na fakt iż zajęcie pasa drogowego w sposób odmienny od wydanego zezwolenia nastąpiło po wydaniu decyzji oraz że ewentualne inne zarówno wcześniejsze, jak i późniejsze uzgodnienia pomiędzy podmiotem występującym o zajęcie pasa drogowego, a jego zleceniobiorcami pozostają poza istotą sprawy, podczas gdy do pisma z dnia [...] maja 2018 r., a więc po dacie wydania decyzji dołączono tę samą mapę (zdjęcie terenu wykonane ze znacznej odległości), która dołączona była do wniosku o zezwolenie i stanowiła podstawę wydania decyzji, lecz na mapie tej w inny sposób rozmieszczono usytuowanie poszczególnych obiektów, w konsekwencji sposób zajęcia pasa drogowego w sposób odmienny od wskazanego we wniosku był nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, w szczególności wobec poczynionych uprzednio ustaleń ze zleceniobiorcą, co przy właściwym zastosowaniu naruszonych przepisów winno prowadzić do uchylenia decyzji, a następnie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu albowiem podniesiony w niej zarzut nie podważył prawidłowości wyroku Sądu pierwszej instancji.
Stosownie do treści z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.
Jedyny zarzut skargi kasacyjnej wytyka WSA naruszenie przepisów postępowania – prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 145 § 1 lit. b p.p.s.a., obligujących sąd do uchylenia decyzji, w przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. regulujący jedną z podstaw prawnych wznowienia postępowania tzn. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Na samym początku wskazać należy, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przepis ten należy do tzw. przepisów wynikowych, które wskazują sposób orzekania sądu w przypadku stwierdzenia określonych nieprawidłowości. Przyjmuje się zgodnie, że zarzut naruszenia przepisów wynikowych może być skuteczny tylko wówczas, gdy autor skargi kasacyjnej powiąże to naruszenie z takim uchybieniem przepisom prawa materialnego lub procesowego dokonanym przez organ administracji, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a nie jej oddaleniem (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 247/20). Autor skargi kasacyjnej takiego powiązania nie dokonał, co więcej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją z [...] września 2019r. - które należałoby zakwalifikować jak dające podstawę do wznowienia tegoż postępowania nie wynika również z uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Jeśli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to skarga kasacyjna w zasadzie powtarza stanowisko dotychczas prezentowane przez skarżącego, które zasadnie nie zostało podzielone przez organ co trafnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji.
Przypomnieć zatem trzeba, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. pozytywna przesłanka wznowienia postępowania zachodzi wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wynika z tego więc, że: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy i są nowe, 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej oraz 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Skarżący kasacyjnie podnosi, że w sprawie nie chodzi o nowe dowody, lecz nowe okoliczności faktyczne, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji, a okoliczności te to sposób zajęcia pasa drogowego w sposób odmienny od wniosku, zobrazowany mapą dołączoną do pisma skarżącego z [...] maja 2018 r.
W związku z tym stanowiskiem podkreślenia wymaga, że "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy." (por. wyrok NSA z 25 czerwca 1985., I SA 198/85, opubl. ONSA 1985, Nr 1 poz. 35). W sprawie, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, decyzja z [...] maja 2018 r. w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy [...] w L. w okresie od [...] maja 2018 r. do [...] września 2018 r., została wydana na podstawie art. 40 ust. 1, 2 pkt 1 ust. 3, 4 i 11 ustawy o drogach publicznych (w brzmieniu wg. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222). Zgodnie z tymi przepisami, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymagało zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej, za zajęcie pobierało się opłatę, określoną w decyzji, w tym wypadku wymierzoną na podstawie stosownej uchwały Rady Miasta L., ustaloną jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. W decyzji, wydanej na wniosek skarżącego, określono szczegółowo sposób zajęcia terenu, wskazując, że "zobowiązuje się zajmującego pas drogowy do: (...) zajęcia terenu oraz lokalizacji ogródka w miejscu uzgodnionym z Zarządem [...] w L. w sposób nie utrudniający ruchu pieszego, ewentualne oświetlenie ogródka powinno być uzgodnione z PGE Dystrybucja S.A. (...)", do decyzji był dołączony załącznik graficzny, który obrazował sposób zajęcia terenu, na który zgodę wyrażał organ.
Za nietrafne należy zatem uznać stanowisko skarżącego wyrażane wcześniej i podtrzymane w skardze kasacyjnej, że okoliczność istniejących uzgodnień między skarżącym a jego kontrahentem odnośnie do planowanego sposobu zajęcia pasa drogowego, odmiennych od tych przyjętych w decyzji z [...] maja 2018 r., była okolicznością "istotną" z punktu widzenia zaistnienia omawianej przesłanki wznowieniowej. Podkreślić należy, że decyzja wyrażająca zgodę na zajęcie pasa drogowego była procedowana na wniosek skarżącego, jego wniosek określał zakres wszczętej sprawy administracyjnej i to skarżącemu, stronie postępowania administracyjnego, a nie jego kontrahentowi została wydana przez organ zgoda. Prawnie relewantną okolicznością, czyli okolicznością "istotną" o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie mogła zatem być treść ustaleń podjętych w ramach dwustronnego stosunku umownego między skarżącym a jego partnerami handlowymi, w szczególności prowadzącym punkt gastronomiczny, gdyż to nie ten ostatni lecz C. w L. było adresatem kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji.
Z tych wszystkich względów, uznając skargę kasacyjną za bezzasadną, na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.