II GSK 1220/14

II GSK 1220/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-05-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Kabat-Rembelska /sprawozdawca/
Lidia Ciechomska- Florek
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1205/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-01-08
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
art. 255
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1205/13 w sprawie ze skargi Powiatu T. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Powiatu T. na rzecz Ministra Finansów 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 8 stycznia 2014 r. oddalił skargę Powiatu [...] na decyzję Ministra Finansów z [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2013 r., nr [...], określił Powiatowi [...] kwotę przypadającą do zwrotu do budżetu państwa dochodów budżetowych pobranych przez Powiat w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 20 października 2012 r., w związku z gospodarowaniem nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i nieprzekazanych przez Powiat [...] do budżetu państwa, w wysokości 106.319,22 złotych. Ponadto organ określił terminy naliczenia odsetek od kwoty dochodów, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia następującego po upływie terminów, do których Powiat [...] zobowiązany był przekazać pobrane dochody budżetowe.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podniósł, że Starostwo Powiatowe w T. przedstawiając rozliczenie dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa (dział 700, rozdział 70005) za wskazane okresy poinformowało Urząd Wojewódzki w K. o problemach dotyczących przekazywania na konto Wojewody [...] środków należnych Skarbowi Państwa z tytułu wykonywania zadań zleconych z zakresu administracji rządowej. Trudności spowodowane były zajęciem przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. rachunku bankowego Powiatu [...], służącego do przyjmowania i obsługi wpłat z tytułu należności Skarbu Państwa. Egzekucja dotyczyła należności w wysokości 1.622.086,16 złotych (wraz z ustawowymi odsetkami) zasądzonych wyrokiem z 9 maja 2011 r. od pozwanych tj.: Zakładów Chemicznych w T. w likwidacji oraz Skarbu Państwa – Starosty Powiatowego w T. solidarnie na rzecz Przedsiębiorstwa Innowacyjno-Wdrożeniowego "E." Sp. z o.o. w upadłości układowej w G..
Organ pierwszej instancji stwierdził, że z przedłożonych przez Powiat [...] rozliczeń dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa za okres od 1 stycznia 2012 r. do 20 października 2012 r. w dziale 700 – gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – gospodarka gruntami i nieruchomościami wynikało, że Powiat [...] uzyskał dochód w łącznej wysokości 3.187.138,14 złotych. Z należnych dochodów Powiat dokonał potrącenia w wysokości 25% (wynikających z ustawy o gospodarce nieruchomościami) i 5% (wynikających z ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego), co stanowiło kwotę 777.695,05 złotych. Wobec tego pobrane i nieprzekazane przez Powiat [...] dochody budżetowe w wysokości 106.319,22 złotych stanowią kwotę dochodów przypadającą do zwrotu do budżetu państwa.
Powiat [...] wniósł odwołanie od tej decyzji.
Minister Finansów decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 255 (ust. 1–5) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm., dalej: ustawa o finansach publicznych) Powiat [...] powinien był przekazać pobrane (przekazane na konto bankowe przez podmioty zobowiązane) dochody do budżetu państwa, stosując jedynie odpowiednie pomniejszenie dochodów budżetowych o dochody przysługujące jednostce samorządu terytorialnego, związane z wykonaniem konkretnych zadań, zrealizowanych we wskazanym w sprawie okresie.
W związku z tym, w ocenie Ministra Finansów, rozstrzygnięcie podjęte przez Wojewodę [...] jest uzasadnione. Organ pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że ustawa o finansach publicznych nie przewiduje wyjątków uzasadniających odstąpienie od wydania orzeczenia w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dochodów budżetowych pobranych i nieodprowadzonych przez Stronę, w związku z gospodarowaniem nieruchomościami Skarbu Państwa.
Powiatowi [...] przysługiwało wyłącznie prawo do potrącenia określonej procentowo kwoty od dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami.
Minister Finansów nie podzielił stanowiska Powiatu [...], że nie miał on obowiązku przekazania środków do budżetu państwa, bowiem środków tych nie miał (nie pobrał), albo że swoje zobowiązanie względem Skarbu Państwa już wypełnił – gdyż środki z tytułu gospodarowania nieruchomościami przekazał, tyle że nie do budżetu państwa a komornikowi, zgodnie jednak z dokonanym przez niego zajęciem. W ocenie Ministra Finansów pojęcia "pobrane dochody" w żadnym przypadku nie należy utożsamiać z pobraniem przez Powiat dochodów z konta bankowego tej jednostki, na które należności zostały uprzednio przekazane przez podmioty zobowiązane do ponoszenia opłat z tytułu korzystania z nieruchomości należących do Skarbu Państwa. Organ podkreślił, że przekazania dochodów na właściwe konto bankowe służące do przyjmowania i obsługi wpłat z tytułu należności Skarbu Państwa nie było kwestionowane. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wpływ należności na konto bankowe Powiatu oznacza faktyczne pobranie dochodów od podmiotów zobowiązanych do wpłaty i potwierdza, że w tym zakresie dopełniono staranności w procesie wykonywania zadań związanych z gospodarowaniem nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa.
Zdaniem organu odwoławczego nie można zaakceptować stanowiska przedstawionego w odwołaniu, że w sprawie Powiat występuje jako przekaziciel, pośrednik, którego zadanie polega jedynie na przekazaniu dochodów, jeżeli posiada je i może nimi dysponować, gdyż Powiat powinien zawsze działać w taki sposób, by nie dopuścić m.in. do sytuacji, w której dochody z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa nie zostałyby pobrane.
Minister Finansów nie podzielił również zarzutu dotyczącego błędnej oceny stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Powiat [...] pobrał w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 20 października 2012 r. określone dochody z tytułu gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i ich nie przekazał do budżetu państwa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Powiat nie pobiera odrębnie należności stanowiących dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami oraz odrębnie dochodów budżetowych przysługujących jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, określonych w odrębnych ustawach. Stosownie do art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej pobrane dochody budżetowe, dokonując jedynie ich pomniejszenia o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań.
Kwestie ewentualnych przyczyn braku dokonania zwrotu dochodów, analogicznie jak kwestie ewentualnej winy, zaniedbania czy przyczynienia się do nieprawidłowości, nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w przedmiocie określenia – w trybie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych – dochodów przypadających do zwrotu oraz terminu, od którego naliczane są odsetki. Decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu ma charakter deklaratoryjny, gdyż zaległość jednostki samorządu terytorialnego powstaje z mocy prawa, a decyzja jedynie potwierdza kwotę dochodów przypadających do zwrotu oraz termin, od którego naliczane są odsetki. Przepisy ustawy o finansach publicznych, które w szczególnych przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa, przewidują możliwość umorzenia należności w części, odroczenia terminów spłaty całości lub części należności czy rozłożenia płatności na raty, nie dają podstaw do odstąpienia od wydania decyzji w trybie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, w przypadku zajęcia konta bankowego przez komornika sądowego lub też innych problemów finansowych jednostki.
W konkluzji Minister Finansów stwierdził, że nie można podzielić poglądu przedstawionego w odwołaniu, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana z uchybieniem art. 255 ustawy o finansach publicznych. W rozpatrywanej sprawie, Wojewoda [...] nie naruszył art. 77 § 1 k.p.a. ani art. 105 k.p.a. W sprawie niewątpliwie istniały podstawy do wydania decyzji, co wynika wprost z art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Rozstrzygnięcie Wojewody [...] w zakresie zwrotu nieprzekazanych dochodów budżetowych wraz z należnymi odsetkami, nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę Powiatu [...] na tę decyzję podniósł, że z treści art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wprost wynika obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego przekazania pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszonych o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że samo zgromadzenie dochodów na właściwym koncie obowiązku tego nie wypełnia, gdyż konieczne jest ich przekazanie. Obowiązek ten nie może zostać w żadnej części zniesiony lub ograniczony przez inne zdarzenia faktyczne i prawne – w tym w sytuacji, gdy komornik zajmie konto bankowe Powiatu przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Sąd zaznaczył, że nieprzekazanie pobranych dochodów lub uchybienie terminom ich przekazania wynikającym z art. 255 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych obliguje dysponenta części budżetowej do wydania decyzji określonej w art. 255 ust. 4 tej ustawy. Niewydanie wspomnianej decyzji może skutkować odpowiedzialnością dysponenta części budżetowej z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych.
WSA stwierdził, że jednym z dysponentów części budżetowej w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o finansach publicznych jest wojewoda, zatem wydanie decyzji przez Wojewodę [...] nie może prowadzić do uznania, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo a spór nie dotyczył faktów, a wyłącznie stosowania prawa. W sprawie nie budziła wątpliwości ani wysokość pobranych przez Powiat [...] dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, ani dokonane przez Powiat potrącenia wynikające z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego a także wyliczenie kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 k.p.a. Zajęcie konta bankowego przez komornika sądowego i brak możliwości Powiatu przekazania pobranych dochodów do budżetu państwa w określonych terminach stanowi faktyczną przeszkodę w wykonaniu obowiązku określonego w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, nie przesądza natomiast o bezprzedmiotowości postępowania skutkującej jego umorzeniem. Organ – zdaniem WSA – był władny i zobowiązany rozstrzygnąć, na podstawie przepisów prawa materialnego, o obowiązku Powiatu [...] przekazania pobranych dochodów budżetowych do budżetu państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie dopatrzył się także naruszenia przez organy administracji publicznej art. 2 i 167 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu Powiat nie został pozbawiony dochodów wynikających z wykonywanych przez niego zadań zleconych z zakresu administracji rządowej.
Powiat [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto skarżący domagał się zasądzenia kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo, że organ administracji nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie, błędnie przy tym uznając, że okoliczność pobrania przez skarżącego środków z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa została udowodniona, a tym samym nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, które to naruszenie stanowi następstwo uchybienia przepisom ustrojowym tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej: p.u.s.a.),
2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., przez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających wskazanych przez skarżącego w piśmie procesowym z [...] listopada 2013 r., całkowite ich pominięcie, podczas gdy dowody te miały decydujący wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a tym samym na jej wynik, z czego wynika, że Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie tylko na części zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego, pomimo, że stan faktyczny sprawy powinien być ustalony w sposób pełny i niebudzący wątpliwości, które to naruszenie stanowi następstwo uchybienia przepisom ustrojowym tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
3. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 art. 141 § 4 w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi i pominięcie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku okoliczności, iż skarżący pismem procesowym z [...] listopada 2013 r. powołał nowe okoliczności istotne dla sprawy i przedstawił nowe dowody, a pismo to stanowiło stanowisko strony, wpływało na ocenę stanu sprawy i stanowiło uzupełnienie podnoszonych przez Skarżącego zarzutów – zatem zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. winno być przez Sąd ujęte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (które to naruszenie stanowi następstwo uchybienia przepisom ustrojowym tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.).
4. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 6 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, które to naruszenie stanowi następstwo uchybienia przepisom ustrojowym tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
5. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji administracyjnej, w sytuacji, w której zachodziła przesłanka jej nieważności, w związku z wydaniem decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organów administracyjnych, które to naruszenie stanowi następstwo uchybienia przepisom ustrojowym tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
6. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 6 i art. 105 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nie uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której została ona wydana bez podstawy prawnej i zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, które to naruszenie stanowi następstwo uchybienia przepisom ustrojowym tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
7. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 255 ust. 4 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy o finansach publicznych (w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że na gruncie rozpatrywanej sprawy organ administracyjny, który wydał zaskarżoną decyzję, tj. Wojewoda Śląski, jest organem do którego właściwości należy wydawanie decyzji wskazanej w powołanym przepisie, tj. jest dysponentem części budżetowej przekazującym dotację.
8. Naruszenie art. 255 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych (w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sytuacja, w której środki w wysokości wskazanej zaskarżoną decyzją organu administracji publicznej, należne z tytułu gospodarowania przez skarżącego nieruchomościami Skarbu Państwa nie wpłynęły na właściwy numer rachunku bankowego strony i w związku z tym skarżący tych środków nie otrzymał, nie jest ich właścicielem, a zatem ich nie pobrał, wypełnia hipotezę powyższego przepisu, w szczególności potwierdza, iż Powiat pobrał dochody budżetowe, których następnie nie przekazał na rachunek dysponenta części budżetowej, co uprawniło organ do wydania decyzji zgodnie z dyspozycją tego przepisu.
9. Naruszenie art. 255 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych (w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że słowa "pobrane dochody" użyte w tym przepisie w odniesieniu do wysokości kwot, do których zwrotu do budżetu państwa zobowiązana jest jednostka samorządu terytorialnego, oznacza także takie środki pieniężne, którymi jednostka samorządu terytorialnego nie może fizycznie i faktycznie dysponować.
10. Naruszenie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych (w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.) poprzez jego zastosowanie w trakcie kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji i w konsekwencji podtrzymanie argumentacji Ministra Finansów w decyzji określającej kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki od należności pobranych przez skarżącego w sytuacji, gdy skarżący tych należności nie pobrał, nie została zatem wypełniona hipoteza wskazanego przepisu, a tym samym nie zaistniały przesłanki uprawniające organ administracyjny do wydania decyzji.
11. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 255 ust. 4 w związku z art. 169 ust. 3; art. 252 ust. 4 i art. 255 5 ustawy o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż obowiązek i prawo wydania przez właściwy organ administracyjny decyzji w trybie art. 255 ust. 5 ustawy o finansach publicznych dotyczy wszelkich przypadków nie przekazania przez jednostkę samorządu terytorialnego na rachunek bankowy dysponenta części budżetowej środków pieniężnych stanowiących dochody budżetowe, a nie tylko takich przypadków, w których taki brak przekazania środków odbywa się w sposób nieuzasadniony i bez podstawy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przystępując do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy w pierwszej kolejności odnieść się najdalej idącego zarzutu, w którym strona skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, w sytuacji, gdy wydana ona została przez niewłaściwy organ (pkt 5 petitum skargi kasacyjnej). Przedstawione uchybienie jest ściśle związane z zarzutem naruszenia prawa materialnego – art. 255 ust. 4 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Wojewoda [...] jest organem do którego właściwości należy wydawanie decyzji wskazanej w powołanym przepisie, tj. dysponentem części budżetowej przekazującym dotację (pkt 7 petitum skargi kasacyjnej). Wobec tego, że wymienione zarzuty w istocie odnoszą się do tego samego problemu tj. organu właściwego do wydania decyzji na podstawie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych zasadne było ich łączne rozpoznanie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego omawiane zarzuty skargi kasacyjnej są nietrafne.
Z art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych wynika, że w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki. Jednocześnie zgodnie z art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, określone w tym przepisie prawa dochody budżetowe, zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową. W związku z tym konieczne stało się ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie "dysponent części budżetowej". W myśl art. 2 pkt 8 ustawy o finansach publicznych przez dysponenta części budżetowej należy rozumieć: kierowników jednostek oraz organy wymienione w art. 139 ust. 2, właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych, wojewodów oraz kierowników państwowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 114 ust. 3 pkt 2, dysponujących częściami budżetu państwa. Uwzględniając przedmiot postępowania, jakim jest przekazanie dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, a w tej konkretnej sprawie dochodów budżetowych pobranych z tytułu gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, stwierdzić należy, że dysponentem części budżetowej, o jakim mowa w art. 2 pkt 8 ustawy o finansach publicznych nie może być żaden z podmiotów określonych w art. 114 ust. 3 pkt 2 i art. 139 ust. 2 ustawy, jak również nie jest nim właściwy minister czy kierownik urzędu centralnego. Z kolei z art. 149 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wynika, że dotacje celowe na realizację zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych ustawami przekazuje jednostkom samorządu terytorialnego wojewoda. Mając na uwadze, że wśród podmiotów zaliczonych przez ustawodawcę do dysponentów części budżetowej wymienia się także wojewodę, zaś dochody, o których mowa w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych przekazuje się na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotacje celową, to ten organ jest dysponentem części budżetowej, o którym mowa w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. W konsekwencji, w sprawach takich jak obecnie rozpoznawana, wojewoda jest organem właściwym do wydawania decyzji, o których mowa w art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych.
Dodać należy, że Powiat [...] nie miał wątpliwości, odnośnie do właściwości organu, któremu należało przekazać pobrane dochody budżetowe, o czym świadczy przekazanie na rachunek bieżący Wojewody [...] części tych dochodów. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 255 ust. 1 i art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych użył tego samego zwrotu "dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową". Między powołanymi przepisami istnieje oczywisty związek – dysponent, któremu nie zostały przekazane pobrane dochody budżetowe, zgodnie z regułami określonymi w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, wydaje na podstawie art. 255 ust. 4 tej ustawy, decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu. Jeżeli więc Powiat [...] nie miał wątpliwości, że "dysponentem", w rozumieniu art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych jest Wojewoda Śląski, to bezpodstawne są twierdzenia, że inny, bliżej nieokreślony przez skarżącego organ, jest "dysponentem" właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne także pozostałe zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Powiat [...] zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że z naruszeniem przepisów postępowania wymienionych w punktach 1–3 petitum skargi kasacyjnej nie uchylił on zaskarżonej decyzji. Według skarżącego w sprawie nie został należycie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, a w konsekwencji organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, z kolei Sąd nie tylko zaakceptował ten stan, lecz także nie przeprowadził dowodów uzupełniających, pozwalających na dokonanie prawidłowych ustaleń w sprawie, pominął nowe okoliczności podniesione w piśmie procesowym z 8 listopada 2013 r., które miały istotne znaczenie w sprawie. Ponadto Sąd pierwszej instancji, z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. pominął ostatnio wymienione kwestie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Oceniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przede wszystkim należy zauważyć, że zostały w nim określone elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Powołany przepis zawiera dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, by taka sytuacja miała miejsce.
Dodać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r. wyjaśnił, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego jako podstawa skarżonego rozstrzygnięcia (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). Uzasadnienie skargi kasacyjnej odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wskazuje na to, aby w motywach zaskarżonego wyroku nie zostało zawarte stanowisko Sądu co do stanu faktycznego przyjętego w sprawie, lecz, że stan ten został ustalony nieprawidłowo. Zaakceptowanie przez Sąd błędnie ustalonego przez organ administracji publicznej stanu faktycznego nie może być jednak zwalczane poprzez podniesienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z tym omawiany zarzut należało uznać także z tej przyczyny za niezasadny.
W orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że przewidziany w art. 141 § 4 p.p.s.a. wymóg przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze nie może ograniczać się jedynie do ich przytoczenia, ale oznacza także konieczność odniesienia się do nich przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zasadzie odpowiada tym wymogom. Co prawda Sąd, jak słusznie podniosła to strona skarżąca, nie przedstawił w uzasadnieniu orzeczenia, stanowiska wyrażonego w piśmie Powiatu [...] z 8 listopada 2013 r., lecz to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Kwestia ta zostanie szerzej omówiona w dalszej części rozważań.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest obszerne, jednak Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Podkreślić także trzeba, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Mimo pewnej zwięzłości wypowiedzi Sądu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z powołanym ostatnio przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Cel powołanej regulacji wyraża się w tym, że uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentu, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. będzie dopuszczalne tylko w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania uzupełniającego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; A. Hanusz, Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Państwo i Prawo, 2009 r., z. 2, s. 49–51). Postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., realizuje cel, któremu służy całe postępowanie sądowoadministracyjne – kontrolę działalności administracji publicznej (por. wyrok NSA z 4 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1788/09).
Powiat [...] zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że nie przeprowadził on dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w piśmie procesowym z 8 listopada 2013 r., które miały decydujący wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a tym samym na jej wynik, z czego wynika, że Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie tylko na części zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego. We wspomnianym piśmie skarżący wywodził, że Sąd pominął tak istotne kwestie jak okoliczność zmiany banku (Bank P. S.A.) oraz numeru rachunku bankowego właściwego dla dokonywania wpłat należności z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, który uległ zmianie od 1 stycznia 2012 r. Kwoty objęte decyzją Wojewody [...] dotyczą należności, których skarżący faktycznie nie pobrał, bowiem wpłynęły one na nieaktualne konto bankowe tj. po dniu rozwiązania umowy rachunku bankowego. Informacja o zmianie numeru rachunku bankowego została podana do publicznej wiadomości a w związku z tym środki należne z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa winny wpłynąć na nowy, zmieniony numer rachunku bankowego prowadzonego przez B. Bank S.A. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący powołał następujące dowody: 1) umowę o prowadzenie rachunków bankowych dla klientów korporacyjnych oraz świadczenie usług związanych z tymi rachunkami zazwartą 4 listopada 2010 r. pomiędzy Powiatem [...] a Bankiem P. S.A., 2) ogólne warunki prowadzenia rachunków bankowych dla podmiotów krajowych i zagranicznych Banku P. S.A. – udostępnione na stronie internetowej Banku P. S.A. [...], 3) zrzut ze strony BIP Powiatu [...] zawierającej informację o zmianie rachunków bankowych Powiatu, 4) ogłoszenie o wyborze banku prowadzącego obsługę bankową Powiatu [...] od 1 stycznia 2012 r. ogłoszenie o wyborze najkorzystniejszej oferty z dnia 22 listopada 2011 r.
W związku z przedstawionym stanowiskiem skarżącego stwierdzić należy, że w piśmie z [...] listopada 2013 r. nie został sformułowany wniosek o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Ponadto z akt sprawy wynika, że Sąd pierwszej instancji nie prowadził z urzędu postępowania, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że "Dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nawet w sytuacji, gdyby dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd, nie mogłoby być jednoznacznie oceniane jako naruszające prawo procesowe i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy". Sąd bowiem nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów, jeśli materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 5 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 782/10). Naczelny Sąd Administracyjny w obecny składzie w pełni podziela ten pogląd i stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji tj. art. 106 § 3 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., przez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających wskazanych przez skarżącego w piśmie procesowym z 8 listopada 2013 r. W nawiązaniu do argumentacji strony skarżącej, że pominięcie przez WSA dowodów uzupełniających z dokumentów miało decydujący wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy, należy zauważyć, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uwzględniając również powszechnie znane fakty (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. dowody uzupełniające z dokumentów. Konsekwencją obowiązywania powołanej regulacji jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu z uwzględnieniem faktycznych podstaw jego wydania, tj. ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez organ administracji publicznej, jako podstawa wydawanego w sprawie rozstrzygnięcia. Proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu uwzględnia więc kontrolę realizacji i przestrzegania przez organ orzekający w sprawie wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń stanu faktycznego sprawy, przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, reguł proceduralnych. Sąd administracyjny, orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 427). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się ponadto, że obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy – rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 21 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 22/09) – oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu, a w konsekwencji zakaz wykraczania poza ten materiał (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 470/08; wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 806/10; wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji podzielił w całości stanowisko i argumentację przedstawione przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji (s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). To oznacza, że Sąd zaakceptował między innymi ustalenia organu w zakresie zmiany rachunku bankowego Powiatu [...] oraz trudności z przekazaniem środków należnych Skarbowi Państwa z tytułu wykonywania zadań zleconych z zakresu administracji rządowej związanych z egzekucją prowadzoną przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B.. Sąd podzielił również stanowisko Ministra Finansów, że wymienione okoliczności nie mają wpływu na określenie kwoty dochodów przypadającej do zwrotu na podstawie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Zdaniem WSA, wynikający z art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych obowiązek przekazania pobranych dochodów budżetowych nie może zostać w żadnej części zniesiony lub ograniczony. Wobec powyższego niezasadne jest stanowisko skarżącego, że Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził analizy wszystkich istotnych okoliczności, a stan faktyczny został ustalony z pominięciem części dowodów. Wbrew twierdzeniom strony Sąd odniósł się także do podnoszonych przez skarżącego argumentów natury faktycznej, które mogły mieć znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Inną kwestią jest natomiast to, że wypowiedź Sądu miała charakter ogólny i nie odnosiła się szczegółowo do poszczególnych kwestii podnoszonych przez skarżącego. Jednak jak już wspomniano, tego rodzaju uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, gdy na podstawie uzasadnienia (nawet zwięzłego) można odtworzyć tok rozumowania Sądu pierwszej instancji.
Podsumowując stwierdzić należy, że stan faktyczny przedstawiony w zaskarżonej decyzji i przyjęty przez Sąd pierwszej instancji został ustalony prawidłowo, zaś akcentowane przez skarżącego okoliczności związane ze zmianą numeru rachunku bankowego i niemożnością dysponowania środkami zgromadzonymi na dotychczasowym rachunku w Banku P. S.A. nie zostały pominięte, lecz organ i WSA uznały, że nie miały one znaczenia dla określenia obowiązku Powiatu [...] na podstawie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6 i art. 105 k.p.a. (pkt 6 petitum skargi kasacyjnej) Treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to wynik postępowania byłby inny. Podniesienie zarzutu naruszenia omawianego przepisu może być skuteczne wówczas, gdy sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji (postanowienia).
Według skarżącego, Sąd pierwszej instancji wadliwie oddalił skargę, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz braku władztwa po stronie organu administracji, do wydania rozstrzygnięcia, a zatem zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie nie było bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 k.p.a. Jak już wspomniano Wojewoda [...] był organem właściwym do wydania decyzji na podstawie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można także uznać, że podnoszony przez skarżącego brak podstawy prawnej rozstrzygania rozumiany jako brak przedmiotu postępowania stanowi o bezprzedmiotowości postępowania. Z uzasadnienia analizowanego zarzutu wynika, że według Powiatu [...] brak podstawy prawnej rozstrzygania występuje wówczas, gdy stan faktyczny ustalony w sprawie nie wypełnia dyspozycji przepisu prawa materialnego. Wobec tego, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że kwota objęta zaskarżoną decyzją nie została pobrana i w związku z tym skarżący nie był zobowiązany do jej przekazania, odpadła podstawa do prowadzenia postępowania. W związku z powyższym należy zauważyć, że stanowisko skarżącego zbudowane jest w oparciu o postulowany przez niego, a nie ustalony w sprawie i przyjęty przez Sąd stan faktyczny. Wbrew twierdzeniom Powiatu [...] kwota objęta zaskarżoną decyzją została pobrana, o czym świadczy przede wszystkim to, że dokonując potrąceń w wysokości 25% (wynikających z ustawy o gospodarce nieruchomościami) oraz 5% (wynikających z ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego), Powiat uwzględnił zarówno dochody budżetowe z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, które wpłynęły na rachunek w B. Banku S.A. jak i te, które zostały wpłacone na rachunek bankowy w Banku P. S.A. Gdyby skarżący istotnie uznał, że wpłaty na rachunek w Banku P. S.A. nie stanowiły pobranych dochodów nie uwzględniłby ich przy dokonywaniu potrąceń. W związku z tym stanowisko skarżącego, że objęta decyzją kwota nie została pobrana i w związku z tym nie istniał przedmiot postępowania należało uznać za nietrafne.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno natomiast wykazać trafność (słuszność) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że zarzuty powinny nawiązywać do stanowiska Sądu pierwszej instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tego warunku nie spełniają zarzuty sformułowane w punktach 8, 9 i 11 petitum skargi kasacyjnej. Skarżący zwalcza w nich stanowisko WSA, które nie zostało ujęte w motywach zaskarżonego wyroku. Sąd pierwszej instancji nie przyjął przypisywanego mu przez stronę skarżącą stanowiska, że "sytuacja, w której środki w wysokości wskazanej zaskarżoną decyzją organu administracji publicznej, należne z tytułu gospodarowania przez skarżącego nieruchomościami Skarbu Państwa nie wpłynęły na właściwy numer rachunku bankowego strony i w związku z tym skarżący tych środków nie otrzymał, nie jest ich właścicielem, a zatem ich nie pobrał, wypełnia hipotezę powyższego przepisu, w szczególności potwierdza, iż Powiat pobrał dochody budżetowe, których następnie nie przekazał na rachunek dysponenta części budżetowej, co uprawniło organ do wydania decyzji zgodnie z dyspozycją tego przepisu". Sąd nie dokonał także wykładni art. 255 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych, której rezultatem było przyjęcie, że "słowa "pobrane dochody" użyte w tym przepisie w odniesieniu do wysokości kwot, do których zwrotu do budżetu państwa zobowiązana jest jednostka samorządu terytorialnego, oznacza także takie środki pieniężne, którymi jednostka samorządu terytorialnego nie może fizycznie i faktycznie dysponować."
WSA nie interpretował również art. 255 ust. 4 w związku z art. 169 ust. 3, art. 252 ust. 4 i art. 255 ust. 5 ustawy o finansach publicznych w sposób, który doprowadził do uznania, "iż obowiązek i prawo wydania przez właściwy organ administracyjny decyzji w trybie art. 255 ust. 5 ustawy o finansach publicznych dotyczy wszelkich przypadków nieprzekazania przez jednostkę samorządu terytorialnego na rachunek bankowy dysponenta części budżetowej środków pieniężnych stanowiących dochody budżetowe, a nie tylko takich przypadków, w których taki brak przekazania środków odbywa się w sposób nieuzasadniony i bez podstawy prawnej". Wobec powyższego omawiane zarzuty naruszenia prawa materialnego należało uznać za chybione.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie wskazanym w punkcie 10 petitum skargi kasacyjnej. W szczególności należy stwierdzić, że skarżący nie podważył stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji, z którego wynika, że na rachunki bankowe Powiatu [...] (w B. Banku S.A. i Banku P. S.A.) wpłynęły środki pieniężne z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa za okres od 1 stycznia do 20 października 2012 r. oraz, że dochody te w wysokości ustalonej według zasad określonych w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych nie zostały przekazane w ustawowo określonych terminach przez jednostkę samorządu terytorialnego na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową. Oczywistym więc jest, że w takiej sytuacji zastosowanie miał art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, nakazujący dysponentowi części budżetowej przekazującemu dotację celową, wydanie decyzji określającej kwotę dochodów przypadającą do zwrotu. Ustawowe określenie "przekazuje pobrane dochody", użyte w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odnosi się do dochodów przekazanych przez zobowiązane podmioty na rachunek bankowy jednostki samorządu terytorialnego (w rozpoznawanej sprawie Powiatu [...]). Gdy dochody budżetowe, o których wyżej mowa, znajdą się na rachunku bankowym jednostki samorządu terytorialnego, są dochodami pobranymi w rozumieniu powołanego przepisu. Podkreślić należy, że ustawodawca nie wskazuje żadnych okoliczności, które mogłyby znosić obowiązek przekazanie w ustawowych terminach opisanych wyżej dochodów dysponentowi części budżetowej. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że okolicznością wyłączającą obowiązek przekazania dochodów stanowi zajęcie rachunku bankowego przez organ egzekucyjny w oparciu o tytuł wykonawczy wydany przez sąd powszechny. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, że ustalona w ramach postępowania przed sądem powszechnym odpowiedzialność jednostki samorządu terytorialnego z jakiegokolwiek tytułu, której skutkiem jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego i prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego tej jednostki, wyłączałaby jej obowiązek wynikający z ustawy, a w konsekwencji pozbawiałaby budżet państwa należnych dochodów. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w stanie faktycznym sprawy Wojewoda [...] miał obowiązek wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych.
Dotychczasowe ustalenia prowadzą także do wniosku, że skarżący niesłusznie zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 6 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przyjęcie, że w sprawie nie doszło do "zwykłego" naruszenia art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych oznacza, że powołany przepis nie mógł być naruszony w sposób kwalifikowany, a w konsekwencji, że wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 490).