II GSK 1208/24

II GSK 1208/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 5799/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-01-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 690
art. 18m ust. 1 pkt 6, art. 19f ust. 1
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5799/23 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr KOA/3105/Gs/23 w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od S. Sp. z o.o. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 5799/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2023 r. nr KOA/3105/Gs/23 w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 20 kwietnia 2023 r., zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr WOI.I.6015-1-8/09/KK, Marszałek Województwa Mazowieckiego wykreślił S. Sp. z o.o. w W. z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, wskazując w jej uzasadnieniu, że spółka była wpisana do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia i z tego powodu była zobowiązana do przestrzegania ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 690 ze zm.; dalej: "u.p.z."). Marszałek Województwa wskazał, że pomimo ustawowego obowiązku S. sp. z o.o. nie przedstawiła informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok 2022 do dnia 31 stycznia 2023 r. Spółka pismem z dnia 21 lutego 2023 r. została wezwana do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma, naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia określonego w art. 19f ust. 1 u.p.z. poprzez przedstawienie informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok 2022. Spółka odebrała wezwanie dnia 24 lutego 2023 r., jednakże nie usunęła wymienionego warunku prowadzenia agencji zatrudnienia w wyznaczonym terminie.
Decyzją z dnia 22 sierpnia 2023 r., nr KOA/3105/Gs/23, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji podnosząc, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że spółka nie przedstawiła Marszałkowi Województwa w wymaganym terminie informacji o swojej działalności w roku 2022, czym dopuściła się przy tym naruszenia jednego z warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonego w art. 19f u.p.z.
Organ II instancji wyjaśnił, że w świetle powyższych okoliczności Marszałek Województwa zobowiązany był wezwać spółkę do usunięcia naruszenia prawa, co uczynił pismem z dnia 21 lutego 2023 r., które odebrała dnia 24 lutego 2023 r., przy czym w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, wymaganej informacji nie przedłożyła.
Organ odwoławczy podniósł, że decyzja o wykreśleniu z rejestru agencji zatrudnienia ma charakter decyzji związanej i stanowi sankcję za naruszenie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Jednym z nich jest terminowe złożenie w danym roku informacji o działalności agencji za roku poprzedni. Wyjaśniając, że wydanie decyzji w przedmiocie wykreślenia z rejestru musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia uchybień w wyznaczonym terminie – gdyż dopiero ich nieusunięcie w wyznaczonym terminie – obliguje do wykreślenia agencji z rejestru, organ administracji podkreślił, że omawiana sankcja jest nakładana bez względu na okoliczności towarzyszące danemu naruszeniu, w tym zawinieniu osób zarządzających agencją zatrudnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stwierdził, że nie jest ona zgodna z prawem, co uzasadniało uchylenie tej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Zdaniem Sądu I instancji, kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji stwierdził, że organ II instancji nie ustosunkował się w sposób prawidłowy do zarzutów odwołania, w szczególności dotyczących realizacji przez skarżącą spółkę obowiązku przedstawienia Marszałkowi Województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium RP usług, o których jest mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czym naruszył w sposób istotny przepisy postępowania, ponieważ nie tylko nie wyjaśnił zasadności przesłanek, którymi kierował się załatwiając przedmiotową sprawę w określony sposób, to również nie wyjaśnił istotnej i zasadniczej kwestii odnoszącej się do spełniania przez stronę warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, o którym mowa w art. 19f ust. 1 ustawy.
Sąd I instancji podniósł, że jakkolwiek zaskarżona decyzja miała charakter decyzji związanej, to jednak termin, o którym jest mowa w art. 18m ust. 1 pkt 6 przywołanej ustawy, jest – jego zdaniem – terminem urzędowym. Wskazał w tej mierze, że ustawodawca nie określił terminu do usunięcia naruszeń pozostawiając jego określenie uznaniu organu administracji. Z charakteru terminu urzędowego, wynika – zdaniem Sądu – że usunięcie naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia po upływie wyznaczonego przez organ terminu mogło "naprawić" negatywny skutek o charakterze materialnoprawnym (tj. uchylić konieczność wykreślenia z rejestru). Skoro ustawodawca przesądził, że wpis o wykreśleniu następuje, gdy decyzja stanie się ostateczna (art. 18n ust. 1 ustawy), to w ocenie Sądu I instancji należy przyjąć, że przesłanki wskazane w art. 18m ust. 1 pkt 6 tej ustawy warunkujące wydanie decyzji o wykreśleniu z rejestru podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia nie mają równoważnego znaczenia prawnego. Sąd uznał, że decyzja w przedmiocie wykreślenia z rejestru ma charakter konstytutywny i musi być adekwatna do okoliczności faktycznych sprawy istniejących w dniu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu I instancji, przepis art. 18m ust. 1 pkt 6 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy więc interpretować i stosować w ten sposób, że przesłanką kształtującą materialnoprawną zasadność rozstrzygnięcia w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia powinien być aktualny na dzień wydania decyzji ostatecznej stan nieusunięcia naruszeń w zakresie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Natomiast obowiązek marszałka województwa, sprowadzający się do konieczności uprzedniego wezwania podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia do usunięcia stanu naruszenia prawa w wyznaczonym terminie, należy postrzegać, jako tryb postępowania organu, który aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania administracyjnego. W taki więc sposób – zdaniem Sądu – ustawodawca prawem materialnym określił tryb postępowania organu, który ma zapewnić, że sankcje administracyjne będą realizowane tylko wobec podmiotów, które odmawiają, świadomie uchylają się od wykonania obowiązków określonych w prawie.
Upływ zakreślonego przez organ terminu aktualizowało zdaniem Sądu kompetencję do wydania decyzji, lecz nie przesądzało o treści rozstrzygnięcia, ponieważ nie wystąpił skutek prekluzyjny, czyli zamknięcie możliwości usunięcia stanu naruszenia prawa. Organ administracji miał więc obowiązek dokonania oceny zasadności wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wykreślenia z rejestru z uwzględnieniem stanu faktycznego co do braku usunięcia naruszenia warunków prowadzenia agencji na dzień wydania decyzji, aż do zakończenia postępowania administracyjnego (wydania decyzji ostatecznej).
Przyjmowanie odmiennej wykładni (tj. o prekluzyjnym charakterze terminu wyznaczonego w trybie art. 18m ust. 1 pkt 6 u.p.z.) sprzeczne byłoby, zdaniem Sądu I instancji, z wymogami dotyczącymi realizacji władztwa administracyjnego, które określone zostały w treści art. 7 k.p.a. Aby uznać, że władztwo administracyjne zostało zrealizowane z poszanowaniem okoliczności faktycznych konkretnej sprawy oraz ma na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, to rozstrzygnięcie w sprawie wykreślenia z rejestru podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia nie mogło w ocenie Sądu pomijać okoliczności, że przed dniem ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy ustał stan naruszenia prawa.
Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym sprawy nie można było bezwzględnie przyjąć, że skarżąca nie zareagowała na wezwanie organu. Do akt sprawy przedstawiono wymagane informacje dotyczące działalności agencji. Sąd podkreślił, że organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tych dokumentów oraz ogólnikowo stwierdził, że informacje te zostały przekazane po terminie, w związku z czym nie mogły być uznane za usunięcie naruszeń wskazanych przez organ I instancji.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Organ administracji wniósł także o zasądzenie od strony skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie prawa materialnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej – "p.p.s.a"), w związku z art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 735, dalej – "ustawa o promocji zatrudnienia") z uwagi na błędną wykładnię przesłanki zawartej w tym przepisie przesłanki "w wyznaczonym terminie" poprzez przyjęcie, że charakter terminu określonego w art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia można wnioskować, że usunięcie naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia po upływie wyznaczonego przez organ w tym celu terminu może "naprawić" negatywny skutek o charakterze materialnoprawnym (uchylić konieczność wykreślenia z rejestru) w sytuacji, gdy fakt usunięcia przez stronę naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia po upływie wyznaczonego przez organ w tym celu terminu nie może konwalidować negatywnego skutku o charakterze materialnoprawnym, prowadzącego do zaniechania wydania przez organ orzeczenia o wykreśleniu z rejestru, gdyż albowiem takiej przesłanki nie przewidziano w treści przepisu art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia;
2. naruszenie przepisów prawa procesowego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z 77 § 1, art. 80 k.p.a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia z uwagi na błędne przyjęcie przez Sąd, że organ drugiej instancji nie dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zebranego materiału dowodowego nie poddał własnej analizie i ocenie, podczas gdy zarówno w organie pierwszej, jak i drugiej instancji w sposób prawidłowy oceniono zgormadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś wydane w sprawie decyzje odpowiadały regulacji norm art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i nie naruszały tych przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Odpowiadając na skargę kasacyjną S. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie w całości i o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia stwierdził, że decyzja ta nie jest zgodna z prawem, co uzasadniało uchylenie tej decyzji oraz utrzymanej nią w nocy decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 20 kwietnia 2023 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że o braku zgodności z prawem tych decyzji należało – zdaniem Sądu I instancji – wnioskować na tej podstawie, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby przed wydaniem decyzji o wykreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia organ odwoławczy zweryfikował okoliczność przekazania stosownych informacji zgodnie z dyspozycja art. 19f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co nie jest bez znaczenia, albowiem podstawę wydania takiej decyzji może stanowić tylko bezsporne i aktualne w dacie wydawania ostatecznego rozstrzygnięcia ustalenie, że wykreślany podmiot naruszył warunki prowadzenia agencji zatrudnienia.
Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Odnosząc się do zarzutów skargi, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, w punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że z przepisów art. 18m ust. 1 pkt 6 oraz art. 19f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy współstanowiących materialnoprawną podstawę wydania decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji odpowiednio wynika, że marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e – 19h oraz, że agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawienia marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium RP usług, o których jest mowa w art. 18 ust. 1, w terminie do 31 stycznia każdego roku za rok poprzedni zawierającej w szczególności informacje wymienione w pkt 1 – pkt 4.
Z logiki rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przywołanych przepisów prawa – która z całą pewnością została zdeterminowana przedmiotem regulacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz jej celami oraz samym charakterem prowadzonej na jej podstawie działalności gospodarczej, a w tym kontekście potrzebą zapewnienia ochrony bezpieczeństwa osób korzystających z usług agencji zatrudnienia (zob. w tej mierze np.: wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 1325/22; wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2633/17) – a także konwencji językowej, którą na ich gruncie operuje ustawodawca wynika, że ma ona charakter imperatywny. Decyzja zaś, o której jest mowa w art. 18m ust. 1 tej ustawy ma charakter decyzji związanej, co siłą rzeczy prowadzi również do wniosku, że wbrew stanowisku Sądu I instancji (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), wobec jasno i wyraźnie określonych przesłanek jej podjęcia wyłączona jest możliwość stosowania art. 7 k.p.a., który może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji administracyjnych podejmowanych na podstawie tzw. uznania administracyjnego, a więc innymi słowy w sytuacji pozostawienia organowi administracji "luzu decyzyjnego", jak określa się to w opisie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa (materialnego) w decyzyjnym modelu stosowania prawa (por. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 18 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Kr 2198/94; 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94).
Wobec przedmiotu regulacji wymienionej ustawy oraz jej celów, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że w zakresie odnoszącym się do warunków prowadzenia agencji zatrudnienia ustawodawca nie bez uzasadnionych podstaw przypisał istotne znaczenie obowiązkowi informacyjnemu, o którym jest mowa w jej art. 19f ust. 1 oraz terminowi realizacji tego obowiązku – "do 31 stycznia każdego roku za rok poprzedni". Tak wyznaczony termin, jest terminem ustawowym oraz pewnym.
Nie oznacza to jednak – co należy podkreślić w opozycji do argumentacji rezonującej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – że istotę oraz znaczenie wskazanego terminu, którego zachowanie ma podstawowe znaczenia z punktu widzenia oceny odnośnie do spełniania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia (określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e – 19h), można byłoby przeciwstawiać istocie i znaczeniu terminu, o którym jest mowa w art. 18m ust. 1 pkt 6 wymienionej ustawy, a mianowicie terminowi wyznaczonemu do usunięcia naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych, między innymi, w art. 19f ust. 1. Jakkolwiek bowiem termin ten wyznacza organ administracji publicznej (ustalając początek oraz koniec jego biegu), to jednak tak wyznaczany termin do usunięcia naruszenia obowiązku adresowanego do przedsiębiorcy prowadzącego agencję zatrudnienia, posiada ten sam walor i pełni tę samą funkcję.
Co więcej – wobec przedmiotu regulacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz jej celów – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że nieusunięcie naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia w (dodatkowo) wyznaczonym terminie nie może pozostawać bez konsekwencji. Nie sposób jest bowiem twierdzić, że naruszenie obowiązku przedstawienia marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w terminie do 31 stycznia każdego roku za rok poprzedni i następnie utrzymywanie stanu naruszenia tego obowiązku po upływie (dodatkowo) wyznaczonego terminu – a mianowicie terminu wyznaczonego do usunięcia naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych, między innymi, w art. 19f ust. 1 wymienionej ustawy – można byłoby uznać za korespondujące z jednoznaczną wolą ustawodawcy. Zwłaszcza, gdy – oraz w opozycji do stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku – podkreślić, że przepis art. 18m ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy wprost stanowi, że marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru w przypadku nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e – 19h.
Wobec tego, że wymieniony przepis prawa – jak podkreślono na wstępie – ma imperatywny charakter, zaś podejmowana na jego podstawie decyzja jest decyzją związaną, to w świetle przedstawionych argumentów za uzasadniony należałoby uznać i ten wniosek, że wraz z upływem terminu wyznaczonego do usunięcia naruszeń warunków prowadzenia agencji, organ administracji publicznej nie jest – wbrew stanowisku i oczekiwaniom Sądu I instancji – zobowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które miałoby się materializować w podejmowaniu działań ukierunkowanych na ustalanie, czy "[...] podmiot naruszył warunki prowadzenia agencji zatrudnienia na dzień wydania rozstrzygnięcia ostatecznego" (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), skoro prowadzenie tego rodzaju ustaleń – a mianowicie ustaleń odnośnie do istnienia stanu naruszenia warunków prowadzenia agencji – należałoby już uznać za zbędne, a to wobec istnienia obiektywnego oraz aktualnego w dacie wydawania decyzji ostatecznej naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia polegającego na naruszeniu obowiązku przedstawienia marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w terminie do 31 stycznia każdego roku za rok poprzedni i nieusunięciu tego naruszenia w dodatkowo wyznaczonym terminie.
Jeżeli w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że strona skarżąca naruszyła adresowany do niej obowiązek przedstawienia marszałkowi województwa – w terminie do 31 stycznia – informacji o działalności agencji zatrudnienia, o którym jest mowa w art. 19f ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a pismem z dnia 21 lutego 2023 r. – doręczonym w dniu 24 lutego 2023 r. – została wezwana do usunięcia naruszenia wymienionego warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, w terminie 7 dni od dnia odebrania wymienionego wezwania, którego nie usunęła, albowiem w wyznaczonym w tym wezwaniu terminie nie złożyła formularza informacji o działalności agencji za 2022 rok, to wniosek o zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, a w konsekwencji wniosek o zaktualizowaniu się w tak ustalonym stanie faktycznym przesłanek stosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 6 wymienionej ustawy w przedstawionym powyżej jego rozumieniu, należy uznać za uzasadniony.
Stwierdzając w związku z powyższym, że kontrolowany wyrok nie odpowiada prawu i powinien podlegać uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii, korzystając na podstawie art. 188 p.p.s.a. z kompetencji do rozpoznania skargi strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle przedstawionych argumentów skarga ta nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.