II GSK 1177/21

II GSK 1177/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz
Wojciech Sawczuk /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Lu 510/20 - Wyrok WSA w Lublinie z 2021-01-07
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 184.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 510/20 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2020 r. nr BP.501.256.2020.1091.LB3.4509 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. Sp. z o.o. w M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.
Decyzją z 30 grudnia 2019 r. znak WITD.DI.0152.III0145.68.2019 Lubelski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm. - dalej jako UTD) nałożył na L. Sp. z o.o. w M. (dalej jako spółka, skarżąca) karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za naruszenie lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do UTD, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.
Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, 24 października 2019 r. o godz. 08:30 na drodze krajowej nr 74 w miejscowości K. zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki Scania o nr rej. [...] wykonujący krajowy transport drogowy z Z. do M., na podstawie wypisu z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pojazd w dniu kontroli był w posiadaniu spółki.
W toku kontroli na podstawie dowodu rejestracyjnego serii [...] stwierdzono, że pojazd został po raz pierwszy zarejestrowany, to znaczy dopuszczony do ruch w dniu 8 maja 2006 r. Kontrolowany pojazd wyposażony był w tachograf analogowy marki Siemens VDO 1324 nr [...], natomiast pojazdy zarejestrowane po raz pierwszy po dniu 1 maja 2006 r. powinny być wyposażone w cyfrowe urządzenia rejestrujące (tachografy cyfrowe).
II.
Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 27 maja 2020 r. znak BP.501.256.2020.1091.LB3.4509 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
III.
Wyrokiem z 7 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Lu 510/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę spółki.
WSA podzielił stanowisko organów, że w kontrolowanym pojeździe, którym wykonywany był przewóz drogowy rzeczy, powinien znajdować się tachograf cyfrowy.
Obowiązek instalowania w pojazdach dopuszczonych po raz pierwszy do ruchu po 1 maja 2006 r. tachografów cyfrowych wynika z rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 z 24 września 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/EWG dotyczącą stosowania rozporządzeń (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 (Dz.U.UE.L.1998.274.1 ze zm.).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Powyższe brzmienie art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2135/98 zostało nadane na mocy art. 27 rozporządzenia nr 561/2006, który wszedł w życie - zgodnie z art. 29 - z dniem 1 maja 2006 r. Rozporządzenie nr 561/2006 zostało opublikowane w dniu 11 kwietnia 2006 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że po dniu 1 maja 2006 r. wszystkie pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy winny być wyposażone w tachografy cyfrowe, przewidziane w załączniku IB do rozporządzenia nr 3821/85.
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 31 grudnia 1985 r. s. 8), do którego odwołuje się art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98, zostało uchylone z dniem 2 marca 2016 r. przez rozporządzenie nr 165/2014, jednak zgodnie z art. 46 rozporządzenia nr 165/2014, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 47 rozporządzenia nr 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.
Kontrolowany pojazd powinien być zatem wyposażony w tachograf cyfrowy, ponieważ został zarejestrowany po raz pierwszy po 1 maja 2006 r. Okoliczność zarejestrowania pojazdu po raz pierwszy w dniu 8 maja 2006 r. wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz zapisów w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (k. 4 i k. 9 akt).
Argument, że w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu w dniu 8 maja 2006 r. została wydana decyzja administracyjna w przedmiocie jego rejestracji, dopuszczająca przedmiotowy pojazd do ruchu po drogach publicznych, nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wymaga podkreślenia, że rodzaj tachografu nie jest wskazywany w dowodzie rejestracyjnym i możliwość zarejestrowania pojazdu nie jest uzależniona od rodzaju tachografu. Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006. Obowiązek zainstalowania tachografu dotyczy zatem pojazdów używanych do wykonywania transportu drogowego. Z protokołu kontroli bezsprzecznie wynika, że kontrolowanym pojazdem wykonywany był przewóz drogowy rzeczy. Strona skarżąca miała wiedzę, że pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy po 1 maja 2006 r. Powinna była zatem wyposażyć go w tachograf cyfrowy. Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że z uwagi na dopuszczenie pojazdu do ruchu po drogach publicznych na mocy decyzji rejestrującej pojazd, w stanie faktycznym sprawy nie znajduje zastosowania art. 2 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 2135/98 w brzmieniu nadanym mu art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, natomiast w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2135/98 sprzed jego zmiany, a wobec faktu, że tachograf zamontowany w kontrolowanym pojeździe nie został uszkodzony, jego wymiana w świetle przepisów prawa nie była konieczna.
Za niezasadny WSA uznał zarzut dotyczący wykonywania okresowych badań pojazdu stosownie do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.). Z przepisów rozporządzenia nie wynika, aby przedmiotem okresowego badania technicznego było sprawdzenie czy pojazd jest wyposażony we właściwy rodzaj tachografu.
Skarżąca, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, była odpowiedzialna za przestrzeganie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym nakazu wyposażenia w tachograf cyfrowy pojazdu wykorzystywanego do przewozu drogowego rzeczy, zarejestrowanego po raz pierwszy po 1 maja 2006 r. Wynikającej z art. 92a ust. 1 i 7 UTD oraz lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do UTD odpowiedzialności skarżącej w związku z naruszeniem powyższego nakazu nie może uchylić ani fakt zarejestrowania pojazdu, ani pozytywny wynik badań okresowych przeprowadzanych przez podmiot trzeci.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organ zasadnie stwierdził również brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 UTD. Strona skarżąca nie wykazała bowiem okoliczności zwalniających ją od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie.
Okoliczności, z którymi wiązało się stwierdzone naruszenie, były okolicznościami, które przedsiębiorca mógł przewidzieć. Wynikają one bowiem z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.
W ocenie WSA, organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego.
IV.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka kwestionując go w całości i zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 174 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1a i w związku z art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem l i II instancji przepisów:
a) art. 92a ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Artykułem 2 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2135/98 w brzmieniu nadanym mu Artykułem 27 ust. 1 Rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. poprzez jego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz nałożenie na Skarżącego, w wyniku przeprowadzonej kontroli, kary pieniężnej za rzekome naruszenie przez Skarżącego obowiązków lub warunków przewozu drogowego poprzez brak zamontowania w kontrolowanym pojeździć marki Scania nr rej. [...] tachografu cyfrowego;
b) § 2 ust. 1 i 3 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach z dnia 27 września 2003 r. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) Załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia - poprzez ich nie zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego a w konsekwencji nie uwzględnienie faktu przeprowadzenia przez organ rejestrujący pojazd marki Scania nr rej [...] okoliczności skontrolowania przez ten organ cech pojazdu, w tym jego danych technicznych (obejmujących również rodzaj zamontowanego tachografu) i dopuszczenie przedmiotowego pojazdu do ruchu po drogach publicznych zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego;
c) § 2 ust. 1 pkt 2) i pkt 3) lit. g) Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, poprzez jego nie zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz nie uwzględnienie w toku analizowania stanu faktycznego sprawy faktu wielokrotnego przeprowadzania przez Skarżącego, w okresie od 2007 do 2019 r., badania technicznego pojazdu marki Scania nr rej [...], a w konsekwencji nieuzasadnione nie przyjęcie dla potrzeb niniejszej sprawy skutków prawnych wynikających z powyższego stanu rzeczy, a dotyczących uznania że badania techniczne (okresowe) pojazdu zgodnie z brzmieniem § 1 ww. Rozporządzenia: na sprawdzeniu czy pojazd odpowiada warunkom technicznym prawa powszechnie obowiązującego.
2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 174 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1c i w związku z art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem I i II instancji przepisów:
a) art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. poprzez rażące naruszenie przez wydającego decyzję generalnej zasady prawdy obiektywnej, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych oraz zasady pogłębiania zaufania - poprzez ich nie zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy i mimo istnienia oczywistych wątpliwości prawnych związanych z oceną sytuacji w jakiej znalazł się Skarżący, nie poczynili starań w celu wyjaśnienia tej kwestii z uwzględnieniem okoliczności prawnych dotyczących Skarżącego a dotyczących dopuszczenia pojazdu do ruchu w drodze prawomocnej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie rejestracji pojazdu i dopuszczenia go do ruchu po drogach publicznych, jak również nie uwzględnienie faktu wielokrotnego dopuszczenia spornego pojazdu Skarżącego do ruchu po drogach publicznych w drodze decyzji właściwego diagnosty samochodowego działającego w imieniu właściwej stacji kontroli pojazdów tj. wydanie przez Organ orzeczenia w stosunku do Skarżącego wbrew regule wynikającej z treści art. 8 § 2 k.p.a. a mianowicie wydanie decyzji sprzecznej z uprzednio wydawanymi decyzjami diagnostów samochodowych działających w oparciu o uprawnienia przyznane przez właściwy organ administracji publicznej, a w konsekwencji rozstrzygnięcie przez Organ niniejszej sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym w sposób odmienny od wydanych już decyzji dopuszczających pojazd do ruchu po drogach publicznych, mimo obiektywnego braku uzasadnionych przyczyn zarówno faktycznych jak i prawnych.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.
V.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
VI.
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca jednoznacznie i enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 ustawy procesowej.
VII.
Zarzuty skargi kasacyjnej, które zgodnie z zasadą dyspozycyjności, wyznaczają granice sprawy oraz zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, należy w niniejszej sprawie rozpoznać łącznie.
Analiza podniesionych uchybień wskazuje, że strona formułuje w nich przede wszystkim twierdzenie, że nie mogła zostać uznana za adresata nałożonej kary pieniężnej, bowiem z racji dopuszczenia (zarejestrowania) pojazdu w Polsce, czemu towarzyszyło badanie techniczne, jak i z uwagi na fakt poddawania pojazdu corocznym badaniom technicznym w latach 2007-2019, w ramach których miał być także sprawdzany i weryfikowany tachograf analogowy zamontowany w pojeździe, nie można jej postawić zarzutu posługiwania się urządzeniem niewłaściwym, a w konsekwencji ukarać. Nie mają więc do niej zastosowania normy europejskie powołane w zaskarżonym wyroku, jak również nie zaistniały okoliczności nakazujące wymianę tachografu analogowego.
W kontekście powyższego strona formułuje także uchybienie procesowe mające polegać na nierozstrzygnięciu na jej korzyść (przez WSA, a wcześniej przez organy), powstałych wątpliwości oraz w istocie na orzeczeniu sprzecznie z utrwaloną praktyką, wynikającą z decyzji organu rejestrującego pojazd w 2006 roku, a także sprzecznie z wielokrotnymi "decyzjami diagnostów samochodowych", systematycznie przecież sprawdzających stan techniczny pojazdu i jego wyposażenia, za które spółka uznaje także zamontowany w nim tachograf analogowy.
Zarzutów tych Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela.
Zauważyć należy, że niesporne w sprawie jest to, że do pierwszej rejestracji pojazdu, a więc także i jego dopuszczenia do ruchu, doszło 8 maja 2006 r. Z kolei z niewadliwie przywołanych przez WSA i organy przepisów unijnych, tj. art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 oraz art. 27 i art. 29 rozporządzenia nr 561/2006 wynika, że od dnia 1 maja 2006 r. każdy pojazd dopuszczony do ruchu po raz pierwszy (w tej sprawie tak właśnie było) musiał zostać wyposażony w tachograf cyfrowy, a nie analogowy. Oceny tej nie zmieniłoby nawet to, że pojazd zostałby np. zakupiony wcześniej (przed 1 maja 2006 r.), zaś odebrany i zarejestrowany później (już po tej dacie). Przepisy są w tym względzie stanowcze.
Na uwagę zasługuje również to, że zarówno w dacie rejestracji pojazdu jak również i w chwili kontroli przez ITD, z art. 71 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) wynika, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego (...) jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe, zaś wskazana w nim data przesądza o dacie dopuszczenia do użytkowania. Data tego dopuszczenia przesądza więc o rodzaju tachografu, w jaki powinien zostać wyposażony pojazd, którym wykonywany jest transport drogowy (w tej sprawie nie ma sporu, że pojazd strony winien posiadać tachograf).
Nie ma zatem racji skarżąca kasacyjnie spółka argumentując, że wobec zarejestrowania i poddania pojazdu wstępnemu badaniu technicznemu, potwierdzono jego zgodność z prawem, w tym również co do rodzaju zamontowanego tachografu. Rejestracji dokonano z dniem 8 maja 2006 r. zatem w tej dacie pojazd winien był zostać, o ile miałby służyć do wykonywania przewozów, w tachograf cyfrowy.
Co równie istotne, strona błędnie argumentuje, przywołując w tym względzie przepisy rozporządzeń krajowych:
1. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach,
2. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach),
że w ramach badania technicznego (dopuszczającego pojazd do ruchu), bądź okresowego (sprawdzającego stan techniczny pojazdu), weryfikacji podlega tachograf, zaś wydawane w tej sprawie rozstrzygnięcie (decyzja o rejestracji bądź zaświadczenie wystawione przez diagnostę o przeprowadzonym badaniu technicznym) niejako legalizuje w pojeździe to urządzenie, bez względu na datę rejestracji pojazdu.
Jak wynika z obowiązującego w dacie rejestracji samochodu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (§ 3 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i "b"), zakres badania technicznego obejmuje, w odniesieniu do badania:
1) okresowego - sprawdzenie i ocenę:
a) prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska,
b) spełniania warunków dodatkowych dla niektórych pojazdów określonych w ustawie i w rozporządzeniu o warunkach technicznych.
W kolejnych rozporządzeniach dotyczących tej problematyki, w tym w powołanym przez stronę rozporządzeniu MTBiGM z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach wskazano (por. § 2 ust. 1 pkt 2 i 3 lit. "g") wskazano, że zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje:
2) sprawdzenie dodatkowego wyposażenia pojazdu;
3) sprawdzenie i ocenę prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, w szczególności pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, w tym sprawdzenie i ocenę:
g) stanu technicznego nadwozia, podwozia i ich osprzętu oraz przedmiotów wyposażenia.
Z powyższego nie wynika jednak, aby w ramach tego sprawdzenia stanu pojazdu weryfikowana była prawidłowość typu tachografu z punktu widzenia obowiązującego prawa, bądź aby w ogóle podlegał on jakiemukolwiek sprawdzeniu czy legalizacji w tym czasie.
Wyjaśnić należy, że kontrola tachografów uregulowana jest i wykonywana zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. W art. 23 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia wskazano, że tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata, zaś ich zakres obejmuje co najmniej sprawdzenie:
- czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu,
- czy tachograf działa prawidłowo,
- czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu,
- czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna,
- czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję,
- czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń,
- rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon.
Rozwinięciem zasad badania tachografów, określenia podmiotów uprawnionych do ich prowadzenia oraz innych wymogów, w tym kalibracji i legalizacji, aktualnie zajmuje się obowiązująca ustawa z 5 lipca 2018 r. o tachografach (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1037), a wcześniej zajmowała się ustawa z 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 891).
Tachografy są zatem weryfikowane w innym trybie i na innych zasadach niż badanie techniczne, na które powołuje się strona.
Co istotne, nawet poddanie tachografu analogowego zamontowanego w skontrolowanym w tej sprawie pojeździe właściwemu badaniu sprawdzającemu, nie zmienia okoliczności sprawy i nie świadczy o tym, że do naruszenia nie doszło. Strona miała obowiązek uwzględniać obowiązujące przepisy prawa, czego w sprawie nie uczyniła, mimo że te wymagały posługiwania się w operacjach przewozowych tachografem cyfrowym.
Jednocześnie, co należy wyraźnie podkreślić, skarga kasacyjna nie zawiera jakichkolwiek zarzutów, a nawet ogólnych stwierdzeń, które można by było zinterpretować i wywieść z nich, że zaskarżeniu podlegał także art. 92c ust. 1 pkt 1 UTD. Skarga kasacyjna nie zawiera żadnych wywodów w tym zakresie.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, uznając skargę kasacyjną za niezasadną.
O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).